Verloren onschuld - deel 11 (einde)

De laatste week van de schoolvakantie ging ontzettend snel, te snel naar de mening van de jongens voorbij. Bijna voortdurend waren ze bij elkaar geweest en op hun respectievelijke slaapkamers hadden ze heel veel van elkaar leren kennen. Maar ook natuurlijk daarnaast. Lianne en Jan hadden Sander leren kennen als een vrolijke knaap die altijd wel in bleek voor een geintje terwijl de familie Schilstra Jaap juist waardeerde als iemand die hun drukke zoon wat in toom kon houden. Gelukkig bleven de jongens in elk geval hun zelf en vulden ze elkaar daar waar nodig was aan.
Toen het tijd werd om aan hun studie te beginnen, besloten ze om zoveel mogelijk met elkaar te reizen. Elke ochtend treinden ze samen naar Groningen en ook 's avonds probeerden ze hun reistijd te combineren. Zo werd de rit in elk geval nog gezellig ook. In de weekenden verdeelden ze hun tijd zo goed mogelijk tussen de ouderparen. Jaap was vanaf het allereerste begin blij met zijn keuze voor geschiedenis. Hij had een paar 'idioot wijze' leraren volgens eigen zeggen. En daarmee bedoelde hij een stelletje wandelende encyclopedieën die allerlei historische feitjes zo uit hun mouw schudden. Sander had met economie de eerste tijd wat moeite. Het was een beetje saai en heel veel dingen waar ze mee begonnen, die wist hij al. Maar naarmate de weken verstreken werd het ook voor hem interessanter.

De zomer bleef lang in het land hangen. Af en toe was het eens een dag slecht weer maar regelmatig liet de zon zich zien en liepen de temperaturen toch behoorlijk op. De eerste week van oktober echter moesten de kachels in huis weer aan en konden de winterjassen van zolder gehaald worden. De herfstvakantie die halverwege de maand viel beloofde ook niet veel goeds: regen en nog eens regen. Maar in elk geval tijd genoeg voor de jongens om goed uit te rusten en veel tijd bij elkaar door te brengen. Hun vrije tijd begon meteen al goed toen David aan het begin van die vakantie een feest gaf. Een feest ter ere van zijn verjaardag. Sander en Jaap gingen daar natuurlijk samen heen want voor geen van hun vrienden was het meer een geheim dat ze samen iets hadden. Iedereen had dat als iets volkomen normaals beschouwd. David had zelfs iets gezegd in de trant van 'dat werd tijd jongens'. Het was alsof hun vrienden eerder wisten dat ze beiden voor elkaar bestemd waren dan zij zelf.

Een van Sanders 'vervelende' eigenschappen was zijn ijdelheid. Terwijl Jaap al zeker een half uur lang gedoucht en aangekleed was, kwam hij maar niet in de kleren. 'Wat moet ik aantrekken', 'ik heb ook nooit iets leuks', 'help me dan toch met kiezen Jaap' bleef hij maar zeuren en Jaap was echt niet van plan ook maar een woord te zeggen wetende dat het toch niet goed zou zijn. En zodoende kwam het dus dat zij als laatsten bij David aankwamen.

"Gut, jullie zijn laat zeg!" begon David. Jaap schudde Davids hand en liep zonder iets te zeggen door, niet van plan om er nog een woord aan vuil te maken. Sander probeerde zich er met een smoesje uit te redden maar David geloofde hem maar half en terwijl Sander praatte, begon hij te glimlachen. "Ja, ja,!" luidde zijn reactie. "Hebben jullie liggen vrijen of kon je geen kleren vinden?" reageerde hij toen Sander uitgepraat was. Van verbazing viel Sanders mond open. David sloeg hem op de schouders. "Kom binnen man. En geniet van alles wat je hier kunt krijgen." Met de arm om Sanders schouder leidde hij hem het huis in. "Kijk eens wie hier eindelijk is," zei hij tegen de verzamelde menigte.

