Twilight - Survival - 2

Twilight – Survival Inferno – 2

(Roman Jagersman..., tijdens een broeierige smeulende reis met de jongens…)

‘Meneer M.B. de Vries dus…?’, zei ik tegen de sportleraar annex chauffeur en drukte zijn hand
‘Roman…,’ grijnsde de woestblonde en gebronsde jongeman makkelijk en breed naar me, ‘…als je als Merlijn Boris staat ingeschreven…, ’
Hij hoefde het niet verder uit te leggen want de drie jongens lagen gelijk opnieuw in een deuk.
‘Merlijn de tovenaar…,’ brulde witblonde Nicky voor me
‘Boris Glasnikovski…,’ lachte de latinojongen Inacio naast me.
‘Die onthouden we, jongens…!’, schaterde de donkerblonde jongen Donny, ‘…die blijft er in…!, de hele week…!’
‘Ik bedoel maar…,’ grijnsde de chauffeur gemakkelijk en onverstoorbaar toen hij onderwijl de forse auto startte en achteruit reed.
‘Merlijn Boris!!!’, lachte het witblonde jong Nicky voorin nog e’s hikkend na…
‘Titatovenaar…’, grijnsde het donkerblonde jong Donny.
‘Boris de Grote de Eerste…,’ grinnikte het latinojong Inacio naast me…

“Woestblonde Bolijn”…, dacht ik intussen verbijsterd…, mon dieu…, hoe is dat nou mogelijk…?

‘Nicky…, kind van ons…,’ grinnikte woestblonde Bolijn van achter het stuur tegen het witblonde jong op de bijrijderstoel, ‘…ga e’s recht zitten, jongen, en doe de gordel om. Hoe vaak moet ik je dat nog zeggen…’
‘Nou, ’t is de auto van m’n pa…, die betaalt altijd m’n boetes…,’ reageerde Nicky.
‘Fijn zo…,’ grijnsde woestblonde Bolijn, ‘…komt ‘ie ook je bevallige neusje rechtzetten als ik een noodstop moet maken en we je maagdelijk jongensbloed van het dashboard kunnen schrapen…?’
‘Oh, jij…! ’t Is dat je m’n buurman bent, Merlijntje de Tovenaar…,’ riep de energieke Nicky.
‘En ons chauffeurtje,’ grinnikte de latinojongen Inacio naast me, waarbij z’n lichte accent me opviel.
‘Kom op, gymleraartje Tsaar de Grote…,’ zei de donkerblonde Donny aan de andere kant van Inacio, ‘…gassuh met die hap!’
‘Het ex gymleraartje…, toch?,’ vulde latinojongen Inacio aan.

‘Ga links de rijbaan op,’ klonk een rustige zachte mannenstem vanuit het dashboard.
De witblonde jongen Nicky boog zich onmiddellijk en energiek naar voren en las van het lichtgevende display: ‘Nog dertienhonderd en dertien kilometer…, geschatte reistijd dertien uur en dertien minuten. Dat kunnen wij sneller, Konijntje…, veel sneller. Gassuh dus…’
Woestblonde Bolijn kreeg een ferme klap op de schouder en de energieke witblonde jongen draaide zich gewiekst om en keek weer naar achteren.
‘Zeg Inny, vind je deze mannenstem van TamTam zwoel genoeg?’, vroeg hij, dat blozende Nickyjong aan z’n latino-vriend.
‘Ja Inny, vertel e’s…,’ zei donkerblonde Donny, ‘…of moet het toch een vrouwenstem worden?’
‘Wordt het links af of rechts af?’ vroeg Nicky met een ondeugende en iets te vriendelijke glimlach aan de latinojongen Inacio.
‘Gewoon recht door, hoor,’ grinnikte Inacio nuchter.
‘Nou, toen jij vannacht tussen ons in lag…,’ begon Donny.
‘Precies…,’ grijnsde Nicky, ‘…met onze beide harde lovehendels in jouw beide handen…, niet dat het niet lekker was hoor…’
‘Divertimento…, se divertindo,’ lachte Inacio.
‘Wat betekent dat nou weer,’ bromde Donny.
‘Gewoon…,’ grinnikte Inacio, …jongens die plezier met elkaar maken…’
‘Noem dat maar gewóón…,’ riep Nicky, ‘…machtig…, ik lag me toch een potje stijf te wezen met m’n lovehendel…’
‘Spuitgast,’ grinnikte Donny tegen Nicky
‘Dat moet jij nodig zeggen…,’ kaatste Nicky, ‘…’t zit nog in je haar, man…’
‘Maar ’t was best lekker, hoor Inny…,’ grijnsde donkerblonde Donny en trok de latinojongen tegen zich aan, ‘…we hebben geweldig genoten…, je hebt een fantastische manier van hendelen…’
Inacio glimlachte en bleef ontspannen en genietend in Donny’s armen hangen.

