Ik draaide me ook om en verstijfde. deel 14

Ik draaide me ook om en verstijfde. Deel 14

Kasper en ik hadden samen een heel ontspannen ochtend. Samen gewandeld en koffie gedronken. En maar praten. Zo kwamen we heel wat van elkaar te weten. Wat hadden onze levens veel paralellen in onze jeugd met die ene vriendschap die je hele jeugd bepaald had. Heerlijk om dan weer samen thuis te zijn. Met een diepe zucht zakte Kasper op de bank: ‘Ronald, wat ben ik toch blij met je. Ik heb me al tijden niet zo gelukkig gevoeld.’ Ik glimlachte en kon dat gevoel met hem delen. Davy kwam ook en het was nu wachten op de jongens. Davy en Kasper konden het ook heel goed met elkaar vinden. Het was of ze elkaar al jaren kenden. We zaten gezellig te babbelen over ditjes en datjes toen er gebeld werd. De jongens kwamen binnen.
‘Is het goed dat onze chauffeur ook even mee binnen komt?’ vroeg Bob.
‘Natuurlijk.’ zei ik en Bob stelde zijn broer Jesse voor. Wat een kerel was dat. Sprekend Bob, maar dan net wat ouder, mannelijker. Maar de gelijkenis was verbluffend. Ik staarde hem aan en keek naar Bob en weer van Bob naar hem. Jesse grinnikte. ‘Ja, ze zeggen dat we op elkaar lijken.’
‘En niet zo’n beetje ook. Maar mannen kom verder. De anderen wachten en we zijn heel nieuwsgierig naar jullie verrassing.’
John, Maarten en André gingen eerst de kamer binnen. Daarna hield ik de deur open en kwamen Bob en Jesse. Met het grote pak.
De jongens kenden Kasper aan dus stelde ik ze voor aan Davy. Maar deze was helemaal perplex en keek van Bob naar Jesse, en stotterde: ‘Hallo,’ en op dat moment was het even stil. Je kent dat wel: Je zou een speld kunnen horen vallen. Jesse en Davy keken elkaar aan en waren beide verward door de situatie. Iedereen nam dat gewaar en keek de beide mannen afwachtend aan met van die gezichten: “Wat gebeurt hier?” Beiden steeg het rood naar de kaken. Wat was er hier gaande!
‘Zien jullie spoken of zo?’ vroeg ik terwijl ik ze beiden aankeek.
Jesse was de eerste die zich herstelde. ‘Nee, helemaal niet. Maar ik zie hier een collega die ik al een tijdje niet meer gesproken heb. Dag Davy, ik ben blij verrast je hier te zien.’
‘Dag Jesse,’ hakkelde Ronald, ‘dat is wederzijds.’

Davy moest even de tijd hebben om de boel op een rijtje te zetten. Dit was de jonge man die hij een aantal jaren geleden spontaan op zijn werk had gezoend. Het was hem overkomen. Ook hadden ze samen gesprekken gehad over ho- en bi-seksualiteit. Maar deze man was zo mooi en zo aantrekkelijk dat hij overplaatsing had aangevraagd naar een andere afdeling, waar toevallig een plek vrij kwam. Hij kon niet voor zichzelf instaan om dagelijks met dit stuk te moeten werken. Dan had hij zich niet kunnen beheersen. En een of andere vorm van een relatie op het werk was wel het laatste waarop hij toen stond te wachten. Veel te riskant voor zijn positie als getrouwde man. Ze groetten elkaar in het voorbijgaan altijd en steeds maakte zijn hart dan een sprongetje. En dat stond nu zo onaangekondigd hier. En nog wel bij die vriend, waarover ze in hun gesprekken hadden gehad. Hij had Ronald niet bij naam genoemd, maar wel dat hij van jongs aan zijn bi-vriend was. Geen naam, maar toch. Die man was verre van gek en kon buitengewoon goed verbanden leggen. Dit verwarde Davy en niet zo’n beetje ook. Hoe zou dit aflopen. Was hij maar niet gekomen. Maar het feit lag daar nu eenmaal. Dus het beste van te maken. Hij hermande zich en zijn stem klonk vaster.