"SANDER!" riep de meute. Jaap stond ergens bij de bar en lachte in zijn vuistje.

"En hoe is het met de verkering? Heeft je vriendje een lekker gaatje? Kan hij er zelf ook wat van? Anders kom je maar weer eens bij mij langs hoor als je tekort komt!" Jaap draaide zich om en keek recht in het gezicht van Job. Awwww, die eikel was er dus ook weer. Waarom nodigde iedereen hem toch uit???

"Allemaal dingen die je helemaal niets aan gaan Hensbroek en ik ben zeker niet van plan mijn hart bij jou te luchten. En wat ik bij jou ook gehad mag hebben … ik weet het niet … en ik wil het ook niet weten Job. Laat me met rust!" Demonstratief draaide hij zich van hem af.

"Maar laat ik je zeggen dat ik enorm van ons samenzijn heb genoten," zei Job terwijl hij om Jaap heen draaide. "Ik …" Verder kwam hij niet. Jaap had met zijn vuist de boord van zijn overhemd beet gepakt en de vuist zodanig aangedrukt dat Hensbroek geen woord meer kon uitbrengen. Jaap duwde de jongeman tegen de muur en begon zachtjes in zijn oor te fluisteren.

"Hensbroek hou je kop! Ik ben niet van plan een leuke avond door jou te laten verderven smerig stuk onderkruipsel dat je bent. Als je van mij genoten hebt, prijs jezelf dan gelukkig want het is iets dat je nooit meer … hoor je me … nooit meer zult meemaken." Jaap liet hem los en de jongen gleed via de muur af naar de grond. Jaap liep weg alsof er niets gebeurd was.

Verdomme, vloekte Job in zichzelf. Hoe goed hij dingen destijds ook geregeld had, het was volslagen mislukt. Hij stond op en deed de boord van zijn overhemd weer goed. Jammer, Jaap was zo'n verschrikkelijk lekker ding en al jaren lang had hij geprobeerd hem te veroveren maar … niet getreurd er liepen nog wel andere leuke en lekkere jongens rond. Spiedend liet hij zijn ogen over de aanwezigen gaan. Leuke meisjes ook wel trouwens maar vanavond, vanavond had hij meer zin in een jongen. Ineens bevroor zijn blik. Ja! Die! Die zag er leuk uit. Leuk, jong en lekker, lachte hij in zichzelf. Van afstand bleef hij toekijken en kreeg een stijve in zijn broek. Dat jochie zou hij vanavond en vannacht de zijne maken. Reken maar van yes!

Sander had het ondanks het slechte begin van de avond reuze naar zijn zin. Een goed feest met leuke vrienden, kennissen en goede muziek. Regelmatig stond hij ergens met iemand te praten en moest hij weer vertellen hoe hij en Jaap nou precies, na zoveel jaren, bij elkaar waren gekomen. Hij werd niet moe het steeds weer opnieuw te moeten vertellen. Daarvoor hield hij teveel van Jaap. Na een paar glazen bier moest hij naar het toilet en verontschuldigde hij zich bij zijn gesprekspartner. Opgelucht vanwege zijn lege blaas, kwam hij een paar minuten later weer terug toen hij Job Hensbroek met twee glazen in de hand naar de tafel met flessen en pakken fris en de tap zag lopen. Ineens was er dat hele kleine stemmetje dat hem waarschuwde 'pas op, hou je ogen goed open'. Sander schrok van die ingeving maar hield zijn ogen toch strak gericht op Hensbroek die de tafel inmiddels genaderd was. Sander liep wat dichterbij en zag wat er gebeurde. Zijn ogen werden groot als schoteltjes maar zijn reactie was snel. Met twee stappen was hij bij hem.

"Zeg wat heb jij in dat glas gedaan?" En meteen pakte Sander het glas weg voordat Job de cola uit de fles die hij in zijn hand had, kon opschenken.

"Helemaal niets joh, wat bezielt je ineens?"

"Ik vraag je wat Job! Wat is dat poeder hier op de bodem van dit glas dat ik jou erin heb zien doen?"

