Roze buurt (1)

Veel had het niet om het lijf. Het huis stond bijna op instorten maar niemand die het deerde. Sterker nog, het gepeupel was
ingetrokken om bescherming te zoeken tegen het ongure weer. En soms trokken horde zwervers er naar toe om de laatste nieuwtjes uit
te wisselen. Christiaan trok er zijn neus voorop, letterlijk, want bij windstilte was de stank navenant, liefs probeerde hij met
een drafje zo snel mogelijk als het kon naar zijn huis te gaan, maar dit zou wellicht opvallen en men zou vragen wat hij in zijn
mars had. Toch deed hij het toch die dag en alleen omdat Severijn in de middag langs zou komen om zijn papieren te controleren. Het
administratieve werk was hem niet besteed en liet dat graag aan anderen over. Een geluk dat Severijn een stoere man was, een man
met duidelijke gelaatstrekken waarvan het vermoeden bij hem rees dat zijn ouders niet uit Holland afkomstig was. Wellicht uit het
Zuid-Nederland, of wellicht gemigreerd vanuit Portugal of Spanje, dacht hij en terwijl hij de voordeur van het souterrain opende
kon hij een glimlach niet onderdrukken: Severijn was via de dienstmeid binnengelaten en boog zich over een stapel papieren en
begroette hem minnelijk. Christiaan keek naar zijn broek, hij was sober gekleed maar dit kon niet verhullen dat hij opgewonden was. Als het niet van het papierwerk was, kon het maar een ding betekenen. Of hij had een oogje op de meid, Clara, niet onknap maar
beneden zijn stand, of hij liet zich welgevallen door Hollandse mannen. Zo\'n kans zou zich niet meer voordoen en dus besloot hij erop te wagen en uit te vinden van welke sexuele geaardheid zijn vriend was.

\'Hoe staan de zaken er in het algemeen voor\', die vraag haalde hem uit zijn mijmeringen. Hij vermande zich en antwoordde dat het
voor de wind ging. Sinds de val van Antwerpen waren veel kooplieden naar Amsterdam gekomen om een nieuw bestaan op te richten. Het
leverde hem nieuwe klandizie op, vermogende mensen die het zich konden veroorloven om op welstand te leven en open stonden voor
nieuwe ideeën. Via hen breidde zijn klantenkring uit en stelde hem in staat exclusieve boeken op de markt te brengen, in zeer
kleine oplage, maar met hogere marges zodat het zaakje zeer winstgevend was. Zelfs heeft hij het gedurfd om een homo plaatjes boek
onder de toonbank te verhandelen. De gravures waren van uitmuntende kwaliteit en stelde de liefde van de Franse adel voor, zonder
enige schroom in al zijn glorie. Het schoot hem te binnen waarom het niet mogelijk zou zijn om in Amsterdam, waar menige
buitenlandse taal werd gesproken, althans bij de kop van de haven en in de nabijgelegen herbergen, een boek uit te geven waarbij de
liefde tussen mannen van verschillende nationaliteiten werd bedreven. Er moest wel zeker vraag naar zijn, althans bij die lokale
personen die het niet aandurven om zelf op pad te gaan, maar die, veilig in de beslotenheid van de huiskamer, bij de stenen haard
als iedereen aan het slapen is, zichzelf gaat aftrekken bij het zien van een zwarte man die een Hollandse knaap van achteren aan
het neuken is. Het gezicht van de Hollander is in extase, en langs zijn benen sijpelt reeds zweet naar de vloer waar het een plas
water vormt. In de reflectie van de plas zie je de forse lul van de neger, klaar om nogmaals het aangeboden bleke, maar hongerige
kontje grondig door te ploegen.

Hij merkte inmiddels niet dat hij nu dicht bij Severijn stond en ongemerkt met zijn hand over zijn gezwollen penis aan het wrijven
was. Totdat hij een koude hand op zijn linkerbil voelde en twee vingers zich langzaam naar mijn kontgaatje toe bewogen. \'Dus toch\'
dacht Christiaan, en ging nu met gespreide benen over hem heen zitten. Zijn paal schuurde langs zijn broek, en hij kuste hem vol
op de mond. Severijn beantwoordde die, en deed meer. Eerst zachtjes, daarna hard draaide hij aan de tepels van zijn gastheer totdat
die begon te kreunen. Het kon hem blijkbaar niet schelen dat het enige huishoudelijk personeel dat nog in het huis was, zeker op het
lawaai af zou komen, maar blijkbaar had hij geen reputatie op te houden, of kende zijn personeel hem maar al te goed. Hij ontdeed
Christiaan van zijn kleding en knoopte zijn broek los zodat zijn rechte paal nu fier rechtop stond. Christiaan zag zijn lichaam:
veel meer borstharen dan hijzelf, klein maar stevig postuur en een prachtige lul om te pijpen. Hij sloot zijn ogen en probeerde
zijn Severijn\'s lichaamsgeur te doorgronden. Maar zover liet deze het niet komen en met enige dwang werd zijn kont boven zijn
stijve pik gemanoeuvreerd, om langzaam maar gedecideerd daarin te verdwijnen. \'Dit is toch wat je wil, geile slet\' terwijl Severijn
nu hard stond te pompen, en ondertussen met zijn linker-, dan rechterhand vlak op zijn billen sloeg. Christiaan had het niet meer
en bewoog zijn geile kont mee in het neukritme van zijn hitsige vriend. Hij keek uit op de straat en zag bekenden langs lopen, gelukkig
konden zij niet direct naar binnen kijken, zeker zou uit Amsterdam moeten wegtrekken als bekend werd hij meer oog had voor het mannelijk geslacht, de welbekende tolerantie van de Amsterdammers ten spijt. Hij ging nu met de rug naar Severijn toe zitten, zette zijn voeten op diens
dijen, en steunde met een hand op de stoelleuning, met de andere trok hij zich zelf af. Severijn wist niet van ophouden, dan
langzaam, dan hard stootte hij terwijl hij zachtjes in de oorlellen van Christiaan beet. Een zaligmakend gevoel maakte zich van hem
meester, de spanning dat op elk moment een bekende klant binnen zou komen, of erger nog, zijn personeel, die hem zou aantreffen in
een compromitterende houding, maakte alle remmen in hem los. Zijn buren zouden wellicht denken en glimlachen dat hij eindelijk eens
zijn dienstmeid te grazen nam. Niets was minder waar. Terwijl Christiaan hevig klaarkwam voelde hij zijn vriend stokken en daarna
kreunen en langzaam sijpelde zijn zaad uit zijn kont op de vloer. De geur van zweet en sperma vermengde zich en bleef in de ruimte hangen, en Christiaan zei nu hardop om een boek over homoseksuele ontmoetingen in Amsterdam zelf te beschrijven en uit te geven. En terwijl Severijn de boel opknapte en aanstalten maakte om weg te gaan,
keek hij nog even achterom naar zijn cliënt die, hopeloos op de stoel en nog genietend van hetgeen hem zojuist was overkomen,
riep dat hij de eerste zou zijn die het zou lezen, als was het alleen maar om zich ervan te vergewissen dat elke gelijkenis met hem
uit de passages zou worden geschrapt.

-- Wordt vervolgd --