Het meisjesinternaat

Een beetje nerveus en tegelijk vol verwachting vertrok ik op kamp, mijn eerste kamp als monitor. Tijdens de paasvakantie volgde ik de cursus jeugdmonitor. Nu, in de grote vakantie, volbracht ik de bijbehorende stage. Ik zat op de bus met een hele bende 11-jarige onbekende jongens en wij, de monitoren. De monitoren kende ik nauwelijks van de voorbereidende vergaderingen, De kinderen maakten het me gemakkelijk: het ijs was snel gebroken. Ze wilden, spontaan als ze waren, alles van hun leider weten. De jongen naast me probeerde onophoudelijk op mijn billen te kletsen, irritant. Ik hield me even in en sloeg onverwacht hard terug. Er klonk een luide knal en een kreet gevolgd door hilariteit op de bus. Er verscheen even een witte plek op zijn dij, snel gevolgd door de rode afdruk van mijn hand. Ik had onmiddellijk spijt, dit was te hard. Hij heeft het niet meer geprobeerd. De kampplaats was een oud afgedankt meisjesinternaat. In de zomer werd het gebruikt voor jeugdkampen. Het leek een soort gevangenis geweest te zijn. We betraden via een smeedijzeren poort een volledig ommuurd terrein. Een ietwat dreigend oud gebouw bekeek ons van achter een groot voorplein. De jongens, het was een niet-gemengd kamp, sliepen in grote slaapzalen van rond de 40. Sommige monitoren sliepen in de slaapzaal. Ik had het geluk een kamer te delen met een andere monitor, Patje, ook een groentje. Onwennig maakten we kennis. Samen met Jurgen, een ervaren kerel, leidde ik een groep van 24 kinderen. Patje zat onder de vleugels van een andere monitor. Na een paar dagen zat de kampsfeer er goed in en werd ik meegesleept door het enthousiasme van de monitorenploeg en de kinderen. Kinderen van 11 zijn zalig. Je kan er al veel mee doen. Fysiek zij ze onuitputtelijk en ze bezitten een ongebreidelde fantasie. Het domein, al was het ommuurd, was groot en bezat speelruimte te over: veel grasvelden en een grote boomgaard: ideaal speelterrein. De kersen waren net rijp, van die zwarte Bigarrau, de onderste kersen hingen binnen ons bereik.
Als alle 200 kinderen waren gaan slapen, gingen wij, een twintigtal monitoren, vergaderen. Er volgde dan de legendarische vijfde maaltijd (de overschotten van de dag), bier en nog veel plezier. Voor we in slaap vielen praatte ik met Patje nog na over de voorbije dag.
Patje was net als ik 18. Je eerste kamp was je hulpmonitor, na de tweede cursus een jaar later gevolgd door een stage kamp ben je volwaardig monitor. Patje had gitzwart haar en even zwarte ogen. Als ik in die ogen keek, zag ik niets, moeilijk om er lang in te kijken. Hij was een rustige jongen, niet verlegen, gewoon een degelijke knaap.
Hij had een babyface, zo werd dat soms minachtend genoemd. Je mocht op onze leeftijd baardgroei verwachten, Patje had ondanks zijn zwarte haar amper iets. In de buurt van het geboortevlekje op zijn kin groeiden enkele haartjes. Onbegrijpelijk dat hij die niet afschoor.
De nachten waren voor de leiding kort: we gingen, vrijwillig, als laatste slapen en we waren voor de kinderen uit ons bed, uit noodzaak.
Voor elke maaltijd scandeerden we eerst een gebed, gevolgd door: bikke bikke bik...wie heeft dezelfde herinneringen?
