Mijn bergjongen

Liever wilde ik thuis blijven in plaats van met mijn ouders op reis te gaan. Ze vonden me te jong om alleen thuis te blijven. Ergens besefte ik dat zelf ook.
Na een saaie autorit was ik tevreden de benen te kunnen strekken. De voorkeur van mama en papa voor wandelvakanties bracht me in Maloja, een Zwitsers dorp op een boogscheut van Italië.
Even buiten het dorp parkeerde de auto zich in het knisperende grind bij enkele geïsoleerde huizen. Een jongeling, van mijn leeftijd zou ik snel weten, hielp onmiddellijk met het sjouwen van de koffers.
Je stelde je voor als Fabio, de zoon des huizes. Je compenseerde je gebrekkige Engels met zwaar Italiaans accent door een ontwapenende vlotheid. Je verraste me met je open blik. Uit je donkere ogen vertrok een glimlach die zacht je wangen krulde terwijl je mij aansprak.
Ik voelde de rode blos van verlegenheid de normale bleekheid van mijn sproetige gezicht overnemen. In één van de drie huizen woonde ons gastgezin waarvan jij de enige zoon was. De mensen deden hun uiterste best om het ons naar onze zin te maken. Wij bezetten de verdieping van het enige verhuurde huisje. Een Duits gezin met kleine kinderen nam het gelijkvloers in beslag. De avond ging verloren aan ons installeren en het dorp verkennen. Toen mijn vader de volgende morgen de wandelkaart bestudeerde, stond je over zijn schouders tips te geven. Van in het begin werden mijn ogen in jou richting getrokken alsof ze een kompas waren. Hoe mooi de bergen ook waren, van de hele dag achter mijn ouders lopen werd ik niet wild. Het lag bijna voor de hand dat Fabio s avonds naar het verloop van onze tocht vroeg. Het was onmogelijk niet met jou kennis te maken. Je was zo extravert dat ik het in het begin als onaangenaam ervaarde. Hopeloos onzeker en verlegen werd ik door me zo direct aan te spreken. Toen ik weer eens bloosde, niet wetend welke houding ik moest aannemen, vroeg je me gewoon waarom ik zo rood werd. Ik kon door de grond zakken. Maar je vroeg ook of je mijn persoonlijke gids mocht zijn.
Mijn ouders hadden er niets op tegen. Wat meer sociaal contact kan ik gebruiken, vinden ze altijd. Dus vertrok ik vanaf dag twee met Fabio op pad.
Je stond spottend naar mij te kijken toen ik buiten op de bank op bevel van mijn moeder me extra insmeerde met zonnecrème. Jij had daar geen behoefte aan: je benen, armen en gezicht waren door de bergzon diep gebruind. Je liep voorop en ik, ik trapte op mijn adem. Ik was dan ook geen bergjongen. Je prachtige kuiten die in vloeiende bewegingen van steen tot steen dansten versmolten voortdurend met mijn blik.
Je praatte honderduit over je leven en over alles wat je te binnen schoot, een spraakwaterval. Misschien was de stroefheid waarmee ik contact legde de reden waarom ik thuis moeilijk vrienden maak. Jij zorgde voor het snelle smelten van alle ijs. Wat ik niet spontaan verteld had over mezelf had je me na een paar dagen ontfutseld. Mijn ouders waren tevreden dat het zo goed klikte tussen Fabian en mij en je werd mijn gids voor elke dag.
We waren vroege vertrekkers. Terwijl Fabian zijn storende drukte van de eerste dagen achterwege had gelaten, had ik mijn geremdheid laten varen. Dit werd een top vakantie. Vanuit het gehuchtje Orden waar we verbleven loopt een brede weg rustig stijgend doorheen naaldbossen op de flanken van de vallei. We sneden zoveel mogelijk bochten af. We wandelden voorbij het wondermooie romantische Clavoccio meertje. Bij een kleine boerderij (met veel geiten) dronken we zelfbediening geitenmelk. Fabio kende de bewoners uiteraard; de begroeting was hartelijk. Hier veranderde de weg in een wandelpad.
