Zweden ... een vervolg - deel 2

"Was het goed, Tim?"

"Ja, het was geweldig. In een woord geweldig."

"Heb ik je net zo goed kunnen bevredigen als Ed…"

"Niet doen!"

"Ik wil gewoon graag weten of ik je net zo goed bevredigd heb als hij."

"Ik zei toch dat het goed was maar wil je niet met hem vergelijken."

"Is die van mij net zo groot als die van hem?"

"Hou op, wil je. Bovendien is het helemaal niet belangrijk hoe groot je hem hebt maar veel meer wat je ermee kunt."

"Nou … kan ik er net zoveel mee als hij dan?"

"Als je niet ophoudt dan geef ik je een mep hoor Johan!"
Johan lachte. Hij had het idee dat het wel goed zat maar toch was er die twijfel en … daar hield hij niet zo van. Het was een gek idee om met de vriend van een ander seks gehad te hebben maar … Tim had het zelf zo gewild.

Inderdaad, Johan was de blonde jongeman die Bengt daar samen met Tim bezig had gezien. Johan was de zoon van Eric en hebben we eerder ontmoet in het verhaal 'Zweden'. Dat verhaal eindigde op het strand van een eiland voor de Zweedse Oostkust waar de jongen zijn vader was komen wekken voor een ontmoeting met Kai Torhald de excentrieke miljardair. Johans vader had de nacht daar doorgebracht met zijn vriend Olaf de man waarmee Johan per ongeluk een korte relatie had gehad.
Het verhaal eindigde toen zo:

---
"Ik heb het ook heel plezierig met jou gevonden jongen maar je vader is nou eenmaal de liefde van mijn leven. Ik heb de laatste uren vreselijk in de rats gezeten dat ik hem kwijt zou raken en wil dat nooit, nooit weer meemaken. Hij is te waardevol voor me!"

"Ja, dat begrijp ik. Ergens wacht er wellicht zo'n iemand ook op mij." Johan stond op, kuste Olaf op zijn witte krullen en liep verder het strand op, weg van het huis. Toen hij zich een heel eind verder omdraaide zag hij dat Olaf de andere kant op liep de voetsporen van Eric volgend. Met de blik ferm vooruit ging Johan verder en heel in de verte zag hij iemand op het strand zitten. Ongevraagd zette hij zich naast hem in het zand.

"Problemen?" vroeg hij hem.

"Ja, jij ook?" Johan wees hem op de zich verwijderende gestalte van Olaf die heel in de verte nog te zien was.

"Een prachtige minnaar gehad die de vriend van mijn vader bleek te zijn!"

"Zoiets moet hard aankomen!"

"Zeker, heel hard!"
---

En die jongen was dus Tim geweest. Laten we even een kijkje in het verleden nemen hoe die ontmoeting precies verder ging.

<<<
"En jij, wat zijn jouw problemen," vroeg Johan. De prachtige, groene ogen van de donkerharige jongen keken hem vanonder mooi gewelfde wenkbrauwen aan.

"Wil je het echt aanhoren die ellende van mij. Of liever gezegd de onzin waar ik me druk over maak?"

"Bij ons in Nederland hebben we een spreekwoord dat zegt 'Gedeelde smart is halve smart' maar ik weet zo snel niet de Engelse vertaling. Maar het komt erop neer dat als je iets met een ander deelt het misschien wat makkelijker voor je wordt."

"Klinkt erg verstandig."

"Dus … laat maar horen. Ik luister."

"Oh gut … oké. Ik heb een soort van luxe probleem zou je kunnen zeggen. Overal waar ik om me heen kijk heb ik zekerheden en dat beangstigt me." Tim viel stil en alhoewel Johan een goed luisteraar was, wilde hij toch niet al te lang wachten en dus opende hij zijn mond.

"Maar wat voor zekerheden bedoel je eigenlijk."

"Ik heb een relatie met een veel oudere man die mij als het ware onderhoudt. Zekerheid nummer 1."

"En dat is een probleem?"

