Ons stukje wereld aan het strand

Wim heette de mooie jongen uit mijn klas. Hij had een leuke snoet en was nadrukkelijk aanwezig in de klas om vragen te beantwoorden of met een gesmaakte kwinkslag. We waren geen hechte vrienden toen, puur omdat we in een ander dorp woonden. In de klas zat ik schuin achter hem en ik zat hem al eens te bekijken. Als ik even vermoedde dat hij mijn richting uitkeek, keek ik snel weg. Zijn haar was wit en wat sproeten op zijn neus maakten het plaatje af. Zulke dingen zat ik te observeren. Het gebeurde onvermijdelijk dat zijn blik de mijne kruiste en ik betrapt wegkeek. Omgekeerd is het ook gebeurd. Je voelt al wat er gaat komen. Maar nee, je hebt het mis, er bloeide niets tussen ons.
Met het einde van het schooljaar in zicht kondigde Wim aan dat hij met een trektocht per fiets door Frankrijk wilde maken. Hij zocht een kandidaat om mee te gaan.
Omdat ik niet tot zijn nabije vrienden behoorde ging ik er niet op in. Zo\\\'n trektocht zag ik wel zitten en ik polste bij mijn ouders. Tot mijn verrassing, het zijn nogal bange mensen, vonden ze me oud genoeg voor de vrijheid. Heb je al iemand gevonden, informeerde ik weken later bij Wim. Hij zou zeker al een maat gevonden hebben. Nee, zei hij. Zie je mij zitten, vroeg ik voorzichtig? Hij klaarde op; ik dacht dat ik thuis zou moeten blijven. Voor de examens staken we veel tijd in de voorbereiding van ons avontuur. De investering bestond vooral uit goede fietszakken en treinetiketten. We hadden beiden een tweepersoons tentje. We wilden kamperen en af en toe een jeugdherberg meepikken. Het strikte minimum aan bagage kregen we amper gepakt. Begin juli popelden we om voor twee weken te vertrekken. De trein bracht ons naar Bordeaux om het wisselvallige weer van bij ons te ontlopen.
Wat doe je op zo\\\'n fietstocht? Veel in stilte fietsen, verloren rijden en de weg vragen, genieten van mooie landschappen, picknicken... , vooral elkaar beter leren kennen en gelukkig toch ook veel plezier maken. Wim wilde graag bruinen en stak zijn t-shirt wanneer de voormiddagzon zich liet voelen al in de fietstas. Zou je dat wel doen, waarschuwde ik, moet ik je rug niet insmeren? Ja, pa, stribbelde hij tegen. Ik gaf het goede voorbeeld. Vooruit dan maar zei Wim en kromde zijn nog witte rug. Ik smeerde hem zorgvuldig in met de zonnemelk die mijn moeder gekocht had. Terwijl hij voor me fietste, kon ik de wervels van zijn ruggengraat tellen. Ik bestudeerde de witte rughaartjes tussen zijn nek en zijn staartbeen en zijn op -en neer dansende kuiten. We kampeerden de eerste dag wild. Gelukkig waren de tentjes groot genoeg zodat de bagage mee binnen kon. Een slaapmatje was voldoende, hier in het zuiden. Avontuurlijk was dit, wel misten we sanitaire voorzieningen en besloten meer op campings te overnachten. We vonden daar s avonds gelijkgezinden. We leerden van hun reisverslagen en beleefden veel lol. De bossen van de Landes zijn oneindig. De dorpjes liggen zo verspreid dat we soms schrik hadden om te verdwalen. Af en toe reden we langs een ongerepte Atlantische kust. Ik ben iets belangrijks vergeten, mijn zwembroek, merkte ik op. Twee heb ik er niet bij lachte Wim, zelfs niet één. Zou je verdrinken zonder? Er viel op het strand geen mens te bekennen, dus het viel te proberen. We parkeerden op het strand, legden onze kleren op de fietsen en holden naar de zee.
Bloot zwemmen lukte uiteraard en in het water vergat ik mijn naaktheid. Waar was Wim gebleven? Hij verraste me langs achter en trok me kopje onder. We stoeiden heerlijk. Aan de worstelpartij hield ik een halve stijve over. Ik bleef daarom in het water om te krimpen maar het gebrek aan zwembroek en de golfslag maakten de erectie stevig. Wim ploeterde in de buurt rond. Een wegtrekkende golf bracht per ongeluk zijn lenden boven water. Hé Wim, riep ik, wat een lange. Hij wees een moment met een rechte stijve piemel naar mij en wendde zich onmiddellijk beteuterd af voor hij dieper in het water verdween. Hé Wim, riep ik weer, kijk. Ik toonde wat er met mijn ding gebeurd was. Toen kon hij weer lachen. We keerden terug naar onze fietsen. Ik wilde de handen voor mijn kruis houden terwijl we over het strand liepen maar dat was onzinnig in deze verlatenheid. We zaten te drogen op een grote steenblok. Ik keek over m n schouder naar Wim en zijn stokje. Waarom kijk je zo naar mij? Omdat je zo n knapperd bent, waagde ik. Je bedoelt in vergelijking met jezelf, lelijkerd. Kijk dus maar naar jezelf, ik ben mij aan het concentreren. Zijn Pinokkio begon hardnekkig aan te groeien. Door zorgvuldig het zand van mijn voeten te wrijven, slaagde ik er in mijn eigen opstandeling te bedwingen. Wim lukte het ook want hij had zijn broek aangetrokken. Ons uitgestippelde parcours keerde de zee een week de rug toe. Ik leerde Wim, Frankrijk en mezelf beter kennen. Zal ik je rug inwrijven? Ja pa, volgde het routineuze antwoord. Het was een ceremonie geworden. Carl, wil je mijn schouders extra insmeren...? Hij scheen het aangenaam te vinden en ik deed mijn uiterste best om hem te behagen.
