Michael van Ravensteyn

Michael van Ravensteyn

Het was een koude winterdag. De zon kwam met moeite door het wolkendek. Een gure wind verkilde ons bij iedere vlaag tot op het bot. Boven het slot wapperde al het rood en zwart. Heer Peter was al aangekomen blijkbaar. Ik moest maken dat ik mijn Twintigste eeuwse kleding omruilde voor mijn linnen en vilten Middeleeuwse kleren. Kouder zou ik het daarmee zeker niet krijgen.

Op de binnenplaats aangekomen trok ik mijn warme rood-zwarte mantel dichter om me heen. Ik maakte mijn opwachting bij Peter. Hij was geen kwade heer, maar als een echte Middeleeuwse ridder zou hij wel duidelijk laten blijken dat hij van mijn laat komen niet gediend was. Ik maakte een lichte buiging toen ik hem bij de stallen tegenkwam. Heer! Erik, eindelijk. Zei hij met krachtige stem. Goed dat je er bent. Achter hem kwam een jonge kerel van mijn leeftijd te voorschijn. Juist, daar is Michael ook. Erik, hier is Michael. Maak hem wat wegwijs. Hij is juist aangekomen van slot Ravensteyn. Tot Allerheiligen van het nieuwe jaar zal hij zeker bij ons zijn. Toon je hem zijn werk? Ik boog en nam vanonder mijn wenkbrauwen Michael op. Ik deed hem teken mij te volgen.

We doorkruisten de grote zaal en gingen de wapenkamer binnen. Heb jij wapens meegenomen van Ravenstein, Michael? Ja, maar geen borstharnas, kun je me daaraan helpen, Erik? We moeten eens zien of we er een in de juiste maat hebben.
Ik greep een harnas dat me geschikt leek van de muur. Het was ongeveer even groot als het mijne, maar iets minder zwaar. Dat leek me voor Michael geschikter dan het wat lompe harnas dat ernaast hing. Lijkt je dat wat? Pas het eens aan. Michael deed zijn diepblauwe mantel af en trok aan de veter van zijn hemd om die los te maken. Ondertussen pakte ik een zwaar gewatteerd onderlijf dat verwondingen moet voorkomen. Ondertussen kon ik het natuurlijk niet laten om Michaels borst eens goed op te nemen. Hij was tenger gebouwd, maar zonder een grammetje vet. Zijn borst was wit, het was ook winter en er was alleen wat dons te zien, tussen zijn navel en de riem om zijn zwarte broek. Heet was alsof ik een klap tegen mijn hoofd kreeg, zo sloeg de lust me plotseling tegen het lijf. Bij Sint-Joris, wat een mooie kerel!
Michael kreeg het blijkbaar koud want hij trok snel het onderlijf uit mijn handen. Ik herstelde me snel en legde hem het borstharnas om. Het paste. Wel niet perfect, maar dan kon hij er nog een beetje in groeien. Met een jaar of twee en flink wat oefening zou dat zeker goed moeten kunnen komen. Gelukkig wordt er steeds met botte pijlen geschoten... Michael grinnikte. Ik moet zeggen, dat een punt soms aangenamer is. Wat bedoel je? Had ik het verkeerd verstaan of maakte hij een dubbelzinnige opmerking? Michael haalde zijn schouders op en keek me met zijn stralend blauwe ogen aan. Gaan we naar buiten? Nee, we moeten eerst naar de keuken. Morgenavond komt de graaf en de majordomus moet ons tonen hoe we moeten opdienen.

Na een dag vol karweitjes luidt de kapelklok voor het angelus en is het tijd voor het avondeten. In de grote zaal hebben we deze middag al vers stro weggelegd, het hout is aangevuld door twee boeren en de schilden blinken in het licht van het haardvuur en de waskaarsen. Het is een eenvoudige maaltijd, pap, geroosterd vlees en goed maar licht tafelbier van de trappisten in de buurt. Nu kunnen we rustig zitten, morgen zal het draven zijn. Aan onze tafel wordt er gelachen om de minstreel die morgenavond zijn uiterste best moet gaan doen voor de graaf, maar die er vanavond van de zenuwen niet veel van maakt. Van de eretafel kijkt Heer Peter enigszins zuur onze richting op. Soms denk ik dat hij er genoeg van heeft, van het hele spel. Hij is nochtans geen slechte heer. Hij weet enorm veel van de gewoonten van de Middeleeuwers en hij weet alles van paarden, valken en honden. Morgen bij de jacht zal het geweldig zijn. Ik vertel Michael hoe geweldig het is om te gaan jagen op Middeleeuwse wijze, Peter heeft drie slechtvalken en daarmee jagen is en blijft opwindend. Hij krijgt rode oren van het bier. Zijn tweede beker nog maar. Naast me zit Margriet, de dochter van de wasvrouw. Ze vraagt ons of we ons niet zouden baden voor de komst van de graaf. In het grote washok staat een diepe kuip met voldoende plaats voor wel vijf mensen. Er was weinig was vandaag, we zijn tenslotte nog maar een dag hier, en haar moeder heeft de hele dag de enorme waterketel gestookt. Als we niet opzien tegen een paar emmers koud water versjouwen om het heet water af te laten koelen, kunnen we met vieren in bad. Wie nog meer? Vraagt Michael. Margriet telt: Jij, Erik, mijn zus Lieve en ik. Is dat okay? Michael zegt dat op Ravensteyn er alleen koud water was. Zo doen we dat hier, zegt Margriet. Wees maar blij dat onze heer en vrouwe geen bad hebben besteld, want dan had je warm water naar hun vertrek moeten sjouwen. Nu kun je zelf ervan genieten. Michael wordt een beetje roder nog. Van het bier of van het vooruitzicht vraag ik me nog af. Vinden jullie dat niet vervelend dan? vraagt Michael nog, Twee meisjes met ons mee in bad? Margriet schaterlacht en knikt naar haar zus aan de andere kant van de zaal. Lieve zwaait terug, ze heeft de boodschap begrepen. Michael overigens ook. Hij kijkt me vragend aan. Het hoort bij ons leven hier. We mogen alleen niet teveel aan de meisjes komen, dat vindt haar moeder niet goed, maar daar heb ik geen problemen mee, zeg ik stoutmoedig. Michael kijkt me even onderzoekend aan, maar dan krijgt de minstreel eindelijk de geest en begint een nieuwe dans die door de kasteelbewoners graag wordt ingezet.

