Michael van Ravensteyn II

Michael van Ravensteyn II

(lees ook deel I)

Ik spring op mijn paard en schreeuw nog een bevel naar de paardenknecht, hij moet nog zoveel leren, weer vergeten om zijn muts af te doen als wij langskomen. Ik lach naar Michael wanneer we naast elkaar te paard de slotbrug afdenderen om op een handbeweging van onze heer stil te houden aan de palissadenring. Hier moeten we wachten op de komst van de graaf. Een paar honderd twintigste-eeuwers staan achter de dranghekken naar ons te kijken. Ik kijk nog eens naar Michael die het hele gebeuren overziet. Wat een knappe kerel toch. Ik droom weg. Het was heerlijk om vanmorgen bij het vuur van de grote zaal naast elkaar wakker te worden. Iemand moest er juist nieuw hout op hebben gegooid. Ik kijk hem in de ogen, heb jij? fluisteren mijn lippen, sst doet hij, en slaat zijn ogen neer. Hij dus. Ik heb niks gemerkt. Ik zoen hem zachtjes op zijn lippen. Achter me hoor ik iemand snurken. Het zal Gisbert zijn, de stalmeester. Niemand mag hem echt, maar hij verstaat zijn vak. Niemand is zo gek om dag in dag uit voor onze paarden te zorgen. Wanneer iedereen weer thuis is, zorgt hij voor die dieren.Ik kijk Michael weer aan en blaas een strootje uit zijn haar. Hij doet alsof hij mijn nachtadem vies vindt, maar kust me dan voluit. Ik moet dringend pissen maar zijn kus windt me zo op, dat mijn pik onder mijn hemd zichtbaar wordt in de vlammen van het vuur. Michael lacht zachtjes en knabbelt op mijn oor. Ik leg me dicht tegen hem aan en trek het touwtje van zijn hemd losser om makkelijker bij zijn tepel te kunnen komen. Hij is al met zijn hand op mijn borst. Zijn aanraking is plots weer even overweldigend als gisteren. Ik trek mijn mantel over ons beiden heen, de zaal is vochtig en met het nieuwe vuur nog niet erg warm. We verliezen ons in een nieuwe kus. Dan hoor ik plots beweging achter me. Wat zitten jullie daar te vozen? Hoor ik Gisbert roepen? Met een schok zitten we rechtop. De mantel glijdt van ons af. Snel bedek ik me met mijn lange hemd, maar wie beter kijkt moet het goed kunnen zien. Sla niet zo een toon tegen me aan, zeg ik tegen Gisbert. Ik ben oud en wijsgenoeg. Pas maar op, jij met je grote mond, ik zal het je heer zeggen. Zegt Gisbert, maar hij klinkt onzeker.

Ik schrik op uit mijn gedachten door het geluid van trompetten. Daar zal de graaf zijn, zegt Michael. Wat is er? Nog met je gedachten bij Gisbert? Ik knik, heer Peter heeft ons nog niet veel gezegd vanmorgen, zou hij vinden dat dit soort dingen niet kunnen binnen het spel? Zeg eens, wat weet jij van de graaf? Een oude kerel, die al jaren speelt, zeg ik, anders wordt je geen graaf. Hij drinkt graag onze wijn, maar is ook verzot op vrouwen. Margriet kan er van meepraten. Tegen het gebruik in, moest zij vorig jaar bedienen, nu moeten wij dat doen, heer Peter wil niet dat zijn maagden worden lastiggevallen. Michael grinnikt boosaardig, als hij van jou maar afblijft, anders krijgt hij met mij van doen. Ik lach: opschepper! Ik kan wel voor mijzelf zorgen. Heer Peter maant ons tot stilte. Trompetten schallen, uit het slot komen de bisschop en wat acolieten met wierook en kruis naar buiten. Volgens mij draagt hij een verkeerde mijter, zegt Michael. Ik knik, hij heeft gelijk, denk ik, dat ziet er eerder achttiende eeuws dan middeleeuws uit. In volle vaart komen enkele schildknapen en ridders met wapperende vaandels aangestormd. Vanuit het publiek klinkt er opgewonden gepraat. De mensen zijn duidelijk onder de indruk. In het midden van de groep ridders rijdt op een schitterende witte hengst een breedgeschouderde jonge kerel. Ook wij zetten ons in beweging voor de clerici uit -ieder zijn plaats!- Heer Peter rijdt achter ons aan. Halverwege de Lange Weg naar Bredevoort, recht voor het publiek, ontmoeten we elkaar. Michael en ik zwenken links en rechts, en ook de ridders van de graaf doen dat. In het midden is heer Peter al van zijn paard gestegen en wil in de richting van de graaf lopen. Monseigneur roept hij uit, ik had uw vader verwacht. Mijn vader heeft mij gezonden, hij zelf is niet in goede gezondheid. Terwijl de beide heren met elkaar spreken heb ik de tijd om Monseigneur de graaf goed in me op te nemen. Zijn gelaatstrekken zijn eerder zuiders dan van onze omstreken. Hij zou van Spanje kunnen komen. De felrode mantel staat hem goed. Wanneer zijn mantel openvalt, zie je zijn gouden wambuis schitteren. Het is er een met metalen haken waarvan zeker een derde los hangt, omdat hij zo om zijn schouders spant. Krullend donker borsthaar komt eruit te voorschijn, zijn broek is van de laatste middeleeuwse mode met een enorme klep op het kruis. Ik slik moeilijk, als het waar is dat...
Heer Peter buigt nog eens diep voor de gravenzoon en maakt plaats voor de bisschop die met wijwater en kruis wat ritueel spektakel biedt, maar de aandacht van de graaf niet kan vasthouden. Hij kijkt om zich heen en krijg Michael in de gaten. Hij kijkt hem recht in de ogen. Michael wordt weer eens rood. Hij moet hem ook lekker vinden, denk ik tevreden. De rest van de dag heb ik geen tijd om na te denken. Na de uitputtende jacht bedienen we aan de grafelijke tafel op het pordium, terwijl het publiek beneden toekijkt. De minstreel doet zijn best, maar wordt uiteindelijk met een grafelijk gebaar weggezonden.

