Twilight - Survival Inferno - 3

(Roman Jagersman en woestblonde Bolijn…, en een HETE STEEKVLAM…)

We reden al door de Gave, zoals het kloofachtige dal hier werd genoemd, over een smalle kronkelende weg naast de wildstromende rivier. Soms was het er breed tussen groene bossen en wat landerijen, soms smal tussen grijze ruige rotsen, met her en der kleine stille en uitgestorven lijkende dorpjes …
‘Hoe is het met je neef Lucas Jan?’, vroeg woestblonde Bolijn toen ineens.
Lucas Jan, dacht ik, o ja, die was vroeger z’n jeugdtrainer geweest, immers.
‘Goed…, geloof ik,’ grinnikte ik.
‘Woont ‘ie nog steeds op dat woonbootje?’
‘Ja, ja…, de eeuwige vrijgezel’
‘Nou…, maar alléén was ‘ie nooit…, hij leidde best een spannend leven…, toch?’,’ grijnsde woestblonde Bolijn.
‘O, zeker…, Lucas Jan is nog steeds “Lucky” Jan, ook al is ‘ie nu veertig …,’ grinnikte ik.
‘Heeft ‘ie nog steeds die spiegels in z’n slaapkamer?’, vroeg woestblonde Bolijn.
‘’t Zou best kunnen…,’ grinnikte ik, ‘…hoe zo? Ben je er wel e’s geweest dan?’
‘Och ja, een mens komt wel e’s ergens…’, grijnsde Bolijn en reed het groene keurige erf op van een kleine fermette waar vader en zoon Boucher hun specialistische survival bedrijf hadden…

“Vivre à Survivre”

Het uit natuursteen opgemetselde en van oorsprong oude smalle boerderijtje lag tussen de smalle weg en het dieperliggende snelstromende water, op een lange smalle strook vlakke grond.
De Bouchers hadden er hun kantoortje, en een nette sobere toilet- en badgelegenheid voor “les Dames et les Messieurs”, opslag van kano’s en tentjes, van klimgerei en slaapzakken, voeding…
Zelf woonden ze een paar honderd meter verderop, hoger in deze rotsachtigheid verlatenheid.

Martín Boucher, de zoon, was bezig met een groep survivalaars en zwaaide naar ons…, een groep van zes jonge mannen en twee jonge vrouwen…, een groep sportievelingen zoals ik die tijdens de vorige drie keren had meegemaakt en meebeleefd…
Hij riep iets in z’n smeuïge Frans bezwangerde Engels. We moesten ons eerst maar zelf zien te redden, al vast een tentenkampje opzetten.

We laadden de auto uit en zetten onze bagage vooreerst onder een afdak.
En Bolijn reed de SUV naar een parkeerplaats, verstopt achter stuiken en bomen. Want modern blik paste niet in deze miljoenen jaren oude natuur.
En de drie jongens, zij trokken onmiddellijk hun shirt uit en ritsten de pijpen van hun lichte camouflagebroeken af tot boven de knie…, slankmakende en perfect passende korte lichte broeken…, mon dieu…, wat een dijen, wat een heerlijke kontjes…, wat een mooie breed uitlopende blote sportlijven.

…stoere sportjongens…, zoals de topsporter…, zoals de schaatssprinters en voetballers en zelfs tennissers na hun overwinning die zichzelf stoer en onoverwinnelijk op de blote borst sloegen en met hun vuisten hun buikspieren teisterden…, iets door de benen zakten, en al schreeuwend in hun moment van ontlading, de heupen naar voren schokten, en er voor klaar stonden in dat opgeladen overwinningsmoment en zichzelf in staat achtten een half continent te bevruchten.
Niets mannelijks was het trio sportjongens vreemd…, en ook woestblonde Bolijn niet…, en ook mijzelf niet.
Ook al probeer je dat relativerend weg te cijferen met het verkeerde gezegde dat de geest wel sterk is maar het vlees zo zwak. Want het is dood ordinair andersom natuurlijk. Het vlees is sterk maar de geest is te zwak om rationeel te blijven…

