Losgeslagen 1

Mijn naam is Sebastiaan (Sebas) en ben nu 20 jaar. Ik heb een streng gelovige opvoeding genoten en al van kinds af aan moest het leven geleefd worden zoals god het bedoeld heeft. Daar had ik nooit moeite mee vroeger. Als je van kleins af aan opgroeit met zoiets weet je ook niet beter. Alles veranderde met de komst van mijn pubertijd. Gaandeweg leerde ik de `prettige` plekjes van mijn lichaam ontdekken en hoewel zelfbevrediging streng verboden was, werd dit een graag gedane bezigheid. Ik weet nog goed hoe onzeker en vreemd ik me voelde toen ik voor het eerst, ongevraagd, zondige gedachten kreeg. Ik probeerde tijdens het `spelen` met mijzelf aan meisjes uit mijn klas te denken, maar elke keer verscheen er in mijn gedachte een buurjongen. Of een jongen uit mijn klas. Of een jongen van de kerk. Of zomaar een jongen die ik die dag had gezien.
Dit kan niet, dit mag niet en dit moet uit mijn hoofd, heb ik mijzelf toen vaak ingefluisterd. Maar als het dan weer zover was, dan zag ik toch weer die jongen in die zwembroek voorbij schuiven. Of die jongen met die mooie ogen, of .......
Naarmate ik ouder werd, werden ook die `onreine` gedachtes, of liever gezegd fantasieën, sterker en sterker. Aan meisjes dacht ik nooit meer. In mijn hoofd zat het vol met jongens. En met hetgeen ik met ze wilde doen. Als het even kon surfde ik op internet naar de meest opwindende homo-sites. Maar ik had me voorgenomen hier in het echt nooit iets mee te doen. Ik zou gaan trouwen, kinderen krijgen, en het leven gaan leiden (of lijden!) wat van mij verwacht werd. Zo moest het gaan. Maar het bleef mijn leven beheersen. Ik sliep ermee en ging ermee naar bed. In 2006 veranderde alles. Voor het eerst ging mijn familie zonder mij op vakantie, ik hoefde niet meer mee. Lekker op mezelf, eindelijk! Voor ze de straat uit waren had ik op de pc al de meest pikante plaatjes staan. Ik ontdeed mij van mijn kleding en heb mij dagenlang van het ene filmpje naar het andere `gerukt`. Ik kon me niet losmaken van de computer, hoe vaak ik ook klaarkwam. Ik fantaseerde dat het juist nu wel mooi uitkwam als ik voor het eerst iets met een andere jongen zou doen, nu mijn ouders geen moeilijke vragen zouden kunnen stellen. Maar toch durfde ik de stap niet te zetten, zeker met het geloof in mijn achterhoofd. Maar een beetje chatten kan best, moet ik hebben verzonnen. Enkele uren en meerdere erecties verder ontmoet ik ene Michael uit Rotterdam. 20 jaar, vlotte babbel en blijkbaar al een berg ervaring met jongens. Hij verteld honderduit over zijn avonturen en ik vindt het ene verhaal nog geiler dan het andere. Plots merken we alle twee dat het al ernstig nacht is geworden, en spreken af om de volgende middag verder te chatten. Zo gezegd, zo gedaan. Al gauw begint Michael over een eventuele ontmoeting. Vol met twijfel maak ik hem duidelijk daar `nog niet klaar voor te zijn`. Maar Michael geeft blijkbaar niet snel op. Op het `waarom` ik er nog niet klaar voor ben besluit ik eerlijk antwoord te geven. Chatten kan net, maar de rest kan niet en mag niet. Punt. Michael verteld hierop zijn eerste ervaring. Ook hij twijfelde ooit of het wel zijn ding was, en buiten het geloof had ook hij al jaren met zichzelf in de knoop gezeten. Hij vertelde dat hij jaren daarvoor had beslist de proef op de som te nemen. Hij had gereageerd op een advertentie van meerdere mannen en jongens voor een `leuke avond` bij 1 van hen thuis, waar niets moest en alles mocht.
Ik vond het bijzonder interessant, zeker dat anonieme sprak mij erg aan. En mocht ik ook zo`n besluit nemen dan was dat `niks moet, alles mag` wel zo`n prettig idee.
Blijkbaar valt het Michael op dat ik nieuwsgieriger word naarmate zijn verhaal vordert. Hij stelt dan ook voor om die zaterdag bij hem thuis mijn `ontgroening` te houden. Hij sprak tegenwoordig vaker af met meerdere jongens bij hem thuis en de ene keer gebeurde er wat, de andere keer niet. Ik weet niet hoe het kwam, maar de afspraak werd gemaakt. Ik had mezelf voorgehouden om de final beslissing zaterdag te nemen. Waarschijnlijk zou ik het toch niet doen. Toch?
Dan is het zaterdagmiddag. Nauwelijks geslapen door mijn twijfels. Ik probeer de voors en tegens tegen elkaar weg te strepen. Het is nu of nooit is het enige wat er in mijn hoofd bleef zitten. Dat ik uiteindelijk de moed heb gevonden om werkelijk de stap te nemen kan ik me nu niet meer voorstellen, maar enige uren later bel ik aan in een portiek in Rotterdam centrum. Mijn hard bonkt in mijn keel. Als de deur opengaat is mijn eerste angst overwonnen. Michael blijkt een vriendelijk ogende gozer te zijn. Donkere ogen, niet te lang, donker haar. Ik had het zeker slechter kunnen treffen. Iets zekerder van mijn zaak stap ik de woonkamer binnen. 5 jongens tel ik. Allemaal zo rond de twintig. Geen vreemde types, gewoon jongens die je overal tegen kan komen, alleen weet je dat niet dat ze dezelfde voorkeur hebben als jij. Het is al gauw ontzettend gezellig. Ik voel me meer thuis dan ik me had voor kunnen stellen. Michael voert het hoogste woord en uit het niets vraagt hij opeens hardop `wat mijn voorkeuren eigenlijk zijn?`. Ik stotter dat niet echt 100% zeker te weten, maar wel een beetje weet wat ik het fijnste zou vinden. Tell! zegt Michael. Het schaamrood verschijnt op mijn kaken. Zo open allemaal ineens. Ik weet me niet echt een houding te geven. Op mij te helpen stelt Michael een meerkeuze vraag: `lijkt het je lekker om te neuken of om geneukt te worden. Bijna onhoorbaar stamel ik; `dat laatste denk ik`. En voel me bij kans nog roder aanlopen. Nou, das mooi toch, hoor ik Michael zeggen. Van de overige gasten hoor ik instemmende geluiden. `Loop is mee`, zegt Michael als hij richting de hal loopt. Zonder nog iets te zeggen volg ik mijn gastheer. We arriveren in zijn slaapkamer. `Zenuwlijder` fluistert hij mij toe met een flink Rotterdams accent, en voor ik het weet begint hij de knopen van mijn spijkerbroek los te peuteren. Als een standbeeld laat ik hem begaan. Van alles gaat er door mij heen. Zweetdruppeltjes verschijnen op mijn voorhoofd. Als Michael zowel mijn broek als mijn shorts naar beneden trekt zegt hij: Nou, daaro ben je niet zo onzeker, doelend op mijn stijve.

Wegens tijdnood deze week het vervolg.

Later!