"Je bent niet wijs man! Je ziet spoken!" De woordenwisseling deed de gesprekken verstommen en iedereen keek in de richting van Sander en Job. David kwam als gastheer naar voren.

"Wat is er aan de hand, jongens?"

"Hier neem dit glas over en kijk wat er op de bodem ligt," vroeg, nee eiste Sander.

"Shit! Wat is dit voor flauwekul Job?" wilde David weten.

"Niets man gewoon helemaal niets!"

"Zeik niet Hensbroek! Wat heb je in dit glas gegooid?" David drong aan en kwam vlak voor de beschuldigde staan. "En voor wie was dat glas bestemd?" Job kneep zijn lippen op elkaar en was niet van plan iets te zeggen.

"Hij haalde drinken voor mij op," verbrak Eric de stilte. Toen ging David door het lint. De uitspraak van zijn kleine broertje dat Hensbroek iets voor hem had opgehaald en het poeder in het glas maakten hem furieus. Zijn vuisten begonnen op Job in te beuken en met de allergrootste moeite slaagde een aantal anderen erin Job te ontzetten.

"Spreek de waarheid Hensbroek," ging Sander verder, "anders zeg ik dat ze David weer los kunnen laten wat mij betreft."

"Oké. Het is niets anders dan een grapje. De jongen zou er alleen maar wat vrolijker en losser van geworden zijn. Meer niet."

"Los genoeg om hem mee naar bed te nemen?" Klonk ineens een stem van achter uit de kamer. De menigte week uiteen en Jaap kwam, met een rood hoofd, naar voren gezet. Hij had zijn handen tot vuisten gebald. Zijn blik was strak op Job gericht.

"Ja, net zoals met jou toen Jaap! Vertel ze hoe lekker het was!" Jaap beukte in en voor de tweede keer die avond ging Job tegen de grond. Nu waren het anderen die Jaap in bedwang hielden. De spanning was te snijden. Twee jongens die Hensbroek maar wat graag te lijf wilden. De een om de eerbaarheid van zijn broertje te wreken en de ander om zijn eigen gram te halen. "Vertel het ze Jaap!" daagde Job hem uit.
De aanval kwam echter vanuit een andere hoek. Ineens klemde Sander zijn vuist aan Jobs overhemd, zoals Jaap eerder die avond had gedaan. Hij kneep zijn luchtpijp dicht en duwde hem tegen de wand.

"Nee!" siste hij in Jobs oor. "Vertel jij maar wat jij die avond met Jaap hebt uitgespookt! Laat het ons maar horen!" Met zijn vuist dicht onder Jobs kin keek hij hem strak aan. "Vertel op Hensbroek nu je de kans hebt!"

"Oké, oké ik zal praten maar laat me eerst los, wil je?"

"Geen denken aan! Ik zal je lucht genoeg geven om te praten. Daar moet je het mee doen." Job keek angstig om zich heen en zag al die boze blikken die op hem gevestigd waren. Als hij nu de waarheid vertelde, zou er een kleine kans zijn dat hij wat aan sympathie kon terugwinnen maar … anderzijds had hij het waarschijnlijk toch al voorgoed verpest nu. Toch ging hij dit keer voor de waarheid.

"Ik heb helemaal niets gedaan met Jaap. Ik had plannen genoeg. Ik had in zijn bier wat van dat poeder gedaan." Uit zijn broekzak haalde hij een paar papiertjes tevoorschijn en liet ze op de grond vallen. Iemand bukte zich en pakte ze op. "Hij ging voor mij weg bij het feest van Sander en wachtte me een eindje verder op. Samen fietsten we naar mijn huis. Daar aangekomen gingen we naar mijn slaapkamer en toen … toen was hij ineens volledig van de wereld. Ik was kwaad want dat was natuurlijk het plan niet. Ik wilde gewoon wat lol met hem hebben meer niet. Genoeg?"

"Nee, ga door. Vertel de details!"

