De weg naar huis gevonden

Er wordt veel gejogd s avonds. Voor de meeste lopers is het een eenzame bezigheid. Toch kom je onderweg vaak dezelfde mensen tegen.
Mijn weg kruiste die van een jogger en we liepen aan dezelfde snelheid. Stoort het dat ik een einde meeloop? En zo raakten we aan de praat.
Hij heette Wim en ik ben Kurt. Hij woonde in een studiootje een aantal kilometer verder en ons parcours overlapte. Na de studies wenkt zelfstandigheid en om die reden waren we onlangs allebei alleen gaan wonen. Een paar dagen later passeerde ik Wim opnieuw, de begroeting was hartelijk en weer liepen we een eind samen.
Zo kwam het idee om in het vervolg samen te joggen. We gebruikten om de beurt onze milieuonvriendelijke auto om naar de woning van de andere te rijden, het startpunt.
Joggen en onderweg praten is fijn en vriendschap werd gesloten. Soms dronken we nadien nog iets afwisselend bij mij of bij Wim. Van eenzaamheid houd ik niet en gewenst bezoek zoals Wim is welkom. Klamme kleren aan je lijf laten drogen is onaangenaam. Ik stelde Wim mijn faciliteiten ter beschikking. Dat geldt dan ook bij mij zei hij. En dus legde ik sindsdien reserve kledij in de wagen.
Preutsheid ken ik niet en na het douchen liep ik vrolijk bloot door mijn studio om propere kleren uit de kast te halen.
Wim niet, die nam altijd zijn verse kleren mee naar de badkamer.
We dronken met mate alcohol en dit verhaal zou saai geworden zijn als Wim op een avond bij mij thuis niet over de schreef was gegaan.
Er volgde een vrije dag en t mocht dus wat meer zijn. Ik had het tempo van Wim niet willen volgen. Hij had meer dan genoeg spul in zijn hoofd.
Lastig! Hij kwam op mij hangen, zat met zijn handen onder mijn
T-shirt en kraamde onzin uit.
Ga naar huis, zei ik, je stoort me. Met de auto? Niet verstandig, besefte ik. Ook ikzelf zou positief blazen bij een controle.
Houd je koest en slaap hier in de zetel milderde ik.
De volgende morgen was hij stil en vertrok zonder ontbijt, wat ik ook niet aangeboden had.
Onze volgende jogging verliep in stilte. Toch ging ik bij Wim iets drinken.
Hij excuseerde zich uitgebreid voor het voorval.
Maar Wim, zei ik, iedereen heeft als eens teveel op en dan ben je meestal geen aangenaam gezelschap, dat is toch geen punt.
Ja maar, het is iets anders. Verder geraakte hij niet. Ik moest het er uit sleuren. Ik ben verliefd op je, bekende hij en keek me met grote ogen aan.
Ik was sprakeloos al ben ik heel ruimdenkend. Na de douche lagen mijn propere kleren zoals altijd in de kast, daar had ik op dat moment spijt van. De gedachten van mannen kunnen fysiek zichtbaar zijn. Het twijfelgeval tussen mijn benen, mijn mogelijke verrader, probeerde ik ongezien voorbij Wim te loodsen. De idee fixe dat Wim interesse zou hebben in mijn piemel... de verboden vrucht...
Ik wil geen stijve krijgen was een gedachte die de groeikracht van het ding enkel versterkte. Dit levensgroot geworden probleem kreeg ik niet in mijn strakke onderbroek.
Vluchtig keek ik achterom en zag Wim glimlachen. Toen schoot ik zelf in de lach. Boven mijn nutteloze broekje pronkte de kop van een asperge, boven aan een beetje paars, hij had het licht gezien.
Mét was belachelijker dan zonder en ik wipte het broekje terug uit.
Je zal straks een tweede poging moeten doen, misschien gaat het vanzelf over, grapte hij en ging op zijn beurt naar de badkamer.
Hij vergat toevallig de reserve kleren uit zijn sportzak. Voor het eerst kwam Wim in vol ornaat uit de badkamer.
Jij gaat véél geduld moeten hebben, zo kan je niet naar huis, lachte ik.
Zijn lul mat 25,23 of 17.5 cm, je moet het niet weten, het zegt niets. Het was zeker een gezond exemplaar.
Hier stond een man van 22 jaar voor mij, een normale kerel. Zijn gestrekte paal wees onbeschaamd naar mij. Zijn spiegelbeeld, ik dus, stond een paar meter verder. Hij had mijn broer kunnen zijn met zijn even blond haar en even blauwe ogen. Ik voelde me even een boxer in de ring. Ik stond tegenover Wim met gelijke wapens, dezelfde categorie. Moest ik nu de handdoek in de ring gooien?
Of moest ik mezelf overwinnen?
Mag ik dichterbij komen, formuleerde Wim onhandig. Dat kan nooit kwaad, stond ik toe.
Hij stond voor me zonder me aan te kijken. Zijn gezicht stond op serieus. Hij legde een hand op mijn borst en streelde zachtjes. Een groot en nieuw verlangen kreeg me in zijn greep. Ik antwoordde door mijn handen op zijn heupen te leggen. We keken naar beneden en mikten onze eikels tegen elkaar. Het was niet donker genoeg om vonken te zien.
Ik dacht dat alleen vrouwen zacht aanvoelden. Wat had ik me vergist. Ik kreeg er niet genoeg van om hem te voelen en te strelen. Gekust heb ik hem steeds heftiger, ongeremd wellustig. Het bed lonkte om de hoek en we werden er naartoe gedwongen.
Ik heb hem bereden op zijn kont, op zijn dijen en op zijn zachte rug. Toen keek hij me mysterieus aan. Zijn hand greep mijn piemel en hij liet mijn paarse eikel in zijn mond verdwijnen.
Hij heeft me helemaal leegzogen. Nu moet ik bij Wim dacht ik, ik heb geaarzeld. Alles op zijn tijd stelde Wim. Ik heb hem gewoon afgetrokken.
t Was meer dan Wim nodig had, hij heeft me nog 10 keer omhelst en gekust. Het vuurwerk en de bloemekee gepasseerd, zaten we terug in de zetel. Wim bleef me gelukzalig aanstaren tot ik er ongemakkelijk van werd. Kijk eens naar ergens anders, ik word er voos van.
We zijn blijven joggen, ik ben nu beter getraind dan ooit. In onze sportzak zit soms toilet- en slaapgerief.
We denken eraan kosten delend iets groters te huren, met een tweepersoonsbed, dat slaapt beter.
Het lijkt intussen vanzelfsprekend: mijn Wim en ik. Wim als levensgezel? Ik kan hem niet meer missen. Eén ding maakt me onzeker: mijn lief is een man. Ben ik dus homo? Een onverwachte bocht in mijn leven: Het is wennen.

Kurt