Vakantieliefde - Deel 1

‘Martijn!’ riep Carla geïrriteerd. ‘MARTIJN! Jezus man, slaap je nou nog? Sta op, we gaan naar het strand. Het is heerlijk weer!’ Ze liep mijn kamer binnen en opende de gordijnen waardoor de zon mijn kamer in scheen, gericht op het bed. Op zulke momenten haatte ik de zon én mijn kamer.

‘Tyf op man, het is nog vroeg’ antwoordde ik slaperig met mijn ogen op mijn wekker gericht.

‘We moeten er zijn voor iedereen er is en de beste plaatsen bezet zijn. Hup, sta op, ik wacht op je beneden.’ Hierop verliet ze mijn kamer.

Ik besloot maar niet lastig te zijn en stond op. Ik kleedde mij aan en zocht naar mijn zwemshort en strandlaken. Mijn blauw geruite zwemshort en mijn groene strandlaken lagen diep onderin de kast. Logisch ook: het weer werkt nu pas mee in midden augustus. Ik pakte mijn tas in en liep naar beneden naar de keuken waar mijn zus Carla een omeletje voor me had bereidt. ‘Heb ik toch nog wat aan je’ grapte ik waarop zij mij even boos aankeek. Ik heb altijd al een goede relatie gehad met mijn zus. Ze is maar twee jaar ouder en 20 jaar waardoor wij elkaar goed begrijpen. Al merkt men het niet zo gauw aan ons gedrag tegen over elkaar, we houden wel echt van elkaar.

‘Snel eten, we moeten de bus nog redden!’

We hadden de bus gered en waren op weg naar Scheveningen. Daar aangekomen was het inderdaad nog niet zo druk als in de middag. We zochten een plekje op dichtbij het water, daar scheen de zon ook zo fel.

‘Ga je meteen het water in?’ vroeg ik aan Carla.

‘Nee, ga maar vast. Ik moet even een telefoontje plegen en ik ga een beetje bruinen voor ik het water in ga.’

Mij best en ik liep richting de omkleedcabines. Er was geen rij wat het allemaal nog aangenamer maakte. Er waren er drie op een rij waarvan maar ééntje bezet. Ik ging de middelste in en kleedde mij helemaal uit. Ik keek tevreden naar de levensgrote spiegel. Mijn weerspiegeling had zwart kort haar, bruine ogen, een wipneus, een beginnend kleurtje, amper lichaamshaar, een beginnend sixpackje en een onbesneden piemel. Bovendien maakte mijn lengte van 1.82 meter het plaatje compleet. Ik ben redelijk populair bij de meisjes, maar mijn interesse is de laatste tijd vaak niet wederzijds. Ik realiseerde me wat ik zag in mijn weerspiegeling: een homoseksueel. Ik schrok licht van de woorden en raapte mijn gedachtes weer bij elkaar. Ik voelde me aangetrokken tot jongens, de gedachte alleen zorgde voor tranen in mijn ogen. Ik worstelde veel om mijn ouders dit niet te laten merken, daarom had ik ook een vriendin. Ik had het me voorgenomen nooit meer gelukkig te worden, dat dit allemaal een straf was en dat ik geluk niet verdiende in het leven. Weer schrok ik van mijn herhalende gedachtes en veegde mijn tranen weg. Ik deed mijn zwembroek aan en liep weer richting mijn – nog steeds telefonerende – zus. Ik nam even plaats naast haar op de handdoek en bekeek het strand. Op een paar oudere stellen na was er niet veel bijzonders. Geen leuke jongens dus, wat niet echt veel deerde, aangezien ik toch niet niks kon laten merken met mijn zus erbij. Toen vonden mijn ogen de ogen van een andere jongen. Ik raakte even in trans door zijn mooie lichtgroene ogen. Daarna daalden mijn ogen met moeite naar beneden om hem uitvoerig te bekijken. Hij was zo mooi. Hij droeg een groen zwemshort met bloemetjesprint, het stond hem echt leuk. Verder had die een wit T-shirt aan waarop in grote letters LIFEGUARD stond. Begrijpelijk dus dat die zo lekker was, dat zijn strandwachten altijd. Hij had een prachtige bruine tint en bruin haar, en - in tegenstelling tot mij – had hij het perfecte sixpack. Ik smolt gewoon bij het aanzien van deze jongeman. Ik werd uit mijn trans gehaald door mijn zus, die klaar was met bellen. ‘Ik ga me even omkleden!’ zei ze en liep weg. Ik knikte en keek weer richting de jongen, maar hij was weg. Daarop concentreerde ik me maar op het water. Het was prachtig helderblauw water, hopelijk ook warm. Ik besloot te gaan zwemmen. Ik stond op en begon met pootjebaden. Het vervelende was wel dat er veel golven waren. ‘Ach, geen ernst’ dacht ik en liep verder het water in. Ik had even tijd alleen nodig zonder dat ik gestoord werd, dus ik besloot naar het verre te zwemmen. Hier had ik geen lawaaimakende mensen om me heen en kon ik me beter concentreren op mijn gedachtes en de leuke jongen. De golven waren hier wel toenemend sterker zeg, ik moest iedere keer kopje onder bij een grote golf. Toen ik voor de tweede keer kopje onder ging had ik niet voldoende zuurstof ingeademd waardoor ik teveel water binnenkreeg. Het zoute water prikte in mijn keel en ik had geen controle meer over het zwemmen. Ik voelde mijn ledematen niet meer en voelde mijzelf langzaam zinken. Ik kon geen weerstand bieden tegen deze grote golven, ik was te zwak. Bovendien mocht ik geen geluk hebben in het leven, waarom zou ik dan weerstand bieden tegen de dood? Het kon net zo goed nu gebeuren. De dood is namelijk makkelijk, het leven is véél harder. Dit denkende werd het langzaam zwart voor mijn ogen, was dit dan mijn… einde?



De dood was veel aangenamer. Ik voelde warmte en ik lag op de grond, waarschijnlijk op de bodem van de zee. Het was alleen nog steeds zwart en ik voelde een heerlijk warme druk op mijn lippen. Ik opende mijn mond en dit werd beantwoord met veel zuurstof. Dit was toch niet logisch op de bodem van de zee. ‘Ik ben toch dood?’ vroeg ik me toen af. Nu voelde ik meer druk op mijn lippen, en er was speeksel aan te pas gekomen. Ik probeerde de beweging te imiteren en bood weerstand met mijn lippen en mijn tong. Hierop kreeg ik dezelfde reactie van de tegenpartij. Al gauw werd het een zoute worsteling tussen ons beiden. Was dit de dood? Zo aangenaam en teder? Maar op dat moment drong het tot me door. Ik hoorde één stem op de achtergrond. Carla was keihard aan het huilen en schreeuwen om… mij? ‘Word wakker broertje’ smeekte ze huilend. Op dat moment verdween de weerstand op mijn lippen en werd ik door elkaar geschud. Dit kon de dood niet zijn realiseerde ik mij en plots opende ik mijn ogen, met aan mijn linkerzijde de strandwachter en aan mijn rechterzijde in tranen bezweken zus die mij gauw een knuffel gaf. Ik dacht terug en realiseerde mij dat ik gered ben door de strandwacht. Maar wat was dat aangename gevoel dan? Heb ik nou net voor de eerste keer met een jongen gezoend?



Er bestaat op het moment geen vervolg op het verhaal. Positieve beoordelingen zorgen voor een vervolg. :)))



Tips, reacties en/of commentaar: martyn_1992@live.nl