‘Even voor de duidelijkheid, Jesse en ik hebben in het verleden heel intens samen gewerkt. Eerst als stagiaire en later, toen hij zijn studie journalistiek had afgerond als collega. Door een bepaalde reorganisatie van ons bedrijf ben ik op een andere afdeling geplaatst. Vandaar dat we elkaar een tijd nauwelijks gezien en niet gesproken hadden.’

‘Ik ben echt blij je weer te zien Davy.’ vervolgde Jesse en kwam een bepaalde twinkelingen in zijn ogen.

Ze zeggen wel eens een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Ik wist in één keer wie dit was. Dit was die collega die hij gekust had. Die collega die daarna uit de kast was gekomen. Nou dan hadden we wel een stel homo’s en bi’s bij elkaar. De hetero’s waren ver in de minderheid.

Ook Bob was die blik niet ontgaan. Was dit die man waarover Jesse hem gisteravond had verteld? Het moest wel. Hij zag het duidelijk aan de blik en lichaamstaal van zijn broer. En hij merkte ook de schok en het verbaasde gezicht van die Davy. Hij zou hem er straks wel naar vragen. Zou dit nog verdere gevolgen hebben?

Ik redde de situatie om iedereen een plaats aan te bieden. Een beetje inschuiven op de beide banken en een paar op de grond en zo had iedereen een plek.
‘Jongens wat leuk dat jullie er zijn. Willen we eerst allen een kop koffie?’ Ik liep naar de keuken. Davy kwam achter me aan met de woorden: ‘Ik help je wel even.’
In de keuken zette ik hem meteen voor het blok. ‘Is dat die collega die je gekust hebt?’
‘Ja, maar waarom denk je dat?’
‘Man, je had jullie beide gezichten moeten zien. Je moet wel een erg grote oen zijn als je daar niet van alles af kon lezen. Vooral als je van bepaalde feiten op de hoogte bent.’ Ik keek Davy aan. Zijn ogen stonden weer een onzeker. ‘En ik weet zeker dat ik niet de enige was die dat opviel.’
‘Hoezo, wie nog meer dan.’
‘Bob. De blikken die van jou naar zijn broer gingen, waren als het ware een stomme film, en spraken boekdelen.’
‘Zouden de anderen ook wat gemerkt hebben?’
‘Ik denk niet, je moet wel ingewijde zijn om sommige signalen te kunnen interpreteren. Tja, en dat ben ik en ik denk Bob ook.’
‘Is Bob dan ook homo.’
‘Ik denk het wel, maar ik heb zo’n vermoeden dat ze ons dat zullen zeggen nadat Kasper het over ons verteld heeft.’
‘Gaan jullie het dan vertellen.’
‘Ja, en je krijgt straks te horen waarom. Ik heb voor jou ook nog een verrassing.’
Davy kwam achter me staan en kuste me in de nek. ‘Maar vergeet niet dat ik van je blijf houden. Ik kan en wil je niet kwijt.’
‘En ik jou ook niet, dat weet je toch. Kom, we moeten naar binnen. De gastheer kan niet in de keuken blijven staan smoezen.’

Even later zaten ze gezellig te praten over wat ze beleefd hadden op het dancefestival. Toen vroeg Bob even de aandacht, speciaal Ronald en ook Kasper.
‘We hebben een kleine verrassing voor jullie. Ten eerste wil ik Ronald bedanken. We hebben enorm genoten van het feest dat ons door jou is aangeboden. Maar dit is ook een beetje voor Kasper. Want als jij niet op die plek bij de wijn was geweest, was jij niet zo van de kaart geraakt. Dus is dit een beetje voor jullie beiden.’ Bob keek de kring rond. ‘Het leeuwendeel van dit werk en ook het idee komt van John.’

Applaus klonk. John ging staan en samen gaven ze het ingepakte stuk werk. Ronald en Kasper pakten het gezamenlijk uit. Het papier werd er voorzichtig om weg gehaald. Het was even stil. De verbazing was van de gezichten van hen en ook van Davy af te lezen.
Schitterend, wat mooi. Wat een prachtig stuk werk. e.d. waren de geluiden die bij hen over hun lippen kwamen. Wat een gelijkenissen. En wat een voorstelling. De vallende wijnman, idolaat van de manager. En de sterren van de koppen van de vier jongens en foto’s van de avond.

