Michael van Ravensteyn III

Michael van Ravensteyn III

(lees ook deel 1 en 2)

We stapten van de bushalte over de weg van Bredevoort tot aan het slot. De nog altijd warme zon scheen op onze schouders. Michael liep te puffen onder zijn bagage en knoopte al voortstappend zijn hemd los. Ik keek hem even aan en zocht zijn ogen. Lekker ding! zei ik. Hij lachte. Zou de graaf niet afkomen met Pinksteren? Vroeg hij. Achter ons hoorden we bekend hoefgetrappel. Reken maar, zei ik. Daar is hij. Op zijn witte paard zat inderdaad stralend en wel onze graaf. Dat belooft, zei Michael nog. Nog in onze twintigste-eeuwse kleding bogen we voor de voortdenderende ruiter. Michael! Erik! riep hij, terwijl hij zijn paard tot stilstand bracht, dat doet deugd om jullie te zien. Jullie zijn de beste schildknapen van heer Peter, zegt hij altijd en jullie dienen hem goed. Dank, Monseigneur, zeggen we beiden met een lichte buiging. En Michael voegt eraan toe: Maar ook u dienen wij zoals gewenst, is het niet, Monseigneur? De graaf lacht zijn diepe warme lach: Ik ben zeer tevreden over jullie diensten, mannen!
Even later lopen we naast de stapvoets rijdende graaf de ophaalbrug over. Hij werpt de teugels van zijn paard naar de wachtende stalknecht en geeft de knappe blonde kerel een ferme slag op de schouders. Die krimpt onder dat geweld in elkaar, maar zijn blauwe ogen laten zien dat hij het de graaf niet kwalijk neemt. Wie is dat? fluistert Michael. Iemand met wie we snel kennis moeten maken, zeg ik hardop. De graaf grijpt ons beiden in onze nek. Niks daarvan, zegt hij, ik heb het ius primae noctis. We draaien ons naar hem toe en kijken hem lachend aan: Dat recht is al eeuwen afgeschaft, zeg ik, als het al ooit bestond. Trouwens als het bestond, gold het voor de heer tijdens de huwelijksnacht van zijn horigen…Zo blijft er weinig over van uw rechten, Monseigneur! Hij knijpt nog eens in onze nek en zegt gebiedend: Jonkers, kleedt u eerst maar eens fatsoenlijk aan, het lijkt nergens naar. Na nog een laatste knijp in onze nek gaan we naar de kleedkamer waar we ooit een fantastisch geil moment samen met hem beleefden. Helaas horen we zijn voeten niet volgen op de korte wenteltrap naar boven. We besluiten dan maar onze zomertunieken aan te doen. Het zwart en rood van mijn slot voor mij en het nachtblauw van Ravensteyn voor Michael. De mantel laten we achterwege, het is warm genoeg. Ik laat mijn wambuis half open. Heer Peter is daar wel niet voor, maar in de lente mag wel wat blote huid gezien worden. Ik laat ook mijn laarzen uit en loop op blote voeten naar buiten en bots daar direct op de knappe paardenknecht die met zak haver loopt te zeulen. We vallen net niet om, maar de zak valt van zijn rug. Terwijl ik hem nog vast heb, ruik ik zijn verse zweet. Vergeving, zegt hij. Ja, zeg ik, dat is wel de juiste uitdrukking, zo maar een schildknaap van je heer omver lopen, dat kan de bedoeling niet zijn. Je zult beter moeten opletten. Ik zie zijn ogen even van schrik dichtknijpen. Wat hij als beleefdheidsformule uitsprak, krijgt plots een andere betekenis. Ik bedwing mijn glimlach en zeg streng: Dat zijn we hier zo niet gewoon, knecht. We zullen Sigbert je gedrag moeten melden. Maar neen, jonker, zegt hij gespeeld onderdanig, meld het niet aan Sigbert, die zal me slaan. Slaan? roept Michael verontwaardigd die achter me aangekomen is en met enige voldoening het hele gebeuren gevolgd heeft. Slaan? Sigbert slaat nooit. Dat is hem te min. De paardenzweep zul je krijgen. Wat is dat over mij? horen we de stem van Sigbert achter ons. Staan jullie Peter op te stoken? Rotjong dat jullie zijn. Tegennatuurlijke smeerlappen. Laat mijn paardenjongen gaan. Terwijl we ons verontwaardigd omdraaien, neemt Peter de kans waar om te ontsnappen, de haverzak laat hij liggen. Nog even kijkt hij me met een geamuseerde glimlach aan en dan is hij weg. Wat is dat, Sigbert? Vraagt de diepe stem van de graaf terwijl hij over de onderste staldeur naar buiten leunt. Het is niets, Monseigneur. Het is niets, deze mannen hier vielen mijn paardenknecht lastig en ik heb hen te verstaan gegeven dat ze zich moeten gedragen. Zo is dat, Sigbert! Zegt de graaf met gespeelde ernst. Dat ze de paardenknechten met rust laten en zich met wasvrouwen en keukenmeiden bezighouden, vind je niet? Kom aan het werk jullie, verdwijn uit mijn ogen. We buigen zwijgend voor de graaf, zenden nog een lelijke blik naar Sigbert en verdwijnen zoals gezegd.

