Ernst(ige) Studenten

Ik ben 19, amper, net een week eigenlijk. Het is een zondagnamiddag, eind september, en ik kom per trein aan in het station van Antwerpen Centraal. Ik ken de stad niet goed, ben hooguit vijf keer in het centrum geweest, maar ben er zeker van dat dat gauw zal veranderen. Alles zal veranderen, en ik ben er klaar voor. De laatste weken heb ik de dagen en de uren afgeteld. Antwerpen is de stad die ik gekozen heb voor mijn studies. Eind augustus heb ik me ingeschreven aan de universiteit, in economie ga ik me specialiseren. Een vreemde keuze eigenlijk, aangezien ik de opleiding Latijn-Grieks heb afgerond.
Ik ben Ernst, 1m81 lang voor 67 kg, redelijk sportief gebouwd (zegt men), al heb ik buiten een paar verloren uren tennisles nooit veel aan sport gedaan. Mijn haren zijn kort, zwart en met gel gestyled. De mode gaat een beetje aan me voorbij. Je zou kunnen stellen dat ik ‘klassiek’ gekleed ben, maar dat is een groot eufemisme en vooral de schuld van mijn moeder die angstaanvallen krijgt van de gedachte dat ik zonder haar zou gaan shoppen. Ik ben een dromer en veel te timide, dat vind ik zelf. Vader vond dat ook en het idee dat ik op kamers ging in Antwerpen beviel hem wel. Het was tijd dat ik ‘Hotel Mama’ verliet en wat zelfstandiger en assertiever werd.
Met vader aan mijn zijde ben ik in de lente op zoek gegaan naar een geschikte studeerkamer. Zolang het een proper, veilig en vooral budgetvriendelijk onderkomen was, vond papa het allemaal prima. Hij is geen moeilijke man, eerder een man van weinig woorden die zijn dagen als financieel adviseur in een muf kantoor slijt. Ik heb hem nog nooit een enthousiast woord over zijn job horen zeggen. De interesse in economie die plots in mij is opgestegen is in elk geval geen gevolg van zijn intrigerende, charismatische en allesovertuigende redevoeringen. Mijn moeder is een totaal ander type: overbezorgde moeder kloek, dominant ook wel en babbelziek. Ze heeft een bloemenwinkeltje in het gehucht waar ik vandaan kom, maar ik heb een flauw vermoeden dat ze meer geïnteresseerd is in de sappige verhalen van haar vaste klanten dan in de anjers en rozen die ze verkoopt. Moeder is nog altijd geen fan van het idee dat ik tijdens mijn studietijd in Antwerpen ga wonen. Het doembeeld van ‘de grote stad’ spookt rond in haar hoofd en geselt haar dromen. Ze kijkt te veel naar Vlaamse politieseries, dat is duidelijk. Ze zal me elke dag bellen, dat weet ik nu al. In tegenstelling tot papa, had mijn moeder wel duidelijke voorwaarden over potentiële studeerkamers gesteld: de kamer mocht niet te ver van de universiteitsgebouwen gelegen zijn (en niet te dicht bij de cafés; die woorden heeft ze nooit gezegd, maar ik kon ze in haar ogen lezen), er moest een soort supermarkt in de buurt zijn en, vooral, er mochten alleen jongens in mijn gebouw wonen! ‘De meisjes moeten nog maar wat wachten, kruip eerst maar in de cursussen en boek wat succes op academisch gebied’, zei ze, alsof ze zelf tien masterdiploma’s op zak heeft. Ze moest eens weten dat die ‘boys only’ voorwaarde het hele idee voor mij alleen aantrekkelijker maakt. Maar moeder weet het niet, bijna niemand weet het. Alleen Axel, mijn beste vriend en de protagonist in mijn erotische fantasieën sinds mijn vijftiende, is er al een tijdje van op de hoogte. Axel is op bijna alle vlakken mijn tegenpool: het is een vlotte babbelaar (al zijn zijn mopjes soms wat flauw, je lacht er toch mee als je de