"Niet echt … ik zei toch al dat ik onzin zou gaan uitkramen. Ik hou heel veel van Edward maar toch beangstigt mijn relatie me soms wel eens. Maar dan probleem nummer 2. Ik zou gerust bij hem weg kunnen gaan als ik dat wilde want met het geld dat ik verdien met een baantje verdien ik voldoende om er jaren achtereen rustig van te kunnen leven."

"En dat noem je probleem nummer 2?"

"Ja! Ik zie het al, je snapt niets van me."

"Nee … eerlijk gezegd niet maar je kunt het me vast wel uitleggen," zei Johan met een brede glimlach om zijn lippen.

"Wil je het echt horen?"

"Ja!"

"Oké. Ik wil al die zekerheden gewoon eventjes niet. Ik wil op een ochtend wakker worden en dan denken, gut, wat zal ik vandaag eens gaan doen? Hoe moet ik vandaag aan mijn eten zien te komen? Ik wil dat gespreide bedje dat ik aan alle kanten heb gewoon eventjes helemaal niet. Echt … het benauwt me zo verschrikkelijk dat ik gewoon alles zou willen opgeven voor een stukje … vrijheid. Laat ik het zo maar noemen. Ik wil de vrijheid om te kunnen doen en laten wat ik wil. Gewoon een rugzak op mijn rug en weg. Weg van alles wat ik tot nu toe heb gedaan."

"Maar je vriend dan en je baan?"

"Ja, dat zijn dus de problemen. Ik weet niet hoe Edward erop zou reageren. Die baan die blijft wel wachten denk ik maar Edward is het grootste probleem. Hoe vertel je iemand die van je houdt en waar ik ook heel veel van hou dat je eventjes helemaal weg wilt!"

"Die baan blijft echt?"

"Ja, ik werk hier aan een aantal pornofilms mee en de eersten zijn klaar. Zou zo weg kunnen er staat nu niets meer op stapel."

"Wow, interessant zeg!"

"Vind je?" Johan begon te blozen. Tim lachte hardop. "Geil jochie ben je geloof ik wel. Er groeit iets in je kruis man!" zei hij terwijl hij Johan er met een vinger op wees.

"Sorry," verontschuldigde Johan zich, "mijn fantasie gaat even op de loop met me geloof ik."

"Geeft niets hoor maar geloof me heel veel in zo'n film is nep."

"Ja?"

"Zeker! En ik kan het weten. Je ziet altijd heel lange scènes waarin jongens elkaar pijpen, elkaar aftrekken, elkaar neuken en pas op het allerlaatste moeten ze zich nog aftrekken om te kunnen spuiten. Maar dat is dus nep! Er wordt tussendoor heel veel gespoten hoor. Het zijn echt niet allemaal van die goede minnaars die een zaadlozing zo lang kunnen uitstellen. Gewoon knip en plakwerk." Johan lachte naar Tim.

"Maar je doet al die dingen toch wel echt?"

"Ja, dat wel natuurlijk."

"Weet wel wat ik het liefste zou willen doen," verzuchtte Johan. Tim lachte opnieuw luid.

"Je bent me er eentje maar … hoe heet je eigenlijk."

"Ik heet Johan. Jij?"

"Timothy maar noem me maar Tim. En hoe ben jij hier eigenlijk terechtgekomen?" Johan vertelde een heel groot gedeelte van zijn levensverhaal en was openhartig genoeg om maar heel weinig dingen weg te laten. Toen hij dan ook eindelijk uitgepraat was, slaakte Tim een diepe zucht.

"Wow, man wat een verhaal zeg. Zo … zo … echt romantisch. Je vader en je moeder en dan toch geen huwelijk omdat ze het weet van hem … Daar kun je zo een film van maken, weet je?"

"Ja en dan mag ik zeker de hoofdrol vertolken. Ben je er zeker van dat niemand komt kijken!"

"En waarom niet dan?"

"Nou … zo knap ben ik heus niet hoor."

"Tjonge, tjonge wat een zelfonderschatting zeg."

"Ja, ja!"

"Je ziet er echt heel goed uit hoor. Hoe oud ben je?"