Het is al diepe nacht als ons werk er opzit. Het is nog warm op het binnenplein. Gaan we niet boven de paardenzolder slapen, stelt Michael met een grijns voor? In de grote zaal is het veel te bedompt. Daar kunnen we de hooideur openzetten. Ik grijns terug, ja het zal daar veel koeler zijn, dat denk ik ook. Maar ik ga nog even een emmer over me heen gooien, ik voel me vies en bezweet. We lopen naar de zomerwasruimte. Hier wordt via een paar pijpen het koude water van de beek in een grote stenen bassin geleid. Er staat maar een paar handen diep water in het brede bassin en de zon heeft het water verwarmd. Een heel dun straaltje water geeft een klaterend effect. We gooien ons kleed af en staan naakt naast elkaar. De maan geeft aan het water een zilverachtige kleur. Michael is prachtig. Achter me voel ik de adem van iemand anders in mijn nek. Ik schrik, twee handen grijpen mijn borst en gaan door het krullend haar dat daar groeit. Ik voel een forse pik tegen mij aan. Ik draai me met enig geweld om en sta oog in oog met Peter. Dat wilde je toch, zegt hij? Ik knik. Ik zie zijn stijve pik naar me priemen, zijn blauwe ogen, zijn mannelijke kin met lichte blonde stoppels. Michael heeft zijn kans waar genomen en schuift tussen ons in op zijn knieën. Om de beurt gaat op kruishoogte zijn blonde hoofd in mijn richting en in de richting van Peter. Ik besluit om het spel mee te spelen en grijp de paardenknecht bij zijn haar en duw mijn lippen op de zijne. Hij slikt heftig, maar dan voel ik hoe zijn tong mijn mond vult. Heerlijk zoenen kan die kerel. Ik word vreselijk geil, daar in het midden van de nacht, terwijl iedereen die langsloopt me kan zien, sta ik de meest geile dingen te doen met twee heerlijke blonde mannen. Ik voel de mond van Michael nog eens om mijn pik. Hij sabbelt op mijn eikel die nog groter wordt dan anders. Ik zink weg in de kus van Peter. Ik sta op het punt om klaar te komen, maar ik wil nog niet. Een luide stem zegt in de nacht. Konden jullie niet wachten. Schaam je je niet! Ik heb de eerste rechten. De graaf staat met al zijn mooie kleding aan voor ons. We zijn op een bepaalde manier onder de indruk van zijn entree. We zouden willen lachen, maar er is iets dat ons tegenhoudt. Hij speelt een spel, maar wij spelen het doodserieus mee. We schamen ons in zekere zin. We staan als die schooljongens voor hem. Michael en Peter voor me, ik zie hun stevige billen, hun heerlijke kontjes. Ja, we zijn er plotseling alledrie van overtuigd. Hij heeft het eerste recht, hij is de graaf. Ik kijk naar de donkere haren op zijn arm, het borsthaar dat uit zijn gouden wambuis spruit, de enorme klep van zijn broek, waarachter zijn enorme geslacht doorheen de stof te zien is, het maakt me plots zo geil, dat ik het niet houdt, dikke druppels spuiten over Michael en Peter heen. De jongens grinniken zenuwachtig, terwijl mijn gloeiend zaad van hun reet druipt. Wat doe jij nu? zegt de graaf. Mee jullie, alledrie. In onze pure jaagt de graaf ons voor zich uit, richting de grote donjon waar op het eerste verdiep zijn kamer is.

