Zweden ... een vervolg - deel 4

Die ochtend liepen Johan en Tim weer kilometers achtereen. Heel af en toe onderbraken ze hun inspanningen voor een korte pauze. Tegen het middaguur liepen ze het erf van een boerderij op en vonden daar voor een paar dagen weer wat werk. Dit patroon van een paar dagen wandelen en daarna een aantal dagen werken herhaalde zich nog drie keer. Er kwam geen verdere toenadering maar ze schaamden zich ook niet meer voor hun overduidelijke, ochtendlijke harde pik.
Op een vroege vrijdagochtend verlieten ze de boerderij waar ze vier dagen meegewerkt hadden en begaven ze zich opnieuw op pad. Vooraf hadden ze de kaart bekeken en hun reisdoel bepaald. Maar het werd toch heel anders dan ze verwacht hadden.

Tegen een uur of vier waren ze even langs de kant van de weg gaan zitten om wat te rusten. Ze aten beiden een appel en namen wat te drinken. Er kwam een auto langs die even verder bleef staan. De achteruitrijdlichten gingen aan en toen de wagen op hun hoogte was, werd het raampje aan de bestuurderskant naar beneden gedraaid. Een mooi vrouwengezicht omzoomd door helblond haar kwam uit het raampje gestoken.

"Kan ik jullie misschien een lift geven?" Een vraag die ze de afgelopen tijd wel vaker gehoord hadden maar meestal resoluut hadden geweigerd. Dit keer keken ze elkaar echter aan.

"Dat hangt er van af waar u heen gaat," reageerde Tim in zijn beste Zweeds.

"Ah, geen echte Zweden dus," luidde de repliek.

"Nee, dat niet mevrouw maar is dat een probleem?"

"Als je doorgaat met me 'mevrouw' en 'u' te noemen dan wordt het dat wel," zei ze terwijl ze het portier opende en uitstapte. Ze was niet al te groot, eerder klein. Maar de handdruk die ze hen gaf was ferm. Duidelijk iemand die niet een luxeleventje leidde. "Ik heet Eva en ben onderweg naar Völdershafn." Ze zag Johan denken en haakte er meteen op in. "Denk maar niet dat je het ergens op een kaart bent tegengekomen want het stelt echt niet zoveel voor hoor! En die lift … willen jullie daar gebruik van maken?"

"We houden een trektocht," verduidelijkte Tim, "en zijn eigenlijk op zoek naar wat werk om de kost mee te verdienen voor een paar dagen."

"Nou, dat komt dan prachtig uit. In ons dorp is pas een nieuw dorpshuis gebouwd dat nodig afgeschilderd moet worden. De mannen zelf komen er niet aan toe op dit moment omdat er te veel werk op het land is maar volgende week al moet het klaar zijn voor een huwelijksplechtigheid dus … als het jullie wat lijkt?" Johan en Tim keken elkaar even aan en zonder dat ze een woord uitwisselden, bereikten ze overeenstemming en dus werden de rugzakken in de laadbaak gezet en namen de jongens naast Eva plaats. De rit duurde zo'n anderhalf uur voordat Eva de wagen naast een groot huis parkeerde. "Dit is het huis van onze dominee," verklaarde ze. "Hij heeft een gastenwoning op zijn erf staan die jullie de komende tijd, denk ik, wel kunnen gebruiken."

"Wow, meer luxe dan we gewend zijn de laatste tijd," verzuchtte Johan. Eva lachte.

"Kom ik zal jullie voorstellen." Ze was hen voorgegaan het huis in en nadat ze een paar keer geroepen had was de huiseigenaar tevoorschijn gekomen.

"Sorry hoor ik was in de bibliotheek en als ik aan het lezen ben," verontschuldigde de rijzige man met het zwarte haar zich. Hij was nog jong, jonger dan de jongens gedacht hadden toen ze hadden gehoord dat ze bij een dominee zouden logeren. Maar ja, dan moet je ook maar niet te snel conclusies trekken.

"Ik heb deze twee onderweg opgepikt en ze zijn bereid om voor wat eten en een slaapplaats het dorpshuis af te werken," lichtte Eva hem in.

"Dat zou prachtig zijn. Het moet nodig gedaan worden want …"

"Dat weten ze al. Ze zijn volledig geïnformeerd," kapte de jonge vrouw hem af.