‘Inny slaapt nog bij z’n moeder in bed,’ grinnikte het witblonde blozende jong Nicky en knipoogde met een grijns tegen me…, Nicky die inmiddels al weer achterstevoren op z’n knieën op de zitting zat.
‘Nou, alleen als m’n stiefvader nachtdienst heeft, hoor…,’ glimlachte Inacio.
‘‘k Moet er toch niet aan denken…, samen met mijn houterige moeder,’ zei Donny die de latinojongen gewoon in z’n armen liet leunen en zich bijdraaide.
‘Mm…,’ zei Inacio genietend, ‘…’t is best lekker hoor…, wij zijn gewoon wat warmbloediger als jullie…’
‘Nou…,’ grijnsde witblonde Nicky, ‘…we vinden je best wel een lief ventje, hoor…, toch Donny?’
‘Tuurlijk…,’ zei donkerblonde Donny, ‘…en we gaan jou in de Pyreneeën ook e’s lekker verwennen, Inny.’
‘Zo is dat,’ grijnsde witblonde Nicky die een hand uitstak en Inacio brutaal in z’n spannende camouflagegulp kneep.
En warmbruine Inacio grinnikte ontspannen achterover tegen Donny leunend en liet het zich gewoon overkomen.
‘Wat heb je toch een formidabel bruine dreutel in je broek, Inny,’ grijnsde witblonde Nicky.
‘Een bruine dreutel met een formidabel fluorescerend roze vuurtorenlicht,’ grinnikte donkerblonde Donny.
‘Je echte vader moet een neger zijn…,’ zei Nicky tegen Inacio, ‘…dat kan niet anders, met zo’n kanjer…’

‘Zeg buurjochie…,’ begon de chaufferende woestblonde Bolijn met een brede grijns tegen het witblonde jong Nicky, ‘…moeten we straks ook nog jouw lekkere en bont en blauw gebutste kontje in de watten gaan leggen?’
‘Als dat zou kunnen…,’ lachte Nicky en draaide zich om en hees zich braaf weer in de gordel en vervolgde, ‘…zeg Bolijn…!, hoort dat zo?, zo’n strakke broek? ’t Is écht een ballenknijper, hoor…’

In de binnenspiegel zag ik woestblonde Bolijn naar me knipogen…, als een ondeugende jongen…

Terwijl ik op adem probeerde te komen om het flitsende en flukse beleven en meebeleven van dit kwartet, waarin ik zo plompverloren in onder werd gedompeld, viel het me op dat ze alle vier dezelfde survival outfit droegen…, dat stoer aandoende, dat lichtgrijzig zandgeelachtig gevlekte van de camouflage broeken en shirts, als militante zandhazen die ten strijde trokken…, in strak passende kleren…
En de drie jongens…, alle drie dezelfde haarcoupe met dat sluike van een dikke bos…, zoals ook Rémy.
Drie gelijken, met ook nog alle drie een dubbel riempje van smal leder om gespierde jongens halzen geknoopt. Drie verschillen ook…, vanwege de kleur en hun karakters…, maar toch vooral een eenheid. Dat ervoer ik door alles heen…, om het gemak en hun openheid waarmee ze met elkaar omgingen…, maar om dat zo’n manier…

‘We weten alles al van je…,’ glimlachte de latinojongen Inacio tegen me, genoeglijk gedraaid hangend in de armen en tegen de borst van Donny leunend…, van de donkerblonde Donny die met een schouder en z’n rug tegen het portier leunde en bijkans dwars op de achterbank zat.
‘Ja…,’ zei het witblonde jong Nicky en hipte prompt en energiek weer achterste voren op de bijrijderstoel.
In een flits bekeek ik de achteroverleunende en zo open in de armen van Donny hangende latinojongen Inacio…, z’n strakke lichte camoulfagekleren, de lange sterke dijen, z’n holslanke buikje en sterke borst en schouders en hals en armen…, en het lage strakke lijfje van de gevlekte lichte survivalbroek strak om het smalle bekken gespannen…, met een overduidelijke bollende gulp als het centrale zenuwcentrum vol jonge en zeer volwassen viriliteiten…
‘Zo, zo, zo,’ zei ik en slikte een brok door m’n keel.
‘Ja…,’ ging de weer op z’n knieën zittende witblonde Nicky verder, ‘…jij bent eenendertig.’
‘En je bent architect met een eigen bureau,’ zei donkerblonde Donny.
‘Nou…,’ zei ik langzaam, ‘…da’s maar ten dele waar hoor. Want ’t was van mijn grootvader zaliger, en m’n grootmoeder heeft nog steeds d’r rechten.’
‘O…, nou ja…,’ zei donkerblonde Donny.