‘Jongens…,’ riep woestblonde Bolijn, terug komen lopend van het parkeerterrein en zich uit z’n shirt worstelend, ‘…we gaan eerst badderen en dan gaan we er schoon en fris tegen aan.’
En de drie gelijke en ook zo verschillende volgespierde volwassen sportjongens…, zij vonden het een prima idee. Er lag iets van honger in hun verschillende blikken, een gretigheid om het nieuwe en stoere van een uitdaging hier in de woeste stilte van een ruig land dat aangevallen en overmeesterd moest gaan worden.
Een jong prille begeerte…, een verlangen…, zo op de grens van het jong volwassen zijn…, om onoverwinnelijk te worden…
Ik herkende het maar al te goed. Die uitdaging op weg naar het ware leven…

De toilet- en badruimte, sober en fris en schoon…, de glanzende metalen wastrog onder spiegels, het pissoir naast een schaamshotje, de beide toiletten achter deuren, de kleedruimte met een simpele muurbank, de doucheruimte met vier sproeikoppen…, waar de ecologisch verantwoordde en in het milieu afbreekbare shampoo en douchegel stonden er voor ons klaar.
Het laatste waar je hier aan moest denken was schaamte, maar wij als sportjongens onder mekaar waren het één en ander wel gewend…

En toen het trio blote jongens de doucheruimte galmend vulde, bezag ik woestblonde Bolijn…
Nat glanzend naakt en gebronsd over zijn hele soepel makkelijke spierlijf, zoals een jaar of tien geleden bij de roeivereniging, toen hij achttien, negentien was.
Geen spat was hij veranderd. Dat holle en slanke van z’n ranke midden…, zoals bij een volwassen puber…, zoals bij het trio driekleurige volgespierde jongvolwassen jongens.
Hij schoor zich nog steeds, trimde z’n kleine plukje haar boven de brede en ontspannen lul…, die dikke frisroze eikel zo formidabel breed vlezig, toen hij die vanonder zijn huid te voorschijn trok om zich er te wassen.

Niet dat ik niet voldoende zelfbeheersing had, maar mijn ontspannen lul liep toch enigszins vol.
En dat ik mij hen de rug toe keerde was dat alleen maar om mijn eikel af te spoelen. Want die was in dit ruime halve etmaal zo vaak geteisterd…, er kleefde zoveel slierterig voorgeil…, dat hoefden ze niet te zien.
Pas toen ik me weer instaat achtte me om te draaien, bezag ik dat driekleurige stoeierige trio in een jolige bui. Hun gelach galmde.
En ik dacht: Bolijn, hoe krijg je het voor elkaar, drie van die volgespierde prachtige sportjongens. En dan in zo’n amicale warme en onderling speelse vertrouwelijkheid…, met zulke forse lullen…, vooral die van de latinojongen Inacio…, mon dieu…, wat een wapen…!

Natuurlijk had ik in de hitte van de zwoele nacht vanwege mijn zogenaamde vakantiestress over Inacio’s broek getast, en zijn volledig uitgehard ornaat gevoeld…, maar toch, het zien ervan…, van die holslanke en volledig volgespierde en warmbruine jongen, met z’n diepbruine glanzende volle lange sportdijen…, het bijkans lichtgevende contrast van een schoon gewassen roze dikke eikel…, het vuurtoreneffect zoals de donkerblonde Donny dat had genoemd…

‘Hé Roman…,’ galmde ineens de stem van de witblonde Nicky me tegemoet, ‘…jij hebt ook al een gebruind kontje…’
‘Ach ja…,’ grinnikte ik, mijn antwoord klaar hebbend voor gevallen als deze, ‘…mijn ouders waren nudist…, dat krijg je van huis uit mee…’
En ik keek naar de witblonde energieke voetballer met z’n lichtelijk verkleurde transparante huid, en zag hoe zwemboxer en bermuda zich in onscherpe lijnen om zijn onderlijf hadden afgewisseld
De donkerblonde Donny daarentegen, de stoerste van het drietal, had met z’n donkerder gebruindheid een scherp afgetekende blankheid van een kleine zwemslip rond zijn slanke onderlijf…

