De sfinx

DE SFINX

Johan was het schoolfeestje spuugzat. De sfeer werd er al vier volle uren door de vreselijk opdringerige aanwezigheid van het volledige lerarenkorps verpest. Zonder zijn vrienden of klasgenoten te waarschuwen, sloop hij ongemerkt het gebouw uit. Opgelucht hoorde hij hoe de oubollige muziek achter zich wegstierf. Slenterend, maar toch met een zekere vastberadenheid, ging hij de stad in. Het adres had hij gisteren in de bibliotheek stiekem uit een tijdschrift gescheurd. Onderweg haalde hij het verfrommelde papiertje uit zijn broekzak. In het licht van een lantaarnpaal kon hij met moeite de kleine tekens ontcijferen.
Toen hij in de Stationsstraat aangekomen was, merkte hij zijn doel vrijwel ogenblikkelijk op. Boven de deur van het huis op de hoek flitsten reusachtige, roze neonletters zenuwachtig aan en uit. Dit was dus “The Sphinx”. Tot zijn verbazing zag hij dat het gebouw helemaal geen vensters had. Heel de gevel bestond uit niets anders dan muur en zat onder een dikke laag rode verf, zelfs de deur was aan dit bloedbad niet ontsnapt. Van zijn eerst zo grote zelfzekerheid bleef al niet veel meer over, maar toch werd hij overheerst door een buitengewoon grote nieuwsgierigheid. Hoe zou het er binnen uitzien? Welk soort mensen zou hij er aantreffen? Zou het er krioelen van de giechelende nichten? Deze vraagtekens zetten zich echter al vlug om in allerlei angsten en onprettige voorgevoelens. Wat als hij er een bekende tegen het lijf liep? Wat zou hij dan voor clichéachtige smoes verzinnen? Hoe kon hij voorkomen dat hij werd lastig gevallen? Wat moest hij ondernemen wanneer het toch uit de hand dreigde te lopen? Johan besloot eerst gewoon eens voorbij de ingang te wandelen. Het verontrustte hem, dat hij niet naar binnen kon kijken. Wat werd er achter deze muren verborgen gehouden? Totaal in de war stak hij de straat over. Ook boven was er in het huis geen teken van leven te bespeuren. Met licht bevende vingers stak hij een sigaret aan. Leunend tegen een telefooncel staarde hij argwanend naar het agressief rode bouwwerk, dat hij onbewust hoe langer hoe meer ging associëren met gevaar. Hij nam zich voor hier een poosje te blijven staan, om dit louche zaakje in het oog te houden.
Vrij snel zag hij aan de overzijde van de straat twee jongens naderen. Zonder hem te hebben opgemerkt, verdwenen ze grapjes makend in de muil van de leeuw. Nog steeds niet helemaal gerustgesteld, besloot hij het er nu toch ook maar op te wagen. Resoluut stak hij opnieuw de straat over. Met een zenuwachtig kuchje gooide hij het peukje op de grond. Stokstijf bleef hij voor de ingang staan. Johan stond net op het punt zich aan het onbekende te offeren, toen hij een auto hoorde naderen. Verschrikt bukte hij zich en simuleerde hij dat hij zijn veters strikte. Hij mocht hier vooral niet gezien worden! De twijfel en de angst dreigden opnieuw toe te slaan. Gelukkig begon het te regenen: de natuur had besloten hem een handje te helpen. Flauw glimlachend keek hij even omhoog. De maan gluurde als een allesziend oog tussen de wolken en leek hem aanmoedigend toe te lachen. Het was nu of nooit!! De lippen op elkaar geperst, legde hij zijn klamme hand op de deurknop en duwde hij zachtjes. Verbouwereerd constateerde Johan dat hij nu in een klein portaal stond, waar hij werd geplaagd door een tweede deur. Schichtig keek hij om zich heen. Onzeker als een verliefde puber belde hij aan en drukte hij tijdens de zoemtoon tegen de deur, die geruisloos meegaf.
Zijn ogen moesten zich even aanpassen. In het donker ontwaarde hij enkele mysterieuze figuren die hem – omgeven door een aureool van rood licht – allen onderzoekend aankeken en eventjes ophielden met praten. Wat was er weinig volk! ? Aarzelend zocht hij een plaatsje niet te ver van de deur – je kon nooit weten waar dit goed voor was. Snel als een arend die zich op zijn prooi stort, kwam de uitbater – een knappe, blonde jongen van ongeveer zijn leeftijd – vragen wat hij wenste te drinken. Met overslaande stem bestelde hij een biertje. Uit de luidsprekers weerklonk de zwoele stem van Grace Jones. Johan tuurde voorzichtig om zich heen en merkte geschrokken op, dat hij midden in een goudgele stralenbundel zat. Zou hij zo niet te sterk in het oog springen? Geërgerd probeerde hij te ontdekken hoe hij dit licht kon ontwijken. Heupwiegend op de tonen van “I need a man” werd hij door de blonde schoonheid bediend.
Toen hij een slokje nam, vielen zijn ogen toevallig op een voorwerp, dat zich tot dan toe zorgvuldig in het duister verborgen had weten te houden. Vlak naast de nogal kleine dansvloer stond op een podium een merkwaardig beeld. Het was een – voor zover hij zien kon – opmerkelijk goede kopie van de beroemde sfinx van Gizeh. Gefascineerd gleden zijn ogen over het bijna emotieloze gelaat. Plotseling weerklonk een oorverdovende gongslag. Bijna alle lichten in het lokaal werden gedoofd en de aanwezigen keken als onder hypnose naar het podium, dat nu volledig in een roodgeel licht baadde. Langzaam verhief het beeld zich van de grond. Het zweefde geruisloos hemelwaarts, als werd het door een onzichtbare hand opgetild.
Eerst dacht Johan dat nu een nieuw, iets kleiner beeld zichtbaar zou worden, maar al vlug bleek, dat het een naakte, androgyne jongeling was, wiens prachtig gebruinde lichaam een fabuleuze schoonheid bezat en fel contrasteerde met de goudblonde haren, die verleidelijk golvend tot op zijn welgevormde schouders hingen. Bewegingloos lag dit geheimzinnige wezen in dezelfde houding als het beeld, dat hem zo lang tegen de gulzige blikken van het publiek had weten te beschermen. Johan kreeg het benauwd. Nog nooit had hij zoiets opwindends meegemaakt. Rook borrelde op uit het met zand bedekte podium. De goddelijke, met exotische juwelen versierde adolescent kwam geleidelijk in beweging op het ritme van een bevreemdende, met allerlei oerwoudgeluiden opgesmukte muziek. Wulps maar toch gracieus dansend werd hij een levende droom.
De meeste dromen duren echter nooit erg lang en deze was daar spijtig genoeg geen uitzondering op. Zijn lichaam in allerlei bochten wringend verliet de ontembare dansgod het toneel, om zich volledig aan het grijpgrage publiek over te geven. Toen hij op Johans schoot kwam zitten en ondeugend glimlachend de enorme erectie opmerkte, die zich afwachtend onder de tafel verscholen hield, streelde hij de nu verlegen, maar sterk opgewonden jongeman over de kaak. Enkele danspasjes later zweefde de engel alweer over het podium, waar hij als bij toverslag verdween in een wolk heerlijk geparfumeerde rook.