‘Sport je nog steeds…?’, vroeg witblonde Nicky, mij van langs z’n hoofdsteun opnemend en zich toen tot Inacio richtte, ‘…hé Inny, knijp e’s in z’n roeiarmen.’
En ik zag hoe de latinojongen, zich aan z’n buikspieren overeind trekkend, naar me toe boog en voelde hoe hij in mijn biceps kneep.
‘Nossa senhora…!’, grinnikte Inacio.
‘Dat is achteruit bidden op z’n Amazones,’ grijnsde donkerblonde Donny naar me.
‘En heeft ‘ie ook een sixpack, Inny,’ vroeg witblonde Nicky.
Een bruine amazonehand lichtte de onderkant van m’n shirt op en kneep zó in m’n buik dat ik ietwat verschrikt de spieren samentrok.
‘Nossa senhora!’, zeiden Nicky en Inacio in koor.
‘En z’n schaatsbenen…?’, vroeg donkerblonde Donny die nog steeds stoer tegen het linker achterportier leunde en grijnzend het duo “licht en donker” aanstuurde.
Een witblonde hand van tussen de beide voorstoelen door gestoken, en een bruine amazonehand kwamen samen in m’n dijen knijpen.
‘Nossa senhora!’
‘En lijkt het nou zo…?’, vroeg de grijnzend donkerblonde Donny, ‘…of heeft ‘ie echt zo’n grote dreutel.’
En gelijk was er nog e’s die bruine latinohand die brutaal nu in m’n gulp kwam knijpen, en vasthoudend even zodanig kneedde dat m’n bloed omlaag joeg en m’n zwelding zich begon vol te zuigen.

‘Eu nunca!’ zei de latinojongen Inacio.
‘Wa’s dat nou weer,’ vroeg witblonde Nicky.
‘Da’s het zelfde als “allemachtig”,’ grinnikte Inacio en liet zich weer achterover zakken in de armen van de overdwars zittende donkerblonde Donny.
‘Heeft ‘ie ook een negerkanjer…?’, grinnikte Donny die de latinojongen dichter tegen zich aan trok, ‘…net als jij?’
‘Op z’n minst,’ glimlachte de latinojongen Inacio, nu ook weer bijna dwars uit in de achterbank zittend, ontspannen en zo openlijk leunend tegen de donkerblonde, dat m’n blik nog even over zijn lijf omlaag flitste naar de bobbel in zijn strakke camouflagebroek.

Mon dieu, dacht ik, wordt ik nou belazerd door dit gewiekste stel slimme jongens? Is het van het begin af aan een afgesproken opzet?

‘Hé Roman…,’ begon latinojongen Inacio tegen mij, ‘…die leuke jongen die jou gebracht heeft…, wie was dat?’
‘Dat was m’n medewerker…, Rémy,’ antwoordde ik.
‘Wel lief van je hoor…, dat je hem een zoen in z’n haar gaf…,’ glimlachte Inacio naar me.

En ik dacht nog: Shit, word ik daarom door dit geraffineerde trio zo in de maling genomen?

‘Ook lief hè?, die twee…,’ grijnsde witblonde Nicky naar me met z’n blozende jongenskop om de hoofdsteun heen, en vervolgde, ‘…Inny is een beetje verliefd op Donny…, en volgens mij is Donny ook een beetje verliefd op Inny, al beweert ‘ie van niet…’
‘Ik mag hem toch wel vasthouden als ‘ie dat lekker vindt…,’ bromde Donny tegen witblonde Nicky, ‘…dat doe jij zo vaak.’
‘Nou…,’ zei de latinojongen Inacio, ‘…maar ik vind Roman ook leuk, hoor…’
En prompt maakte hij zich los uit de omarming van donkerblonde Donny, boog zich naar me toe en drukte me bijdraaiend tegen het portier, ging liggen en legde z’n hoofd in m’n schoot.
Blote voeten had ‘ie, bruine blote voeten die hij met opgetrokken benen in de schoot van Donny legde.
Pff, dacht ik, en voelde, om de druk van zijn hoofd op mijn gulp, het bloed nog e’s extra omlaag jagen. En wel zodanig…