"Ik kleedde hem uit en zoog zijn pik totdat hij klaarkwam. Ving het zaad op in mijn mond en spuwde dat in een aantal condooms. Daarna trok ik mezelf af en verdeelde ook mijn eigen spul over een paar condooms. Toen draaide ik hem op zijn buik en … " De spanning was voelbaar. Bij Jaap gierden de zenuwen hem door de keel. Lamgeslagen hing hij daar in de armen van twee van zijn vrienden. Ze hielden hem vast maar er was gewoon niets meer om vast te houden. Hij was te slap om ook maar iets uit te halen. "… toen heb ik hem met een dildo bewerkt."

"Alleen met een dildo!"

"Ja … verder heb ik echt niets met hem gedaan."

"Maar waarom in godsnaam," wilde Sander weten.

"Ik hoopte dat als hij wakker zou worden hij het idee zou hebben dat we veel plezier met elkaar gehad hadden en dat hij dan zou blijven en we het dan echt zouden kunnen gaan doen."

"Gadverdamme, Job. Wat ben jij een ontzettend gore eikel!" Met zijn rechtervuist stompte Sander hem hard in zijn buik. En terwijl Sander zijn hand bij Jobs keel losliet, ging hij opnieuw tegen de grond. Sander draaide zich om en zocht de blik van Jaap. Met uitgestrekt armen liep hij op zijn vriend toe. De jongens links en rechts van hem lieten Jaap los. "Heb ik het je niet altijd gezegd?"

"Ja, je had helemaal gelijk Sander. Sorry dat ik ooit aan je getwijfeld heb en aan mijn vader en moeder." Jaap huilde. Niet van verdriet maar van opluchting. Grote opluchting dat de herinnering aan Job Hensbroek zijn geluk nooit meer in de weg zou staan en dat Sander toch echt de eerste was geweest die het met hem gedaan had.

"Bel de politie," riep David.

"Nee, niet de politie!" kermde Job.

"Zijn al onderweg," zei Eric zachtjes.

De politie kwam en nam Job Hensbroek in hechtenis. De verklaring die hij had afgelegd, werd door diverse mensen bevestigd en ook het poeder dat hij bij zich had gehad, werd meegenomen als bewijs.

Jaap diende de volgende dag een officiële aanklacht tegen Job Hensbroek in en toen hij het politiebureau verliet, gingen ook Owen en Bart net naar buiten. Beiden hadden zij een aanklacht tegen Job ingediend vanwege verkrachting.

"Verkrachting?" vroeg Jaap verbaasd.

"Ja! Hij nam ons mee naar zijn huis om pornofilms te bekijken en toen hij ons flink wat alcohol had gevoerd, verkrachtte hij ons beiden," antwoordde Owen.

"We waren gewoon te lam om iets terug te doen," vulde Bart aan.

"Shit jongens en ik heb altijd gedacht dat jullie …"

"Dat wij het uit vrije wil hadden gedaan."

"Ja! Het spijt me."

"Dat ligt aan ons zelf, Jaap. Wij hebben nooit iets gedaan om het tegendeel te bewijzen. Je hoeft je niet te verontschuldigen," zei Owen.

"We hadden hem meteen moeten aanpakken toen maar … durfden het gewoon niet. Bang dat uit zou komen dat wij homo waren."

"En nu … nu geeft het niet meer. Iedereen mag weten dat wij bij elkaar horen," zei Owen glunderend terwijl hij naar Bart keek.

"Wow, geweldig zeg! Maar kan de politie iets met jullie verklaring?"

"Zeker! We waren beiden onder de 16 toen het gebeurde!"

De straf die Job Hensbroek uiteindelijk kreeg, was volgens de wet gerechtvaardigd maar in de ogen van de jongens die het echt aanging, die hun onschuld aan hem verloren hadden, natuurlijk veel te laag. Je onschuld hoor je niet op een dergelijke wijze te verliezen. Je onschuld geef je aan degene die jij daarvoor uitkiest!