We sloegen rechtsaf richting Fornodal. We liepen voorbij een kleine kunstmatige stuw. Aan het kleine hutje, meer was het niet, haalde je een sleutel te voorschijn. We betraden het gebouwtje, een onderkomen voor de nacht zonder comfort. Er lag een matras op een houten vloer en er was een kleine haard. Je had het met je vader opgeknapt om het van het verval te redden, een folietje. Je was duidelijk trots op deze prestatie. Een licht stijgend pad bracht ons boven de boomgrens in het desolate Fornodal. De blauw-witte markeringen leidden ons tot boven de boomgrens. We maakten bokkensprongen over grote rotsblokken terwijl we de markeringen volgden. De kilte van de gletsjertong dwong ons tot het aantrekken van de kws.
Toen uit de intussen overtrokken hemel ook nog eens hagel gezicht en benen geselde besloten we terug af te dalen. Het regende intussen stevig. We aten de resterende boterhammen in een droge spleet tussen twee rotsblokken. Je had je arm om me heen geslagen. We bleven lang zwijgend zitten. Geiten verstoorden vriendelijk nieuwsgierig onze privacy en vonden klingelend hun weg naar hun stal beneden.
Met verrimpelde vingers alsof we veel te lang gezwommen hadden bereikten we Maloja in de gietende regen. De wolken hingen op ons neer.
Enkel wat nevelslierten deden de volgende morgen aan het gepasseerde onweer denken. Je zei dat het een mooie dag zou worden. Het pad op de zuidflank van de Piz Lunghin kronkelde veilig omhoog. Het zweet prikte in mijn ogen.
Een heel andere wereld onthulde zich pas hogerop waar we picknickten aan de koele Lunghinsee. Je droeg die dag een tennisshort en toen je een been nonchalant tegen het mijne legde, weerstond ik met moeite de verleiding om er mijn hand op te leggen. Ik had het lef niet. We hadden nog een lange weg af te leggen. Over de Lunghinpas volgden we een stuk de oude Romeinse handelsroute naar Casaccia. Hoe verder we daalden hoe warmer het werd. De hitte zinderde in het met struikgewas begroeide grasland. Het gedruis van een waterval die zich achter een scherpe bocht van het bergpad openbaarde lokte onweerstaanbaar. Zouden we ons verfrissen onder het vallende water? Je was je al aan het uitkleden terwijl ik nog aan het overwegen was of ik mijn kleren zou uittrekken of nat tot op mijn ondergoed de tocht zou verder zetten. Je liet me geen keuze toen je spiernaakt onder het spetterende water stond. Het was met gene dat ik me bloot toonde. Onder het heerlijke koele maar niet te koude water gluurde ik stiekem naar je natte glimmende lichaam. Opgewonden werd ik ervan toch had ik mezelf volledig onder controle. In het zwembad is dat trouwens ook nooit een probleem bij het bekijken van al het moois al draag ik daar een zwembroek. Ik legde me wat later verfrist op mijn buik te drogen op de door gletsjers gepolijste rots. Je gleed als een koele schaduw naast me. Warmend zonlicht bespeelde onze nog natte huid. Als twee hagedissen lagen we op onze buik in de zon op te warmen. De koelte verdampte. Je als knobbels zichtbare wervels gingen bruusk over in het wit van je poepje dat vermoedelijk nooit van zn leven de zon gezien had. Onder het witte broekje van je kontje begonnen wonderlijk mooie benen. Je donkere genietende ogen streelden mij op deze zomerse dag. Jij en ik bleven stil toen jouw lijf het mijne raakte. Je streek lichtjes langs mijn benen. Je schreef met je vingers woorden op mijn rug, die ik moest proberen raden. Het slepen van je vingers op mijn huid leek steeds het woord verlangen te vormen. Ik bestond alleen nog maar daar, waar je me raakte. Je lag naast me en ik zag de strakke spieren van je perfecte slanke jongenslijf. Je lachte vertederend wanneer ik cirkels tekende op je donkere vel. Ik genoot van de traagheid van liggen met jij naast mij en van die schijnbare kalmte terwijl mijn hart steeds sneller sloeg. Ik wist niet hoe zulke dingen verder gaan maar ik was blij dat ik nu op mijn buik lag. Gerommel in de verte dwong ons te vertrekken. We zwegen onderweg onze gedachten. We naderden met stevige tred ons verblijf terwijl het regengordijn de berg al in bezit had genomen. Het weer bleef zomers, we gingen dagelijks op tocht en bleven ook s avonds zoveel mogelijk in mekaars gezelschap. Je was mijn enige gedachte geworden. Toch durfde ik je dat niet vertellen.