‘Jongens…,’ zei de chaufferende woestblonde Bolijn met een knipogende grijns naar me achterom kijkend, en vervolgde ‘…Roman heeft een vriendin hoor…, een bloedmooie meid…’
Ja, ja, dacht ik terwijl mijn lul in een pijnlijke kronkel tegen het achterhoofd van Inacio kwam drukken.
‘Goh?, vertel e’s,’ zei witblonde Nicky tegen woestblonde Bolijn.
‘Een wilde strakke meid…, en veel te oud voor een ventje als jij, Nickyboy…’
Nou…, dacht ik nog in deze wat paniekerig verwarrende situatie, …wees daar maar niet zo zeker van, want mijn Elle is gek op jonge gespierde sportjongens…
‘Goh…?,’ zei witblonde Nicky die zich omdraaide en zich weer in de gordel hees, ‘…ken je haar dan?’
‘Kennen…, kennen is een groot woord…,’ grijnsde woestblonde Bolijn langzaam en makkelijk, ‘…ik heb haar een paar keer ontmoet…, om op te vreten is ze…’
Maar intussen fluisterde het bruine latinohoofd, met een fikse druk op mijn overspannen en pijnlijk dubbelgevouwen lul, zachtjes vanuit mijn schoot:
‘O estresse de férias de jovens divertidos?’
Vragend keek ik omlaag in de warmbruine latinoglimlach.
‘De vakantiestress van leuke jongemannen?’, fluisterde hij bijna onhoorbaar zacht en drukte nog e’s met z’n achterhoofd op mijn uithardende opgevouwen penis.
‘Heb jij met Romans kalf geploegd, grote versierder?’, vroeg intussen donkerblonde Donny grinnikend aan de chaufferende woestblonde Bolijn.
‘Nog net niet,’ lachte woestblonde Bolijn en knipoogde naar me in de binnenspiegel.

Maar ik had het niet meer. Even perste ik mijn vingers in de boord van mijn afritsbroek en friemelde en drukte net zo lang tot mijn pijnlijke lul zich strekte. Dat was een hele opluchting. Dat wel.
‘Nog twaalfhonderd drieënzeventig kilometer,’ zei witblonde Nicky.
‘Gassuh, Bolijn…,’ zei donkerblonde Donny die nu wat rechter in de achterbank onderuit ging zitten, daarbij de warmbruine voeten van latinojongen Inacio over zijn schoot trekkend en grinnikend vervolgde, ‘…Nicky’s pa betaalt toch de boetes.’

Ik zakte ook iets onderuit voor een gemakkelijker zitten in de hoek tussen rugleuning en rechter achterportier, voelde de warme druk van het bruine hoofd in mijn schoot, waaronder mijn overdwars gestrekte erectie onverminderd hard bleef.
Ik moet vaker aan seks doen…, dacht ik ietwat beschamend…, om de vakantiestress van leuke jongemannen te voorkomen, zoals dat latinojong dat zo plastisch wist uit te drukken…, dezelfde stress die ik ook in zijn bollende gulp meende te zien.
En ik niet alleen, want ineens:
‘Inny toch…,’ grinnikte donkerblonde Donny, ‘…lig jij hier gewoon een stijve te hebben?’, en taste over de gulp van de latinojongen.
‘Hè!?’, reageerde onmiddellijk de witblonde Nicky die prompt weer achterste voren geknield kwam zitten.
‘Allemaal vakantiestress,’ grinnikte Inacio gemakkelijk en drukte met zijn achterhoofd op mijn gulp, ‘…maar als jij mijn voeten even masseert, Donny, dan gaat het wel weer over…’
‘Hete bliksem,’ gromde witblonde Nicky.
‘Nee…,’ grinnikte Inacio, ‘…gewoon tropenbloed…, vind je ook niet, Roman,’ en hij duwde nog e’s met zijn achterhoofd stevig op mijn stijve gestrekte lul.
Bliksems heet latinojong, dacht ik, terwijl ik mijn voorsappen weer kwijlend in een geile opwinding voelde gaan stromen.

‘Nou, vertel e’s, stoere mannen…,’ zei ik om het trio, maar vooral ook mezelf naar andere gedachten te loodsen, ‘…hebben jullie alle drie het Vwo-papiertje op zak?’

Ze grinnikten gedrieën.

En terwijl we het land van onze zuiderburen inreden, en zij meenden overal de frituur te ruiken, steeg mijn verbazing nog meer.

