Hand op zijn buik

Ik werd midden in de nacht wakker in het tweepersoonsbed van mijn collega. Ik lag op mijn rug. Mijn linker been gestrekt. Het rechter been lag opgetrokken op het blote bovenbeen van Marc. Ik moet gewoeld hebben in mijn slaap. Iets kriebelde op mijn knie. Ik was snel klaarwakker. In plaats van weg te trekken, liet ik Marcs vingertoppen over mijn been sluipen. Hij bleef behoedzaam zijn territorium uitbreiden in de waan dat ik sliep. In plaats van vingers gebruikte hij intussen zijn vlakke hand om mijn dij te strelen. Als hij me niet wilde wekken, dan nam hij een groot risico.
Verpleegkunde blijft een typisch vrouwenberoep. Marc was mijn enige mannelijke collega op de afdeling. Omdat onze dienst pas opgestart was, hadden we een team met veel jonge onervaren krachten. Marc was net als ik onlangs afgestudeerd. Hij werd al vlug door de vrouwelijke collegas op handen gedragen. Mijn collega verpleger was een groepsdier. Met een zweem van nonchalance en gevatte humor paste hij perfect op onze revalidatieafdeling. Mensen motiveren en de moed erin houden komt bij ons van pas. Eens alle violen gelijkgestemd, vormden we een klein jaar later een perfect team. Het klikte met Marc. Wij, de twee mannen, stonden symbolisch ons mannetje tegen een vrouwelijke meerderheid. Ik ben de stille jongen van de twee. Niet dat ik me in een hoekje verberg. Van in het begin voelde ik me hier thuis. Maar een groep op sleep nemen is niet mijn ding. Laat mij een luisterend oor zijn en gesprekken onder vier ogen voeren, mijn sterkte.
Ik ga een aantal bomen uitdoen en kan dat moeilijk alleen. Wil jij komen helpen, vroeg Marc me. Dus spraken we af.
Hij woonde in het tweede verblijf van zijn ouders. Afstuderen, werk zoeken en op eigen benen willen staan en dan dit huisje in de schoot geworpen krijgen, perfect. De chalet was klein maar gerieflijk en gezellig. Ze lag in een rustig dennenbos. Het terrein eindigde aan een ven. Helaas onttrok een domme aanplant van vijf uit de kluiten gewassen coniferen het ven aan het uitzicht. Met zaag en bijl gingen we deze bomen te lijf. Eerder werk voor de winter dan voor een vroege zomerdag in mei.
We zweetten.
Tevreden bekeken we uiteindelijk het resultaat. Ook de stronken uitdoen zou vandaag niet lukken. Zie je het zitten om morgen de rest te doen? Met plezier. Blijf je eten? Ik maak spaghetti. Marc had alles in huis voor verse saus en begon met de voorbereiding.
Het is dom om straks naar huis te gaan, je kan hier blijven slapen. Dat was waar maar ik was er niet op voorzien. Geen probleem: Marc gaf me propere kleding van zichzelf en wees me de douche.
Je bleef zo lang weg, wat was jij aan het uitspoken, vroeg hij me na de verfrissende douche. De toon was gezet voor een rondje grove mannen humor. Ik werkte de saus af zodat Marc zich op zijn beurt kon fatsoeneren.
De avondzon viel sinds lange tijd opnieuw op het terras nu de bomen gekapt waren. We verwerkten een grote portie spaghetti en genoten lang van de warme avond. De geur van de lente en van het hars van pas gevelde coniferen vermengde zich tot de duisternis en muggen ons naar binnen joegen. Een kleine afwas en dan gaan slapen.
Gebruik je het kleine bed of deel je het tweepersoons?
Er was een apart slaapkamertje met 1 bed. Ik vermoed dat Marc als kind hier sliep. Tweepersoons, daar kan ik tegen, vertrouwde ik Marc toe. Inslapen lukte vlot na een dag werken in het bos.
Ik had dus geslapen tot de kriebelvingers van Marc mijn slaap verstoorden.
Ik wilde hem voorlopig in de waan laten dat ik sliep. Dat moest lukken in het donker. In de stilte van de slaapkamer hoorde ik slechts het wilde bonken van mijn eigen hart. Verwijderen bij gebrek aan ruimte. Dat was ik van plan met de geleende pyjamashort. Hoe deed ik dat ongemerkt? Ik kon nauwelijks nuchter denken. Ik mompelde en kreunde wat en de hand van Marc gleed onmiddellijk weg. Ik draaide op mijn linker zij en schoof voorzichtig de short over mijn voeten. Helemaal naakt nu priemde mijn stijve piemel tegen het laken. Behoedzaam lichtte ik mijn kont en schoof iets meer naar Marc op. Mijn opgetrokken rechterbeen manoeuvreerde ik in dezelfde positie als daarnet. Wachten... op majesteitsschennis... te lang... en dan merkte ik gelukkig toch weer voorzichtige vingers op de knie gevolgd door die heerlijk aaiende hand. De broek hield ik in de rechterhand. Ik duwde ze vanaf mijn lenden onopvallend naar beneden. Toen ik Marc eraan voelde friemelen, liet ik ze los. Friemelen deed hij tot ze als een vod van mijn been viel. Ooh, gluiperd, liet Marc zich ontvallen. Profiteur, repliceerde ik, kan ik jou wel vertrouwen? Dat doe je zeker, hier. Hij duwde de pyjamabroek plagend in mijn gezicht. Ik gooide ze de nacht in.