"Oké! Zal ik jullie dan je slaapplaats laten zien?" De jongens vonden het prima. Bij de auto namen ze hun rugzakken mee en volgden hem door de tuin. Het gastenhuis was een prima verblijfplaats voorzien van alle gemakken. "Als jullie je even wat opfrissen dan is met zo'n half uurtje het eten klaar. Kunnen jullie met me mee eten. Heb ik ook wat gezelschap vanavond."

"Maar is er dat geen probleem dan. Ik bedoel is er wel voldoende voor drie personen?" vroeg Johan zich hardop denkend af.

"Eva is al aan het koken en houdt er vast wel rekening mee dat jullie mee-eten. En bovendien kookt ze altijd vrij grote porties omdat ze bang is dat ik tekort kom. Oh ik heet trouwens Per, Per Andersson," zei hij terwijl hij hen een hand toestak.

Ze hadden hun rugzakken gedeeltelijk uitgepakt, snel even het hoofd afgespoeld onder de kraan en waren toen naar het huis teruggelopen. Per, zo heette de dominee, had hen aan zijn tafel uitgenodigd en de maaltijd was bijzonder goed geweest. In Johans denkwereld was een dominee altijd een saaie man geweest maar vanaf die avond moest hij zijn vooringenomenheid duidelijk bijstellen. Per was een grote uitzondering. De hele tijd hield hij het gesprek gaande en ook na het eten tijdens en afwas en later toen hij hen meenam naar zijn zitkamer en hen wat alcoholisch te drinken aanbood, bleef hij praten. Maar … hij kon ook goed luisteren en liet de jongens hun hele verhaal vertellen en … het praten tegenover hem ging heel gemakkelijk, vond Tim. Pas tegen elf uur waren ze terug in hun huisje.

"Wow, wat een man zeg," merkte Tim op.

"Ja! Nooit geweten dat een dominee zo kon zijn," reageerde Johan en legde Tim uit dat hij altijd een heel ander beeld had gehad van een dominee. "En ook nog zo verrekte knap! Net als jij zulk mooi donker haar!"

"Misschien is hij de uitzondering die de regel bevestigd maar gelukkig is hij niet saai!"

"Zeker niet! Echt een prachtfiguur!"

"Douchen?" stelde Tim voor.

"Ja, lekker!" En zo stonden ze even later onder de douche en zagen we hoe Bengt hen daar gadesloeg.

>>>

"Maar … was het goed voor jou?" wilde Johan weten.

"Ik heb echt genoten, Johan en geloof me vanaf nu wil ik het niet meer missen," verzekerde Tim hem.

"Echt … dus …"

"Geen onthouding meer Johan. Ik wil plezier met je beleven en daar hoort seks ook bij. Edward zei me dat ik stom zou zijn als ik niet iets met je zou doen en … hij heeft gelijk gehad."

Johan ging dicht tegen Tim aanliggen en vroeg: "Ben ik net zo goed als hij is?"

"Ahhh, hou op! Ik wil je niet met hem vergelijken. Is het niet goed genoeg voor jou dat het goed was?"

"Jawel maar …"

"Nou hou op dan!" Tim draaide zich op zijn rechterzij en Johan legde zich tegen zijn rug aan.

"Ik geloof dat ik ontzettend veel van je h…"

"Nee, zeg het niet," viel Tim hem in de rede.

"Waarom niet?"

"Omdat ik niet van jou kan houden, Johan. Ik hou van Edward en wat ik ook doe met jou houden van je kan ik niet. Hij is mijn grote liefde, begrijp je dat?" Johan knikte.

"Maar …" begon hij.

"Stttt," legde Tim hem het zwijgen op. "Laten we gaan slapen. Ik ben moe. Jij niet?"
Johan was ook best moe. Hij kuste Tim op zijn schouderblad en ging op zijn rug liggen.

Bengt kwam maar niet in slaap. Allerlei gedachten hielden hem wakker. Maar als hij dan echt van jongens hield, was dat zonde? Ja, hij wist wel dat het in de Bijbel stond dat het niet goed was maar moest je dan maar gedwongen leven op een manier die niet de jouwe was? Zou God dat bedoeld hebben? Nee, hij had God, zo er al een God was, altijd gezien als iemand die het beste voor had met mensen. En in zijn geval zou dat gewoon een relatie zijn met een jongen, met een man en dan het liefste met … Maar ja, dat zat er waarschijnlijk niet in. Hij zou zijn liefde voor … moeten laten varen en een ander zoeken waarop hij net zo verliefd zou kunnen worden. Hij zuchtte eens diep en draaide zich op zijn zij. Gut, maar zou dat kunnen. Zou hij ooit hetzelfde voor een ander iemand kunnen voelen als dat hij nu deed voor … Hij wist het niet en hoe hij ook draaide en woelde in zijn bed, hij kwam er niet uit. Met allerlei malende gedachten viel hij uiteindelijk in een onrustige slaap.