‘Kun jij je met die kanjer van je ook jezelf neuken, Roman…?,’ vroeg het witblonde jong me ineens, en vervolgde schaterlachend ‘…Inni kan dat…, die naait zichzelf…, die propt zijn eikel zo bij zichzelf naar binnen…’
M’n antwoord wachtte hij niet af, en het leek erop alsof hij het even zou gaan voordoen, toen hij zijn blonde forse penis tussen zijn ballen door naar achteren trok.
Maar het ging nog anders, want daar staande met z’n samengeknepen voetbaldijen, drukte hij met zijn biceps zijn volle jongensborsten bij elkaar, menende dat hij zich tot meidje kon omtoveren.
‘Hier kik jij op, hè Donny?’, lachte witblonde Nicky tegen z’n donkerblonde vriend.
‘Nou…,’ zei woestblonde Bolijn daarbij in de lach schietend, ‘…je zou toch e’s een bril opzetten, Nickyboy…, wanneer jij je stiekem aan de pornofilmpjes vergaapt. Want zulke klotendikke schaamlippen heb ik van m’n leven nog nooit…’
Maar de gewiekste Nickyboy liet zich tijdens het galmende gelach niet uit het veld slaan en onderbrak woestblonde Bolijn.
‘Weet je waarom een kutje niet horizontaal is?’, vroeg hij met zijn “klotendikke” kutje onderaan zijn buik.
Ik grinnikte. Want dit was echt zo’n geijkte en alom bekende bouwvakkergrap.
‘Ja,’ zei ik, ‘want dan krijgt ze hanglippen.’
Witblonde Nicky stond er waarachtig even van te kijken terwijl de andere drie in de lach schoten. Toen grijnsde hij en opende zijn dijen, en flapte zijn forse blonde lul weer gewoon naar voren…, nou ja, gewoon…

Kwajongens gebabbel…
Grinnikend droop het natglanzende jongenstrio af. Even had ik het volle zicht op hun achterkant toen ze naast elkaar naar de kleedruimte liepen.
Drie verschillend gekleurde hoge spierkontjes…, om in te bijten.
Driepaar hoogbenige sportdijen, zo dicht aaneen gesloten dat ze erom leken te vragen om uit elkaar gedrukt te worden…
Mon dieu…

‘Waren wij vroeger ook zo, Roman?’, klonk de stem van woestblonde Bolijn achter me.
Ik draaide me half om en zag hoe hij, lichtelijk voorovergebogen, z’n woeste blonde haren uitschudde als een nat geregende hond.
Maar blijkbaar had ook hij m’n antwoord niet nodig en duwde me met een warme hand op mijn blote billen richting de kleedruimte.
‘Die grote keurige Jagersmannen-familie versus de zondigheid van het naturisme, Roman…,’ grinnikte hij en kneep onderwijl in mijn ene blote bil, ‘…ik kende tot nog toe maar één nudist uit hun gelederen…’
Ja, dacht ik, ik ook. En dat was neef Lucas “Lucky” Jan Jagersman.
Hij grijnsde naar me terwijl we ons afdroogden en aankleedden.

Buiten in de hoek, bij een van rotsblokken opgemetselde oven voor grillen en koken, zetten we drie tweepersoons tentjes op, rolden er de matjes en slaapzakken in uit, legden er onze rugzakken in.
Uit het uit Nederland meegenomen foeragekrat aten we de laatste broodjes…
En daarna keken we vanaf de rand van het groene grasveld, dat her en der afgezet was met struiken, naar het achttal sportievelingen dat in vier kano’s zich al peddelend door de dieper liggend waterstroom liet meevoeren, als een eenvoudig begin van een weekje survivallen.

Martín Boucher leek onveranderd…, deze drieëntwintig jarige zoon en mede-eigenaar, in z’n grijsgroene tot onder de knie afgeritste outdoor broek en dito kleurige shirt met bedrijfslogo.
Leuk en stoer tegelijk, met z’n kapmouwen op de schouder…, pezig gespierde bruine armen en schouderbollingen…, z’n frisse gebruinde leuke kop met de donkere gitten…, het donkere korte haar als sportcoupe met een klein kuifje.
Even maar zag ik hem…, want na de wat rumoerige begroeting…, en toen hij de drie jongens in z’n smeuïge Engels begon te instrueren over hoe je met de natuur omging, hoe je je had te gedragen in een groep…, toen droop ik af. Ik kende het.