We kleden ons uit in de stomende wasruimte, onze kleren hangen we voor het vuur. Als ik zondagavond terug thuis ben, zal ik ze wel buiten hangen, we ruiken in de winter altijd naar rookworst, grap ik tegen Michael. Komaan jong, uit die kleren, de jonge maagden zitten al in bad. Maagden? vraagt Michael lachend. Ik haal mijn schouders op, hoe letterlijk je dat moet nemen weet ik niet, waag je kans maar als je durft. Michael krijgt een kleur en zwijgt. Hij trekt snel zijn broek uit met zijn gebogen rug naar me toegekeerd. Ik zal moeten uitkijken dat ik niet met een paal in bad ga. Dat is voor de meisje niet leuk.

We zepen elkaar in en wassen elkaars haren en genieten een kwartiertje van het hete water. Wanneer we wat suffer worden en het water afkoelt, sta ik op uit bad en giet nog twee emmers gloeiend heet water bij. Vanuit het niets zegt Margriet: Vertel eens, Michael, vind je ons knap? Michael zegt even niets en zegt dan plots: Laten we het spel doen dat we op Ravensteyn aan de haard spelen. Je moet elkaar vertellen wat je mooi vindt aan de ander. En de ander mag dat dan bij jou aanraken zolang je vertelt. We grinniken om het idee, maar de atmosfeer is zo open, dat het helemaal niet vreemd voelt. Ik zal beginnen zegt Lieve. Je weet dat ik een vriendje heb, dus wees maar niet bang. We lachen nog eens. Dat is geen garantie, roepen Michael en ik in koor. Ik vind bij Erik het mooiste zijn bruine ogen. Ik raak haar ogen licht aan. Dan is het aan mij. Ik vind het mooiste aan Margriet haar hals. Margriet raakt mijn hals even aan. Ik vind jouw blonde haar heel mooi, Michael. Hij grinnikt verlegen. Hey je moet me aanraken! Hij strekt zijn hand uit en raakt haar zacht aan. Hij kijkt mij aan en zegt: Het mooiste aan jou vind ik je borsthaar. Hij gaat met zijn rechterhand door de donkere krulletjes op mijn borst. Ik word helemaal week. Stop! Roept Lieve, Dat is niet zoals het hoort. Ik zeg: Waar moet ik hem aanraken, hij heeft geen krullen op zijn borst. Margriet en Lieve gieren het plots uit. Dan moeten we zien of hij ergens anders wel krullen heeft. Michael krijgt een rood hoofd. Nee, nee, zeg ik, maagden! gedraag u. Achter de deur hoor ik plots geschuifel. Meiskes, tijd om te gaan, morgen is het vroeg weer op. Lieve en Margriet stappen uit bad, geven ons een nachtzoen en Margriet fluistert in mijn oor: Gedraag je hoofs! Ik knik lachend.

Terwijl de meisjes zich afdrogen haal ik bibberend uit de bijkamer een roemer kruidwijn die er op wat hete asse is opgewarmd. Ik geef hem door aan Michael die er goedkeurend een flinke slok van neemt. Lekker? Vraag ik. Hij kijkt me met zijn blauwe ogen aan, zet de roemer weg en slaat zijn vrije linkerarm om me heen. Je bent een goede kameraad! Ik ga niet meer terug naar Ravensteyn denk ik.

Ik kriebel over zijn borst, en kus hem op zijn lippen. Zijn lippen zijn zacht en toch stevig, ik geniet van zijn tong die speels bij me binnendringt en tenslotte mijn mond vult. Onder water voel ik zijn lijf zich spannen zijn ribben kan ik voelen, maar ook de sterke spieren van zijn buik. Ik vind het heerlijk om hem overal aan te raken. Zijn mond zuigt zich vast aan mijn hals, dat gaat morgen zichtbaar zijn, denk ik nog. Hij kriebelt door mijn borsthaar en krijgt een tepel te pakken en plots voel ik zijn pik tegen me aan, ik schuif er tegen aan en hoor zijn ademhaling even stokken. Ik kijk Michael in de ogen en denk: voorlopig houden we dit spel nog even vol.



Meer weten? Rank me high :-)