‘Hoe heb je dat in zo’n korte tijd geflikt,’ zei Ronald.

John vertelde, aangevuld door Maarten, over zijn hobby, en scholing om zijn talenten te ontplooien. Ook vertelde hij dat hij dit samen met Bob had gemaakt en dat Bob een heel snelle leerling was.

‘Dit zou Rebecca moeten zien, dit is echt iets voor in haar galerie.’ Zei Davy, en naar de jongens: ‘Rebecca runt samen met haar hartsvriendin een galerie.’ Hij pakte zijn mobiele en maakte er meteen een foto van.

‘Hier moeten we wat op drinken,’ zei Ronald.
‘Willen jullie ook een wijntje? Iets anders heb ik niet in huis. Ja natuurlijk wel fris, maar geen bier.’
‘Wij drinken geen alcohol, maar voor deze keer proosten we graag met jullie mee.’
‘Ik proost dan wel mee met fris,’ zei Jesse, ‘want ik moet dit zootje ongeregeld nog weer naar huis brengen.’
Er werd geproost.

Aangezien de jongens weinig of geen alcohol gewend waren zaten ze met rode konen en werden ze steeds loslippiger. Het was reuze gezellig.
Jesse zat dicht tegen Davy aan. Hij voelde de warmte van diens lijf. Zo nu en dan ontmoeten hun blikken elkaar. Soms net iets langer dan gewoonlijk.

Ik zag het en moest wel een beetje grinniken.
Ook Bob viel het op. Ik zag hem naar Jesse knipogen. En wat ik straks ook al zei: “een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.”
Ik zag ook dat Jesse zijn hand achter de rug van Davy hield en hem zo ongemerkt mogelijk over de rug wreef. Davy glimlachte naar hem en klopte hem op zijn knie. Ik vond het gewoon spannend mijn vriend zo verleid te zien worden.

Maar het was nu tijd voor de andere verrassing. Ik ging staan.
‘Mannen, Kasper en ik hebben jullie wat te vertellen. Kasper, jij eerst.’
‘Tja, hoe zal ik beginnen. En waarom zou ik jullie dat eigenlijk moeten vertellen.’
Bob zat met rode wangen en pretogen en flapte er uit: ‘Doe maar Kasper, zeg het maar, we weten het toch al. Wij waren erbij.’
Kasper keek Bob aan en ik lachte in mijn vuistje.
‘Goed meneer bijdehandje, en als ik iets anders zeg dan jij denkt ga je over de knie.’
Iedereen lag in een deuk.
‘En wie wou je daarvoor meenemen?’
‘Ik heb hier een kamer vol, en die helpen me vast wel. Maar nu serieus. Wij, Ronald en ik zijn een beetje gek op elkaar. Tja, zou je kunnen zeggen: We hebben verkering.’
Er klonk applaus en Kasper kwam naar me toe en gaf me een kus.

Toen gingen ze ons allemaal kussen. En het waren niet zomaar kussen. De jongens waren een beetje baldadig en kusten me pal op de mond. Bang waren ze in ieder geval niet en vies van een kus helemaal niet.

‘Dan hebben John en ik ook wat te zeggen.’ zei Bob terwijl hij John bij de hand pakte en omhoog trok. John keek hem aan. Bob wilde het toch stil houden? En hij trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.
‘John en ik zitten in hetzelfde schuitje.’ Het is voor mij nog even wennen, want ik weet nog maar pas dat ik op jongens val, maar John is er al uit. We gaan het in ieder geval proberen.’
En meteen viel John hem om de hals en gaf hem een intense tongzoen.

‘Mogen wij jullie ook nog feliciteren.’ zei André. ‘Nu moet ik mijn beste vriendje delen met iemand anders.’
En Maarten er achteraan: ‘En ik de mijne.’

