Lachen en huilen met Marco 1

Ik kwam Marco toevallig tegen in de kroeg. (Marco: de vriend van John uit ‘Bruine vrienden’) Hij zat er met collega´s. Het is inmiddels een dikke dertig jaar geleden maar ik herinner me nog goed wat een prettig gevoel het me gaf hem daar te zien. Het was een paar weken na onze eerste sessie samen met John (zie: Bruine vrienden) en daar zat hij nu: onderuit gezakt, een tevreden maar vermoeide glimlach op zijn bruine gezicht, zijn ogen zacht schitterend onder zijn rastahaar, een groene slobbertrui en een spijkerbroek, zijn pezige, bruinglanzende handen geklemd om een koffie kopje in zijn schoot. De gedachte dat onder die handen, dat kopje en achter die gulp zijn heerlijke, soepele, bruine pik zat, wond me enorm op. Hij zat er een beetje duf bij en ik moest hem op zijn schouder tikken om hem te groeten. Meteen verbreedde de glimlach zich: “Hee, jongen! Wat kom jij hier doen?”. “Ik kom hier wel vaker even een biertje halen”, zei ik. “Die studenten hebben het toch maar makkelijk,” grijnsde Marco, “WIJ hebben de hele dag hard gewerkt!”

Na nog wat plagerijen over en weer ging ik aan de bar zitten. Mijn vriendinnetje Nicole was een paar weekjes met vakantie en ik voelde me eenzaam, zoals het een late puber betaamde. Af en toe keek ik naar opzij en zag Marco op de rug. Hij krabde met zijn hand onder zijn trui in zijn oksel en ik wilde dat het mijn hand was die daar in die warme oksel zat. Ik wist dat daar leuke kroeshaartjes groeiden.

Na een tijdje kwam hij naast mij staan om af te rekenen. Hij legde een hand op mijn schouder en vroeg zacht of ik zin had om met hem mee te gaan. “John is naar een bruiloft en blijft daar overnachten en ik vind het altijd een beetje eenzaam thuiskomen zo zonder John.” Ik zei dat ik het mij voor kon stellen want ik had het zelfde probleem met mijn vriendin. “Heb je een vriendin dan?” vroeg Marco verbaasd. Ik zei hem dat ik Nicole al een paar jaar kende, dat we niet samen woonden maar elkaar wel vaak zagen, veel dingen samen deden, vaak samen aten, sliepen, enz. “Oh, dat wist ik helemaal niet! Jij bent toch iedere keer weer een verrassing!” lachte Marco, “maar als het er zo voorstaat kunnen we vanavond sámen even eenzaam zijn.”

We betaalden en gingen naar onze fietsen. “Alleen maar voor de gezelligheid hoor,” zei Marco terwijl hij zijn tas op zijn fiets bond.”Ik ben ontzettend moe, echt afgepeigerd weet je”. “Is niet erg,” zei ik terwijl ik zag hoe hij zijn lange been over zijn fiets zwiepte en met zijn heerlijke kontje op het zadel ging zitten. “Was ik dat zadel maar..”, schoot er door me heen.

Thuis gekomen liep Marco onmiddellijk door de kralenketting die het keukentje van de kleine woonkamer scheidde. “Ik ga even een paar boterhammetjes smeren hoor, ik heb zó’n honger, moet jij ook?” Ik riep van ja. Of ik van pindakaas hield. “Ja, lekker!” “ Ik doe er zelf altijd een beetje sambal bij”, riep Marco. “Maak het je maar gemakkelijk hoor. Je mag ook de tv wel even aanzetten.” Ik klikte de televisie zonder geluid aan en ik plofte in de logge, bruinleren tweezitsbank ertegenover. Marco kwam binnen met twee bordjes met boterhammen, gaf mij er één en zakte onderuit naast mij met zijn bordje op zijn schoot.

Zou het bij boterhammen blijven? Dat lees je in Lachen en huilen met Marco deel 2