Steven, vriend, eigenaar en sleutelhouder 2

Steven vriend, eigenaar en sleutelhouder 2

‘Expect the unexpected’ was het onderwerp van het mailtje dat ik de volgende dag in mijn mailbox vond. Nee, de avond er voor was (ondanks de spanning in mijn lijf en geest) Steven niet langs geweest. Blij en teleurgesteld was ik naar bed gegaan, de rare combinatie van hoop en vrees die ik na het beantwoorden van de leefregels had ondervonden. Met kloppend hart opende ik het bericht.
‘Gelukkig heb je voor de deal gekozen en ik kan je vertellen dat ik druk bezig ben om opdrachten voor je te verzinnen. De eerste krijg je nu gelijk, ik wil dat je voor 22.00 uur vanavond jezelf volkomen onderplast en wen er maar aan, ik wil een foto als bewijs. Langskomen red ik vandaag niet dus is dit wat ik van je verwacht. De foto verwacht ik voor de genoemde tijd per mail van je.’. Weer dat gevoel van rust en onrust, teleurstelling en blijheid. Maar ook opwinding. Het was nog vroeg en ik moest vandaag wel degelijk aan het werk maar gelukkig thuis. Ik besloot dan ook om de opdracht gelijk maar uit te voeren (want van de regeltjes in mijn scherm werd ik wel geil) en ik ging met mijn fototoestel de badkamer in. Het duurde even voordat de eerste stralen urine mijn lul verlieten maar ik kon er (in ongemakkelijke houding) een paar foto’s van maken. Nog voor 10 uur in de ochtend had ik de afbeeldingen al verstuurd en kon ik me in ieder geval een beetje concentreren op mijn werk, al hoopte en verwachtte ik elk moment een bericht van Steven… tevergeefs. ’s Avonds om acht uur had ik van hem nog niets gehoord, teleurgesteld besefte ik me dat hij ook had gezegd dat hij vandaag verder niets kon afspreken of doen, anders had hij tenslotte ook wel de kans gezien om langs te komen. Maar goed, ik had mijn opdracht uitgevoerd en wie weet wat de rest van de week zou brengen. De volgende dag was er overdag geen enkel bericht, ook het begin van de avond niet. Een nicht van me belde dat ze graag een weekend weg wilde met haar man, maar dat mijn achterneefje niet alleen thuis kon zijn, of ik in het weekend hem als logee kon hebben. Het liefst had ik nu nee gezegd want ergens had ik de hoop dat Steven langs zou komen en ik had ook wel een beetje de hoop dat dit zo snel mogelijk zou gebeuren.. de eerste stap leek mij het moeilijkste. Maar omdat zij al zo vaak voor mij had klaar gestaan kon ik niet anders dan te accepteren. Na het neerleggen van de telefoon mailde ik deze verandering in mijn plannen gelijk aan Steven, uiteraard met excuses. Hij reageerde zoals ik hoopte van een vriend (to be) maar in mijn hart baalde ik want deze afspraak betekende weer uitstel van de eerste ontmoeting. Ik had zoiets van ‘hoe sneller hoe beter’ en hoopte dat als ik eenmaal voor Steven had gestaan (hoe dan ook) dat ik dan van mijn koudwatervrees af zou zijn. Het was niet anders en op zaterdag arriveerde Tom, een slungelige jongen van net 15. Om de ene schouder een sporttas en om de andere zijn laptop. Ik had werkelijk geen idee wat ik met hem zou moeten doen, geen idee wat een joch van die leeftijd interesseert. Eén activiteit wist ik wel, en dat hield in dat hij gelijk mee kon om boodschappen te doen nadat we een bakje koffie gedronken hadden. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen, we mochten elkaar altijd al en het gesprek wervelde van sport tot school, van ‘zijn’ clubje Heerenveen tot waarom hij niet thuis mocht blijven (zeer ontevreden vertelde hij dat dit kwam omdat zijn ouders de vorige keer teleurgesteld waren omdat hij met wat vrienden had zitten drinken thuis). De puberteit droop van zijn houding af.
“Maar met jouw kan ik tenminste gewoon praten, jij doet niet alsof ik een kind ben”. Ik moest wel lachen om die opmerking, herkende het nog uit mijn eigen puberteit. Na de boodschappen kwamen we thuis, borgen de boel op en ik stelde voor om naar de plaatselijke voetbalclub te gaan (waar ik soms als barman werkte).
Dat vond hij een geweldig idee, ik dook er de kantine in en hij ging de velden op om te kijken naar de wedstrijden die gaande waren. Ik nam uiteraard een biertje en toen Tom binnenkwam (en ik hem vroeg wat hij wilde drinken) vroeg hij ook om een pilsje. Lachend keek ik hem aan en schudde mijn hoofd, ik bestelde een cola en fluisterde dat hij thuis wel een biertje zou krijgen. Het liep gewoon lekker en gemakkelijk, mede dankzij zijn laptop die aanging zodra we in mijn appartement kwamen en pas uitging toen we gingen slapen. De twee dagen vlogen voorbij en waren gewoon gezellig. Maar zodra Tom de deur uitging haalde ik mijn pik en ballen weer buiten mijn gulp en schakelde onmiddellijk weer terug naar de wetenschap dat ik het eigendom was van Steven. Ik mailde hem dat ik weer ‘alleen en beschikbaar’ was en hoopte op een snel antwoord of bericht. Of het nu een soort van mindfuck was of dat hij er niet was, maar dat bericht volgde niet. Mijn fantasie begon zich weer te roeren en uit geilheid ging ik ook op zoek naar mogelijkheden om de afwezige eigenaar te pleasen. Ik stuurde een uitnodiging om een agenda te delen via Googleagenda, ik stuurde een mail met een foto van mijn pik en ballen die uit mijn jeans hingen, ik verzond een mail met een update van mijn agenda.. Ik voelde me een stalker, hoopte op een reactie en kreeg m niet. Een beetje boos ging ik naar bed, kreeg nog een sms van iemand waar ik ooit mee had gechat (die met een stijve graag langs kwam) en reageerde simpelweg met ‘Rot op’. Ergens vroeg ik me ook af hoe ik nu zou reageren als Steven een dergelijke sms zou sturen; ik had er geen antwoord op en viel in slaap.

