The story of an escortboy

Ik vond het maar spannend, toen, in 1998. Over een week zou ik afreizen naar Marrakesh, ,Marokko, voor een stage van drie maanden in een luxe 5 sterrenhotel. Ik was nog nooit zo lang van huis geweest en twijfelde dan ook constant of dat voor mij wel 12 weken vol te houden was. Maar alles was al in gang gezet: tickets kwamen binnen, vrienden namen afscheid en voor ik het wist zat ik op stoel 48c hoog boven de wolken.
Eenmaal op weg naar mijn stageplaats met de plaatselijke bus keek ik mijn ogen uit! Wat een andere wereld: we reden via stoffige wegen langs dorpjes en stadjes met de meest exotische namen. Ik zag drukke marktpleinen, kamelen en geitenhoeders in de middle of nowhere, oude ronkende trucks met de meest uiteenlopende handelswaar, wat er bij elke hobbel in het wegdek af leek te vallen. Ik viel van de ene in de andere verbazing.
Hoe anders was het hotel; marmeren vloeren, prachtige lampen aan het plafond en een overdaad aan keurig net gekleed personeel. Hier kon ik het wel een tijdje vol houden, moet ik gedacht hebben.
De eerste week was desondanks toch flink wennen. Iedereen was supervriendelijk maar hetgeen je op school hebt geleerd is in de praktijk altijd net even anders. En het hotel was zo gigantisch groot dat ik nog steeds enkele keren per dag flink verdwaalde. Maar alles went, en met de hulp van Ahmed, mijn begeleider, voelde ik me met de dag meer op mijn gemak.

Na 8 dagen flink zwoegen had ik eindelijk een dag voor mijzelf. Zo kon ik de stad wat beter verkennen en kon ik mijn ouders en vrienden iets meer over mijn gastland vertellen dan alleen de verhalen en anekdotes van binnen de hotelmuren. En dat zou zeker gaan lukken. Ik vergaap me aan de oude stadsmuren, honderden steegjes en pleinen en prachtige gebouwen. En overal mensen, honderden, duizenden. Ik waande mij in het sprookje van 100 en 1 nacht! Na enkele uren de toerist uithangen besluit ik om ergens wat te gaan drinken. De vage theehuisjes laat ik zijlings liggen en vindt uiteindelijk een westers uitziend kroegje annex bed&breakfast. `Sadikbar` prijkt het op het uithangbord. De keuze voor deze bar zal heel mijn leven gaan veranderen, maar besef dat uiteraard niet als ik aan de bar een colaatje bestel.
Ik kijk om mij heen en merk op dat er veel jongens van rond mijn leeftijd in de stoeltjes en aan de tafeltjes hangen. Ik kleur van oor tot oor als ik merk dat ze mij allemaal, zonder uitzondering, aan zitten te staren. Even weet ik mij geen houding te geven en besluit gauw mijn frisdrankje op te drinken en mij weer naar het hotel te begeven. Maar zo makkelijk gaat het niet. Voor ik het weet komt er een tengere jongen met ontkleed bovenlichaam naast mij staan. `From Sweden?`, Brengt hij zonder hoorbaar accent uit, waarschijnlijk doelend op mijn blonde haren en blauwe ogen. Na hem verteld te hebben uit Nederland te komen raken we steeds dieper in gesprek. Ik vertel hem over mijn stage in het hotel en hij verteld mij hier, in deze bar te werken. `We all work here`, legt hij uit en knikt met zijn hoofd wat naar achter, wijzend naar de andere jongens. Ik had niet de indruk dat er nou zoveel gewerkt werd en besloot deze opmerking dan ook maar te negeren. Mijn gesprekspartner, die Mo lijkt te heten praat onvermoeibaar door en voor ik er erg in heb staat er een nieuw flesje cola voor mijn neus. Ik vind het niet erg, het is eigenlijk best gezellig. Na enige tijd merk ik op dat het wat schemerig begint te worden en vraag aan Mo de kortste route naar mijn hotel. `I`ll walk you`, antwoord hij direct en na een klein kwartiertje wandelen komen wij bij het hotel aan. `Please come again`, fluistert Mo mij zachtjes toe en pakt opeens mijn hand. Ik schrik een beetje maar de echte schok volgt direct. Voor ik het eenmaal goed en wel besef krijg ik 2 zoenen op beide wangen. Compleet verbouwereerd blijf ik even als een standbeeld staan en zie Mo vrolijk zwaaiend om de hoek verdwijnen.