Het viel Johan ook moeilijk om in slaap te komen. Waarom werd hij ook altijd verliefd op de vriend van iemand anders! Eerst was daar Olaf geweest en wat begonnen was als gewoon een avontuurtje was voor hem al snel uitgelopen op echte liefde en nu … nu lag hij hier in bed met Tim de vriend van Edward. Ook al weer net zo onbereikbaar als Olaf was geweest. En echt … hij wist dat Olaf bij zijn vader hoorde en dat Tim van Edward was maar … wanneer kwam zijn grote liefde dan een keer. Misschien moest hij gewoon wat minder gevoelig worden en niet meteen steeds zoveel liefde voor die anderen voelen. Nahhhh, ook geen echte optie. Johan wilde alleen maar het bed delen met een ander als hij er echt iets bij voelde! Anders zou het zo vreselijk leeg zijn voor hem en dat wilde hij absoluut niet. Met wijd open ogen lag hij naar het plafond te staren en uur na uur verstreek maar de slaap kwam niet. Klaas Vaak had waarschijnlijk vergeten zijn ogen vol te strooien met slaapzand of hij had niet op tijd in zijn bed gelegen!
Uiteindelijk stapte hij uit zijn bed, trok wat kleren aan, stak zijn voeten in een paar gympen, die van Tim of zijn eigen hij wist het niet, en liep naar buiten. Hij rekte zich uit en keek naar de donkere hemel waar de sterren helder flonkerden. Verderop in de tuin zag hij een lichtje bewegen: de askegel van een sigaret. Wie zou er daar zitten te roken midden in de nacht? Johan liep op het lichtje toe en dichterbij gekomen, ontwaarde hij de contouren van Per.

"Kun je ook niet slapen?" vroeg hij hem.

"Nee, jij dus ook al niet. Problemen?"

"Nou dat niet echt maar … gewoon wat onrustig denk ik."

"Toch geen ruzie met je vriend?" Johan ging naast hem op het bankje zitten en kuchte wat.

"Heb je liever dat ik de sigaret uitdoe?"

"Als het kan wel. Ik vind het een smerige gewoonte!"

"Ik ook en normaal doe ik het ook nooit maar op een geheim plekje in mijn studeerkamer heb ik een pakje verstopt en als ik heel erg diep moet nadenken, vergrijp ik me er altijd aan. Het lijkt dan of het denken beter wil lukken."

"En dit is zo'n moment om na te denken?" Per knikte. "Maar dan moet je hem misschien niet uitmaken!"

"Het lijkt me verstandiger van wel," hij liet de sigaret op de tegels vallen en maakte hem met de hak van zijn schoen uit, "en bovendien is iemand om tegenaan te praten vaak nog een veel betere remedie tenminste als je naar mijn geëmmer zou willen luisteren."

"Natuurlijk."

"Maar vertel nou eerst eens, heb je zelf problemen met je vriend?"

"Hmmm, ik denk dat je het begrip vriend anders opvat dan ik doe."

"Je hoeft er niet om te liegen hoor. Ik vind het helemaal niet erg dat jongens samen een relatie hebben. Voor mij is het geen probleem!" Johan glimlachte naar hem.

"Maar dat is juist wel het probleem. We hebben … helaas, zou ik er aan toe willen voegen, geen relatie. Tim en ik kennen elkaar nog helemaal niet zo lang en hij heeft een relatie met Edward een veel oudere man."

"En hoe komen jullie dan bij elkaar?" Johan begon rustig te vertellen. Haasten was niet nodig de nacht zou nog lang genoeg duren. Toen hij uitgepraat was zag hij Per glimlachen.

"Waarom lach je nou?" wilde Johan weten.

"En al die tijd twee van die leuke jongens met dezelfde geaardheid zonder seks?"