Wim zag er elke dag aantrekkelijker uit met die prachtige bruine teint en zijn zon gebleekte haren. Zijn pupillen leken blauwer geworden en het wit van zijn ogen witter vanwege die besproete bruine snoet. Was het de gastvrijheid van de Fransen of onze jeugdige onschuld? Het lukte gemakkelijk om legaal de tentjes op privé-terrein te mogen zetten en soms kregen we ontbijt of rantsoen voor onderweg. Een keer heeft een moederlijke Française zelfs al onze kleding gewassen, gedroogd en gestreken toen alles doorweekt was geraakt na een zwaar onweer. Na wat gebedel bij het thuisfront versierden we nog een weekje surplus. We reden intussen pal naar het westen. Het meer dan warme binnenland wakkerde mijn verlangen naar de kust aan. Zullen we onze laatste dagen kamperen aan die rotsblok op het strand, stelde ik voor? Ik heb eraan gedacht om wat ik hier neerschreef wat aan te dikken. Toch lijkt het me beter zo eerlijk mogelijk mijn gevoel te beschrijven want het verhaal zou anders onecht worden. Op deze vakantie heb ik Wim (en mezelf) ontdekt, ik denk er vaak aan terug. We kochten in het laatste dorp voorraad in voor twee dagen. Een paar flessen wijn konden ons budget nu niet meer ontwrichten. De spanning steeg toen de oceaan in het vizier kwam. Ik had ook nu geen plannen. En toch kwam de onrust niet door de roep van de zee alleen. We vonden ons vorige plekje gemakkelijk. We zetten de tentjes op bij de grote steen en pakten wat nodig was uit de tassen. Een zwembroek had ik onderweg uiteraard niet gekocht en zwemmen zou ik. Ik zal mogelijk weer een stijve krijgen, was een sterke gedachte, die zich reeds in mijn short liet voelen. Dus wachtte ik tot Wim aanstalten maakte om zijn short uit te trekken. Wim grijnsde naar mij bij het zien ontluiken van mijn jongen. Was het een schaapachtige of een onbevangen grijns? In ieder geval was de erectie van mijn gezel snel stevig. In deze toestand gingen we te water en kwamen er op dezelfde manier terug uit. Naar gewoonte liepen we naar de rotsblok. Afgedroogd deze maal zaten we naast mekaar. Mag ik, heeft Wim me gevraagd. Ik denk het wel, heb ik simpel geantwoord, zonder te kunnen weten waar hij toestemming voor vroeg.
Hij had slechts mijn goedkeuring nodig om tegen me aan te komen zitten en om zijn arm om mijn schouders te leggen. Vermoedelijk had ik deze eenvoudige vraag niet aan Wim durven stellen. Het is het meest intense moment in mijn leven gebleven. Ik heb mijn hand op zijn been gelegd. Zo zijn we blijven zitten, dicht tegeneen terwijl we in stilte naar de zee keken.
Als man weet je dat dit geen eindpunt kan zijn. Je hand laten liggen, dat lukt niet. Ik heb de huid van Wim gevoeld op meer plaatsen dan bij het insmeren. Voor de eerste keer heb ik zijn zoute huid geproefd. Ik heb niet: mag ik? Gevraagd toen mijn hand voorzichtig op zoek was naar zijn piemel. Met heftig bonzend hart heb ik hem ter hand genomen. ( en Wim natuurlijk de mijne) Mijn en zijn zaad hebben het strand gemarkeerd. Dit stukje wereld is van ons geworden. De volgende dag vulden we met een dronken makende cocktail van strand, naturisme, opwindend gestoei en rode wijn.
Wim toonde zich na onze vakantie als een regelmatige gast bij ons thuis, mijn ouders hadden Wim voordien enkel bij ons vertrek gezien. Wat een knappe jongen vertrouwde mijn moeder me toe.
Zij kon dat beoordelen, ik nog beter.
Ze wist op dat moment niet welk compliment ze me gaf.

Carl