Ik liet een hand op zijn buik neerdalen. Zijn buikspieren reageerden heftig op het eerste huidcontact. Een mooi meisje of een lelijke man naast mij, onbelangrijk geworden. Zijn huid voelde ongelofelijk zacht. Mijn hand gleed over zijn buik. Lelijk was Marc trouwens niet. Een leuke kop, blond golvend, haar, net niet warrig. Samen met een vriendelijk gezicht maakt dat een nonchalante indruk. Een mooi sportief lijf, jongensachtig slank maar toch man. Bleke huid maar gaaf en glad. Objectief door mij beoordeeld in de kleedkamer op het werk. Marcs hand rukte op naar de gevoelige zone van mijn lies. Mijn hand dook gedreven door een onweerstaanbare lust onder het elastiek van zijn pyjamabroek. Even wroette ik aarzelend door zijn schaamhaar om dan de basis van zijn piemel te pakken. Een stevige stam. Hij schokte en zuchtte hoorbaar. Traag of langzaam? Vroeg ik. Zo langzaam mogelijk, antwoordde hij. Goed gekozen, dat had ook ik in gedachten. Geen bomen meer vellen vandaag... liever drijven op de zee van verlangen. Marc begreep de korte rukjes aan zijn broekje. Hij lichtte behulpzaam zijn achterste. Ik ontdeed hem van de laatste hindernis. Op de rug liggen is niet zo handig. We keerden ons naar elkaar. Mijn bovenste knie klemde ik tussen de zijne. We hadden zo meer bereik voor grensoverschrijdend gedrag. Mijn vrije hand rondde de glooiing van zijn poezelige kontje. Marcs hand gleed via mijn rug over mijn staartbeen. Hij nam Kaap de Goede Hoop, langs achter tussen mijn benen. In Madagaskar ging hij voor anker. Hij kuste mijn nek om mijn mond te vinden. We deden er lang over vooraleer doortastender te werk te gaan. Verwittig mij als je gaat komen. Ja baas, hoorde ik fluisteren. Een voorhuid mag over de eikel blijven. Half naar beneden trekken is voldoende, en dan weer terug schuiven. Vooral zachtjes en volhouden. Na een tijd fluisterde Marc voor het eerst: oppassen. Even pauzeerde ik. Ken je het gevoel dat dan ontstaat? De vulkaan dooft, vlak voor hij uitbarst, steeds opnieuw stimuleren en weer smoren. Tot de kleinste aanraking hem tot ontploffing brengt. De snelle ademhaling van Marc, gevolgd door een warm gevoel op mijn buik, verraadde dat Marcs bom ontploft was. Met één krachtige stoot bracht ik mezelf op hetzelfde euforische niveau.
Samen met je collega bloot in de douche de kleverigheid afspoelen, de piemels halfslap. Dit voelt een beetje onwennig, de eerste keer.
We verversten het onderlaken en nestelden ons in een lepeltje-lepeltje houding. De zon die naar binnen priemde, wekte me. Half wakker prikte mijn piemel in ochtenderectie tegen de achterkant van Marcs billen. Met een arm om hem heen geslagen prutste ik aan zijn nauwelijks aanwezige borsthaar. Hij werd langzaam wakker. Ben je klaar om nog een boompje te vellen?
Hij draaide zich om en bij gebrek aan bovenlaken, toonde hij me onbeschaamd een donkere pluk schaamhaar met ermiddenin een stevige cipres die recht omhoog wees. Ik sta helemaal paraat om jou boom te lijf te gaan, antwoordde Marc. Zoals hij daar uitnodigend in de ochtendzon lag... Op deze manier had ik nog nooit naar een man gekeken. De wijzers van mijn klok stonden op slag op 12 uur.
Hij draaide nog een kwartslag en duwde zijn hete pook uitdagend hard tegen mijn buik alsof hij me wilde brandmerken.
Hard of krachtig? Vroeg ik deze keer, de situatie inschattend. Zacht, antwoordde Marc verrassend. We omarmden elkaar teder.
Buik tegen buik, de piemels intiem daartussen. Klaar voor een lange sessie pril geluk.

Erik