En dan is het plots tijd voor het omkleden. Terug naar de twintigste eeuw.
Michael en ik lopen hand in hand over de binnenplaats en komen de bisschop tegen, die ons vriendelijk toelacht en een zegengebaar maakt. We grijnzen terug en maken dat we wegkomen. In de hal aangekomen waar we onze tassen hebben achtergelaten vinden we de graaf die zich juist van zijn wambuis ontdoet. Michael en ik kijken elkaar 2 seconden grijnzend in de ogen en doen wat we al een hele dag willen. We pakken de graaf vast en zoenen hem waar we maar kunnen. Hij schrikt duidelijk: stop! maar als we hem buiten adem teleurgesteld aankijken pakt hij Michael stevig bij de armen vast en ontdoet hem van zijn mantel. Ik sluip terug naar de deur en zet er de klem op en laat mijn kleren vallen. Als ik omdraai heeft de graaf Michael al op de knieën gekregen. Zijn dikke enorme pik past maar nauwelijks tussen zijn lippen. Michael heeft het duidelijk moeilijk om zo een lul binnen te krijgen. De graaf geniet met volle teugen. Hij houdt het blonde hoofd van Michael tussen zijn grote handen en neukt hem stevig. Ik ga achter de graaf staan en zoen hem in zijn nek terwijl ik steeds weer ingespannen zie hoe Michael de dikke pik centimeter voor centimeter verder naar binnen krijgt. Ik rijd mijn 19 centimeter beetje bij beetje tegen het heerlijke kontje van de graaf aan. Hij moet veel paardrijden, want zijn benen staan wat rond. Een echte man. Ik haal mijn vinger tussen zijn bilspleet door en ruik een mengeling van vers mannenzweet, stront en paard. Ik krijg een nieuwe aanval van geilheid en terwijl mijn pik steigert, ram ik tegen de grafelijke kont aan. Hij sist: neuk me dan! Ik spuug op mijn hand en maak zijn reet nat. Mijn pik sopt van het voorvocht. Ik duw de graaf voorover. Hij leunt tegen de kloostermoppen van de muur terwijl hij Michael ritmisch in zijn mondje blijft neuken. Ik duw mijn pik in een keer naar binnen, een diepe mannelijke schreeuw geeft aan dat het niet helemaal zonder pijn gelukt is, maar dat was de bedoeling ook niet. Ik grijns terwijl ik hoor hoe Michael steunt en kreunt en hoe daar nu het steunen van de graaf bijkomt. Ik berijd de graaf zoals hij zijn paard berijdt. Majesteitelijk. Ik geniet en hijg terwijl ik het tempo opvoer. Mijn ballen kletsen tegen de grafelijke kut en dan komt de graaf klaar in de mond van Michael. Ik hoor hem moeilijk slikken en voel warme spetters sperma tegen mijn benen komen. Michael heeft blijkbaar aan zichzelf gedacht. Ik word plots zo geil van het idee van een spuitende Michael dat ik het niet meer houdt. Ik versnel mijn tempo nog verder en kom met wel zes of zeven stralen diep in de grafelijke darmen klaar. Uitgeput hang ik over hem heen. Hij geeft geen krimp, zo stevig is hij gebouwd. Michael komt met een bezwete kop onder de graaf tevoorschijn. En terwijl hij de graaf na een zaadzoen op zijn mond vriendelijk aankijkt zegt hij: Hoe heet je eigenlijk echt?

Wordt vervolgd bij hoge stemmen :-)