Want de stoerste van het drietal, de donkerblonde Donny, die had inderdaad z’n Vwo-papiertje op zak, en die ging, net als woestblonde Bolijn, naar de sportacademie.

Maar de energiekste en kinderlijkste van het trio, de witblonde en blozende Nicky, die was na twee jaar Vwo afgedaald naar de Havo en had deze onlangs met de hakken over de sloot gehaald…, onder zware druk van z’n vader. Want die had als “selfmade man” een onderaannemers bedrijf waarin ‘ie timmerlieden aan grote bouwondernemingen uitbesteedde…, een bedrijf dat later onder aanvoering van een degelijk gestudeerde zoon Nick tot een echt aannemersbedrijf moest gaan uitgroeien.

En de zwoelste en gemakkelijkste van deze volwassen jeugdige zwoele triade, de latinojongen Inacio, die was drie jaar geleden met z’n moeder definitief voor vijf jaar, want zolang duurde de voorlopige verblijfsvergunning, vanuit het Amazone land de grote plas overgevlogen en had eerst twee jaar op een internationale school gezeten.

En Donny en Nicky hadden met elkaar contact gehouden via de voetbalclub en samen hadden ze Inacio er door gesleurd toen die er ook was komen voetballen…, en samen hadden ze het voor elkaar weten te krijgen dat Inacio op een leer- en praktijkschool de sport, waar ‘ie zo goed in bleek te zijn, zich kon gaan eigen maken.
Inacio was op weg om sportmasseur te worden en mogelijk instructeur bij een sportschool…, en binnenkort begon ‘ie aan z’n inburgeringcursus waar ‘ie binnen twee jaar voor moest slagen om z’n verblijfsvergunning verlengt te krijgen.

En woestblonde Bolijn, die was sinds een jaar in beeld gekomen, omdat ‘ie toen als sportleraar op het Vwo van Donny was begonnen…, de meest sympathieke docent die je je maar kon voorstellen…, zo doende…, en omdat ‘ie ook een verre achterbuur van witblonde Nicky was.

En toen ze eindelijk met hun verhaal klaar waren, waren we inmiddels ook de Franse grens gepasseerd en keek ik nog met grote vraagtekens in m’n ogen naar de binnenspiegel, maar het was inmiddels te donker om nog een glimp van een reactie van woestblonde Bolijn op te kunnen vangen.

Mon dieu, dacht ik nog, woestblonde Bolijn, jij…!

En ik zakte weg, samen met het in slaap zakkende trio, maar met het warme hoofd van Inacio nog steeds in mijn schoot en op mijn dwars gestrekte halferectie die maar niet echt wilde verslappen.
Mijn gedachten dwaalden af naar vroeger, naar de tijd dat ik zo oud was als dit illustere trio.
Zeventien was ik en het was in het voorjaar, een paar maanden voor mijn eindexamen, dat woestblonde Bolijn me was gaan opvallen. Twee klassen lager zat ‘ie, vijftien was ‘ie, maar ineens groot en sterk als een volwassene.
Toen pas had ‘ie m’n aandacht getrokken.
En ik zag het weer voor me, die groep meiden en jongens uit de derde, picknickend etend in het gras bij de school, met een stralend energieke woestblonde Bolijn als middelpunt.
Ik zag weer hoe ‘ie een dubbel rondje radslag maakte om het groepje en daarna met een aanloopje eerst een salto voorover maakte en toen nog e’s één achter over.
En daarna was ‘ie op z’n handen samen met zijn klas de school binnen gewandeld. Ik zag nog voor me hoe zijn shirtje wegzakte en een lenig slank en vol gespierd gebronsd bovenlijf liet zien…, z’n heen en weer zwiepende gebogen benen en z’n kontje geperst in de meest oude en sleets jeans vol scheurtjes en gaatjes die je je kon voorstellen.

Bolijn was de jongleur van zijn eigen lijf…

En toen ik kort daarna ook nog e’s mijn oudere neef Lucas Jan sprak…, Lucas Jan die jeugdtrainer was bij de B’tjes waar woestblonde Bolijn in het elftal voetbalde…, die gebeurtenis toen ze een wetstrijd hadden gewonnen, waarover Lucas Jan me uitvoerig vertelde:
Uitgelaten waren ze geweest, de B’tjes, en stoeierig hadden ze op z’n minst ook een bubbelbad in de kleedkamers willen hebben, net als de grote profs.
Daar was woestblonde Bolijn, als vijftienjarige en veruit de jongste tussen de inmiddels zestien en zeventien jarigen, door de achttienjarige elftalaanvoerder uitgedaagd.
Of dat, wat Bolijn daar tussen z’n benen had bengelen, al in functie was. Stoer en gemakkelijk en met een brede grijns had Bolijn zich met een paar handbewegingen een stijve opgefokt…, een brede en gekromde pik die als een keiharde boog van tussen z’n blonde gepierde voetbaldijen omhoog was komen steken. En toen had Bolijn heel vrijmoedig en gemakkelijk de aanvoerder uitgedaagd om hetzelfde te gaan presteren. Die scheen te zijn afgedropen.

