Lachen en huilen met Marco 2

Voor wat vooraf ging, zie deel1.

“Hèèè”, zuchtte hij vermoeid, trapte zijn instapschoenen uit en legde zijn voeten op het salontafeltje tussen de bank en de televisie. Hij strekte zijn tenen in zijn zwarte sokken en wiebelde er wat mee. Ik rook de zachte schoenengeur. “Zo zit ik ook vaak samen met John. Dan legt hij zijn voeten ook op de tafel en dan kunnen wij voetjevrijen terwijl wij zitten te eten. Als jij dat lekker vindt, kan jij dat ook doen.” Dat liet ik me geen twee keer zeggen.

Na de boterhammen trok Marco zijn trui uit. “Oe , wat heb ik het warm man!” Onder de trui zat een strak, zwart t-shirt met wat zweetplekjes onder de oksels en op het borstbeen. “Ik weet niet of ik het nou zo warm heb van die trui of van jou,” grijnsde hij en sloeg een uitwasemende arm om mijn schouder. “Je vindt het toch niet erg dat ik een beetje aan je flikflooi?” “Oh nee hoor!”zei ik gulzig terug. “Oh man”, zei Marco zacht, “je zag er zo lief en zo geil uit toen je de vorige keer zo hard genomen werd door John. En je glimlachte zo tevreden toen je klaarkwam. Ooooh, als ik daar nog aan denk….” Bijna ongemerkt schoof Marco een hand onder mijn t-shirt, voelde zacht met een vinger in mijn navel en kneep eventjes in een tepel. Hij boog naar me toe en kuste me zacht op mijn slaap. Ik rolde wat naar hem toe en legde een hand op zijn t-shirt. Ik voelde dat zijn kleine tepeltjes hard rechtop stonden en schoof met mijn vingers in zijn vochtige oksel. En zo voelde het alsof we samen in een warm nestje lagen.

“Lekker zo hè?”fluisterde ik. ”Hmmmm,” spinde Marco, “ik zou de hele avond wel zo met jou kunnen zitten, beetje kusjes geven, beetje aaien, beetje half slapen, beetje tv kijken. John en ik doen dat ook vaak. Maar hij houdt het nooit zo lang vol. Dan is het vijf minuten lekker maar dan zegt hij dat hij net zo goed in bed kan gaan slapen. Of hij raakt opgewonden en dan wil hij zijn pik gebruiken, zijn Koning Éénoog. En daar moet dan alles voor wijken, ook als ik eigenlijk te moe ben..”

“Vind je dat dan niet vervelend?” vroeg ik, terwijl ik langzaam Marco’s broekriem losmaakte. “Oh nee,” zei Marco,”als we eenmaal bezig zijn, vind ik het ook wel weer lekker. En ik hou gewoon zoveel van hem, weet je. We wonen nou ongeveer twee jaar samen en we hebben soms onze ruzietjes wel, maar het is net of we mekaar dan alleen maar meer gaan waarderen. Weet je, de dag dat ik hem tegenkwam, is echt één van de beste geweest in mijn leven.” “Ken je hem nog uit Suriname?” “Oh nee! ik kwam hem hier in Nederland tegen. Nee in Suriname heb ik nooit echt een vriendje gehad. Dat lukte daar niet. Zo toen ik een jaar of elf was wist ik al dat ik homo was. Maar wat ik daar verder mee moest, wist ik niet. Als je dan wat ouder wordt, wordt er van je verlangd dat je een vriendinnetje hebt. Mijn moeder begon al te praten over een eventuele schoondochter en kleinkinderen, begon al meisjes voor mij uit te zoeken en mijn vader zei dat hij op mijn leeftijd al meerdere vrouwtjes geneukt had. Er waren zat meisjes die iets met mij wilden maar ik vond het doodeng. Op een gegeven moment heb ik het geprobeerd met een meisje, maar ik kon mijn pik niet eens omhoog krijgen ook al pijpte ze me nog zo hard.”

Ondertussen was ik met mijn hand in Marco’s onderbroek doorgedrongen. Zijn pik voelde slap aan en ik wreef
zacht met mijn vingertoppen langs zijn schacht en ballen. “Wat heb je toen gedaan?” vroeg ik.

Op die vraag komt antwoord in deel 3 van Lachen en huilen met Marco.