"Nee, niet meer dus. Vanavond hebben we het voor het eerst samen gedaan. En echt het was heel goed maar …"
"Nu komt het probleem dus," concludeerde Per.

"Ja, nu komt het probleem. Geloof je in liefde op het eerste gezicht?" vroeg Johan. "Sorry," riep hij meteen daarna, "geloven is misschien niet zo'n goed woord om te gebruiken in het bijzijn van een dominee maar ik ben verliefd op Tim geworden op het eerste moment dat ik hem zag en hij is dus niet verliefd op mij. Hij is verliefd op Edward en alhoewel we dus wat met elkaar gedaan hebben, verandert dat niets. En ik had het ook niet zo mogen verwachten natuurlijk. Maar godverdomme … sorry dat had ik niet moeten zeggen," verontschuldigde hij zich opnieuw.

"Ook ik vloek wel eens hoor als ik erg teleurgesteld of boos ben. We zijn geen superwezens moet je weten."

"Die moet ik onthouden."

"Ahhh, maar het is geen vrijbrief om maar wat aan te rommelen hoor!"

"Nee, dominee," zei Johan plagerig door bewust Pers titel te gebruiken, "dat zal ik niet doen. Maar wat ik wilde zeggen is dat ik zo graag een heel lieve jongen de mijne zou willen noemen. Een jongen die echt van mij is, die ik mijn vriend kan noemen en dan in de betekenis die jij er aanhechtte en dat wil maar niet lukken."

"Ja, dat kan ik me voorstellen en ik begrijp dat je na twee van dit soort vervelende ervaringen wat uit het veld geslagen bent maar geloof me," even hield hij zich stil en Johan keek hem recht in de ogen, "op een dag zul je hem vinden. Ik ben geen profeet alleen maar dominee en heb ook niet de gave om de toekomst te voorspellen maar weet gewoon dat het goed zal komen met jou."

"Dank je, Per. Dit had ik even nodig."

"Graag gedaan en zullen we nu maar gaan proberen te slapen?"

"Nou ik dacht het niet! Voor wat hoort wat zeggen we bij ons in Nederland," hetgeen hij zo goed mogelijk vertaalde in het Engels, "dus nu is het jouw beurt om te praten tenminste als je nog wilt?"

"Ja, is misschien beter van wel anders vergrijp ik me weer aan een sigaret." Beiden lachten ze hard tot ze zich beseften dat het geluid wel erg hard door de stille nacht klonk en ze elkaar grinnikend aankeken. "Ik zal er niet om heen draaien. De huwelijksplechtigheid waarvoor het dorpshuis volgende week klaar moet zijn is de mijne en Eva is mijn bruid."

"Last van koude voeten?" Per keek hem niet begrijpend aan. "Ik bedoel dat je ineens bang bent voor de verantwoordelijkheden die een huwelijk met zich meebrengen?" verduidelijkte Johan.

"Nee, dat is het niet. Ik … ik …," begon hij te stamelen en zijn gezicht begon iets te kleuren. Oh shit, hoe vertel ik dit nou. Ik heb het namelijk nog nooit aan iemand verteld en dat maakt het zo moeilijk."

"Doe rustig aan en neem alle tijd. Mijn moeder, jammer genoeg leeft ze niet meer, zou op dit moment aan zijn komen draven met een potje thee en wat koekjes." Per begon te lachen.