Tussen de onregelmatige struiken en in het korte gras ertussen, ging ik aan de rand van het gazon zitten en keek omlaag naar de stromende rivier die zich roerig en soms witschuimend kolkend om rotsblokken als een bewegend lint de Gave vulde…, onafgebroken…, in eeuwige oneindigheid.
Het levende water…, het constante geruis van “Vivre à Survivre” in de grootse wijdsheid van rotsen en bergen, van groen- en grijstinten…, de warme zon op mijn blote bovenlijf en kuiten en blote voeten…, de zachte trek van de lauwe wind door de Gave…

‘Ben jij je zonden aan het overdenken, Roman?’
Ik glimlachte. Ik hoefde niet eens omhoog te kijken, want hij kwam gewoon naast me liggen op de smalle grasstrook tussen de struiken…, open en gemakkelijk op een elleboog steunend, z’n geknikte benen wijd geopend…, woestblonde gebronsde Bolijn in z’n boven de knieën afgeritste en spannende lichte camouflagebroek.
Even vlamde er nog dat gevoel van vroeger op, om een vijftienjarige belhamel van toen ik zeventien was…, zijn knieën en kuiten, z’n blote bovenlijf…, z’n lage strakke lijfje van de slanke nu korte lichte camouflagebroek…, lichter gekleurd dan zijn gebronsde huid…, z’n bollende gulp
Negenentwintig was ‘ie nu, maar menig drieëntwintigjarige was volwassener…

‘Eindelijk…’, zei woestblonde Bolijn met z’n brede open en gemakkelijke grijns en brede blauwe blik.
‘Eindelijk?, Bolijn…?’, vroeg ik.
‘Hm, hm,’ humde hij grijnzend en bekeek me.
Eindelijk!, zo dacht ook ikzelf intussen, want ik had behoefte om te praten…, alleen nu…, nu ontbrak me toch weer de moed…, het onbereikbare van dat woestmooie jong van vroeger…, en m’n heimelijke verlangens…, dat me toen tot trillens toe misselijk had doen worden…
‘Eigenlijk ben jij na ons Vwo helemaal niets veranderd, Roman…’ zei hij.
‘Bolijn, alsjeblieft zeg…,’ grinnikte ik me groots houdend, ‘…daar liggen veertien jaren tussen…’
‘Nou…, je bent nog steeds dat stoerige ventje, hoor…,’ grinnikte hij en boog zich iets naar me toe en legde zijn brede sporthand laag in de binnenkant van mijn dij.

O, het was zijn gewone amicale gedrag dat ik gezien had tijdens die twee seizoenen bij de roeiclub en ook later als sportleraar op de scholengemeenschap.
Maar toch…, mijn been trilde even, en ik voelde mijn bloed lichtelijk stromen in een opkomende opwinding…, zag en bezag hem in een flits…, dat frisse en gebronsde jong Bolijn als samengeperst en aan alle kanten uit z’n lichte korte camouflagebroek stekend…, z’n volle gulp opnieuw…

In de verte voorbij de struiken, hoorde ik de jongens en Martín Boucher in de lach schieten…
‘Ik wil je iets vertellen…,’ zei hij, ‘…en we hebben nu de gelegenheid, toch…?’, en grijnsde met een hoofdknik naar het onzichtbare jongenstrio dat werd onderwezen in de kunsten van het survivalen en kneep zacht in de binnenkant van mijn dij.
Ik knikte, voelde zo nadrukkelijk zijn warme hand…, zag in z’n brede blauwe grote ogen…, zag zijn brede krullend frisse lippen zo makkelijk bewegen…

‘Vroeger…,’ zei woestblonde Bolijn, ‘…vroeger…, toen hadden m’n ouders een vechthuwelijk…, en we gingen ieder jaar naar dezelfde camping in de lage voor-Alpen.
En toen ik vijftien was, bleef mijn moeder hangen aan een charmeur van een Spanjool die er ook ieder jaar kwam, maar dat jaar zonder vrouw.
En ik…, ik gaf toen uiteraard mijn moeder de schuld…, maar goed…, dat is achteraf…, zoals alle terugkijken achteraf is…
Maar na de vakantie in de derde klas…, in de onstuimige en wilde en roerige puberjaren, toen ik anderhalf jaar lang met m’n vader alleen woonde voordat er een nepmoeder met d’r zoontje Tim bij in trokken…
Je bent het jezelf dan niet eens zo bewust…, maar daar liep een stoere sportjongen op school rond, in ruige strakke kleren. En toen dacht ik: dat wil ik ook…, en ook nog wel meer misschien, want die jongen had iets…
Maar hij was onbereikbaar in z’n stoere afstandelijke gedrag…, met z’n hoge opgezwollen borst waar iedereen op af ketste…
Maar die jongen had een oudere neef, die behoorlijk op hem leek, een flamboyante bouwvakker en jeugdtrainer bij de B’tjes…, en toen dacht ik: zo wil ik ook zijn. Dus ben ik e’s op de fiets gestapt en naar z’n woonbootje gereden…’