Maar die beide gebeurtenissen, dat wat ik gezien had op het grasveld en het verhaal van Lucas Jan…, iedere keer als ik hem daarna zag in z’n uitdagend kleren, dan kleedde ik hem uit met mijn ogen…
En iedere keer als ik dacht dat hij op me afstapte, en ik misselijk wordend er van trilde, dan was het loos alarm, want dan babbelde hij luchtig verder met de jongens en meiden uit zijn klas…
Ik, die toen meende dat ik eindelijk m’n eigen onstuimige puberjaren te boven was gekomen…

En een paar jaar later, ik was derdejaars op de academie voor bouwkunsten en had al twee en een half jaar een relatie met Elleke, toen was Bolijn er ineens weer.
Twee seizoenen lang roeide hij bij roeivereniging waar ik lid van was. Want hij was begonnen aan de sportacademie en wilde van alle sporten iets meemaken en proeven.
Bij de eerste training was er de herkenning en eigenlijk onze eerste echte kennismakende ontmoeting en sloeg mijn misselijk makende trillen weer ongenadig toe.
Maar gelukkig ging hij op in de groep. Of beter: het hele roeiteam ging op in woestblonde Bolijn, die lenige en soepele en volgespierde jongen van achttien, negentien met z’n natuurlijke en gemakkelijke charmes.

Alleen, toen hij e’s heel opgetogen met me mee wilde gaan naar m’n studentenkamer, toen kwam het me “niet uit”. En de eerst volgende training heb ik me door Elleke aflaten halen.
Nou, maar van haar werd Bolijn helemaal idolaat…, dus dat moest ook maar niet meer doen, meende ik toen.
En uiteindelijk kwam mijn dolgedraaide gemoed wel weer tot rust, al bleef het lastig om hem te zien douchen, gebronsde Bolijn met ook een gebronsd sportkontje en een brede forse ontspannen lul onder getrimde haartjes.

En een paar jaar geleden, toen kreeg ik via het grote ontwerpbureau waar ik ooit stage had gelopen, een werk toegeschoven. Het was hen te klein: twee nieuwe complete gymlokalen met kleed- en badgelegenheid bij een scholengemeenschap. Daar was woestblonde Bolijn één van de beide sportleraren.
Ik had toen juist Rémy in dienst genomen. En voorbereiding en realisatie hebben toch zeker zo’n tien, elf maanden geduurd.
En al die tijd kwam ik Bolijn regelmatig tegen. Woestblonde Bolijn, hij bleef een magneet, voor iedereen maar vooral voor mezelf. Want terwijl ik er een opzichter voor het toezicht had ingehuurd, kwam ik er zelf op het laatst wekelijks op het werk.

En de amicale en aanrakerige Bolijn, hij wilde wel e’s langskomen bij m’n oude woonwerk-school.
Dat was na de ruwbouw van de sportlokalen, toen hij het voorstelde. En toen heb ik Elle nog e’s gevraagd. Zij is tenslotte binnenhuisarchitecte, en ik wilde haar mening e’s horen over afwerkingen en kleuren…, en toen wist ik het echt niet meer. Niet dat ik me jaloers voelde…, maar die twee…, Bolijn als zesentwintig jarige en Elle, vier jaren ouder dan ikzelf, zij was tweeëndertig…, als magneten waren ze, die twee…

En nu? Deze vierde ontmoeting met Bolijn, die woestblonde die er in het donker schuin voor me zat te chaufferen en ons Frankrijk inscheurde in een geleende SUV…, met dit zo vreemde en bijzondere intieme jongenstrio…

Ik zakte weg…, met het hoofd van latinojongen Inacio vertrouwelijk slapend in mijn warme schoot…, met nog steeds een halve stijve onder z’n hoofd.
Ik legde mijn ene hand in zijn dikke sluike haar en de andere hand op zijn camouflageshirt, op zijn hoge jonge volgespierde sportborst.
Hij ademde en bewoog even in zijn slaap, draaide zich op zijn zij en sloeg zijn armen om mijn onderlijf, met zijn gezicht naar me toe waarbij zijn kaak op mijn penis kwam rustten.