1 augustus, de Zwitserse nationale feestdag, hingen we rond in het dorp. s Avonds aten we raclette en Bundner fleisch samen met de familie van Fabio en met het Duitse gezin. Toen het donker werd, trok iedereen naar de Belvédère toren waar vuurwerk afgeschoten werd. Ik beloofde mijn ouders met Fabio achterna te komen. Maar we zaten nog steeds op de bank toen ze terugkwamen. Hier hebben we onze ziel blootgelegd terwijl in de verte vuurwerk knalde. Ik heb uitgesproken wat ik nog niemand ooit over mezelf had toevertrouwd en ik weet nu dat jij hetzelfde doorworstelde. Het is een bevrijding iemand uit te leggen wie je werkelijk bent... onze gevoelens voor elkaar te bekennen.
Je stelde voor om een twee-daagse tocht te maken en te overnachten in het hutje. Moet dat echt, vroegen mijn ouders zich af toen ik toestemming vroeg maar meer verweer boden ze niet.
De hut was niet eens ver, we gooiden er wat bagage af en beklommen de Murettopas. Een vriendelijk plagerige sfeer kenmerkte de hele tocht. We maakten dubbelzinnige grapjes en lokten kriebelmomenten uit. Hoe hoger we stegen hoe lastiger en steiler het pad omhoog slingerde. Je kwam op mijn rug hangen terwijl ik stond uit te hijgen en legde je handen op mijn buik. De jeansbroek die ik in een short omgetoverd had beperkte de grootte van mijn verlangen. We pauzeerden langer dan nodig om uit te rusten. Hogerop pasten pasten we op om niet weg te glijden op de onstabiele kiezel. Maar het uitzicht op de pas, de grens met Italië, was machtig. We genoten op een windbeschutte plaats van de zonnestralen en van de bergwereld. Bij terugkomst aan ons hutje was er enkel water bij het nabije riviertje om onze vermoeidheid af te spoelen. Het water bij de stuw was diep genoeg om te baden maar erg koud; het maakte deel uit van ons avontuur.
We trokken ons terug in ons primitieve onderkomen en maakten vuur. We aten wat de rugzak te bieden had. Kaarsen en haardvuur zouden onze enige verlichting zijn. Je was me zoals altijd een stap voor al wist ik ongeveer wat het plan was. Niet lang geleden durfde ik jou bijna niet aan te kijken. Hoe donkerder je ogen leken in een gezicht dat naar zich liet kijken, hoe dieper ik er nu in verdronk. Je was me voor toen je me op de wang kuste. Je was me voor toen je handen zich een weg voelden onder mijn trui. Jij deed mijn lijf smelten als de dooi het ijs in de gracht, terwijl je vaag naar me lachte. Ik deed mijn armen omhoog en jij daarna de jouwe. Deze liefde mocht zonder kleren.
Ik mocht naar je kijken in het schaarse licht en jij naar mij. Mijn hart bonkte zwaar, ik begreep de bedoeling. Ik liet me door jou op de matras trekken, schijnbaar willoos (maar wakker en opgewonden). Je hebt het me gemakkelijk gemaakt zonder woorden. Ik heb niet moeten twijfelen of nadenken hoe ik het zelf zou aanpakken, het ging vanzelf. Ik wilde dit zo sterk. Onze truien lagen op de grond. Lang hebben we zo gelegen: elkaars buik, rug en armen gestreeld. Je aanraken en je oneindig zachte huid voelen, was even alles wat ik wilde. Ik heb je hart voelen bonken, hard, liggend met één oor op je borst. Fabio had de knop van mijn broek te pakken. Ik herinner me levendig je schijnheilige traagheid en het zachte plop gevoel toen de knoop uit het knoopsgat sprong. De broeken moesten onvermijdelijk uit. Ik beantwoordde je initiatief. Even later werd mijn boxershort ook zeer voorzichtig omlaag getrokken. Ik heb hetzelfde gedaan bij jou, in spiegelbeeld. En dus lagen we naakt, het logische gevolg. Het was spontaan gegaan. Het voelde OK.
