Luxe

Het station van Berchem lag er de zaterdagochtend verlaten bij. De prille zon kon nog niet verwarmen en half wakker stond ik te bibberen op het perron. Had ik dit te vroeg aangekochte ticket niet beter verloren laten gaan? De plannen waren lang tevoren gemaakt. Met twee schoolvrienden zou ik naar Luxemburg vertrekken en via Echternach, Clervaux en meer moois naar huis afzakken. Eén vriend haakte af met een excuus van tegenvallende schoolresultaten, de andere hield het ongelukkig ook voor bekeken. Ik had gespaard voor mijn eerste reisje zonder ouders en was te koppig geweest om dit ticket te verspillen. Een gevoel van eenzaamheid overviel me. Een lotgenoot, eveneens gerugzakt trok mijn aandacht. Zou hij ook alleen op tocht zijn? Ik schatte hem ongeveer mijn leeftijd. In Brussel-Noord moest ik overstappen. Rusteloos stond ik al aan de deur terwijl de trein aan een slakkengangetje Schaarbeek passeerde. De meest volhardende prostituées zag ik op een ochtendman staan wachten terwijl mijn trein het troosteloze station van Brussel Noord/ Bruxelles Nord binnen treuzelde. Zenuwachtig zocht ik de aansluitende trein. Het was simpel. Niets is simpel als het je eerste keer is. Een kwartier slechts zou de trein naar Luxemburg wegblijven. De jongen van het perron in Berchem, mijn lotgenoot, verscheen ook op spoor zes. Ik meende een blik van herkenning op zijn gezicht te bespeuren. De jongen installeerde zich in de trein schuin tegenover mij, één plaats verder. Mijn tijd verdeed ik door het landschap in me op te nemen. Brussel is grauw langs de spoorweg; een aaneensluiting van verloederde huizen, volkstuintjes, bemoste golfplaten en graffiti. De toerist wordt niet gestimuleerd om hier de trein te verlaten.
Buiten de stad kreeg de trein eindelijk meer vaart. Voorbijsnellende glooiende velden konden me meer bekoren. Het werd een mooie zomerdag, voorlopig een beetje nevelig nog. De jongen droeg een donkergrijze geruite broek tot op de knie en een dunne zwarte fleece. Zijn donkere haren bedekten zijn voorhoofd half. Grijsblauwe ogen verrasten mij. Er zat weinig volk in onze wagon, iedereen leek in zichzelf gekeerd. De kaartjesknipper bracht de treinreizigers in beweging. Mijn overbuur onderbrak zijn ge GSM en zocht een treinticket. Ik volgde al zijn handelingen. Hij borg het ticket weer op. De zwarte fleece die overbodig was geworden, maakte hij netjes opgerold aan zijn volle rugzak vast. Hij diepte een suikerwafel en een flesje cola op. Het was een heel knappe jongen. Mijn blik streelde het landschap maar dwaalde altijd naar hem af. Van het landschap keek ik naar zijn gezicht, van zijn gezicht terug door het raam en daarna had ik de zomersproeten rondom zijn neus weer in beeld. Zijn bruine T-shirt was bedrukt met kunstig kris kras door elkaar gevlochten letters. Deze mouwtjes waren korter dan die van de shirts die hij gewoonlijk droeg. Ik merkte het aan de centimeters lichter getinte bovenarm die nu zichtbaar waren. Ik heb oog voor zon details. De fijne ronding van het stukje bleke biceps onder het mouwtje straalde extra zachtheid uit. Fijnbesnaard, dat woord beschreef hem het best. Woorden als tenger of frèle zouden hem oneer aandoen. Ik val op dit type. Bonkige of mollige types ontsnappen aan mijn aandacht, ik heb een voorkeur ontwikkeld. Daar heb ik jaren over gedaan. Toen mijn ogen de zijne kruisten, bleef hij me iets te lang aankijken om een rode gloed op mijn gezicht te verhinderen. Hoe rood kan je worden? Ik voelde me betrapt en wendde beschaamd mijn blik af. Een hele tijd vermeed ik zijn richting uit te kijken om dan toch weer schichtig een blik te werpen. Ook hij nam me in het vizier; hij glimlachte toen hij merkte dat ik dat door had.
