Besmet

Steven was ooit mijn klasgenoot in de lagere school. Zijn vriend zijn had altijd voordelen. Hij had een zwembad in de tuin en als kind kon je me daar vaak vinden in de zomer. Omdat hij iets anders ging studeren, zag ik hem minder.
Maar we hadden nog regelmatig contact. Zijn ouders bezitten een huisje in de noordelijke Elzas. Ga je een paar weken mee vroeg Steven me verleden zomer. Een reservatie was geannuleerd en dus stond het vakantiehuisje 2 weken leeg in volle zomerseizoen. Er moet geschilderd worden en als je wil helpen mag je mee. De treinrit naar Thionville en vandaar tot Creutzwald was haalbaar maar tijdrovend. Met aansluitend openbaar vervoer geraakten we eindelijk op onze bestemming. Het huis stond centraal in een klein gehucht. Het dorpje lag aan een rivier en bestond uit een compacte groep huizen rond een kerk. Bos begrensde de noordkant. Naar het zuiden keek het dorpje uit op wijngaarden met daarachter een wijds uitzicht op de heuvels van de Elzas. Dit dorp was een prentkaart: kraaknet, veel bloembakken en mooie huizen. Er was een bakker, een superette, één café en een kerk, dat was het dan. Het houtwerk buiten had nood aan een nieuwe laag verf. We zouden enkele dagen besteden aan het afschuren vooraleer verf aan te brengen. Gelukkig kocht Stevens vader vooraf het nodige materiaal. Ik werkte aan de ramen en Steven die de ladder gebruikte, nam de corniche onder handen. Je kon hier niets onopgemerkt doen; iedereen die passeerde groette ons. Regelmatig hadden we oponthoud: hoe is het met je vader, je moet oppassen dat je er geen verf druipt, het zal nog een hele week mooi weer blijven... Elke passant moest hier zijn zegje doen. Na een snel avondmaal nam Steven me mee op verkenning. We volgen de rivier zei hij, ik ken daar een leuk plekje. De juliwarmte hing nog in het dorp. In het bos langs de rivier voelde het veel koeler. We bereikten een open plek. Rots bakende de overkant van het riviertje af. Het water was hier dieper door een kleine afdamming. Een prachtige plek om halt te houden of om te zwemmen. Vijf jonge kerels die speels in het water dartelden maakten dat beeld alleen maar idyllischer. Gezien het warme weer hadden we onvermijdelijk zin om te water te gaan. Het gebrek aan een zwembroek vormde een probleem. We haalden niet zonder verpinken het grove geschut boven dus vroeg Steven beleefd: stoort het als we jullie in onze blote vergezellen. Zolang jullie niet in het water pissen mag het, riep er een. Een andere: als je een stijve krijgt, vlieg je er ook uit.
Het vrolijke gelach van de bende galmde tegen de rotswand. Steven kende de jongens, hij had hier een groot deel van zijn vakanties doorgebracht. Wij waren eregasten, de leuze was: lekker zwemmen en ambiance. Steven stond al in zijn pure voor ik kon beslissen of ik mijn gouden piemel wel aan het publiek zou tonen. Dit was ik niet gewoon. Ik kon geen preutsheid tonen en moest Steven volgen om me niet belachelijk te maken. Er bleek niemand geïnteresseerd. Steven dook intussen vrolijk in het water vanaf een grote steen samen met de anderen. Ik vermande me en ook bij mij was het ijs even later gebroken. Zien we jullie morgen? vroeg iemand. De volgende avond verwachtte men ons in het café . We werkten weer de hele dag terwijl we continu taterden. Er kwamen s avonds maar 2 jongens opdagen. De kleinste van de twee raakte in een geanimeerd gesprek met Steven. Ik verstond flarden. De jeugd sprak hier dialect Frans, voor de ouderen was Duits de eerste taal. De stille van de twee, Michel, luisterde, gaf soms commentaar en raakte tenslotte met mij aan de praat. De meeste inwoners werkten in de wijnbouw. De ouders van beiden bezaten een wijngaard. Buiten hun studies eisten de wijnstokken het hele jaar door tijd op. In juli viel dat mee: er moest afhankelijk van het weer gesnoeid worden, maar dit was licht werk. In het weekend trokken ze meestal naar het nabije stadje. Er viel niet veel te beleven in het dorp , wij vreemdelingen brachten wat welkome afwisseling in de sociale contacten. Michel praatte rustig en begreep ik zodat ik er niet voor spek en bonen bij zat. Morgen terug aan de rivier? besloot hij ons cafébezoek. De volgende dag werd ons schilderwerk onderbroken door een vroeg warmteonweer. Na het avondmaal brak de zon door. Alles was nat en de zon onttrok rokerige waterdamp aan het asfalt. Gewapend met een zwemshort, zoals het hoorde, begaven Steven en ik ons naar de zwempoel. Niemand te zien. De short bleef dus droog in het plastieken zakje zitten. Het was heerlijk plonsen. De zon en het druipende gebladerte creëerden een relax sfeertje. Ik dobberde aan de overkant terwijl ik me aan de rots vasthield. Steven kwam aanmeren en gebruikte mijn schouders als aanligsteiger. Even dacht ik zijn piemel tegen mijn dij te voelen. Zonder daarom gedeeltelijk