schittering in zijn ogen ziet), hij is hip gekleed, loopt alle dagen een toertje en speelt soms basketbal of voetbal in het park met enkele jongens uit zijn buurt. Zijn haar is vrij kort, donkerblond en hij is kleiner dan ik. Eigenlijk is de enige overeenkomst tussen Axel en mij dat we beiden het tweede jaar middelbaar moesten overzitten. Ik biste omdat ik dat jaar geveld werd door een aanval van klierkoorts, waardoor ik te veel lessen miste. Axel dubbelde omdat ‘oui’ en ‘non’ de enige Franse woorden waren die hij vlot kon uitspreken, maar aangezien hij de vragen van de juf niet verstond, gebruikte hij ze op de verkeerde momenten. Het feit dat we opnieuw samen in de klas zaten, tussen vreemden die zo kinderachtig waren in onze ogen, was het begin van de vriendschap. Toen hij me anderhalf jaar geleden vertelde dat hij verliefd was op Emma, die toen bij ons in de klas zat, had ik even geslikt en na een zeldzame sigaret, die me moest kalmeren, had ik hem verteld dat ik eerder naar jongens keek dan naar meisjes. We zaten in het open raam van zijn slaapkamer, op de eerste verdieping, en onze voeten bengelden in de late najaarszon. Ik had verwacht dat hij verrast zou zijn, boos zou worden, maar hij opende nog een blikje bier, stak nog een sigaret op, inhaleerde, blies langzaam uit terwijl hij voor zich uitkeek en zei dan half glimlachend: ‘En, windt mijn stoere rokershouding jou nu ontzettend op?’ Ik gaf hem een por in zijn zij en trok nog eens aan mijn sigaret. ‘Ik zal maar ja zeggen, anders is je ego gekrenkt’, was mijn zwak antwoord, maar een last was van mijn schouders gevallen. Axel vroeg er niet veel over, misschien wilde hij het ook niet weten of dacht hij dat ik wel spontaan dingen zou vertellen. Hij heeft er ook nooit een punt van gemaakt en als ik met hem en Emma op café ben, duidt hij soms wel eens een vreemde jongen aan en vraagt hij me: ‘Is dat niets voor jou?’ Vaak kan hij in mijn afkeurende blik lezen dat hij duidelijk geen smaak in mannen heeft. Het is een fijne kerel, ik weet zelfs niet of hij Emma heeft ingelicht over mijn seksuele voorkeur, ze heeft er me toch nog nooit iets over gevraagd.
Axel is niet alleen mijn beste vriend en deelgenoot van mijn geheim. Hij is ook de enige jongen met wie ik een seksueel avontuur beleefd heb. Het gebeurde vijf maanden geleden, toen we op eindejaarsreis waren in Italië. Ik deelde met hem een klein kamertje zonder airco in een groezelig, sjofel hotel ergens in het centrum van Rome. Onze kamer keek uit op een werf waar een nieuw flatgebouw moest verrijzen en op een parkeerterrein. Door het open raam zweefde de geur van pizza en pasta uit de naburige trattoria’s naar binnen. Het was half drie ’s nachts en broeierig warm voor de tijd van het jaar, zelfs naar Romeinse normen. We hadden de hele avond als sardienen in een blik in een discotheek staan dansen op opzwepende beats en hadden te veel gedronken, veel te veel gedronken. Axel was in de ban geweest van een wulpse, Noorse blondine die duidelijk maar één doel had: een naïeve Vlaamse student het hoofd op hol brengen zodat hij al haar drankjes betaalde. Het was haar nog gelukt ook. Na een zevende gin-tonic had ze Axel een flauw kusje gegeven en was ze plots verdwenen. Toen we om half drie de kamer binnenstrompelden, was Axel gefrustreerd en geil als boter. Hij trapte zijn sneakers uit, trok zijn T-shirt over zijn hoofd, ging op bed zitten en trok zijn strakke jeans van zijn benen. Ik