Toegegeven: ik had dat graag

Mijn grote liefde, Zwitserland breng ik minstens één maal per jaar een bezoek. Omdat ik geen kandidaat had om mijn liefde te delen, hing ik een briefje in de supermarkt.
Sneller dan verwacht belde iemand me op en omdat ik wilde weten welk vlees ik in de kuip had en om verdere afspraken te maken, nodigde ik hem bij me thuis uit.
En dus kreeg ik een jongeman aan de deur. Met zijn halflang zwart haar dat neiging tot krullen had, maakte hij een nonchalante indruk. Zijn nette kledij en zijn heldere wakkere ogen spraken dat tegen. Marc bleek net als ik 25 jaar te zijn. Hij was een vrolijke prater. Soms klikt het met iemand: het was meteen duidelijk dat deze kerel mijn reisgezel werd. Werk, hobby\\\'s, relaties en reizen... We hadden allebei te veel te vertellen tijdens deze kennismaking. Marc was pas ongewild vrijgezel geworden en wilde zijn zinnen verzetten. De bergzomer vond hij een perfect reisdoel, als het maar betaalbaar bleef en als we fietsen meenamen.
Ik had een chalet op het oog in Maloja en reserveerde de volgende dag voor twee weken. De streek kende ik goed, met genoegen stippelde ik tochten uit. Ik maakte een lijstje: \\\'nog te doen\\\' en een ander met de titel: dit zal Marc zeker de moeite vinden. We vertrokken vroeg, de fietsen op de drager. Rijd jij eerst vroeg Marc, ik heb gisteren nog lang gewerkt. Tot voorbij Straatsburg heerste de stilte. Marc had zich zo relax mogelijk gelegd, de voeten op het dashbord, en sliep tot in de voormiddag. Terloops keek ik naar hem. De quadricepsen die hij onder zijn korte short toonde, beloofden pittige tochten. Hij was niet het bonkige type dat ballast bergop meezeult. Ik zag meer spieren dan gewoon vlees, een puur voordeel voor de klimmer. De aders op zijn blote armen toonden zich blauw. Een stevig exemplaar verlengde zich op zijn bovenarm en verdween onder de mouw van zijn T-shirt.
Na Basel nam Marc het stuur over. De glooiende landschappen van noordelijk Zwitserland brachten ons in vakantiestemming en gesprekken kwamen op gang. Na Chur lonkte de echte Alpen.
Ik zie wat op tegen rijden in de bergen maar deze chauffeur stuurde mijn auto moeiteloos de Julierpas over. Daarna ben je zo goed als in Maloja.
De chalet was prachtig, veel ruimte en zicht op het bebloemde kerkhof van het dorpje. Douchen, uitpakken, een voorraad eten in de koelkast... We waren goed georganiseerd. Het tweepersoonsbed of het stapelbed? Het stapelbed is voor de kinderen wist Marc en zijn pyjama belandde op een van de twee hoofdkussens. We hielden tijd over voor een inloop tochtje in het dorp en een \\\'Cardinal\\\' in het Schweizerhof. Vroeg in bed, vroeg uit veren. Ik serveerde Marc vandaag de Lunghinpas. Hij verteerde de klim goed want praten deed hij ondertussen honderduit.
Onvermijdelijk volgde het verdrietige verhaal van zijn recente scheiding. Zijn vrouw had hem helemaal onverwacht verlaten voor een ander. Af en toe viel een vervelende stilte. De ontrouw van mijn eigen vriend had ik al lang verwerkt, ik ben ervaringsdeskundige.
Ik vertelde over mijn eigen mislukking, enkel het woord \\\'vriend\\\' vermeed ik. Misschien was de wandeling en mijn gezelschap een goede therapie. Sorry, zei hij na een tijd, we zijn op vakantie en wat later keerde de vrolijke versie van Marc terug.
Over de Lunghin daal je linksaf naar de Septimerpas en zo leidde het pad ons naar Casacia. Waar het op de pas kil en winderig was, bracht een waterval in het warme bos de noodzakelijke verkoeling. Net op tijd merkte Marc op en trok zonder aarzelen zijn kleren uit. Gestimuleerd door zijn gebrek aan preutsheid deed ik hem na. Naakt of gekleed: dit was een knappe kerel. Je mag niet veronderstellen dat ik een stijve kreeg. Ook in het zwembad krijgt een normale man geen erectie dus ook ik nu niet. Marc was mijn reisgezel, niet meer, niet minder. De waterval verfriste heerlijk en op de kale rotsen rondom vonden we een plek om als hagedissen in de zon te genieten, lang nadat we droog waren. Casacia ligt diep beneden richting Italië, Maloja 25 bochten hoger. Gelukkig kende ik het pad door het bos. We bereikten onze chalet op een schappelijk uur maar moe. We vulden onze magen met kant en klare Vlaamse fast-food en kraakten de fles wijn, pas gekocht in de plaatselijke Coop. Ik ga het morgen voelen, zei Marc terwijl hij zijn kuiten betastte. Ik plaagde hem wat. Jij zal het deze nacht al voelen, domme man, verdedigde hij zich.