in een olifant te transformeren, was ik toch een beetje geprikkeld. Ik was aangekleed toen Steven nog altijd spiernaakt op een grote steen zat te dromen. Het leek of hij poseerde voor een onzichtbare beeldhouwer. Of wachtte hij tot ik een foto zou nemen met de camera die ik niet bezat? Ik legde het beeld dus op mijn netvlies vast. De lage zon scheen onder de bomen door en belichtte Steven. Het gaf zijn lichaam een zachtgele gloed terwijl de donkere nog natte rotsen voor contrast zorgden met zijn bleke silhouet. Terug in het vakantiehuis vroeg Steven me zonder aanleiding: Raf, vind jij mannen aantrekkelijk? Wat een vraag. Ik heb een degelijk en eerlijk antwoord gegeven: er zijn er weinig die ik knap vind. Bijna altijd is er wat mis: te oud, te dik, een grote neus, te behaard, niet sympathiek, te gespierd...Heel af en toe is er eentje de moeite om beter te bekijken. Vind je mij knap? ging Steven verder. Jou vind ik heel lief en je bent een echte Adonis, bekende ik. Zijn gezicht liep rood aan, hij moest begrepen hebben dat ik spotte. Ik beschouw Steven niet als een Adonis. Hij is volledig normaal en juist dat maakt hem in mijn ogen aantrekkelijk. Hij is bruinharig, normaal van lengte, voldoende gespierd zonder dat geforceerde van een fitness fanaat. Hij heeft een bleke huid die gaaf is zonder pukkels of veel beharing. Het belangrijkste: hij is altijd goedgezind en vriendelijk. En je volgende vraag is: val je op mij? zei ik te scherp. Het gesprek stokte. Ik was geschrokken van mijn eigen antwoord en besefte dat ik tactloos was geweest.
De vrienden van Steven accepteerden me snel. Ik voelde op mijn gemak in dit ongedwongen gezelschap. Op zaterdag namen ze ons mee naar het stadje voor wat vertier.
Je kan niet blijven schilderen aan zo\\\'n huis, na een week waren we klaar. Dat gaan we vieren, besliste Steven. De gekende vrienden verzocht hij voor wijn te zorgen. Wij kochten versnaperingen. Ze kwamen aandraven met flessen allerhande, duidelijk thuis van het vat getapt.
Zullen we kaarten? Er was 2 man te veel om te wiezen. Wie wil er dammen? Voor de dammers bedacht Steven iets leuks. Hij haalde aperitiefglaasjes uit de kast, en door tekort eraan nog een paar eierdopjes. Het werd een spel rode tegen witte wijn. De twee dammers zijn niet aan kaarten toegekomen, daar waren ze niet meer toe in staat. De volgende dag namen Steven en ik de rugzak, trokken de bossen in en kwamen stoffig en bezweet thuis. Na een deugddoende douche en spek met eieren bleven we die avond binnen. Ik neem liever het risico om dan misschien ellendig te falen, dan nooit te hebben geprobeerd, opperde Steven. We spelen een spel stelde hij voor: we bedenken om de beurt een opdracht. Als je iets niet wil, mag je nee zeggen. Het begon simpel: vertel een mop, haal een fles wijn, nog wat kaas... Tot Steven beval: doe je T-shirt uit. Ik begreep zijn bedoeling onmiddellijk. Jij ook, kaatste ik de bal terug.
Ik meen dat Steven niet door had dat ik in stilte lid was geworden van zijn exclusieve clubje: zin in meer. Toch ging het spelletje niet de weg op van een partijtje strippoker, de onschuldige opdrachtjes volgden elkaar op. Enkel de spanning steeg. Steven doorbrak de magische grens met: laat je blinddoeken. Ik stond nu geblinddoekt en liet het initiatief aan Steven door opnieuw een glas wijn te vragen. Laat mij je broek uitdoen werd de volgende van Steven. Ik voelde hem de knoop losmaken, traag de rits omlaag doen, terwijl mijn hart wild in mijn piemel bonsde. De broek schoof omlaag en ik voelde een groeiende stijve de stof van mijn boxershort uitrekken. Doe nu ook mijn onderbroek uit, werd mijn laatste zet. Stevens handen gleden over mijn buik naar beneden, hij stond achter me. Zachte handen verdwenen in mijn boxer. In een glijdende beweging omlaag trokken zijn handen de short mee. Alle weerstand verdwenen, kwam mijn kerel kloppend omhoog. Kom, zei hij, het spel is over. Steven leidde me, nog steeds geblinddoekt, naar de slaapkamer. Je hebt nog wat werk, zei hij zacht en legde mijn hand op de knoop van zijn broek. Plagend langzaam ontdeed ik hem van zijn broek en nog trager van het onderbroekje. Steven trok me naar zich toe en een schok ging door me heen toen onze vooruitstekende, hard geworden piemels elkaar ontmoetten. Ik liet me door Steven op het bed trekken en deed nu pas de blinddoek af. We keken elkaar aan. Val je op mij? vroeg Steven, deze keer met uitdagende glimlach. Ik kon niets uitbrengen want ik trilde van verlangen.
Steven heeft me besmet met het stijve-penis-virus. Alles veroorzaakte de laatste dagen van ons verblijf een erectie: in de douche gaan, met of zonder Steven, een te los zittende pyjama, een kleine aanraking... Het werden heftige dagen.
We hebben de ziekte nu onder controle maar geven af en toe, met plezier, toe aan ons virus.

Raf