ging zachtjes op mijn bed zitten en genoot van het zicht. Het was niet de eerste keer dat we die reis een kamer deelden, maar meestal was Axel wat discreter en kleedde hij zich aan en uit in een afgesloten badkamer. De drank zorgde ervoor dat hij wat losser werd. Hij ging naar de badkamer, deed het licht aan, maar liet de deur openstaan. Ik zag hoe hij zijn lul uit zijn slip nam en begon te plassen. Ik bleef kijken. Ik voelde tot in mijn teentjes dat mijn lichaam zin kreeg in seks en begon zonder dat ik het besefte mijn lippen te likken. Axel zag dat ik keek, kwam de kamer binnen, maar liet het licht in de badkamer branden. Hij kwam voor me staan, glimlachte mysterieus en begon over zijn kruis te wrijven. Na een paar seconden had hij een tent in zijn slip. Ik keek afwisselend naar zijn erectie en naar zijn gezicht. Hij glimlachte nog steeds en duwde zijn kruis bijna in mijn gezicht. Hij fluisterde: ‘Ik ben dronken en ik ben geil. En ik weet dat je dit wil.’ Hij streek met zijn rechterhand langs mijn linkerwang. Ik keek hem nogmaals aan. ‘Ik sluit mijn ogen wel en beeld me in dat je die Noorse blondine bent … of Emma.’ Emma was nog altijd zijn vriendin, en ook een vriendin van mij. Ze had het vijfde jaar moeten dubbelen, waardoor ze, gelukkig maar, niet mee op reis was. ‘Ga ervoor’, zei hij en trok de stof van de slip wat strakker zodat de vorm van zijn stijve lul goed zichtbaar werd. Ik had zelf nog al mijn kleren aan, maar had een knoert van een erectie en op dat moment zonk elk greintje rede en verantwoordelijkheid uit me weg. Ik legde mijn rechterhand op zijn lul, hij zuchtte en ik kneedde zijn erectie een beetje. Hij aaide over mijn hoofd, ik trok de onderbroek naar beneden, bekeek zijn lul, nam hem in mijn mond en deed wat ik in talloze filmpjes op internet had gezien. Axel kreunde luid en riep: ‘Holy shit man! Wow! … Pff, ik denk dat ik beter even ga liggen!’ Axel ging op zijn rug op zijn bed liggen en ik nam van de gelegenheid gebruik om mijn schoenen, T-shirt, jeans en boxershort van mijn lijf te rukken. Hij stak zijn lul uitdagend in de lucht en zei: ‘Kom maar op, tijger!’ Ik ging tussen zijn benen zitten en hij legde zijn handen gekruist onder zijn hoofd, klaar om te genieten. En dat ging hij! Ik nam zijn lul in mijn mond en zoog alsof mijn leven ervan afhing. Dit moment kon me niet meer ontsnappen. Met mijn mond pijpte ik, mijn rechterhand schoof over mijn eigen stijve penis en mijn linkerhand verkende het lichaam van mijn beste vriend. Ik kneep in zijn tepels, aaide zijn behaarde benen, ging op zoek naar zijn kont en streelde zijn anus. Axel kreunde hevig en ik hoopte maar dat mijn klasgenoten in de kamer naast de onze nog niet terug waren of vast sliepen, want het raam stond open en ik had er geen idee van hoe dik de muren waren. Zijn rechterhand woelde even door mijn haar en toen ik zijn linkerteelbal in mijn mond nam, begon hij te spuiten. Hij hield zich in om niet te luid te kreunen en zijn lichaam schokte. Slierten wit, romig sperma landden op zijn buik en ik moest me inhouden om niet voorover te buigen en zijn verschoten munitie op te slurpen en zijn kanon schoon te likken. Hij draaide zich naar rechts om wat papieren doekjes te nemen en toen ik zijn welgevormde kont in het maanlicht zag, spoot ik mijn zaad. Ik kon nog net voorkomen dat alles op zijn rug terechtkwam, maar zijn lakens waren niet meer droog. Hij lachte en zei: ‘Ik slaap nu wel in jouw bed, makker!’