Toen ook weer een hele kusronde achter de rug was nam Davy het woord:
‘Jongens wat mooi toch. Maarten en André, wees niet bang dat je je vriend kwijt raakt. Mijn vriend is Ronald en we zijn vrienden voor het leven en blijven dat ook.’ De jongens keken van Davy naar Kasper.
‘Ja, en zo hoort het ook,’ zei die. ‘Vrienden voor het leven blijven vrienden voor het leven. Daar kan niemand tussen komen. Zelfs een partner niet.’
Davy ging verder: ‘Maar dat hoeft ook niet, het is eerder een verrijking.’ En hij keek van mij naar Kasper.

Ik nam weer het woord: ‘Dan heb ik nog een verrassing, en zie maar of jullie er gebruik van willen maken en hoe. Ik heb voor het komend weekend een achtpersoons bungalow aangeboden gekregen op een groot recreatiepark. Die heb ik geaccepteerd. Daar wil ik jullie allemaal uitnodigen. Om onze nieuwe verkeringen en vriendschappen te vieren.’

Ik zag verbaasde gezichten en ook twijfel. Zo maar weer in een weekend weg bij de relaties? Maar ook daar had ik aan gedacht. ‘Het is van vrijdag t/m zondag. En om voor jullie partners, en ook voor jouw gezinnetje Davy iets leuks daar tegenover te zetten, stel ik voor hen de hele zaterdag uit te nodigen in het subtropisch zwemparadijs. Voor die vrijheid die jullie krijgen moet er dan toch wel wat tegenover staan. Noem het maar wisselgeld. Ik neem de entreekosten daarvan voor mijn rekening. Maar de echte reden is dat ik het leuk zou vinden jullie vriendinnen te ontmoeten en dit is ook een leuke manier dat Kasper kennis maakt met de vrouw en kinderen van Davy. Maar ik weet, het is kort dag, maar zo gaat dat altijd met die aanbiedingen. Kasper en ik zouden het leuk vinden, maar jullie moeten eerst je achterban raadplegen. Wij gaan zo wie zo. En jullie zijn meer dan welkom.’

‘Ik ga direct bellen, ik denk dat Miranda dat tof vindt. Ook om jullie allemaal te ontmoeten.’ zei Maarten en hij liep naar buiten.
‘Ik ga ook nu bellen,’ zei André. ‘Maar is het dan de bedoeling dat wij het hele weekend blijven en zij alleen de zaterdag komen.’
‘Ja, want er kunnen niet meer mensen in het huisje en het lijkt ons leuk met dit clubje te zijn.’
‘Goed idee wijnman, dat vind ik ook. Je bent anders een goed diplomaat. Je weet het goed te verkopen.’
‘Ik bel Rebecca nu ook, dan weten we allemaal waar we aan toe zijn. Ik denk dat ze het tof vindt en voor de kinderen ook.’ En ook Davy verdween naar buiten.
‘En jij Jesse, ga je ook mee?’ vroeg ik. Ik had gemerkt dat er tussen hem en Davy nog steeds iets was. Nu ik Kasper had zou dat voor Davy helemaal niet zo gek zijn en hoefde hij zich minder bezwaard te voelen.
‘Ik hoor hier toch niet bij?’
‘We hebben acht plekken en als jij mee gaat dan zijn we met z’n achten en ik denk dat Davy dat ook leuk zou vinden. Dan kunnen jullie heel wat bijpraten over de afgelopen jaren.’
Jesse keek me aan met een gezicht van: Wat weet jij. ‘Als die uitnodiging dan ook voor mij is dan ga ik graag mee.’
Ik zag Bob stralen. Hij keek Jesse lachend aan en gaf hem een knipoog. Dat ontging mij niet. Daarom wist ik wel bijna zeker dat van wat er voorgevallen was tussen zijn broer en diens collega hij op de hoogte was.
Het thuisfront werd gebeld.
Even later zaten weer gezamenlijk bij elkaar en we proostten op het weekend. Allen vonden het een schitterend idee en de aanhang had ook zin in een dagje subtropisch zwemmen.

