FLORIS de veroveraar

FLORIS de veroveraar.

Ik leerde Floris al een paar jaar geleden kennen bij het bouwen van een carnavalswagen. Hij moest me helpen met de kleine friemel klusjes. Hij lag niet zo goed bij de andere plattelandsjongens en maakte soms net de verkeerde grapjes waar niemand om kon lachen. Omdat ik hem beschermde vond je hem vaak in mijn buurt. Ook als we na afloop een biertje (Floris een sinas) dronken in het stamcafé. Ik geloof niet dat hij het er echt gezellig vond. Hij was geen carnavalsvierder. Waarom hij toch ieder jaar weer terug kwam is mij een raadsel. Maar het was een harde werker en we konden altijd op hem rekenen. Tot dit carnavalsseizoen. Toen we eind vorig jaar serieus met de bouw begonnen keek ik met bijzondere belangstelling naar hem uit. Maar hij kwam niet. En ik weet waarom.

Het begon op een warme voorjaarszaterdag vorig jaar. Ik was in mijn voortuintje aan het werk toen hij me plotseling aansprak. Hoi Peter, woon je hier? Nou woon ik niet aan een doorgaande weg dus was het al opvallend dat hij ”toevallig” bij me op de stoep stond. We stonden wat te kletsen en omdat het warm was vroeg ik hem binnen om een glas limonade te drinken. Sindsdien stond hij regelmatig aan de achterdeur. Hij was al snel kind aan huis en kwam ook binnen wanneer ik bezoek had. Het leek ook zo vanzelfsprekend dat niemand er van op keek. Het ging ook altijd goed. Hij hielp met klusjes in het huis en deed boodschappen en als beloning bleef hij dan eten. Soms gingen we ook samen fietsen of wandelen met de hond. Zijn moeder vond het blijkbaar prima en ik vond het meestal wel gezellig. Een enkele keer moest ik hem vragen niet te komen of eerder naar huis te gaan omdat ik mijn privacy nodig had. Mijn vriend vond het maar niets dat hij zo vaak kwam.

Toen werd het eind augustus. De precieze datum weet ik niet meer. Door de vakantie had ik hem een tijdje niet meer gezien toen hij op een warme namiddag onverwachts weer achterom kwam gefietst. Ik zat buiten met mijn zuster en haar kinderen op het terras. Hij vertelde enthousiast dat hij met vrienden naar het strand was geweest en toen mijn zuster even later naar huis ging toonde hij me trots zijn gebruinde body. Zijn shirt ging uit en bleef uit. Slechts gekleed in een losse bermuda broek en strandslippers liep hij rond. Het viel me op dat hij in een paar maanden tijd een echte jongen was geworden met een welgevormd lijf dat menig meisjeshartje daar op het strand in vervoering moet hebben gebracht. Ik had een koude maaltijd voorbereid maar omdat het niet genoeg zou zijn voor twee personen ging ik de keuken in om nog een salade te maken. Hij kwam naast me staan en ik weet nog dat hij me begon te irriteren met melige vragen. Toen plotseling stond hij voor me met een komkommerschijfje half uit zijn mond. Het was duidelijk; ik moest de helft er af bijten. En voor ik er erg in had stonden we te zoenen in de keuken. Ik had hem nog nooit gezoend. Ook niet met verjaardagen. En nu stonden we plotseling langdurig te zoenen alsof we verliefden waren die elkaar jaren niet meer hadden gezien. Toen ik eindelijk kans zag om het mes, dat ik nog altijd in mijn handen had, weg te leggen en zijn warme naakte body met mijn natte handen stevig vast hield voelde ik zijn erectie tegen me aan drukken. Ook ik was verrast en opgewonden al geloof ik niet dat Floris dat heeft gemerkt. Mijn hond merkte wel dat er iets vreemds aan de hand was en begon hard tegen ons te blaffen. Dat dreef ons uit elkaar. We moesten er allebei hartelijk om lachen. Ik deed er nonchalant over maar mijn hart ging tekeer als dat van een marathonloper.

’s Avonds na het uitlaten van de hond kijk ik graag het journaal vanuit mijn luie stoel. Dit keer was Floris me echter voor. Hij was in mijn stoel gaan zitten zodat ik noodgedwongen op de bank moest. Ook dat was nog nooit gebeurd. Op den duur had ik mijn schoenen uitgeschopt en was er bij gaan liggen. Niets vermoedens lag ik naar de tv te staren toen hij zwijgend eerst bij me kwam zitten en daarna stilletjes naast me kwam liggen. Ik hield hem vast zodat hij niet van de bank zou rollen en deed alsof ik onverstoord door ging met tv kijken maar kon me niet meer op het programma concentreren. Toen het buiten donker begon te worden leek het me beter de gordijnen dicht te doen. Toen ik weer terug keerde bij de bank hadden we van plaatst verwisseld. We keken elkaar met gespannen ogen aan. Ik vroeg nog zoiets als hoe laat hij naar huis moest, maar toen hij bleef liggen duurde het niet lang voor we weer gingen zoenen. Ik kleedde hem langzaam uit. Eerst zijn shirt dat hij weer aan had getrokken toen we met de hond gingen wandelen. Daarna zijn Bermuda waarvoor ik eerst een touwtje moest losknopen. Ik voelde toen al dat hij weer een erectie had. Door zijn heup van de bank te tillen hielp hij me om het kledingstuk te verwijderen. En daar lag hij in het flikkerende licht van het tv scherm. Zijn stijve pik is duidelijk zichtbaar in de lichtblauwe onderbroek. Ik was een moment afgeleid door zijn spierwitte bovenbenen die verraden dat hij een lange zwembroek heeft. Hij bloosde toen ik hem adviseerde om eens naar een naaktstrand te gaan om van die witte billen af te komen. Dan legde ik brutaal mijn hand op zijn onderbroek en begon hem weer te zoenen. Ik streelde hem eerst teder over het stof maar al gauw verdween mijn hand onder het elastiek en trok hem langzaam af. Toen ik hem tenslotte pijpte duurde het niet lang of zijn jongenszaad spoot krachtig achter in mijn keel. Gulzig slikte ik alles door totdat ik ook de laatste druppel uit zijn harde eikel had gelurkt. Daarna ging ik weer naast hem liggen een streelde zijn gladde lichaam. Ik hou van gladde billen. Zo lagen we een tijdje te zoenen. De gedachten flitsten door mijn hoofd. “Zal ik mezelf hier ook uitkleden of zal ik hem uitnodigen naar mijn slaapkamer waar de voorbehoedsmiddelen liggen”. Toen ik opstond en vroeg of ik een foto van hem mocht maken stemde hij toe. Met zijn handen onder zijn hoofd en met een brutale blik staarde hij vol vertrouwen in mijn lens. De erectie was verdwenen. De blauwe onderbroek lag naast de bank. Zijn dunne schaarhaar en okselhaar zijn duidelijk zichtbaar op de foto. “Ga je mee naar boven?” Vroeg ik toen ik de camera had weggelegd. “Dat lijkt me beter van niet” was zijn reactie. “Ik moet naar huis”. Ik trilde toen ik toekeek hoe hij zich weer aankleedde. Toen hij klaar was en me weer aankeek zei hij rustig: “misschien de volgende keer” en haalde daarmee de woorden uit mijn mond. Ik liep met hem naar buiten waar we elkaar nog een afscheidskusje gaven. Daarna heb ik hem niet meer gezien.