De volgende dag vertrokken we naar een nieuwe bestemming, een nieuw hotel. In de bus voelde ik een aantal keer hoe de haartjes van zijn been de huid op mijn kuiten prikkelden. Hij heeft er niets meer over gezegd en het is ook niet meer gebeurd. Nog niet. In mijn dromen en tijdens ruksessie gebeurt het alle dagen. Axel gaat in Leuven studeren, maar ik hoop dat de vriendschap niet zal verwateren. Emma heb ik sinds de reis naar Italië niet meer in de ogen durven kijken.
Als ik het station uit loop, zet ik mijn twee goed gevulde sporttassen neer en kijk ik nog even achterom om het machtige gebouw te bewonderen. Ik neem het stadsplannetje uit mijn achterzak en kijk welke weg ik moet nemen. Mijn kamer is niet zo ver, de ligging voldoet immers perfect aan moeders voorwaarden. Na een tiental minuutjes te hebben gelopen ben ik waar ik moet zijn. Mijn kamer bevindt zich op de eerste verdieping van een herenhuis in de studentenbuurt. De gevel van het gebouw is wit, mijn raam kijkt uit over het tuintje aan de achterkant en is dus niet zichtbaar vanop straat. Ik kijk naar het gebouw en glimlach. Nadat ik de straat heb overgestoken, steek ik de sleutel op de deur die ik vol drama als een echte diva opengooi (ik heb te veel slechte musicals gezien, duidelijk). Het eerste wat ik zie, is een blonde stoot die zich mijn ‘diva-entrée’ nog lang zal herinneren. Ten eerste omdat hij de deur bijna in zijn gezicht kreeg, ten tweede omdat hij door mijn groteske handeling begint te proesten. Een fantastische eerste indruk heb ik gemaakt!
‘Hey, ik ben Lander!’ zegt hij tussen twee lachsalvo’s door terwijl hij een hand uitsteekt.
‘Ernst …’ zeg ik, terwijl ik beschaamd zijn hand schud.
‘Ernst? Zo ernstig ben je niet, … maar dat is een flauwe, sorry!’
Ik ben blij dat hij zich voor deze flauwe grap verontschuldigt. Het schaamrood staat me door mijn gedrag al op de wangen, mijn naam hoeft de situatie niet erger te maken.
‘Sorry … dat ik … zo …’, stamel ik.
‘Geeft toch niet! Heb je hulp nodig?’ vraagt hij als hij mijn twee sporttassen ziet. Hij wacht niet op mijn antwoord, neemt een tas en gaat de trap op.
Ik sjouw mijn tweede tas de smalle trap op en werp een steelse blik op zijn kontje terwijl hij me voorgaat.
‘Welke kamer heb je?’
‘4’, antwoord ik.
‘Hey, dan ben jij mijn nieuwe buur! Leuk! Er zijn hier vier kamers: ik heb kamer 3 en Maarten kamer 2. Hem zal je pas volgende week te zien krijgen, want hij is met zijn vriendin op lastminute vertrokken. Om te bekomen van de tweede zit. In kamer 1 zit blijkbaar een Cédric, die naam staat toch al op de bel, maar die is ook nieuw en is nog niet gearriveerd.’
‘Oké’, bedank ik hem voor de informatie. Ondertussen staan we voor de deur van mijn kamer, net boven aan de trap in de hoek. Aan de andere kant van de hoek is de deur die toegang geeft tot Landers kamer.
Als ik mijn kamer binnenga, word ik overvallen door emoties en een traan van blijdschap rolt langs mijn wang naar beneden. Ik bekijk de schaarse spullen die we vorige week met de auto gebracht hebben, Lander ratelt ondertussen maar door over de badkamer die hij me ook toont. Een typische studentenbadkamer: basic, wit, douche, lavabo, handdoekrekje, spiegel, klein raam.
‘De keuken is beneden, heb je trouwens eten voor vanavond, want ik was eigenlijk net op weg naar de frituur toen je aankwam.’
‘Ik heb een tupperware met pasta …’
‘… made by Mama’, zegt hij met een sarcastisch glimlachje om zijn lippen.
‘Ja … maar enkel voor vanavond …’ verdedig ik me. Zinloos eigenlijk, hij heeft gelijk, ik ben nog een mama’s kindje dat voor het eerst de wijde wereld in trekt.