Twee keer per week mocht (moest) er gedoucht worden. De concierge stookte de hele dag hout om de waterketel op temperatuur te krijgen. Een lading kinderen in de douche, warm water, inzepen op bevel, opnieuw warm water om af te spoelen en dan de volgende groep. Als alle kinderen aan de beurt geweest waren, hadden de monitoren nog net voldoende warm water. Nu ging het er minder militaristisch aan toe. Er waren maar 10 douches en de monitoren van shift 2 stonden onder het water. Ik vulde met de eerste shift emmers koud water. We zwierden de deuren van de douches, die niet op slot konden, open en kieperden volle emmers koud water naar binnen. Ik herinner me dat Patje geen krimp gaf, zich zelfs niet afwendde en de volle emmer in ontvangst nam. Ik zie zijn piemel door de kracht van het water nog naar omhoog zwiepen. In slappe toestand had hij een tamelijk grote, veel groter dan mijn kleine ding.
Overdag ravotten we heerlijk met de kinderen. Deel twee van de dag begon als alle kinderen sliepen.
Na de voorbereiding van de komende dag kwam de tijd om te feesten en na twaalven gingen we slapen.
Ik kon het goed met Patje vinden en op onze kamer gingen de lichten niet onmiddellijk uit.
Ik had een nieuwe pyjama aan, dat moest van moeder, hij leek op een gevangenisplunje met short. Patrick sliep enkel in een soort witte grootvaderonderbroek. Hij was lekker donker gebruind door de zomerzon. Zijn schouderspieren glommen als matte vernis. Ik betrapte me erop dat ik regelmatig naar zijn mooie benen zat te gluren. Maar al te graag wilde ik eens aan die gladde spieren voelen.
Hé, man wat heb in je onderbroek zitten? Deze opmerking bracht hem niet van zijn stuk. Daarstraks had ik zijn indrukwekkende slappe worst gezien maar nu verborg zich iets met nog grotere afmetingen in zijn onderbroek.
Ja, antwoordde hij nonchalant, heb jij dit dan nooit. De mijne doet soms zijn eigen zin.
Jij begrijpt dat hopelijk wel? Dat begreep ik maar al te best. Zo goed zelfs dat mijn exemplaar solidair reageerde.
We praatten op deze uitdagende toon verder. Ik wierp af en toe een blik op zijn onderbroek. Zijn bobbel bleef groeien.
Ook de mijne. Omdat het wederzijds gebeurde, voelde ik me niet gegeneerd. Ik zag jou piemel daarstraks in de douche, zei ik.
De mijne is veel kleiner, denk ik. Ik vraag me af wat een joekel jij hebt als hij helemaal stijf is.
Je zou hem graag willen zien, hé, antwoordde Patje. Hij keek naar de deur. Er zou niemand meer binnenkomen op dit uur maar het voelde niet veilig.
Patje kwam naast me op mijn bed zitten. Je hebt zoveel haar op je benen zei hij, mag ik eens voelen? Mijn armen en benen waren kort maar dicht behaard. Omdat ik behoorlijk gebruind was, viel de witte beharing behoorlijk op.
Als ik jou volwassen piemel mag zien. Hij toverde zijn stok tevoorschijn door zijn onderbroek vlug naar beneden te schuiven... alsof we doktertje speelden, maar minder onschuldig. De grote kromme slappe was nu een rechte stijve geworden. Ik keek naar de scherpe overgang van zijn bruine bovenbeen en de witte huid waar zijn onderbroek had gezeten. Schaamhaar had hij buiten verwachting behoorlijk wat, een zwart krullend bosje. Mag ik met de jouwe vergelijken, vroeg hij? Ik stond even op om mijn pyjamashort te laten zakken. Hij streelde mijn been. Hij wreef er bijna met eerbied over alsof ik een blonde god was die hij aanbad. Ik dacht dat het borstelig zou zijn, constateerde hij maar het voelt lekker zacht. Patje vond het blijkbaar aantrekkelijk maar ik hoopte nooit de Viking te worden die mijn vader was: die had zelfs beharing op zijn rug. Mijn erectie werd steviger van al dat gestreel. Mijn gezwollen piemel moest niet meer onderdoen voor die van hem. De situatie overdonderde me. Een naakte jonge kerel zat naast me en aaide mijn bovenbeen. Het was een onverwachte situatie en t voelde vreemd om mijn staaf te laten bewonderen. Nooit voelde ik me zo opgewonden. We hoorden gestommel in de gang en trokken veiligheidshalve snel onze broek op. We gingen in ons eigen bed liggen en durfden niets meer te ondernemen. Toen Patje al in slaap gevallen was, had ik nog steeds een stijve.