Op maandag ochtend zat ik nog voordat ik de slaap uit mijn ogen had gewreven weer achter mijn laptop, wederom in de hoop op een bericht van Steven, desnoods alleen een paar regeltjes, liefst een opdracht en nog liever wilde ik een bericht dat hij voor de deur zou staan. Maar er was niets, geen woord, geen letter zelfs. Ik stapte onder de douche, iets waar ik gigantisch van kon genieten. Ik waste mijn haren, schoor mijn gezicht en voelde dat ik eigenlijk ook de stoppeltjes in mijn kruis zou moeten wegscheren, maar deed het niet. Het besef drong tot me door dat deze avond als vrij genoteerd stond in mijn agenda en stel dat Steven langs zou komen dan zou ik me altijd nog voor zijn ogen kunnen scheren. Ik droogde mezelf af en trok mijn kleren aan (gulp open) en liep mijn woonkamer in, hoorde nog net dat mijn mobieltje afging, maar toen ik hem in mijn handen had stopte de ringtone. Een onbekend nummer in het scherm en ik wist niet wat te doen, terugbellen of niet. De hele dag speelde door mijn hoofd dat ik misschien wel terug zou moeten bellen, maar zou er dan geen boodschap achtergelaten zijn? Ik belde dan ook niet terug. Na 19.00 uur nam de spanning in mijn lijf en geest weer toe. Volgens mijn agenda die ik naar Steven had gestuurd was ik nu beschikbaar en ik hoopte dat de bel zou gaan, ook hoopte ik er op dat de bel juist niet zou gaan. Liever nu dan nooit, dan hadden we de keuring in ieder geval gehad. Liever nu niet, want zou ik kunnen voldoen aan zijn wensen, zou hij mij wel leuk en aardig en lekker genoeg vinden (of zou hij afknappen op mijn buikje en bril?) . Ik was tenslotte de afgelopen maanden flink gegroeid nadat ik door een knieblessure niet meer aan sport kon doen. Ik nam een biertje in de hoop dat ik me wat beter kon ontspannen en mede door mijn eigen geilheid (die zich meer en meer opbouwde) begon ik aan het verhaal over ons beiden. Ik had al eerder een slot geschreven aan de Gulp open reeks). Nu was het iets gemakkelijker want het was een kwestie van weergeven wat er de afgelopen dagen gebeurt was. Ik schreef, zat met één oor te luisteren en te hopen dat de bel zou gaan, keek met één oog naar msn en opende regelmatig mijn emailbox. Maar er gebeurde niets van dat alles, behalve dan dat ik het eerste hoofdstuk afrondde en naar hem toezond, plaatste op de bekende sites en daarna uit verlangen doorschreef aan deel twee. Om twintig minuten over acht was ik klaar met deel twee van het verhaal, puur omdat er op dat moment niets verder te vertellen of te schrijven was. Het was afwachten op de volgende stap van Steven.. een bezoek, een mail, een opdracht of telefoontje… één ding was zeker, mijn laptop zou de gehele avond verder voor mijn ogen staan en ik zou hopen en verlangen naar een teken van leven van Steven……