‘We hebben ook een microgolf.’ Weer dat glimlachje! Lacht hij me uit of probeert hij me gerust te stellen? Hij heeft in elk geval een mooi, wit gebit.
‘Wat ga je eigenlijk studeren?’
‘Toegepaste Economie’, zeg ik. Ik moet er zelf nog aan wennen, want economie is een recente interesse. De monden van ouders vielen open van verbazing toen ik hun slechts een paar weken geleden mijn definitieve keuze meedeelde. Het woord ‘economie’ was immers nog nooit over mijn lippen gekomen, toch niet in een gesprek met hen. De voorbije jaren had ik altijd gedacht dat ik geologie of zoiets zou gaan studeren. Verschillende aardlagen, vulkanen, aardbevingen, gesteente, mineralen. Ik vond die dingen geweldig interessant. Nog altijd trouwens. Nerdy, ik weet het.
‘Ik studeer Germaanse talen’, antwoordt hij. Hoewel ik hem nog maar vijf minuten ken, verrast deze informatie mij niet.
Een uurtje later zijn mijn sporttassen uitgepakt en de spullen opgeborgen en zit ik samen met Lander aan de keukentafel die netjes bedekt is met toile cirée. Ik kauw rustig op mijn pasta ‘made by mama’ terwijl Lander achter een berg friet overgoten met stoofvleessaus én bedekt een kwak mayonaise zit. Het geheel lijkt me een vreemde combinatie, maar het ruikt wel lekker. Hij is een jaartje ouder dan ik en begint nu aan zijn derde jaar. Hij vertelt honderduit over de huisgenoten van de voorbije jaren, de feestjes die ze georganiseerd hebben en over de tenniskampen voor kinderen en jongeren die hij in de zomer begeleid heeft. Ik heb dus alle tijd van de wereld om hem grondig te bestuderen en besluit dat ik vooral fan ben van zijn helblauwe ogen die de aandacht afdwingen en de manier waarop de uithoeken van zijn lippen een beetje naar boven krullen als hij een grapje probeert te maken. Hij ziet er gewoon lekker uit, er is geen ander woord voor: zijn haren zijn natuurlijk blond en net lang genoeg om met gel in alle richtingen te stylen. Hij is iets kleiner en slanker dan ik. Zijn tepels priemen door zijn strak, spierwit T-shirt en ik merk dat de ruimte in mijn slip kleiner wordt en mijn gedachten niet meer gefocust zijn op wat hij vertelt. Ik beeld me in dat hij rechtstaat, me zwoel aankijkt, de riem uit zijn jeans trekt en de gulp knoop voor knoop opent.
Plots voel ik een pijnscheut in mijn scheenbeen, Lander heeft me geschopt.
‘Hey, dromer! Nu al heimwee naar huis?’
Ik staar even en voel me wat betrapt.
‘Ik ben een dromerig type’, flap ik eruit. Ik moet echt gevatter leren zijn, zeker bij zo’n vlotte prater als Lander. Hij geeft me nog wat krediet, want hij bliksemt mijn flauwe antwoord niet verbaal neer.
Na de afwas breng ik de avond door op mijn kamer. Ik installeer mijn computer en wil van mijn eerste echte vrije avond profiteren om me als gay in Antwerpen te profileren. Dat klinkt spannender dan het is, want nadat ik wat profielen op sites heb aangemaakt, valt het aanbod van gays dat online is me wat tegen. Te oud, meestal. De sites met filmpjes geven mijn fantasieën inspiratie! Ik ruk me suf terwijl ik denk aan Axel en de ogen en de priemende tepels van Lander. In een chatbox raak ik in gesprek met een zekere Wouter die aan het tweede jaar economie gaat beginnen. Dat gesprek kalmeert mijn steigerende lul een beetje, want ik ben wel benieuwd naar wat hij te vertellen heeft. Het is een fijne kerel die nuttige info geeft over verkooppunten van cursussen, colleges die je kunt missen en de namen van goede broodjeszaken afwisselt met sappige roddels over mannelijke assistenten en docenten. Zijn taalgebruik en beeldspraak doen me vaak luidop lachen en op het einde van de avond ben ik verrast en blij (en ergens ook opgelucht) als ik op facebook zie dat hij een vriendschapsverzoek gestuurd heeft. Ik heb hier toch al een vriend! Joepie! Klinkt zielig, I know.