Kijk in de spiegel. Mijn kop en mijn nek zagen serieus rood. Toen ik mijn shirt uittrok en mijn rug bekeek, moest ik hem gelijk geven. Laat mij je verzorgen en leg je op bed, raadde hij aan. Hij kringelde de aftersun plagerig op mijn rug en masseerde het verkoelende goedje heerlijk in. Als tegenprestatie mag jij mijn benen soigneren zei hij. Ik gebruikte de aftersun als massage olie en was jaloers op zijn mooi gevormde kuiten en bovenbenen.
Het voordeel van fietsen is de afstand die je kan afleggen. Goed ingesmeerd vertrokken we de volgende dag met de fiets. Het merengebied van het Engadin leent zich uitstekend voor fietstoerisme. Zonder overdreven hoogteverschillen kan je door dit hoge dal de meren volgen, vaak op aangelegde fietspaden. Een haalbaar tempo hield Marc aan. Op de steilere stukken moest ik soms duchtig op de tanden bijten om aan te klampen. Leuk dat hij niet de macho uithing door me uit het wiel proberen te rijden. Tot voorbij Zernez gingen we en we moesten helaas ook het hele eind terug.
Met nog een klim van een paar km tot Maloja voor de boeg passeerde een groepje wielertoeristen. Ze keken lacherig achterom. Mag ik? vroeg Marc grijnzend. Tuurlijk zei ik en weg was hij. Ik zag hem het groepje te pakken krijgen en voorbij rijden. Niemand volgde.
We hadden die avond bezoek van leutige Deense wielertoeristen die als waardige verliezers zelf voor drank gezorgd hadden. Veel gelachen...maar ik had niemand om mijn stijve benen te masseren.
Onze vriendschap groeide met de dag. Geen onderwerp was te delicaat, behalve dan mijn ene grote geheim. Ik had het hem in het begin moeten toevertrouwen. Hoe beter de sfeer werd, hoe meer ik vreesde een blauwtje op te lopen als ik het achterste van mijn tong liet zien.
Marc kende geen lichamelijke grenzen in zijn contact. Onderweg pakte hij me vast en deed alsof hij me de afgrond in wilde duwen. Als we picknickten zat hij soms te dicht bij mij en schuurde vrolijk met zijn been tegen het mijne. Ik werd daar ongemakkelijk van.
Of toegegeven: ik had dat graag. Maar ik geneerde me voor de opkomende bobbel in mijn broek.
Na een week zagen we lekker bruin en waren we fysiek tot topprestaties in staat. De ene dag haalden we de fiets van stal, de andere trokken we onze bergbottinnen aan. s Avonds kraakten we ter compensatie van de inspanningen een goede fles. Het leuke aan Marc was zijn ongedwongenheid.
Onze buren waren een Duits koppel met twee kleine kinderen. Jullie hoeven morgen niet te koken, declameerde Marc in een soort Duits. Wij eten overmorgen bij jullie. Ze glimlachten en gingen op het aanbod in. Er volgden 2 aangename avonden met de babyfoon ingeplugd. Zo simpel was dat. Zoals steeds had Marc een belangrijk aandeel in de conversatie. Eén uitspraak van hem trof me: als hij daar een vrouw geweest was, dan was ik al lang voor hem gevallen, zei Marc terloops tegen onze Duitse gasten en wees naar mij.
Op een avond, de vakantie vergevorderd, ontroerde hij me. Zijn ogen werden troebel toen hij zei: Ludwig, ik ben voor het eerst sinds een hele tijd terug gelukkig, bedankt.
Hij omhelsde me stevig. Ik voelde zijn handen onder mijn T-shirt over mijn rug glijden. Het was een reflex: ik deed hetzelfde. Ik kuste hem in de nek en trok zijn shirt omhoog. Spontaan deed hij zijn armen omhoog en ik trok het kledingstuk over zijn hoofd.
Ik had van in het begin een vermoeden merkte hij op, nu weet ik het zeker. Je weet niet wat je voor mij betekend hebt. Ik wil iets terugdoen. Tegelijk maakte hij de knop van mijn broek los, deed de rits open en schoof mijn short en onderbroek tegelijk omlaag.
Mijn bevrijde gevangene bereidde zich in snel tempo voor op het komende feest. Hij verstopte zich nog even onder mijn T-shirt maar liet zich fier door Marc bewonderen toen die mij helemaal in mijn blootje zette.
Marc\\\' s powerboy liet ik niet wachten en de achterstand op mijn super stijve was snel verdwenen. Voor het eerst dit jaar nam ik een andere piemel ter hand dan mijn eigen. De verdere details zijn privé, we zijn lepeltje-lepeltje in slaap gevallen. De laatste dagen van de vakantie hebben we het overdag wat rustiger aan gedaan om energie te sparen.
De zomer is gepasseerd. Marc en ik zien mekaar af en toe maar we hebben besloten ons eigen leven te maken. 1 afspraak ligt vast: onze volgende vakantie is samen.

Ludwig