Toen zweeg hij, woestblonde Bolijn. En ik lag er, vol ongeloof en verbijstering en met zijn warme hand nog steeds laag in de binnenkant van mijn dij…, want Lucas “Lucky” Jan…, o, zeker…, wat ik van mijn neef had meegemaakt en gehoord…, en wat ik in die latere twee periodes zo over woestblonde Bolijn had vernomen…, beiden leidden ze het gemakkelijke flamboyante leven van de ware levensgenieter…

‘Hoe zal ik het uitdrukken, Roman…,’ ging hij na enige tijd verder, ‘…dat wij, jij en ik, allebei vroeger dezelfde oefenmeester hebben gehad in de ontluikende jongensliefde…?’
‘Heeft Lucky Jan over me gepraat?’, vroeg ik verschikt en besefte me dat ik daarmee gelijk iets aan hem bekende.
‘O, eerst niet hoor…,’ zei hij, ‘…maar omdat jullie zo op elkaar leken…, ik heb hem e’s flink in z’n blote grote ballen geknepen en gevraagd of jij zo was als hij.
En hij zei alleen maar dat ik te laat was…, dat je op de academie inmiddels een vriendin had…, en wat voor één…
Te laat, dus. Dat wilde dus zeggen dat m’n vermoeden juist was…
Maar later toen ik je later weer ontmoette…, die beide seizoenen bij de roeivereniging…, en toen je die beide sportlokalen bij onze school had ontworpen en er directie voerde…, al even onbereikbaar was je…, als een gesloten oester…’

Woestblonde Bolijn glimlachte naar me, breed en gemakkelijk…, lag er naast me op zijn zij, gemakkelijk en ontspannen…, nog e’s in de binnenkant van mijn dij knijpend…, praatte verder:

‘O…, het was puur toeval hoor…, dat ik jouw Elle nog een keer op een terrasje trof. Dat was na de oplevering van de beide gymzalen. En we hadden het natuurlijk ook even over jou. Bij een lekker pilsje praat het makkelijk, toch…?
Over jullie unieke relatie waar ze zich heel prettig in voelde…, en over die hele leuke bijzondere maar zo stille verlegen jongen die je als medewerker had aangenomen…, en dat jij jezelf een speciale en sportieve survivalvakantie gunde…’

Goh…, dacht ik nog verbijsterd…, daar heb ik Elle nooit over gehoord…, over een ontmoeting met Bolijn.

‘Dus…,’ ging hij voort, ‘…zo’n sportief vakantietje leek mij ook wel wat. En dat was het uiteindelijk ook…,’ en hij grijnsde, breed en blauw en makkelijk en soepel, dat jong van vroeger, die vent van nu…
‘Maar ik heb niks met Rémy…,’ zei ik ook nog in m’n verwarrende verbijstering veel te laat en dus volledig onzinnig.
‘O, daar gaat het me helemaal niet om, Roman…’, zei hij, ‘…het gaat me om jou…, en deze keer ontkom je me niet, jongen…, ook al is het veertien jaar later…, mooie woest aantrekkelijk geile sportfanaat…’

En dat hij toen nog iets meer naar me toe draaide…, en z’n brede sporthand in de binnenkant van mijn dij heel langzaam naar boven schoof…, mij aankijkend met die brede en nu stoute glimlach en die zo gerichte blauwe blik…, die tot in het diepst van mijn ziel boorde…
Mijn getergde bloed gierde sneller omlaag dan dat zijn hand mijn gulp bereikte…, over mijn weer pijnlijke gevouwen kronkeling van mijn lul gleed…, waarover toen zijn warme hand kwam voelen en er langzaam begon te kneden over mijn lul en ballen.