Nog altijd onder de indruk gaan de grote staatsiekamer binnen. De twee grote ramen, waar in de winter leer voorgespannen is, staan nu zonder bedekking open, een zacht zoel windje komt erdoor naar binnen en koelt onze huid af. Strepen zaad lopen over de rug van Peter naar zijn zalig kontje. De graaf beveelt ons met onze buik tegen de muur. Hij zal duidelijk al zijn macht gebruiken vandaag. Achter me hoor ik zijn kleding op de verse kruiden op de grond vallen. Ik kan een zenuwachtig lachje niet onderdrukken. Michael, Peter en ik kijken elkaar aan, alledrie zijn we weer op volle oorlogssterkte. We verroeren ons niet, terwijl met langzame stappen de graaf naar ons toekomt. Wie van ons zal hij het eerste nemen? Zijn dikke pik botst tegen mijn kont. Ik word wild van dat gevoel, wild ook van de mannelijke geur die van hem afkomt. Zijn grote armen zijn om me heen. Ik voel zijn borsthaar tegen mijn rug. De spieren van zijn buik, zijn warme lippen in mijn nek. Ik strek mijn rug, duw mijn reet naar achter, beetje bij beetje schuift zijn enorme eikel in me. Hij duwt me van zich af, trekt zich terug. Een gevoel van verlies gaat door me heen. Hij staat nu achter Peter. Ik hoor een gesmoorde kreet. In een keer is hij bij hem naar binnengegaan. De pik van Peter verslapt, hij heeft duidelijk pijn. Moet ik stoppen misschien vraagt de graaf? Peter duwt met geweld zijn reet naar achter, zoals ik zojuist. Nee, dat is duidelijk niet de bedoeling. Ik kan het niet laten om de pik van Michael aan te raken. Zijn lange lul is ongeveer de lekkerste jongemannenpik die ik ooit gezien heb. Ik ga met mijn handen over de spieren van zijn buik. Met een half oog houd ik de graaf in de gaten, mag ik dit doen? Maar hij is te druk bezig met Peter. Ik zie hoe Peters pik weer begint te steigeren. Hij vindt het heerlijk, zo blijkt. Hij kreunt en steunt, ik besluit nog eens te herhalen wat ik al eens eerder met de graaf deed. Ik laat Michael los, geef hem een knipoog en wijs naar Peter. Hij kruipt op zijn knieën voor hem en neemt in een keer diens pik in zijn mond. Ik sta met drie ferme stappen achter de graaf, neem niet de moeite me nat te maken, mijn voorvocht moet genoeg zijn. Ik duw in een keer mijn pik in hem, ik hoor hoe Peter geniet, de graaf zucht eens diep en komt met een grom klaar in Peter. Ik ga met gecontroleerde bewegingen door, hij vindt het blijkbaar niet echt lekker, want de graaf probeert me te ontsnappen, maar ik ben sterker dan hij dacht. Peter heeft zich inmiddels losgemaakt van de graaf en buigt zich onder zijn armen door naar de vrijheid. Michael likt zijn lippen af, maar heeft zijn eigen pik nog op volle oorlogssterkte. Peter en ik duwen de graaf voorover op de grond. Ondanks enige tegenwerking lukt het toch. Ik ben nog altijd bezig om ritmisch de kut van de graaf te bewerken. Ik ga diep in hem naar binnen en ga dan weer uit hem om keer op keer met zacht geweld me toegang te verschaffen. Dat gaat steeds gemakkelijker. De graaf hijgt en kreunt. Inmiddels zit Michael met gespreide benen voor het gezicht van de graaf. De graaf kijkt vanuit zijn benarde positie recht tegen de enorm gegroeide pik van Michael op. Ik duw de graaf een beetje verder naar voren. Peter komt op de graaf zitten met zijn gezicht naar me toe. Ook hij is weer stijf. Hij geeft me keer op keer een tongzoen, terwijl ik steeds sneller de kut van de graaf neuk. Michael, zo zie ik ondertussen, heeft zijn pik in de mond van de graaf gekregen en duwt hem steeds dieper naar binnen. De graaf wordt nu van twee kanten geneukt en vind het blijkbaar lekker, want hij gromt dat het een lieve lust is. Ik geef een paar petsen op zijn harige billen. Ik hoor de ademhaling van Michael versnellen en terwijl mijn pik dikker en dikker wordt, voel ik hoe het zaad uit mijn ballen zich verzamelt. Ik vul met mijn tong de mond van Peter, met mijn pik de kut van de graaf en terwijl ik kreun en steun, is daar de volkomen ontlading. Ik hoor hoe de graaf slikt om het zaad van Michael binnen te houden, hoe Peters zaad tegen mijn borst spuit en ikzelf leeg mijn ballen in de darmen van de graaf. Ik ben nog nooit zo lekker klaargekomen.

Nieuwe aflevering? Laat zien dat je het leuk vindt…