"Misschien niet zo'n gek idee. Zullen we naar binnen gaan?" stelde hij voor. Johan vond het best en met z'n tweeën liepen ze de tuin door naar het huis toe. Per leidde hem naar de keuken en daar zette de dominee een ketel met water op het fornuis. Terwijl Johan plaatsnam aan de tafel, zette Per de theepot en twee mokken klaar. Het duurde niet lang voor het water kookte en Per vroeg Johan of hij voorkeur had voor een van de vele soorten kruidenthee die zijn keukenkastje rijk was. Hij koos voor kamille. Tijdens het trekken van de thee praatten ze over allerlei gewone dingen en niet echt over het probleem dat Per wilde behandelen. Waarschijnlijk deed hij dat bewust, dacht Johan om het nog even wat uit te stellen. Johan vond het prima maar zou niet eerder weggaan dan dat het hete hangijzer besproken was. Hij was altijd al iemand geweest die graag naar anderen luisterde zonder trouwens het idee te hebben dat hetgeen hij te zeggen had ook iets zou kunnen helpen. Maar luisteren alleen al kon heel therapeutisch werken, wist hij. "Oké laat ik dan maar beginnen," sprak Per nadat hij voor hen beiden een mok met heerlijk ruikende en dampende thee had volgeschonken. "Al zo lang ik mij kan heugen, heb ik iets met jongens." Nu was het Johans beurt om verbaasd te kijken. "Ik zie dat het je verbaast maar ik kan het nou eenmaal niet veranderen. Het is waar en altijd al zo geweest. De eerste jaren op de lagere school al en later op de middelbare werd dat gevoel alleen maar groter. Ik elke groep waar ik in zat, had ik wel een jongen die mijn favoriet was maar verder dan dat ging het niet. Natuurlijk wel op de momenten dat ik helemaal alleen was. Dan, in de stilte van mijn slaapkamer, trok ik me af terwijl ik speelde dat het de hand was van Eric of van Kalle of van Björn of van wie dan maar ook die mijn pik betastte. Toen ik naar het internaat ging, moest ik me wat dat betreft wat inhouden omdat ik een slaapkamer deelde met drie andere jongens maar dat was alleen maar in het begin. Al snel hoorde ik de anderen ook bezig 's nachts en deed ik het ook gewoon. Samen onder de douche vond ik heerlijk. Twintig jongens op een rij en dan maar zorgen dat ik geen stijve zou krijgen." Johan glimlachte naar hem. "Op de universiteit had ik gelukkig een kamer alleen en leefde ik me weer uit in mijn fantasieën en daar … daar is het eigenlijk altijd bij gebleven."

"Nooit eens iets gehad dus met een andere jongen?" vroeg Johan belangstellend.

"Nee, het is er nooit van gekomen omdat ik het niet aandurfde. Ik was gewoon te bang om voor flikker versleten te worden. Was te bang om uitgestoten te worden want dat gebeurde! Als de jongens het vermoeden hadden dat een ander … nou dan had je het zwaar te verduren en dus … hield ik mijn masker al die tijd op."

"Dat moet een heel moeilijke tijd voor je geweest zijn."

"Ja, dat was het ook maar het werd nog moeilijker. Ik had dus besloten om dominee te worden en las heel veel in de Bijbel. En misschien ken je het boek," Johan knikte, "het is nou niet bepaald homovriendelijk." Johan knikte opnieuw. "Maar gelukkig realiseerde ik me heel snel dat het boek niet een gids is hoe we vandaag de dag moeten leven."

"Zooo, en dat voor een dominee," zei Johan met oprechte verbazing. Per lachte luid.

"Dat is het dus zeker niet. Het boek is heel, heel lang geleden geschreven met een bepaald doel en lang niet alles is zomaar in onze tijd toepasbaar. Maar … een dominee die homofiel is, is toch nog wel heel bijzonder en dus … zat het er voor mij weer niet in. Ik werd in dit dorp hier beroepen en op de allereerste dag dat ik kennismaakte met mijn gemeente zag ik Eva. Het was liefde op het eerste gezicht, net zoals jij me dat eerder uitlegde. Ik geloof er dus wel degelijk in! Maar ook zag ik op die dag die jongen, die jongen die mijn hart zowat stil deed staan. Hij was zo ontzettend mooi dat ik haast geen adem kon krijgen en toen hij mij zijn hand reikte om zich aan me voor te stellen, hoorde ik helemaal niets en hield ik veel en veel te lang zijn hand beet. Hoe ik me eruit gered heb, weet ik niet meer maar ik was totaal van slag. Echt, als je hem zou zien dan … dan zou je misschien net als ik onder de indruk zijn van zijn uiterlijk." Per bloosde diep en Johan waagde het voorzichtig om een hand op zijn hand te leggen.

"Ik geloof je Per en voel gewoon dat je niet alleen maar lichamelijk in hem geïnteresseerd bent."

"Gelukkig dat je dat begrijpt want dat zouden heel veel mensen kunnen denken omdat hij zoveel jonger is dan ik ben. Ik ben inmiddels 28 en hij is nog zo jong."

"Leeftijd is niet belangrijk, Per. Dat kun je zien aan Tim en Edward. Ik weet niet hou oud Edward is maar er is een enorm leeftijdsverschil tussen hen, veel groter nog dan tussen jou en je vriend."