Die nacht die volgde was een slechte. Ik kon op geen enkele manier de slaap vatten. Ik voelde van alles in mijn lichaam en hoofd. Elke keer als ik aan Mo dacht, en zeker aan dat bijzondere afscheid, dan draaide er van alles in mijn hoofd en buik. Ik verzon dat ik een bacterie op gelopen moest hebben die middag, terwijl ik eigenlijk wel beter wist.
Al eerder had ik getwijfeld aan mijn geaardheid, maar had voor mezelf bepaald dat ik geen homo kon zijn, misschien een klein beetje bi. Een heel klein beetje op zijn hoogst.
Wat ik de dagen erna ook probeer, het rare gevoel blijft. Ik kon maar op 1 manier uitvinden wat dit nu te betekenen had. Zo gauw mijn shift er op zit verlaat ik het hotel en banjer met flinke stappen dezelfde route die ik eerder met Mo had afgelegd. Bij binnenkomst in de Sadikbar valt het mij op dat het een stuk drukker dan eerder die week is. Naast wat bekende gezichten zie ik ook wat westerse mannen en ook wat oudere Marokkanen. Opeens duikt Mo vlak voor mij op. Enthousiast slaat hij op mijn schouder en lacht zijn tanden bloot. Nu weet ik het zeker: mijn knieen beginnen te knikken en het zweet breekt mij uit, ik ben verliefd!
We nemen plaats in het stilste hoekje en ik geniet van elk woordje en van elke aanraking. Ook ik laat mijn handen soms `per ongeluk` langs zijn been glijden.
Als Mo even later besluit een drankje te gaan halen en ik wat om mij heen kijk, zie ik opeens een westerse man van ongeveer 40 jaar met een Marokkaan van mijn leeftijd zoenen. En dan niet op zijn wang zeg maar. Als Mo terug komt vraag ik hem hoe dat zit, dat er een taboe heerst op zulke dingen in dit land enz enz. Enigszins verbaast kijkt Mo mij nu aan. Een beetje lacherig legt hij mij uit dat deze bar een begrip is in de wijde omgeving en dat de sadikbar vriendenbar betekend. Eigenlijk een homobar, maar dat mag dan weer niet zo heten. En dat hij en zijn `collega`s` betaalde sex aanbieden in 1 van de vele kamertjes boven de bar. Ik ben er stil van. Niet alleen verbaas ik me over zoveel vrijheid op dit gebied, maar vraag me nu ook af of ik als `klant` werd gezien of dat er van hem uit toch meer interesse was. Ik ben gauw een illusie armer als Mo mij duidelijk maakt dat hij mij knap en leuk vind, maar dat er verder niets is en niets kan zijn.
Blijkbaar kijk ik bijzonder teleurgesteld aangezien Mo mij troostend over mijn rug streelt. Ik leg hem uit nog nooit zulke gevoelens heb gehad en dat ik `gaygebied` nog totaal een groentje ben.
Even is het stil. Opeens staat Mo op en steekt zijn hand naar mij uit. `Come`, zegt hij vastberaden. Ik reageer niet direct en Mo pakt me bij mijn hand en trekt mij enigszins uit mijn stoel. Ik volg hem door het cafe heen, en bij de toiletten opent hij een deur waarachter de trap naar boven bleek te zitten. Ik blijf hem volgen en boven aangekomen opent hij de eerste de beste deur die ik zie. Met een plof hoor ik deze deur even later achter mij dichtvallen. In de kamer staat niet veel. Een bed, een grote kom met water en een ouderwetse radio. Meer niet. Voor het open raam wappert zachtjes een oranje gordijn. Net ik de kamer in me opgenomen heb komt Mo voor mij staan.....zonder kleren aan. Zijn grote besneden lul staat recht vooruit. Even snak ik naar adem in de toch al benauwde kamer, maar weet me bijzonder snel te herpakken. Alsof ik nooit anders had gedaan zak ik door mijn knieen. Zonder aarzeling pak ik zij heerlijk gladde ballen beet en begin zijn eikel gulzig af te likken. Mo legt goedkeurend zijn hand op mijn hoofd en duwt mij meer naar zijn pik toe. Langzaam laat ik zijn pik in mijn mond glijden.



Deel 2 volgt ivm tijdgebrek.
Groet, Ray. bottomray@hotmail.nl