"Ik ben 18 doet dat er iets toe?"

"Nou ja? Tuurlijk doet dat er iets toe. Ik vind dat je er voor 18 jaar heel mannelijk uitziet al. Mooie brede schouders, goed gespierde armen. Je traint zeker veel?" Johan knikte. "Ik ben niet zo'n sportfanaat. Ben liever lui dan moe."

"Maar jij bent ook knap van jezelf gewoon en dat kun je van mij niet zeggen."

"Het wordt eens tijd dat je in de spiegel leert kijken, Johan." Lange tijd bleven ze nog doorpraten over uiterlijkheden totdat Johan het gesprek terugbracht op het onderwerp waarmee ze begonnen waren.

"Maar hoe ga je het nu oplossen? Ga je met je vriend erover praten?"

"Ik weet het niet. Heb het idee dat als ik het ter sprake breng het heel ondankbaar overkomt en dat wil ik absoluut niet. Edward heeft zoveel goeds voor mij gedaan en betekent zo ontzettend veel voor mij dat ik dat zeker niet wil!"

"Maar ermee door blijven lopen, lijkt me nou ook niet echt een goed idee! Je voelt je er rot bij en dat gaat zich op een gegeven moment wreken."

"Hoor, de deskundige spreekt!"

"Steek me niet de gek aan, Tim. Ik bedoel het serieus. Als je met een probleem blijft zitten, wordt het alleen maar groter en groter en er zeker niet prettiger op. Dingen uitpraten is het belangrijkste dat ik van mijn moeder geleerd heb."

"Sorry, ik wilde je niet beledigen of zo."

"Nee, ik begrijp het wel en ik zou me ook nergens mee moeten bemoeien. Het is jouw leven waar je over praat."

"Nee, zo bedoel ik het ook niet. Ik wil alleen geen gedonder. Ik wil niet dat Edward zich rot
gaat voelen vanwege het feit dat ik me rot voel. Begrijp je me?"

"Ja, ik snap het wel maar met zwijgen los je niets op, denk ik tenminste." En terwijl de zon hoger en hoger aan de hemel klom, viel er een lange stilte in. Beiden waren bezig met hun eigen gedachten en met hetgeen ze zojuist van elkaar hadden leren kennen. Johan vond Tim een leuke jongen en wilde gewoon niet dat hij problemen had. Zo was Johan altijd al geweest. Hij vond het vreselijk rot als vrienden op school een probleem thuis of waar dan maar ook hadden. Altijd had hij dan geprobeerd een oplossing te vinden en soms … heel soms had hij dan wel eens een soort van bemiddelende rol gespeeld. En dat … was niet altijd even goed afgelopen, dat had hij ook wel geleerd. Maar toch nam hij vaak het leed van de hele wereld op zich. Zo was hij nou eenmaal. En bovendien … hij vond Tim gewoon een lekker ding. Dat speelde ook mee. Zeer zeker!

Tim kwam ervoor zichzelf nog niet uit. Johan bedoelde het goed maar wist niet hoe Edward zou kunnen reageren en zelf wist hij dat ook helemaal niet. Hij kende zijn vriend nu al zo'n vier jaar maar toch was het gevoelsleven van Edward vaak nog een groot geheim voor hem. Hij wist dat de man heel veel van hem hield en dat werd ook vaak genoeg uitgesproken maar soms was hij nog een verschrikkelijk groot mysterie. "Kom," zei Tim terwijl hij opstond, "ik moet eens gaan. Ik heb honger gekregen." Johan stond ook op en klopte het zand van zijn joggingbroek.

"En … tot een besluit gekomen?"

"Ja … ik denk dat ik maar eens moet gaan leren praten. Bedankt voor je advies, joh!"

"Graag gedaan, Tim. Zie ik je nog eens weer?"

"Vast wel. Het eiland is niet zo heel erg groot en 's middags ben ik hier altijd om wat te zwemmen."

"Oké, dan kom ik vanmiddag ook." Ze groetten elkaar en gingen toen ieder hun eigen richting.

Wordt vervolgd...