En gevangen in zijn brede grijnzend blik vond ik op de tast zijn gulp.
Hard…, bikkelhard was ‘ie er.
En toen hij zo tergend langzaam mijn afritsbroek open knoopte, toen sloegen bij mij de stoppen door…, na al die jaren van telkens weer terugkerende verlangens naar hem en mijn eigen afstoten…

Ik greep hem plotseling met mijn andere hand in zijn woestblonde haar en trok zijn hoofd naar me toe, zoog zijn brede grijns vast met mijn lippen en perste mijn tong in zijn mond terwijl ik in mijn razende drift zijn broek open maakte en er zijn bikkelharde lul opving.
Hij gromde nog mijn naam in mijn mond…
Heet en breed en bikkelhard gekromd voelde zijn lul aan…, zoals Lucky Jan me dat destijds e’s zo uitvoerig uit de doeken had gedaan.
Zuigend en snuivend en tongend, zijn brede hand om mijn overspannen lul die voor de zoveelste keer een vloed aan voorsappen produceerde. Ik neukte er stotend in…, met mijn getergde lendenen en volle kloten…
En ik voelde hem in mijn hand stoten en neuken…, voelde zijn brede hete kromme lul door mijn hand raggen in een wild en woest vuur…
Een fel en snuiven zuigend zoenen…, een wild en diep tongen in elkaars mond neuken…
Worstelend de spieren aanspannend…, over elkaar rollend en zuigend en snuivend en zacht grommend als in een gevecht…, een jagend neuken in elkaars hand…, dat goddelijke tintelende jeuken…, dat zinderende gevoel in het meten van lijfelijk stoeiende krachten…, de hitte van zijn bewegende sterke soepele blote bovenlijf tegen het mijne voelend…, onze neukende tongen over elkaar jagend in elkaars mond…, zuigende intieme lippen…, Bolijn…

Nog juist op tijd lieten we elkaar los en spoten de witte dikke kwakken tussen ons door in het korte groene gras.
‘Godver…,’ hoorde ik hem grommend en hijgend grinniken.

Even…, even was ik van de wereld om dat plotseling ultieme genot na het klaarkomen, die heerlijke zinderende teistering, die zo veel te kort duurde tijdens het ontspannen raken van mijn lijf…, nahijgend…, om en met Bolijn…, zo ongelooflijk…
Toen werd ik me weer de omgeving gewaar, hoorde de lachende stemmen van het trio jongens in de verte achter de struiken.
Verdoofd kneep ik mijn lul uit en veegde mijn eikel schoon aan het korte gras…, daarna mijn kleverige hand van zijn slijm…, drukte mijn nog halve stijve lul terug in mijn lage boxer en knoopte mijn afritsbroek dicht.

Bolijn, dacht ik. Woestblond Bolijntje…, o jongen…

Achterover liggend, met gesloten ogen, was er het geruis van het snelstomende water, zo’n vier meter onder onze voeten die bijkans over de rand staken.
‘Ai, Roman…,’ hoorde ik woestblonde Bolijn naast me grinniken, ‘…jij bent nog een graatje erger dan je neef Lucas Jan…, niet alleen die lekkere geile grote lul van je…, maar jouw woeste passie…’
Ik grinnikte in een heerlijke opluchting.
Het gevoel…, de ontspanning nu, die in de hele lange geile spanning die in driekwart etmaal was opgebouwd…, en ook de spanning van jaren her van een woestblond geil ventje…, Bolijn…
‘Nou…, Bolijn…,’ grinnikte ik, ‘…aan hartstocht ontbreekt het jou ook niet echt…, toch?’
‘Nee, niet echt,’ grijnsde Woestblonde Bolijn met een verhit en blozende breed jongensgezicht, ‘…maar dit was een cumulatie, Roman, want jij wekt iets bij me op…, en dit gaan we nog e’s dunnetjes overdoen, jongen…, en dan veel langzamer en heel veel langer…, shit man…, wat was ik geil…,’
‘Tja…,’ grinnikte ik, ‘…het was niet te merken…’
…en wat kun jij lekker geil vrijen…, mannelijk woeste jongen…, paarse lippen en een blauw gezogen tong en een rauw geneukte lul…’
Ik grinnikte, want zo voelde het inderdaad.
‘Ik had je veertien jaar geleden bij de kladden moeten grijpen…,’ gromde Bolijn naast me, ‘…geil sportventje…, je moest e’s weten…’

Er viel een weldadige stilte in, met als achtergrond muziek de soms heldere lach van het trio jongens en het eeuwige geruis van het snelstromende water.
Op de tast, met gesloten ogen, legde ik mijn hand op zijn volle gulp. En ik voelde zijn hand op mijn broekskruis komen liggen…, beiden lekker knijpen en masserend over mekaars pas klaargekomen lullen strelen en over mekaars ballen…
We grinnikten als ondeugende pubers die langzaamaan weer geil werden, elkaars lul en ballen betastten en weer voelden zwellen.