Inacio…, hij was als een Rémy en Jolie tegelijk, leuk en warm en sociaal…, en ik streelde nog even in het dikke haar en over de schouder.
Maar dat hij toen in zijn sluimerende nachtslaap zijn handen onder mijn shirt stak, en vingertoppen langzaam over de huid van mijn rug kwamen strelen…, toen lag mijn lul gelijk weer hard gezwollen onder zijn kaak.
Hij duwde er zacht en langzaam met zijn kin tegen.
Mon dieu.
Al vingerstrelend over mijn rug, taste hij mijn stijve penis af met zijn kin, en zoende er zelfs op mijn afritsbroek…, blies er zelfs warme adem door de stof.
Mijn adem stokte. Ik had het niet meer, en ik voelde hoe mijn overspannen lul overvloedig weer voorsappen produceerde.
Langzaam in het donker gleed ik over de voorkant van zijn op de zij gedraaide lijf omlaag, over zijn shirt tot voorop zijn gulp.
Het was er hard. Het was er groot. Een kanjer, zo had het witblonde jong Nicky het genoemd. En nu voelt de pik van een ander altijd groter, maar wat had dat bruine jong een stuk gereedschap in de broek. Het schokte zelfs een keer in mijn hand.

‘Pequeno vilão,’ fluisterde hij van uit mijn schoot, duwde de voorkant van mijn shirt omhoog en gaf me een zoen in de navel. Ik trilde er als een puber.
‘Boefje,’ fluisterde hij er na vertalend tegen mij, en trok mijn shirt weer omlaag, zuchtte nog e’s als de tevreden hond Jolie van Rémy.
En ik legde mijn handen weer in zijn haar en in zijn hals. Inacio had geen haast. Vermoedelijk had hij nergens haast mee. En weldra was zijn ademhalen weer die van een slapende en kwam mijn opgefokte gemoed langzaam tot bedaren…

Ergens in de nacht stopten we op een grote Franse Airé. De drie jongens tuimelden rekkend en strekkend en geeuwend uit de auto en trokken de achterklep open. En een ogenblik stond ik samen met woestblonde Bolijn naast de donkere SUV.
‘Rijd jij straks?’, vroeg hij.
Ik knikte en bekeek hem, in z’n lichte camouflagekleren, beschenen door een straatlantaarn, strak als gegoten om zijn slanke en soepele gespierde lijf gespannen, zoals vroeger, zo zag hij er nu nog steeds uit, als een volwassen jongen, met z’n makkelijke grijns en lijf en woestblonde haar. Nee, het misselijkmakende trillen voelde ik niet meer. Maar toch…
‘Hoe eh…, hoe heb je dít voor elkaar gekregen?’, vroeg ik en knikte naar het trio dat onder de gapende klep stoeiend en duwend aan de proviand begon.
‘Och,’ grijnsde Bolijn, ‘’t is een fantastisch leuk stel, toch? En ze wilden graag e’s mee. Dus heb ik het met Martín Boucher overlegd.’
Ik knikte en hij legde een hand op mijn schouder.
‘Je ziet erg nog steeds goed uit, sportvent,’ grijnsde hij.
‘Tja…,’ grinnikte ik tegen hem, ‘…kijk e’s in de spiegel, jij…’
‘Koffie – thee – chocolademelk – belegde broodjes – vieze boekjes!!!’, galmde de stem van witblonde Nicky over de parkeerplaats.
‘We worden geroepen…,’ grijnsde woestblonde Bolijn en kneep me in mijn buik.

Langer dan een kwartier duurde de pitstop niet. Het trio had haast. Ik klom achter het stuur en Bolijn kwam naast me zitten, en de volwassen gespierde sportjeugd zat nog een tijdje stoeierig achterin te klieren. Totdat ook daar de rust weerkeerde.
In de binnenspiegel zag ik hun contouren. Als pups hingen ze tegen elkaar aan, met latino Inacio als de warme deugd in het midden.
Ik zag hoe witblonde Nicky tegen diens schouder in slaap viel. En ik meende toch echt te zien, toen de beide hoofden van Inacio en donkerblonde Donny tegen elkaar kwamen, dat ze elkaar zoenden…, langdurig…