Tegen de middag stopte de trein in Luxemburg. De jongen stapte hier ook af en even later stonden we beiden aan te schuiven bij de broodjeszaak in het station. Wat vraag je dan: van waar ben je? Meer is er niet nodig om aan de praat te raken. Hij woonde in de buurt van Breda, niet ver over de Nederlandse grens dus. We aten ons broodje buiten op een bank. Hij had een dag in Antwerpen doorgebracht en was onderweg naar Straatsburg. Hij reisde voor de eerste keer alleen, net als ik. Familie van hem werkte voor Europa. Het huurappartement in Straatsburg was beschikbaar. Ben, zo heette hij, zou daar op zijn familie wachten die hem op doorreis naar het zuiden zou oppikken. Ben had een nachtje B&B geboekt in Luxemburg stad, ikzelf verbleef er in de jeugdherberg. Zijn gezelschap beviel me en zijn vraag om de rest van de dag samen op te trekken, beantwoordde ik onmiddellijk positief. Ik liet mijn bagage voorlopig in de jeugdherberg achter. Ben torste nog steeds het gewicht van de zijne. Een langgerekt park dat de loop van het riviertje de Alzette volgt, klieft de stad in twee. Het lag diep beneden de bebouwing. Het stadscentrum was aangenaam netjes en minder druk dan gelijk welke hoofdstad. Ben had alles: grappig, vlot in de omgang en erg vriendelijk. Na een terrasje tot afscheid, probeerde ik de slaap te vatten in de gemeenschappelijke slaapkamer van de jeugdherberg. Ik had niet de moeite genomen om kennis te maken met mijn kamergenoten. Mijn gedachten bleven bij Ben die avond tot ik in slaap viel. Ik had zijn GSM-nummer (= mobiel nummer) vergeten te vragen. Zelfs de naam van zijn hotelletje kende ik niet, dom van mij. Na het ontbijt stond hij me onverwacht op te wachten aan de receptie. Of ik het erg vond nog een dag met hem op te trekken? Een aangename verrassing, ik wenste niet liever. Hij glimlachte zo stralend dat het mij vertederde. We bezochten de casematten, liepen vervolgens naar de binnenstad en zagen daar dat het All American Music Festival was. Dat leek ons leuk! Op het Place Guillaume II stond een stand waar je allerlei Amerikaanse hapjes kon kopen, zoals gepofte aardappel, maiskolf en hotdogs. Ik nam een hotdog en een maiskolf. Ben nam een broodje ham en ook een maiskolf. De hotdog had meer iets weg van een Duitse braadworst, maar lekker smaakte het wel! We genoten van squaredance muziek, die normaal niet mijn ding is. Een betaalbare cocktail ging er ook in, want er stond op het pleintje een soort van kermiscocktailstand. Daarnaast stond ook nog een tentje met bier en wijn. We namen beiden bier. Ik voelde de drang om alcohol in het lijf te krijgen omdat ik me uitgelaten voelde en nog iets anders. We bleven niet tot de avond. Aan beide zijden van een hoge brug, kun je met trappen naar beneden naar het in het midden gelegen stadspark. De zon gaf meer dan genoeg warmte. We trokken allebei ons T-shirt uit en vleiden ons neer op een grasveld. Ik voelde me euforisch gelukkig. Dat zal onder andere aan de alcohol gelegen hebben. We vertelden elkaar allerlei onzin. Alles was grappig genoeg om te gieren van het lachen. Nadat de lachspieren moe waren, kietelden zijn ogen in mijn hoofd, zijn hand trippelde om mijn middel en zijn zachte vingers vonden de weg naar mijn buik. Ik liet het zomaar gebeuren.