‘Weet je…,’ zei ik dromerig en zo heerlijk ontspannen genieten en zijn al weer stijver wordende lul in zijn strakke camouflagebroek beknijpend, en zijn warme hand op de mijne…
Ik draaide me op mijn zij en keek op hem neer, op woestblonde Bolijn die het gemak zelve was, onderwijl over zijn harde gulp voelend. Ongeloof en verrukking en verlangen wisselende elkaar af.
Ik boog me naar hem toe en zoende hem op zijn mond. Zomaar. Het kon zomaar…
‘Wat wilde je zeggen…?’, grijnsde hij met zijn brede frisnatte lippen.
Dat heerlijke gemak van hem…, stout naar me opkijkend en nog steeds over mijn gulp tastend en erin knijpend
‘O ja…,’ grinnikte ik, ‘…toen ik net op de academie was begonnen…, nog voor ik Elleke leerde kennen…, toen heb ik mijn roerige puberjaren uitgetypt en op zo’n oude floppy opgeslagen…
Riskante stof…, dat wel…
En een paar jaar geleden, toen ik het ding terugvond, heb ik een geheime account aangemaakt voor een anonieme externe e-mail en het verhaal daar als concepten op geparkeerd. Dat vond ik veiliger.
Maar eigenlijk vond ik het toen zo spannend en geil dat ik het op zo’n homo verhalensite wilde gaan zetten. Ik hoefde alleen de namen nog maar te veranderen. Maar het is er nooit van gekomen…’

‘Bedoel je…?, jouw ervaringen met Lucas Jan?,’ vroeg woestblonde Bolijn lachend en kneep zacht in mijn opnieuw verstijfde penis.
‘Die bedoelde jij toch ook?’, grinnikte ik en kneep in zijn bikkelharde kromme.
‘Hm, hm…,’ humde hij grinnikend, en vervolgde, ‘…bij Lucky Jan is ons echte leven begonnen.’
Grinnikend knepen we hard in elkaars gulp.
Mon dieu. Had ik al die jaren dan echt shit in m’n ogen gehad? Of was ik bang voor hem…?, bang voor mezelf geweest…?
‘Ken je de inlogcodes nog van je stiekeme e-mailaccount?’, vroeg hij.
‘Hm, hm,’ humde ik en masseerde over zijn gulp, over zijn dikke geile lul en ballen. En hij over de mijne…, oh…, zo lekker geil…’
‘Seks is zo lekker, dan kom je weer tot leven…,’ bromde hij.
‘Ik heb een iPhone bij me,’ zei ik.
‘Maar in Martíns kantoortje staat een computer…,’ zei hij, ‘…dat leest gemakkelijker…, en z’n vader komt toch pas aan het eind van de middag opdagen…’
‘Je mag alleen het eerste deel lezen…,’ zei ik grinnikend als een jongen in m’n puberale gevoel, ‘… de rest…, misschien later e’s…’
‘Roman…,’ bromde hij zacht, ‘…denk nou niet dat je na dit weekje van me af bent. Ik ben tot alles in staat…, ik wil gewoon e’s een hele lange ruige intieme nacht met jou beleven…, en dan bedoel ik dus niet zo’n gehorig tentje…’

Ik knikte. Ik zou niet anders willen.

‘En die drie jongens…?,’ vroeg ik, ‘…hoe zit het daarmee, Bolijn?’
‘Roman, alsjeblieft…,’ begon hij, ‘…kijk!, ik klaag niet over mijn leven, hoor. Ik heb er tot nog toe uitgehaald wat er uit te halen viel…, maar als ik vroeger zelf met twee zulke leuke intieme vrienden had kunnen optrekken…, mijn leven zou er nu een stuk anders uitzien, denk ik…’
‘Ja…,’ zei ik.
‘Het is toch een genot om hen mee te maken?, dat trio in hun intieme ontdekken…? Hun ouders maken zich er nogal zorgen om. En zij vonden het een prima idee dat ze op een stoere survival e’s flink zouden worden afgeknepen…, daar zouden ze kerels van worden…’
Ik grinnikte.
‘Kijk Roman…,’ vervolgde hij, ‘…ik blijf van ze af. Maar als ze iets van mij willen…, ze zijn seksueel meerderjarig…, en ik ben de beroerdste niet…, en hoe oud waren we zelf? Zestien?’
‘Wel…,’ zei ik grinnikend, ‘…het kan zijn dat ik wat dat betreft nog ietsje op je voor lig…’

Grijnzend en met een puberale stoot tegen mekaars schouder stonden we op.