Je bent een prachtige jongen, dat wist ik natuurlijk voordien ook. Maar ik had nog nooit een stijve gezien buiten de mijne. Jij deed geen moeite om dat te verstoppen. Zien hoe je lid verbazend snel groeide bij blootstelling aan mijn ogen en weten dat dat door mij veroorzaakt werd, was heel speciaal. Jij mocht ook mij bekijken terwijl ik op mijn rug lag. Het voelde vreemd om mijn niets verhullende voorkant te tonen. Het licht van de kaarsen danste in oranjetinten op je bruine huid.
Je billen waren gespierd en toch slank, je kuiten niet mollig maar toch rond. Je mocht het weten dat ik je van kop tot teen bewonderde. Je begon mijn buik te kriebelen en ik de jouwe. En onze handen gingen beetje bij beetje naar beneden op verkenning. Dit mocht... onze preutsheid was na het uitkleden verdwenen. Ik kuste je nek. Je strekte je armen en plooide ze achter je hoofd. Je gave borst met donkerbruine tepeltjes glom. In de diepte zonk je buik en je toonde zo je ribben. Je lange rechte fallus zat verankerd in een stevige pluk zwart schaamhaar. Ik werd het doelwit van al je onervaren maar onbeschaamde acties die de vage grens uitdaagden van zelfbeheersing en overgave aan genot. Het lenen van één van je sokken om mijn eigen bijdrage te leveren, behoort tot de categorie onervaren gestuntel. Toen ons lid, na de daad, ontspannen was en de roezige euforie weggeebt, bevloeiden we buiten de plaatselijke flora en na het, ook buiten, al rillend poetsen van de tandjes, vleiden we ons in ons hutje tegen elkaar aan onder het noodzakelijk geworden deken. Toen mijn voeten alsnog opgewarmd geraakt waren, ben ik onverhoopt ingedoezeld. Ik vond mezelf in boxer tegen je aan gedrukt in het ochtendlicht. Je was nog in slaap samen met de nacht. Het vroege morgenlicht priemde door het ene kleine raampje naar binnen. Ik hoorde de zachte ademhaling van de jongen van wie ik hield. Ik dacht aan thuis en aan het afscheid dat onvermijdelijk zou komen. Mijn waarheid lag hier naast me. Augustus zou snel een herinnering worden aan de vakantie van mijn leven. Je was zachter dan de regen, ik voelde je warm en vlakbij. Ik kuste je geurige zwarte haar nog voor je eigen dag startte. Ik voelde de warmte van je lichaam tegen mijn dijen stralen toen ik dichterbij, lepeltje lepeltje, schuifelde. In de klaarte van de dageraad begon mijn verlangen, dat ik tussen mijn benen knelde, de kop op te steken. Je nog vochtig aanvoelende sok scharrelde ik binnen handbereik. Het duurde een eeuwigheid voor je de ogen opende...
De dag van ons vertrek begaven Fabio en ik ons voor de tijd die nog restte naar de Belvédère toren.
Het afscheid was slechts enkele uren weg. We leunden op de ballustrade en keken zwijgzaam naar de onhoorbare autos die beneden ons de haarspeldbochten van de Malojapas namen. We beloofden contact te houden maar de stemming was bedrukt. Tijdens de terugreis konden mijn ouders kop noch staart aan mijn depri stemming krijgen. Het heeft maanden geduurd voor ik alles verteld heb. Fabio en ik houden veel contact en koesteren de mooie vakantie. De fysieke herinnering is sterk. Toch heb ik even veel genoten van gewoon samen te zijn. Samen in het stille woud de hoge dennen bewonderen, de geur van de vochtige boslucht.... het samen op pad zijn, het zwijgen of praten.
Met Kerstmis heb je één sok gestuurd. Ze hangt op mijn prikbord. De andere van het paar heb jij op je kamer hangen. Welke van de twee weet ik niet. Deze zomer ga ik terug, alleen. De drang om je terug zien is vermengd met de pijn van het moeten wachten.

Thomas