Mon dieu…, dacht ik en voelde een diepe, warme gloed…

Ik keek opzij naar woestblonde Bolijn. Maar die was inmiddels schuin onderuithangend tegen het portier in slaap gezakt.
In het licht van de display van “TamTam” en de weerkaatsende lichten van soms passerende auto’s tegen de binnenkant van het lichte dak, zag ik zijn gemak en ontspannenheid…, zijn soepele half gespannen spierlijf in de lichte kleren…, zijn wijd geopende volgespierde lange rechte dijen die met het bewegen van de auto meebewogen…, zijn holslanke bijna puberaalachtige buikje, z’n schouders en borst en armen en hals…, z’n slapende ontspannen brede jongensachtige kop…, dat lage strakke lijfje van de camouflagebroek waar de gulp bol stond van de viriliteiten…, als op een presenteerblaadje voor het grijpen …

Ik had nog met hem willen praten nu…, nu toch die onrust weer lichtelijk opborrelde. Weer zag ik hem even als die vijftienjarige volwassen gespierde jongen, die vrolijke en energiek jongleur van z’n eigen lijf met z’n brede en aanstekende lach, z’n sterke gemakkelijke persoonlijkheid. Was ik toen verliefd op hem…?, ik als zeventienjarige…

Ik reed de nacht door…, de Franse nacht over brede wegen zuidwaarts, … TamTam wees me een weg die ik ook zonder de bewegende beelden en met een uitgeschakelde stem wel kende.
Maar ik liet het aanstaan, om het kleine licht dat eruit straalde en woestblonde Bolijn iets verlichte. Ik reed en keek soms…, ik keek soms en reed.

Pas bij het ochtendgloren, vele uren later, strekte ik mijn arm over de brede tunnel tussen de beide voorstoelen en legde mijn hand op zijn warme sterke knie.
Langzaam ontwaakte hij, glimlachend met een heerlijk lome blik in z’n brede blauwe ogen, z’n brede krullende frisse lippen in een glimlach…, en dat hij een duidelijk zichtbare odol had…
‘Zullen we zo nog e’s een pitstop maken?’, vroeg ik en liet zijn knie los.
‘Ja,’ geeuwde hij en rekte zich soepel in een wellustig gemak, dierlijk bijna, als een wulpse kater waar de lijfelijke lusten vanaf spatten.

Tot een gesprek kwam het niet. De ochtendenergie van het jongenstrio slurpte alle aandacht op.
En ook het laatste deel van de rit, waarbij Bolijn weer achter het stuur zat en ik naast hem, en de jongens in die bijzondere intimiteit luidruchtig met een computerspel bezig waren, was er niet de gelegenheid.
Al zag ik en voelde ik, dat woestblonde Bolijn me soms bekeek en opnam, met z’n brede leuke grijns, z’n onderzoekende blik in z’n brede blauwe ogen, z’n brede frisse krullende lippen.
Dat het een heel andere survival zou worden dan de vorige drie keren, dat wist ik nu al, dat voelde ik aan m’n gemoed…, met die vreemde broeierige warmte in m’n lijf…, alsof iets van woestblonde Bolijn in me overstraalde…, zoals vroeger…, geile puberale lusten om een verkrampte behoefte.

We reden al door de Gave, zoals het kloofachtige dal hier werd genoemd, en over een smalle kronkelende weg naast de wildstromende rivier…, soms breed tussen groene bossen en wat landerijen, soms smal tussen grijze ruige rotsen, met her en der kleine stille en uitgestorven lijkende dorpjes …
‘Hoe is het met jouw neef Lucas Jan?’, vroeg woestblonde Bolijn toen ineens.
Lucas Jan…, dacht ik, …o ja, die was vroeger z’n jeugdtrainer geweest, immers.
‘Goed…, geloof ik,’ grinnikte ik.
‘Woont ‘ie nog steeds op z’n woonbootje?’
‘Ja, ja…, de eeuwige vrijgezel…’
‘Nou…, maar alleen was ‘ie nooit…, hij leidde best een spannend leven…, toch?’,’ grijnsde woestblonde Bolijn.
‘O, zeker…, Lucas Jan is nog steeds “Lucky” Jan, ook al is ‘ie nu veertig…,’ grinnikte ik.
‘Heeft ‘ie nog steeds die spiegels in z’n slaapkamer?’, vroeg Bolijn
‘’t Zou best kunnen…,’ grinnikte ik, ‘…hoe zo? Ben je er wel e’s geweest…?’
‘Och ja, een mens komt wel e’s ergens…’, grijnsde Bolijn en reed het groene keurige erf op van een kleine fermette waar vader en zoon Boucher hun specialistische survival bedrijf hadden…