Francis vakantie

Sinds vier weken heb ik vakantie. Geweldig. Ik ben Francis, 19 jaar.

Ze vonden me lastig daar op school. Zittenblijvers worden vaak lastig gevonden. Maar met mij hadden ze extra moeite zeiden ze tegen mijn moeder toen ze het niet meer te harden vonden met mij in de klas. Het klop ik had een lastige periode en ik was niet erg aardig geweest tegen mijn leraars. Maar ze waren dan ook erg lastig en dom. Behalve die van Wiskunde. Maar 5 jaar ouder dan ik. En zo een knappe gast. Maar van de differentiaalvergelijkingen bakte ik niks als ik in zijn ogen keek. Het was nog maar anderhalf jaar geleden dat ik ontdekte dat meisjes wel aardig zijn, maar dat ik toch meer voor mannen voel. En dat kwam door mijn klasseleraar meneer Vermaire. Ik wist dat dit verliefdheid is en ik wist ook dat hij leraar was en ik leerling. Ik vond dus dat hij er niks van moest merken. Maar hij merkte het natuurlijk wel. Veel te intelligent als hij is. Terwijl ik voor alle andere vakken diep in de rode cijfers kwam en mijn gedachten alleen nog maar op hem kon richten werkte ik als een gek om nooit onder de 9 te komen voor zijn vak.

Toen mijn gemiddelde 30 procent was omdat Wiskunde het nog omhoog haalde riep mijn klasseleraar me bij zich. Met een kloppend hart ging ik naar hem toe. Hoe leuk ik hem ook vind, maar op dat moment was alles te veel. Hij was kort en duidelijk. Ik denk, zei hij, dat je teveel bezig bent met een vak en een leerkracht en te weinig met andere. Ik kleurde rood tot in mijn nek. En ook dat je begint te beseffen wie je bent en hoe je in elkaar zit. Ik boog mijn hoofd en schreeuwde in een vlaag van woede dat hij in de stront kon zakken en dat ik van hem niks hoefde te leren. Ga maar naar huis en denk erover, als je me nodig hebt, mag je het me laten weten, zei hij, niet in het minst onder de indruk van mijn uitbarsting.

Ik fietste woest naar huis, wiel nog bijna op het grint van onze belachelijk lange oprit en smeet mijn fiets tegen de muur van de paardenstal. Verschrikt keek Timothy, de staljongen naar buiten om te zien wat er was, ik hoorde de paarden hinniken. Maar zonder hem maar te willen zien stoof ik naar binnen. Op mijn bed terwijl ik me met lange halen klaarmaakte, kwam ik tot rust. Toen ik aan het toefje borsthaar van meneer Vermaire dacht, spoot ik met wilde stralen tot op mijn kussen.

Tot rust gekomen wist ik dat ik heel voorzichtig moest zijn. Mijn crush voor Vermaire zou wel overgaan misschien. Ik wilde hem niet in problemen brengen. Toch kon ik niet weerstaan aan de verleiding om over hem te fantaseren. Ik had afleiding nodig. Niet dat ik daarover zo bewust nadacht, maar op een onderbewust niveau wist ik dat ik mijn gedachten moest verzetten. Okay, ik ben homo. Ik ben verliefd op Vermaire en ik zit in de shit, ik haal nooit het einde van 5V als ik zo doorga. Ik liep naar de stallen en vroeg Timothy om Ranger naar buiten te brengen. Hij gaf me het zadel aan en lachte eens naar me. Mat je maar flink af, dat lucht op. zei hij. Ik zadelde Ranger en vertrok in lichte draf de velden in. Het kerkje van Kloetinge was al gauw niet meer zichtbaar. Dat gaf inderdaad lucht.


Die avond toen ik dineerde met mama vertelde ik haar dat het niet zo goed me met ging op school. Haar gezicht betrok, maar ze heeft genoeg zelfbeheersing om niet gelijk met verwijten aan te komen. Je papa zal niet blij zijn. Zei ze. Als dat je cijfers zijn, zul je het jaar moeten overdoen. Is er iets met je, dat het niet wil op school? Ik besloot dan nu maar alles te vertellen, want ze zou er gauw genoeg achter moeten komen. Wel, ja, nee, ik heb me inderdaad afgevraagd in het afgelopen jaar hoe ik eigenlijk in elkaar zit. Haar mond trok in een streep zoals altijd als ze peinsde. En wat bedoel je daar mee? Haar gezicht klaarde op. Hoe je in elkaar zit? Bedoel je dat je je afvraagt welke geaardheid je hebt? Ik hoefde alleen maar ja te knikken. Zo makkelijk had ik niet gedacht dat het zou gaan. Plots zat er toch een krop in mijn keel. Denk je dat je homofiel bent? Eh, homo ja, mama. Ik denk dat ik van mannen houd. Hoe weet je dat, ben je verliefd? Hm, dat was niet de bedoeling dat we het daar over gingen hebben. Ja, maar daar gaan we nu niet over praten, daar ben ik zelf nog niet uit. Ze accepteerde mijn antwoord. Op dat moment zoemde de telefoon en na korte tijd klopte Maria om te vragen of mijn moeder gestoord mocht worden voor een telefoontje van de school van haar zoon. Dat mocht. Terwijl ik wachtte om met mijn mama dessert te eten -het was dinsdag- dacht ik eraan hoe gemakkelijk het allemaal was gegaan. Geen drama, geen vervelende vragen, behalve die laatste dan.

