1e Maal hospitaal

Ik ben Eric, 18 jaar,1,92m, 82 Kg. sluik blond haar en mijn hobby was voetbal. Ik zeg wel was voetbal. Tot die fatale zondagmorgen, niets liet vermoeden dat deze dag voor mij tragisch zou eindigen en een punt zou zetten achter mijn hobby, het was prachtig weder, verliezen was uitgesloten want we stonden 2e in het klassement en moesten spelen tegen een staartploeg die derde laatste stond. De aftrap werd gegeven, na 10 min. krijg ik de bal toegespeeld en ren er mee naar het doel, even voorbij de centerlijn wordt ik getackeld. Een helse pijn schiet door mijn been, stort neer tegen de grasmat en kan niet meer op dit been staan. Gelukkig is de dorpsdokter ook een supporter van onze club en zodoende aanwezig. Zijn diagnose was vlug gesteld, afgescheurde Achillespees, en omdat hij dacht aan meer complicaties, liet hij me recht naar het AZ in Amsterdam overbrengen. Na de nodige X Ray foto's werd besloten om dadelijk een heelkundige ingreep te doen. Om het kort te houden dus, operatiekamer in dan narcose en weg was ik. Toen ik zowat terug in de bewoonde wereld kwam, hoorde ik stemmen naast mij. Ligt die hier al lang? Nee, zei de andere stem, die hebben ze net binnen gebracht, hij heeft juist een operatie aan zijn Achillespees ondergaan vertelde de verpleger me. Ziet er een toffe knul uit en zou die ook een toffe leuter hebben? Ik ga eens kijken. Ben je nu helemaal besodemieterd, zie dat hij wakker wordt, zei die andere stem, waarbij nog andere stemmen begonnen te giechelen, waarvan één antwoordde, wel ja Rob kijken kost toch geen geld, en als die net uit de operatiekamer komt duurt het nog wel even voor de verdoving uitgewerkt is. Ik kon dit alles horen maar reageren kon niet, kreeg m'n ogen niet open kon me niet bewegen, m'n verstand was er wel maar mijn lichaam nog niet. opeens voelde ik een koude windstroom over me heen komen toen het deken werd opgelicht alsook dat hospitaal kleed zo één dat aan de achterkant alleen dicht geknoopt is. Wauw zei de stem, bent ge zeker Rob dat het zijn Achillespees was en geen penis vergroting? en dan nog niet eens op volle sterkte, die wil ik wel eens stijf zien staan, die moet zeker 20cm. zijn. Die ga ik op volle lengte zuigen. Mark zet u aan de deur en kijk of er niemand komt. Dan voelde ik een paar zachte warme lippen over mijn lul schuiven en op en neer gaan. Ik was nog steeds niet in staat om mijn lichaam te bewegen, maar daar gaf ik niet om. Een zalig gevoel doortrok mijn onderlichaam. Nu moeten jullie eens zien jongens, wat heb ik gezegd dat ie 19-20cm. was. Weer een anders stem zei, kom egoïst niet alles voor jou alleen hé, nu is het mijn beurt en voelde andere lippen mijn lul omsluiten en me afpalen, ja die gozer was wel piklustig zeg, net een vacuümpomp, ik voelde hoe m'n zaad uit mijn ballen naar boven werd gezogen. Mark werd afgelost aan de deur en weer voelde ik een andere manier van pijpen, zachter en vlugger. Mijn spieren begonnen terug te reageren en begon op en neergaande bewegingen te maken met mijn kont en kreunend van intens genot. Zou die nu kreunen in zijn slaap vroeg de stem van Rob. Neen antwoordde ik, ben al 10 minuten wakker en trok mijn ogen open. Mark was van het verschieten opgehouden met pijpen, en keek me ietwat verlegen aan, kom op man doe verder kwam het hees over m'n lippen, wat ie dan ook met volle overgave deed. Rob was zoals 'k al vermoede de patiënt en had zijn deken ook weg getrokken en liet zich pijpen door de derde stem, die Hans bleek te zijn. Rob zag dat ik ging klaarkomen en wierp Mark een handdoekje toe maar die negeerde dat. Als ik riep dat 'k ging komen zeiden ze in koor Sstt.. man kalm 't is hier een hospitaal hoor. Nam de handdoek, drukt hem op mijn mond en kreet het uit van puur genot, zo was 'k nog nooit klaargekomen, m'n sperma heb ik niet gezien die had Mark naar binnen gewerkt. Naast mij hoorde ik Rob kreunen en kuchen tot ie ook tot een explosie kwam. Hans kreeg het blijkbaar allemaal niet verwerkt en de witte vloeistof kwam zijn mondhoeken uit en vloeide op zijn kin, waar Rob het oplikte alvorens ze elkaar begonnen te tongen. Nou dat was me de operatie wel zei ik voldaan glimlachend. Jamaar zei de eerste pijper die Steven noemde, de operatie is nog niet gedaan, vanavond komen we terug met het avond bezoekuur. Hoe vanavond? vroeg Rob, dat hebben jullie nog nooit gedaan, waarop de andere, normaal hé we konden toch moeilijk met z'n drieën aan één lul zuigen nietwaar? Nu ze weg waren draaide Rob zich naar me toe, dat is ook toeval dat ge ook homo bent en op dezelfde kamer terecht komt. Ja, antwoordde ik, maar voor dat 'k hier kwam was ik dat niet, we lachten en zei hij nog 't zit in de genen man ge kunt er niet te buiten. Veel bezoek van thuis kreeg ik niet omdat dit te ver was en de verbinding met het openbaar vervoer erbarmelijk. Maar dat deerde me niet, ik had ander bezoek, veel aangenamer. Enkele dagen later vernam ik met spijt in m'n hart dat ik morgen ontslagen werd. Al bij al waren het geweldige dagen geweest. Spijtig van mijn voetbal carrière, maar ik had nu een andere hobby gevonden. En ga die gozers nog regelmatig opzoeken in Amsterdam. Geweldige ervaring was dit, mijn eerste maal in een hospitaal. Terwijl ik dit aan het typen ben krijg 'k er nog een stijve van.