Onderdanige slet 18

Onderdanige slet 18
Voor deel 18 begint wil ik iedereen die een email heeft gestuurd (alexchris1969@gmail.com) enorm bedanken. N.C. Ik zal proberen de teksten wat meer te onderbreken zodat je weet waar je bent als je al trekkend en lezend door de tekst gaat. Serieuze reacties, complimenten, helaas nog geen dominant die mij (niet zo extreem als in het verhaal) tot zijn eigendom maakt. Wil jij ook reageren of ben je een Dominant in het Noorden van het land (dr) dan lees ik graag je (geile) reacties.
Het was gewoon lekkere geile seks die ik met Leon had, hoewel hij me precies stuurde waar hij me wilde hebben en me volledig in de hand had, zoende hij me zelfs. Iets wat ik enkele maanden daarvoor nooit had verwacht; ik een man zoenen. Ja, ik had wel seks met mannen maar zoenen vond ik niks. Maar nu, met Leon mijn eigenaar was mijn hele leven anders geworden. Ik was tot zijn eigendom geworden en bestempeld en als bewijs daarvan had ik een streepjescode op mijn arm en boven mijn piemel stond Eigendom van L.M. getatoeëerd
Dit was heerlijk, wij streelden elkaars lichamen, trokken elkaar af en iets wat Leon bijna nog nooit, wat nog nooit had gedaan deed hij nu, hij kroop op een bepaald moment naar beneden en pijpte me heerlijk bijna klaar. Maar net niet, zelfs nadat hij me geneukt had en naast me in het gras lag en mijn lijf en pik speelde liet hij me niet komen. “Je gaat een zware week tegemoet, maar ik weet dat je het aankan; bovendien zal je wel moeten. Maar jij wilt ook niet anders hé sletje van me?” Hij sprak de woorden zachtjes en teder uit, terwijl de inhoud zoveel anders was. “Ik ben van u Meneer, dat weet u”. Hij lachte om mijn antwoord en mompelde bevestigend. Hij stond op en trok mij ook van de grond, ik volgde hem naar de grote picknick tafel en accepteerde een sigaret. Naakt en onder het genot van een kop koffie zat ik samen met hem te praten. Met mijn eigenaar, de kerel die me net nog had genomen en die me die ochtend wat eten had gegeven waar hij overheen had gepist. Nu was het vriendschappelijk al waren we niet gelijk.
Dat veranderde geheel onverwacht, ik werd ineens naar mijn eigen huis gestuurd en moest me douchen en spoelen. Daar had ik 10 minuten voor en dan moest ik weer terug zijn. Ik deed wat me was opgedragen en liep naar mijn huis en nam de gewenste douche en spoelde mezelf. De tijd was krap en hoewel ik nog wel een uur had kunnen genieten van het water dat mijn lijf warm een schoon maakte moest ik snel weer terug. Hoewel ik zeker wist dat ik op tijd terug was keek Leon (onderhand in prachtig zomers pak) me misprijzend aan. Zonder woorden wees hij voor zich op de grond en ik zakte door mijn knieën en kroop naar hem toe. Zwijgend deed hij me mijn halsband om en vervolgde met de leren enkel en polsboeien. Met een knip van zijn vingers liet hij me opstaan, het viel me op dat ik onderhand goed getraind was in het volgen van zijn aanwijzingen. Nog steeds spookte soms door mijn hoofd dat ik wel gek moest zijn om dit voor hem te doen maar ik kon niet anders meer. Niet alleen omdat hij echt macht over me had, ik naast hem woonde, maar ook omdat ik niet anders meer wilde. De spanning zinderde door mijn lijf, het (angst)zweet liep in straaltjes onder mijn oksels vandaan en ik was benieuwd en bang wat er de komende dagen zou gebeuren. Het niet weten wat me zou overkomen maakte me gek, gek van onzekerheid en gek van verlangen.