Zonder woorden liet ik op mijn beurt mijn hand glijden over de matblauwe aders die de binnenkant van zijn armen sierden. Ik ben voor de jongens. dat zei hij niet met woorden maar wat we aan het doen waren had dezelfde betekenis. Ja, mijn eigen twijfels had ik eerder al begraven. Mijn mond zweeg omdat er woorden zweefden die ik zelf nog nooit uitgesproken had. De zon stond laag en verdween achter de huizen daarboven. Ga je mee naar mijn hotel? vroeg Ben. Hij had een extra nacht geboekt. Nee zeggen was onmogelijk in deze stemming. Al mijn gerief is in de jeugdherberg pruttelde ik tegen. Dat was geen punt. Alles stond veilig op de kamer waar ik, spijtig, al voor betaald had. Ik kon het morgen ophalen. Vandaag: ook voor mij geen optie. We trokken onze T-shirts aan en klommen naar omhoog. Ik had nog steeds die stijve van beneden in het park. Hij duwde onaangenaam hard tegen mijn short bij het beklimmen van de trappen. Ik hoopte dat het onopgemerkt bleef, niet vanzelfsprekend door mijn losse broek. Door de mix van spanning en inspanning trapte ik op mijn adem. Ik wist vaag dat we onweerstaanbaar naar hetzelfde verlangden. Toch voelde ik me onrustig en gespannen. Ik trakteerde hem op bier op het festival waar we opnieuw passeerden. Hij trakteerde er op zijn beurt één aan mij. Maar Ben wilde geen volgende van mij. Het is niet goed als we dronken zijn zei hij. Onderweg begon twijfel me te bekruipen. Was het wel een goed idee om dit te doen? Mijn vrienden kennen mij en ik ken mijn vrienden. Ben ontmoette ik pas gisteren. Dit avontuur was te groot en te nieuw voor mij. Hij smokkelde me zijn pensionnetje binnen. Hij groette bon soir aan de receptie en ik volgde schichtig. De receptioniste keek zelfs niet op. De kamer was klein, wat normaal is bij budgetvriendelijke verblijven. Naast het smalle tweepersoonsbed restte weinig ruimte. De kamer oogde net en gezellig. De situatie overviel me. Hier stond ik plots op zijn kamer. Hij liet me geen kans om te acclimatiseren: Je mag mijn tandenborstel gebruiken, even afspoelen en dan is het in orde. Het was vreemd iemand anders tandenborstel in mijn mond te hebben maar zeker geen probleem. Ik spoelde toch goed mijn mond. Ga jij eerst in de douche, ik kom zo. Vervolgde Ben schijnbaar nonchalant. Ik begon me uit te kleden in het kleine badkamertje waar hij bij stond. Hij poetste intussen gewoontjes zijn tanden. Te vroeg vluchtte ik in de douche want het koude water deed me naar lucht happen. Van een stijve was er bij mij geen spoor meer. Ik schrok toen hij het douchegordijn opzij schoof en naar binnen stapte. Ben moet mijn onwennigheid gezien hebben. Wil je dat ik wacht tot je klaar bent? Vroeg hij. Ik schudde nee met mn lippen op elkaar geklemd en dus bleef hij. Hij had een ferme stijve, compleet rechtop stond hij. Een andere piemel dan de mijne had ik nog nooit gezien, laat staan in erectie. Veel meer benauwd dan verwachtingsvol, weerstond ik de neiging om mijn handen voor mijn edele delen te houden. Ik besefte dat dat belachelijk zou zijn. Thomas, wil je dit wel? Vroeg hij me. Het enige wat ik weet is dat we elkaar even aankeken. Toen ik mijn ogen neersloeg, stelde ik verlegen vast hoezeer zijn rechte stok contrasteerde met het kleine slappe dingetje tussen mijn benen. Hij nam een washandje en douchegel. In plaats van zichzelf begon hij mij in te zepen. Hij deed het voorzichtig en traag: mijn gezicht, armen, rug en buik voelden het zachte glijden van het ingezeepte washandje. Ik bevroor als het ware, wat een afknapper. Ben had het door. Hij werkte de wasbeurt niet af. Zijn erectie kromp zienderogen en hij waste zichzelf zwijgend. We droogden ons af. Hij trok een pyamashort aan, ik mijn boxer. Ik volgde zijn tred naar het niet al te brede bed. Snel gleed ik mee onder het laken, hij rechts, ik links. Zomeravondlucht drong verkoelend binnen door het open venster samen met geluiden uit de vreemde stad. Het gele licht