"Maar zelfs als ik ervoor uit zou komen dat ik homo ben en men het zou accepteren dan zou ik nog gek aangekeken worden omdat hij nog zo jong is. Ze zouden me een pedofiel noemen."

"Maar dat slaat toch helemaal nergens op! Je bent toch niet iemand die steeds een andere jonge jongen wilt. Toch niet iemand die van plan is je geheime vriend in te ruilen zodra hij ouder wordt." Per schudde zijn hoofd.

"En dat is dus mijn probleem; mijn geheime vriend. Niemand zou het mogen weten maar ik weet niet of ik het geheim wil houden voor Eva. Ik weet niet of ik wel met zo'n geheim het huwelijk in moet gaan. Ik weet niet of mijn liefde voor die jongen platonisch kan blijven. En anderzijds wil ik ook gewoon met hem vrijen. Wil ik eindelijk een jongen om seks mee te hebben. Wil ik een jongen heel dicht tegen mijn lijf aan kunnen drukken zonder me te hoeven schamen voor mijn lichamelijke, wellustige reacties." Een traan begon te blinken in Pers linker ooghoek en snel veegde hij hem weg.

"Je niet groot houden Per, dat heeft geen zin. Laat je emoties gaan want anders creëer je een hel voor jezelf."

"Ik weet het maar alles is gewoon zo'n onmogelijkheid. De dingen die ik wil, kunnen gewoon niet. Ik kan toch niet houden van mijn vrouw en tegelijkertijd rommelen met een jongen? Dat kan ik gewoon niet! Ik wil Eva niet bedriegen met mijn liefde voor een ander hoe mooi die ook is. En … en … bovendien weet ik helemaal niet of die jongen wel zo is als ik denk dat hij is. Misschien moet hij wel helemaal niets van mannen hebben, helemaal niets van mij hebben!"

"Ja, dat weet ik zo ook niet maar je hebt het ook nog nooit voorzichtig gepolst, zoals ik begrepen heb of niet?"

"Ik zou niet weten hoe je zoiets moet aanpakken! Ik ben gewoon een kluns op dat gebied en … als ik hem al bij me zou hebben, zou ik niet weten wat ik met hem zou moeten doen. Ik ben gewoon een stumper."
"Ervaring met Eva heb je al wel?" vroeg Johan voorzichtig.

"Ja. Een jaar nadat ik hier woonde hebben we voor het eerst met elkaar gevreeën en zijn ook meteen onze plannen gemaakt om te gaan trouwen. En … ik heb het idee dat ik dat wel goed doe. Ze klaagt tenminste nooit," zei hij met een glimlach.

"Nou, ik denk dat je je dan geen zorgen moet maken dat je niet zou weten hoe het met een jongen te moeten doen. Tenminste ik heb me daar nooit zorgen over gemaakt. Voor mij was het iets heel natuurlijks en voor jou denk ik ook."

"Kun je je nu voorstellen dat die sigaret nodig was?"

"Die sigaret is alleen maar dodelijk Per en wat je in elk geval niet moet doen is weglopen voor je problemen. Je weet wat je wilt en … moet dan ook dingen gaan doen. En ik weet niet precies hoe maar je zult er uitkomen daarvan ben ik overtuigd en ik ben geen profeet en niet eens een dominee!" Per begon te lachen en Johan lachte met hem mee. Beiden lieten ze zich dit keer door niets weerhouden. De tranen biggelden over hun wangen en ze kregen pijn in hun buik van het lachen.

"Dit gesprek heeft me ontzettend goed gedaan Johan. Bedankt dat je naar me hebt willen luisteren."

"Jij hebt tenslotte ook naar mij geluisterd!"

"Dat wel maar … ach het was gewoon heel goed. Je bent een bijzondere vent!" Zachtjes streelde hij met zijn hand over de hand van Johan nu. "Op het moment dat ik het nodig had, was jouw hand ineens op de mijne en dat heeft me heel goed gedaan. Bedankt daarvoor."

"Niets te danken, Per. Ik heb het graag gedaan en … jouw geheim is veilig bij mij maar zou ik het misschien wel met Tim mogen bepraten?"

"Ja, dat is goed. Lijkt me geen probleem." Ze dronken samen nog een mok thee en toen namen ze hartelijk afscheid van elkaar. Johan opende zijn armen en Per koesterde zich in zijn omhelzing. "Dit voelt heel goed Johan. Heel erg goed."

"Vind ik ook Per."

Wordt vervolgd...