Me aftrekken wilde ik niet uit schrik om betrapt te worden, we hadden geen toilet op de kamer. De slaap heeft me toch te pakken gekregen.
De daguitstap naar het Brakelbos één van de volgende dagen was een succes. De kinderen haastten zich door het grote beukenbos op zoek naar monitoren die met een opdracht wachtten.
Gelukkig werd al het vuil s avonds in de douche afgespoeld.
De geschiedenis herhaalde zich. De onderbroek van Patje vertoonde voor het slapengaan opnieuw de gekende bobbel. Het is weer zover wees ik naar hem. In mijn pyjamabroek speelde zich ook hetzelfde proces af. Hij lachte slim. Wacht, zei hij, hij nam een dun plankje dat op de vensterbank lag en schoof dat tussen de spleet onder de deur. Nu moeten we niet meer ongerust zijn. Hij kwam naast me zitten en we keken mekaar aan. Me inhouden lukte niet meer en ik streelde zijn ongelofelijk gladde kale been. Patje deed hetzelfde. Hij ging steeds hoger aaien. Zijn hand voelde zich een weg onder mijn pyjamabroek.
Tot hij mijn piemel raakte. Een schok ging door me heen. Zijn hand gleed terug naar de veilige huid van mijn bovenbeen. Onbezonnen heb ik toen mijn broek omlaag getrokken. Daar zat ik met een overduidelijke boodschap. Patje liet er geen gras over groeien en trok het shirt van mijn pyjama over mijn hoofd. Voor het eerst zat ik poedelnaakt naast Patje. Mijn hart ging wild tekeer. Dit was verboden maar onweerstaanbaar. Ik prutste aan zijn witte onderbroek omdat ik ze niet van zijn lijf durfde rukken. Hij begreep mijn wens en gooide het witte ding op zijn bed.
Wat nu? Ik was een ervaren doe-het-zelver en kon inschatten dat er vuurwerk op komst was. Het witte laken uit mijn bagage dat voor een verkleedpartij moest dienen, legde ik op mijn bed.
We gingen erop liggen, niet meer in staat onze lust onder controle te houden. Hij was zo mooi, hij was zo zacht, elk plekje aan hem heb ik gevoeld. Ik legde mijn penis tegen de zijne. De mijne was veel blanker dan het gepigmenteerde exemplaar van Patje, al had die geen zon gezien. Hoe actiever we bewogen, hoe meer het bed kraakte. Dat iemand het zou kunnen horen interesseerde ons op dat moment niet meer.
De ontlading was groot. We werden glibberig van de dubbele portie sperma en genoten lang na, tot rust gekomen. Als verkleedmateriaal zou ik het laken niet meer kunnen gebruiken, nadat we ons eraan schoongeveegd hadden.
De dagen vlogen voorbij. Overdag waren we druk met de kinderen bezig. Tijdens rustige momenten beheerste Patje mijn gedachten.
De laatste avond was een feestavond, eerst voor de kinderen, dan voor de monitoren.
De sfeer zat er nog goed in toen Patje redelijk vroeg naar de kamer trok.
Hij keek even veelbetekenend naar mij. Ik kon hem moeilijk achterna hollen en dronk mijn pint zo kalm mogelijk leeg.
Wat later begaf ook ik me kamerwaarts. Waar bleef je? Het klonk bijna verwijtend. Patrick had de witte vlag gehesen op een stevige vlaggenstok. Hij nam het gekende plankje van de vensterbank. Hij liet zo amper onderhandelingsmarge over. Toen hij zich bukte om het houtje onder de deur te klemmen, rukte ik zijn enige kledingstuk, de grote witte onderbroek, naar beneden. Pat reageerde er zelfs niet op. Zijn blanke achterste contrasteerde fel met zijn sterk gebruinde rug en benen. De aanblik deed me naar adem happen. Ik omhelsde hem langs achter. We hebben langdurig afscheid genomen.

Rob