Leon nam me mee naar de oude eik in een hoek van de tuin en bond een lang touw aan mijn linker enkel. Hij trok mijn been iets naar achter en verbond mijn rechter enkel aan de linker. Zo stond ik al vast in spreidstand, het touw ging naar mijn linkerpols en daar werd de rechter pols aan vast gebonden. Ik stond nu al kwetsbaar en strak tegen de boom aan maar Leon ging verder. Hij liep rondjes om me heen en bond me heel strak tegen de boom, het was me duidelijk waarom het dikke touw zo lang was. Het werd bijna een cocon om me heen. Alleen mijn borsten en kruis liet hij vrij bleek toen hij ergens achter me het touw vastknoopte. Als een menselijke rollade stond ik tegen de eik en voelde de ruwe bast in mijn rug en billen. Ik stond er goed zichtbaar, ook vanaf het meer maar ook vanuit huis en mijn tepelpiercings en die in mijn voorhuid en zak glinsterden in de zon. Ik had me al vaker afgevraagd waarom Leon geen gebruik maakte van de twee speelkamers, één in mijn en één in zijn huis, maar ik had ergens ook wel bewondering voor zijn creativiteit. Creatief met mij als lijdend en geil gebruiksvoorwerp.
Nadat hij me zo had vast gezet liep hij met vaste tred zijn boerderij in en liet mij zo tegen de boom staan. Er kwam een bootje vlak langs de oever varen, en het gejoel en gelach van de jeugd aan boord was niet van de lucht. Ik voelde me klein en hoopte dat het toeristen waren en niet jongeren uit de buurt want dan zou mijn leventje wel heel raar worden. Het bootje keerde meerdere malen en de schampere opmerkingen waren niet van de lucht. De jongens en meisjes van een jaar of achttien logen er niet om. Van slet tot hoer, van viezerik tot geil ding allerlei opmerkingen vlogen me om de oren. Gelukkig waren ze het op een gegeven moment zat (hoopte en dacht ik) en voeren ze weg. Pas daarna, alsof hij er op gewacht had, kwam Leon weer naar buiten. Hij knielde voor me neer en even dacht ik dat hij me zou gaan pijpen, maar hij bevestigde met moeite een stalen, zware ballstretcher om mijn ballen. Hij stond op en ik kreeg een dunne bezemsteel in mijn mond. De uiteinden bond hij om de boom achter mij vast. Nu zat mijn hoofd ook vast tegen de boom, ik kon geen kant meer op en kon me niet bewegen, behalve mijn piemel dan, maar die kwam niet omhoog. Ik had een aanval van schaamte, zeker nadat de tieners me zo hadden zien staan. Waar was ik mee bezig.
Waar ik ook mee bezig was ik kon er weinig aan veranderen op dit moment. Nadat Leon met me klaar was liep hij weer naar binnen, vaag hoorde ik de bel van de voordeur. Leon kwam weer naar buiten met een aantal mensen die bij een cateringbedrijf hoorden. “Let maar niet op hem, hij geniet van aandacht en hij krijgt er vast nog genoeg van de komende dagen” hoorde ik Leon tegen hen zeggen. Ik werd natuurlijk wel bekeken door de cateraars, en niet zo’n beetje ook. De ene reageerde lachend de ander giechelend en er was een jongen die vooral geïnteresseerd keek. Hij, en de anderen, zagen hoe nu het kwijl uit mijn mond begon te lopen en via mijn kin op mijn borst begon te druppen. Het duurde niet lang voor de druppels veranderden in kleine stroompjes van speeksel dat ik zelfs mijn kruis in voelde lopen. Ik moest regelmatig slikken wat me niet meeviel. Ik was dan ook blij toen het vijftal klaar was met het klaarzetten van statafels, etenstafels en de nodige afgedekte schalen. Het meeste moeite hadden ze nog met het plaatsen van een biertap. Het viel me onbewust op dat de tafels halfvol waren, en ik bedacht me (raar realistisch) dat ze dan ook de helft van de tafels hadden kunnen plaatsen. Ineens stond ik alleen in de tuin, cateraars maar ook Leon die alles strak onder regie had verlieten de tuin tegelijkertijd.