Even later zaten de jongens weer in de auto. Ze waren wel een beetje luidruchtig van de wijn en Jesse moest ze regelmatig tot rust manen. Ze zongen gore liedjes, maar wilden nog niet naar huis. Ze grepen elkaar zo nu en dan spontaan in het kruis en Bob en John zaten goor te tongen. Besloten werd om bij de beide broers een koffiepauze te houden. Met een alcohollucht moesten ze niet thuiskomen, want dan kregen ze voor volgende week echt problemen en was de kans groot dat ze niet mee mochten.
Even later zaten ze gebroederlijk met z’n vijven aan de keukentafel. Jesse zette een grote pot koffie en ook het tostieijzer werd aangezet. Samen sneden ze kaas en ham. Een brood was er zo door heen.
‘Jesse want ben je toch een schat.’ zei John. ‘Als ik niet verliefd was geworden op je broer dan zou ik dat worden op jou. Ik vind je een schat.’
‘Dan weet je tenminste bij wie je terecht kan wanneer Bob toch hetero blijkt te zijn.’
‘Oh maar ook met Bob kan ik bij je terecht en jij bij mij..kus,kus.’
Iedereen lach in een deuk en Bob stak zijn tong uit naar Jesse.

Jesse werd door de ongedwongen open sfeer nieuwsgierig naar hun relaties en hoe dat nu precies zat. Nu ze een beetje aangeschoten waren en de hele club bij elkaar leek het hem een uitstekend moment om ze een beetje uit te horen.
‘Vertel eens Maarten, vind jij het wel leuk dat Bob nou verkering heeft met jouw beste vriend? En jij André, wordt jouw vriendje ook niet even door een ander ingepakt?’
Er viel even een kleine stilte.
‘Hoezo Jesse.’
‘Omdat jullie verkering hebben hoeft onze vriendschap toch niet onder te lijden? Wat jij John.’
‘Nee hoor. We hebben straks toch gehoord: Vrienden voor het leven blijven vrienden voor het leven.’
André keek Jesse een beetje ontnuchterd aan: ‘Maar wat wil jij eigenlijk vragen Jesse. Want er zit meer achter die vraag. Wat wil je eigenlijk precies vragen.’
Jesse keek de tafel rond. Zou hij het zo prompt verloren kunnen zeggen? Zou hij ze niet voor het blok zetten over iets dat ze liever voor zichzelf houden? Toch trok hij de stoute schoenen aan. Hij voelde dat aan en wilde het weten ook. De jongens waren nu erg loslippig dus dit was het moment.
‘Laat ik het dan op de man vragen. Denk je dat de seks tussen jullie minder of anders wordt nu zij verkering hebben?’
‘Hoe bedoel je. Minder seks met John?’
‘Precies zoals ik het zeg.’
Bob kwam ertussen. ‘Laten we open kaart spelen. Jesse weet van André en mij en hij vermoed waarschijnlijk dat John en Maarten een gelijksoortige vriendschapsrelatie hebben. Dus een vriendschap, die verder gaat dan alleen maar met elkaar voetballen of zo. Een vriendschap die ook een seksuele lading heeft. En omdat Ik nu verkering heb met John vraagt hij zich af of dat een verandering geeft in de relatie tussen de oude vrienden.’
‘Hoe weet jij dat van Bob en mij. Klopte het dat je ons soms bespiedde.’ zei André met een hoog rode kleur. ‘Heb jij hem dat verteld Bob.’
‘Nee Dré, daar was hij al lang achter. Door onze eigen onvoorzichtigheid heeft hij ons al heel lang gade geslagen. Wij maakten gewoonweg vaak te veel lawaai.’
‘En ik moet je zeggen André, dat me dat vaak echt heel erg opgewonden heeft.’ glimlachte Jesse. ‘Maar hoe zit dat met jullie?’ Alle ogen waren nu gericht op Maarten en John. ‘Vertel het maar John, zei Maarten met een vuurrood gezicht. ‘Ja, Maarten en ik doen ook seksuele spelletjes en dat doen we nog steeds, ondanks dat hij verkering heeft. Wij seksen er nog steeds lustig op los. En we vinden het allebei lekker.’