van straatlantaarns verdrong de schemering daarbuiten. Verwarrende gedachten kwamen bij me op. Nog nooit ging ik zo ver. Ik lag te huiveren naast deze vreemde jongen, ik vreesde dat hij het trillen zou voelen. In de douche voelde ik me zenuwachtig als voor een moeilijk examen. Ik voelde me alsof ik blanco had afgegeven, al heb ik dat bij een examen nooit gedaan. Hoe perfect Ben er ook uitzag, hoe ik hem fysiek bewonderde, hij bleef nog steeds een onbekende die ik pas gisteren ontmoette. Waarom nam hij zelf geen enkel initiatief meer? Beiden lagen we op onze rug. We spraken geen woord meer. Ik staarde naar het nauwelijks zichtbare plafond en kon niet slapen. Door de warmte die nog binnen hing, trapten we het laken dat ons nog bedekte naar het voeteneinde. Aan zijn rustige ademhaling merkte ik dat Ben tenslotte in slaap was gevallen. Luxemburg ontwaakte samen met de schemering en het eerste verkeer wekte mij. De ochtend koelte stroomde naar binnen en streelde mijn vel. Een mooie zomerdag kondigde zich opnieuw aan. Ongestoord gleden mijn ogen over Bens lichaam. Normaal kan ik mijn ochtenderectie tussen mijn benen temmen. Vandaag drukte mijn piemel gespannen als een boog tegen mijn boxershort, de schuld van Ben. Hij lag met zijn rug naar mij gekeerd, hij ademde rustig. Ik zag de knobbels van zijn wervels en zijn rechter schouderblad uitsteken. Fijne haartjes vormden een patroon in zijn nek. Mijn hand zocht een opwindende bestemming niet ver weg. Ik wilde hem aanraken zonder hem te wekken. Eén vinger, twee vingers liet ik over zijn wervels glijden, van zijn nek tot zo laag mogelijk, heerlijk. Hij mocht niet ontwaken. Ben verroerde geen vin. Zijn hele rug verkende ik, tenslotte, een beetje stouter geworden, streelde ik zijn huid met mijn vlakke hand maar nog steeds voorzichtig. Hij leek niet wakker tot hij zich plots omdraaide en met twee grijnzende ogen in de mijne keek. Dat was even schrikken. Mijn buikspieren trokken samen bij contact met zijn vingertoppen. Hij kietelde mij. De langste, de kortste of de snelste route van mijn handen eindigde voorzichtig aftastend in de buurt van zijn pyamabroekje om daarna weer te vertrekken. Het werd een spel. Bens vingers glipten onder de rand van mijn boxer. Een warme hand voelde aan mijn koele poepje. Centimeter per centimeter aarzelde, niet rukte, hij mijn broekje omlaag. Het zou hem niet gelukt zijn als ik niet geholpen had. Eindelijk kon mijn gekromde piemel zich strekken. Bens pyamabroek volgde hetzelfde lot als de mijne, weggegooid om snel te vergeten. We lagen in een heerlijke omhelzing.
Plots omsloot hij mijn piemel met zijn volle hand. Even dacht ik dat ik onmiddellijk al mijn zaad zou verliezen, wat gisteren ondenkbaar was... Ik hield zo lang mogelijk de controle.
Maar beste lezer, niet alles moet bij je eerste keer. Hoe verliep jouw eerste poging, vertel...
Ben moest doorreizen naar Straatsburg. Ik keerde naar huis terug. We spraken af op mijn studentenkamer, twee maanden later... het duurde een eeuwigheid. Op de trein ondervond ik ... dat je tegelijk blij en verdrietig kan zijn. Dat kan ik niet beschrijven hier.

Er hoort een moraal bij dit verhaal. Doe niet wat ik heb gedaan. Het kan goed aflopen... of het kan uitdraaien op een grote teleurstelling. Dit is niet het leven van elke dag. Gelukkig bestaat er romantiek. Maar in het echte leven gaan we werken, moet het huis gekuist worden, moeten de rekeningen betaald, moeten we elkaar vertrouwen en leven met elkaars onvolmaaktheden.
Als we ondanks alles dan nog in staat zijn mekaar graag te zien, dan staan we ver.
VERTROUWEN... hetero of homo, het maakt niet uit, het is oneindig belangrijk. Elke romantiek is op het einde van de rit blabla...
Het interesseert me de ballen of ik een goede quotering krijg of niet. Simpelweg neuken daar gaat het niet om. Er is zoveel meer.
Het is nu 23.30. Ben is in Breda en ik ben thuis. Gelukkig Nieuwjaar.

Thomas