We passeerden het trio warme en stoere ondeugd aan jongens en de lesgevende leuke Martín Boucher.
Het gelach van het trio was om het broekje dat alleen uit riemen bestond, en als veilige zekering bij het abseilen gebruikt werd…, riemen door de liezen die een bollende gulp nog voller deed lijken.
‘Stelletje pubers’, riepen we tegen hen, terwijl we het lege kantoortje van de Bouchers binnen gingen.

De pc stond er op stand-by.
Woestblonde Bolijn opende er de wereldglobe en zoemde in op de Gave en op “Vivre à Survivre”. Het was een dekmantel voor een snelle switch, mocht er onverwacht iemand binnenkomen.
En daarna opende ik mijn anonieme externe e-mailadres onder de nickname “Luckyboys666” als gebruikersnaam…, tikte het wachtwoord “Rémy&Jolie” in en opende het eerste van de geparkeerde concepten die er nog altijd stonden, en waarvan alleen de namen nog veranderd hadden moeten worden.

En terwijl Woestblonde Bolijn het eerste concept open klikte en we naast elkaar op ouderwetse kantoorstoeltjes zonder armleuning zaten, rolde ik iets naar achteren en stak mijn ene been achter zijn kleine rugleuning langs, leunde toen met mijn kin op zijn ene blote schouder en legde mijn ene hand op zijn volle warme gulp vol mannenvlees en de andere op zijn ene volle sportborst om er zijn brede tepel te strelen.
Want ik wilde hem voelen…, nu…, ik wilde genieten van hem…, nu…
‘Lekkere geile…,’ gromde hij nog en huiverde rillend.
En ik was in staat om al zijn openingen te gaan verwennen en te op vullen, me naar binnen te likken en hem vol te spuiten…, en me tegelijkertijd aan hem weg te geven en het woeste beest dat hij was diep in me te voelen woelen…, dat geile wellustige lijf, met die nu bijna harde nog kneedbare lul…
‘Zal ik je nog e’s lekker aftrekken, Bolijntje?’
Hij grinnikte.
‘Hmm…,’ gromde hij dierlijk, ‘…intieme seks is zo lekker…, het leven is één groot geil voorspel, Roman…, echt…’

En mijn puberale verhaal dat ik, Roman Jagersman, als achttienjarige snotneus opschreef en een jaar of tien later nog e’s ietsje redigeerde:

>>>…… PAUWEN EN PARADIJSVOGELS ……
Ooit zag ik e’s een natuurdocumentaire. Zijdelings ging het over de bloempjes en de bijtjes, over de mannetjes en de vrouwtjes in de dierenwereld, over de voortplanting en de oerdrift tot instandhouding van de soort. Daar kwam de vraag naar voren waarom een mannetjespauw en een mannetjesparadijsvogel zulke lange staarten hebben, want echt handig voortbewegen bleek het voor vogels niet te zijn.
Het antwoord was even simpel als verbluffend: De vrouwtjespauwen en de vrouwtjesparadijsvogels vallen voor het mannetje met de langste en mooiste staart. En de hitsig gretige mannetjesvogels hadden zich daar met evoluerende graagte op aangepast, ook al konden ze er nog amper of zelfs helemaal niet meer door vliegen.
De oerdrift en de daad zijn belangrijker…, zijn het belangrijkste…, na het ‘in leven blijven natuurlijk………<<<

‘Roman…,’ grinnikte woestblonde Bolijn onder mijn kin en in mijn armen, ‘…wat gaat dit worden, jongen…, seks met dieren? Ga ik jouw kippenneuken beleven…?, ben je een mierenneuker geworden…?’
Ongenadig hard kneep ik hem in zijn heerlijke ballen en zijn ene tepel…
‘Oh…, lekker…,’ kreunde hij, ‘…ga door…, Roman…’
Ik duwde mijn duim in de boord van zijn lage strakke camouflagebroek en klemde mijn vingers om zijn puilende harde gulp…, mon dieu…, die hete al weer bikkelharde brede kromme…, de hitte van zijn hete harde vlees…
‘Ik ben zo geil van je…’, fluisterde ik duwend masserend…
‘Moet ook…,’ grijnsde hij…, woestblonde Bolijn…