Of ik morgenmiddag eens naar school kan komen, het was je klasleraar Vermaire. Zei ze, terwijl we de frambozentaartjes aten. Ik verslikte me en kreeg een kleur. Ze zei niks maar keek me eens keurend aan. Morgenavond hebben we het er wel over.


Het was een prima gesprek geweest. Voor een zo jonge man, wist hij zich verdraaide goed te redden, zei ze toen ik vroeg naar het gesprek van de middag. Hij viste naar de achtergrond van je problemen op school, vertelde ze nog. Ik heb hem maar niet te veel gezegd, dat moet je maar zelf doen, als je dat wil, voegde ze er nog aan toe. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat je dat niet eenvoudig vindt. Als je in die ogen van hem kijkt, zou je nog verdrinken. Ik hapte naar adem. Ze glimlachte eens naar me en zei: Alles gaat voorbij, ook dit. Ik boog mijn hoofd en zweeg. Het is niet erg, maar breng hem niet in moeilijkheden! Dat verdient hij niet.


Dat jaar deed ik uit, maar ik was er niet trots op. Ik kreeg nog een donderpreek over er willen komen en niet alles zomaar krijgen, in de bureau van mijn vader, die ik rechtvaardig vond, maar waar ik zeker niet blij mee was. En nu volgend jaar beter je best doen, dan kunnen we dit gemakkelijk vergeten. Ik beloofde het hem. Zo kwam het dat ik nog twee jaar lang gesmacht heb naar Vermaire. Mijn cijfers voor Wiskunde werden iets minder en de mei-examens voor de andere vakken heb ik nooit minder dan met een 7,5 afgesloten. Ze waren thuis dan ook tevreden. Een dikke zoen van mijn moeder en zelfs van mijn vader waren mijn deel.

En nu heb ik dan al vier weken vakantie. En ook al rijd ik hele dagen paard. Heb ik nog maar vijf weken te gaan, toch kan ik maar aan een ding denken. Of beter aan één persoon.

Deze morgen ging ik rijden. Op Ranger, niet op Dorothee of op een van de andere. Timothy was niet blij dat ik hem om half zes wakker maakte door de staldeuren te openen. Terwijl ik Ranger zadelde hoorde ik hem van boven op de trap vragen of dat nu nodig was. Ik keek omhoog en zag hem in een versleten strak shortje bovenaan de ladder staan die naar zijn kamer achter de stallen leidt. Ik grinnikte om de lust die me overviel terwijl ik hem zag. Zijn afgetekende buik en het streepje haar dat vanaf zijn navel in zijn short verdween, sprak me plotseling wel erg aan. En terwijl ik van opzij naar hem omhoog keek vroeg ik me af of hij zelf geen last had van een ochtenderectie. Hij verdween niet in zijn kamer voordat ik Ranger buiten had gebracht, bedacht ik me enigszins verbaasd. Zou hij ook geil zijn geweest?

Na een wilde rit door de velden droogde ik Ranger af, zoals ik ooit geleerd had. Hoewel Timothy uit mijn gedachten al lang verdwenen was, kreeg ik plots een flash-back van zijn mooi lijf op het schavotje boven de ladder. Plotseling stond hij naast me. Was\\\'t een mooie rit? vroeg hij me vriendelijk toen ik opkeek. Plots was ik enthousiast. Ja, het was heerlijk, hoorde ik mezelf zeggen terwijl plots de lust me weer overviel. En voor ik er erg in had: Je zag er goed uit vanmorgen bovenaan de ladder. Hij grinnikte verbaasd en keek me onderzoekend aan. U bent de zoon van de baas zei hij waarschuwend. Knalrood keek ik hem in het gezicht. Ik betaal je dus niet. zei ik stoer. Wat bedoelde hij daarmee, heeft hij nu echt gezegd, wat ik denk dat hij bedoelt? En als ik nu niet de zoon van de baas was? Daagde ik hem nog uit. Hij schudde bedenkelijk zijn hoofd. Zijn blonde haren wapperden in de wind die door de open staldeur kwam. Het zonnetje dat juist binnen scheen deed zijn blauwe ogen stralen. Door de opening van zijn halfopen overall zag ik de blonde krulletjes van zijn borsthaar. Hij droeg geen t-shirt. Ik kwijlde...

wordt vervolgd