Tijd om na te denken, tijd die ik eigenlijk niet wilde want mijn gedachten waren vaak alsof ik mezelf met een camera van buiten bekeek, en dat was een vernederende kwestie.
Leon kwam terug als een soort generaal die zijn terrein bekijkt. Maar ging gelijk weer naar binnen toen de bel ging. En nog eens en door bleef gaan. Langzamerhand liep de tuin vol met (voornamelijk) mannen en vrouwen. Ze bekeken me allemaal, terwijl ik stond te kwijlen aan de boom, sommigen kwamen dichterbij en beken me van een kleine afstanden ander bekeken me van een afstandje. Het waren maar een paar vrouwen, en juist de mannen bekeken mijn naakte lijf aan de boom. Natuurlijk werd er weer over me gepraat, maar het was voor mij niet te volgen. Teveel geroezemoes, te veel geluid. Ik stond naakt tegen de boom. Kijken kon ik wel, ik zag een aantal Chinezen, inktzwarte mannen en nog wat Arabieren.
Leon kwam de tuin in en maakte me los. Het hele touwwerk werd van me afgehaald, zwijgend en ineens stond ik alleen maar tegen de boom aangeleund. De bezemsteel werd uit mijn mond gehaald en vervangen door een rubber bit. “Haal het rooster van de bbq en vul het met kolen”. In mijn nakie, en doorlopend kwijlend als een baby ging ik doen wat hij van me wilde. Het rooster was zo weg, de kolen lagen 15 meter verderop in een schuurtje. Met blote handen en bloot lijf nam ik zoveel mogelijk kolen in mijn handen en bracht ze naar de barbecue. Nat van zweet en kwijl werd ik zwarter en viezer dan ik ooit was geweest.
Mijn hele lijf zat onder de zwarte vegen, strepen en tekenen van steenkool. Ik was naakt en vies toen ik eindelijk de bbq kon aansteken. En onder dit hele gebeuren was ik uitgemaakt voor van alles en nog wat.. Vernederender kon niet, dacht ik dan op dit moment. Ik moest het rooster terugplaatsen en kreeg de taak om de (nu wel gevulde) verschillende tafels leeg te bakken/roosteren. Als een stoker van een sleepboot, maar dan naakt, stond ik te grillen, bakken en roosteren.. Soms kreeg ik een complimentje over mijn barbecue kunsten, soms stonden mensen me uit te lachen omdat ik het naakt en duidelijk als slet stond te doen.
Tussen de welgeklede mensen voelde ik me ook heel klein en naakt. Hoe vernederend en kleinerend kan het allemaal worden? Het kon nog verder gaan? Ik kwam er achter. Hoewel ik mijn best deed was er geen enkel persoonlijk contact. Ik was een soort van ding dat zorgde dat het vlees mooi van het rooster op de bordjes kwam.
Op een gegeven moment gingen mensen toch weer weg, ik hoopte dat ze allemaal zouden gaan maar er bleven aan het einde van de avond 8 mannen over. Een chinees, 4 zwart gekleurde mannen, twee Nederlanders, en een Griek (kan ook een Arabier zijn).
Een paar van de mannen ramden met een enorme hamer een houten paal de grond in. Nog steeds netjes gekleed. Ik werd naar de paal toe gebracht, en er nu aan vast gebonden. In mijn nakie stond ik, vies, bezweet, en vol van zwarte koolvlekken aan de paal. De mannen gingen hard met me om, en op het moment dat ik vast stond lieten ze me ook zo staan. Het zal Leon zijn idee wel geweest zijn maar ineens stond ik zo vol in het licht. Een op de paal en mij gerichtte bouwlamp zette me volledig voor paal. Letterlijk en figuurlijk.