Als ik onder de lakens kruip en de wind zachtjes door de bladeren hoor ruisen, kan ik glimlach niet onderdrukken. Het gaat geweldig worden! Als een kind vermoeid van het ravotten zak ik weg naar dromenland. Bij mij is dromenland echter geen speelgoedwinkel vol met de nieuwste hypes, maar een men-only paradijs met een andere soort ‘toys’.
Als ik wakker word, hoor ik de douche lopen. Aangezien Cédric gisterenavond niet gearriveerd is, kan het alleen Lander zijn die zijn cafégeur van gisteren wegspoelt. Om twee uur vannacht hoorde ik hem met zijn sleutel knoeien. Ik beeld me in hoe hij zich inzeept, hoe het water langs zijn rug en billen naar beneden stroomt. Onbewust neem ik mijn halfstijf lid vast en begin er zachtjes aan te sjorren. ‘Nu niet’, plaag ik mezelf. Mijn rechtervoet zet ik neer op de grond en de rest van mijn lichaam volgt met tegenzin. Vandaag is een belangrijke dag en ik word wat nerveus als ik denk aan wat me allemaal te wachten staat: soort introductie, eerste les, mensen leren kennen. Ik ben niet zo’n haantje-de-voorste dat iedereen aanspreekt, dus ik hoop dat andere mensen wat initiatief zullen nemen.
De deur van de badkamer wordt geopend en even later ook de deur van Landers kamer. Ik knoop mijn handdoek rond mijn middel, neem proper ondergoed en ga de badkamer verkennen. Ik sluit de deur en kijk rond. Op het tablet boven de lavabo staan Landers spullen netjes gerangschikt: deo, aftershave (van hetzelfde merk als de mijne!) en scheerschuim. Op de grond naast de douche ligt een spierwit T-shirt, van Lander natuurlijk! Ik raap het op en snuif er eens aan. Cafégeur, vermengd met de bekende geur van de aftershave, maar ook … de geur Lander. Ik snuif nog eens en voel dat mijn lid zich weer wat opricht. Een paar seconden later ligt het shirt netjes opgeplooid op het kastje naast de lavabo, naast mijn kleren voor de dag. Ik wil net mijn handdoek losknopen als er wordt geklopt op de deur. Nadat ik ‘ja’ heb geroepen, verschijnt de guitige, blonde kop van Lander tussen een kier.
‘Sorry, ik ben mijn shirt vergeten.’
Ik neem het opgeplooide shirt van het kastje en geef het hem. Hij draagt een lichtblauw hemdje met kort mouwen en een strakke, zwarte jeans. Lekerrrr!! Hij glimlacht verlegen en zegt: ‘Je bent zo lief!’ Ik smelt. Een minuutje later stroomt het water van de douche over me. Ik besef dat Lander een kleine tien minuten eerder in dezelfde doucheruimte stond, naakt. Mijn gedachten dwalen in duizend richtingen. ‘Zou hij hier gerukt hebben? Staan mijn voeten in restjes van zijn sperma?’ Mijn hand omklemt mijn stijve lul en vijf seconden later spuit ik tegen de douchewand. ‘Wow, dat was even nodig!’
Enkel gekleed in een strakke boxer en met de handdoek rond mijn nek verlaat ik de badkamer. Beneden aan de trap hoor ik onbekende stemmen, Cédric zal gearriveerd zijn. Dit is geen kledij om kennis te maken, zeker niet met moeders, dus ik huppel naar mijn deur.
Als ik mijn kamer binnenkom, piept mijn gsm. 1 nieuw bericht, zender: Axel!
‘Veel succes, kanjer van me!’
‘Tnx, idem ditto. Bel straks wel!’