‘Maar dat staat helemaal los van mijn relatie met Miranda. Ik houd van haar en John weet dat ook en zal daar nooit tussen komen. Ik ben geen homo en John weet dat. Ik zal wel een beetje bi zijn anders zouden we nooit al die jaren met en van elkaar genoten hebben. Maar ik geniet ook van Miranda, maar dat is anders. Het klinkt misschien gek, maar dat heeft niets met elkaar te maken.’
‘Ik snap dat helemaal,’ zei André. ‘zo is het ook met Bob en mij. Ik houd van Ankie en ik wil haar voor geen goud missen, maar wat ik met Bob heb is gewoon anders. Gewoon vrienden onder elkaar, maar dan ietsjes meer. Wij noemen het wel eens vriendschap met een sausje, een spermasausje. Was dit het antwoord dat je wilde weten Jesse?’
Jesse knikte. ‘Ja, mannen dat wilde ik gewoon uit jullie eigen mond horen. Fijn dat jullie me dat toevertrouwen. Ik zal dat nooit misbruiken.’
De vijf jonge mannen keken elkaar aan. Wederzijdse vermoedens waren nu uitgesproken en er kon nu vrijelijk over gepraat worden. Er werden weer tosties gegeten en weer koffie ingedaan.
‘Nu wij er zo eerlijk over hebben gesproken,’ opperde Maarten, ‘Hoe zit dat dan met jou Jesse.’
Jesse keek de kring rond. Hij zou ook open kaart spelen. ‘Ik ben homo.’
‘Ja, dat weten we, maar heb jij ook zo’n vriend of zo?’
‘Nee, daar heb ik het veel te druk voor. Ik wil nu nog geen relatie. Misschien later, maar nu nog niet. Maar een vriendschap zoals jullie hebben, heb ik spijtig genoeg niet. Wat dat aangaat ben ik stinkend jaloers op jullie. Maar ik gun het jullie van harte. Ik heb een broertje waar ik stapel gek op ben. Wij houden ook heel veel van elkaar. Ooit ben ik door iemand gekust die ik heel erg graag mag. Maar die is getrouwd en verder dan een kusje is het er nooit van gekomen.’
‘Zie je die man dan ook nooit meer.’
‘Zo nu en dan, maar dan op afstand.’
‘Jammer man, maar dan sluit je je toch bij ons clubje aan? Wij lusten er allemaal wel pap van.’ schertste John met een knipoog naar Bob. Die dat direct beaamde. Ze moesten alles eens weten. ‘Hoe meer hoe liever. Hè John?’
‘Jullie zien me al aankomen.’ opperde Jesse, maar in zijn binnenste begon er al iets te gloeien.
‘Nou waarom niet?’ Maarten stond op en ging voor Jesse staan. ‘Je lijkt op je broer en die is er vandoor met mijn vriendje dus kom hier.’ En voordat Jesse maar iets kon zeggen pakte Maarten heb plat op de mond. Hij duwde zijn tong bij hem naar binnen. Jesse was te verbouwereerd om zich te verzetten en kuste terug.
Toen voelde hij hoe er aan zijn kleren getrokken werd, zijn broek open gedaan en een warme mond zijn pik beroerde. De andere drie hadden het signaal van Maarten begrepen. Samen zouden ze Jesse inlijven in hun vriendenkring. Bob glimlachte om het totaal verslagen gezicht van zijn broer. Hij wist dat hij het lekker zou vinden, dat had hij en John al ervaren. Maar hij nam de leiding.
‘Niet hier in de keuken jongens, kom mee naar boven. Jesse heeft een grote kamer met een heel lekker bed.’
Dat hoefde hij niet nog een keer te zeggen. Jesse moest voorop met zijn broek op de knieën en zijn shirt in de handen. Bob deed de deur op slot en in optocht ging het naar boven. Jesse was weer bij zijn positieven. Hier wilde hij gebruik van maken.
‘Ik wil best, graag zelfs, maar dan allemaal de kleren uit.’
Dat was in een mum geregeld en even later lagen ze allemaal te rollebollen over elkaar. Monden vonden elkaar, pikken werden gepijpt en gerukt. Iedereen pakte iedereen. Maar Jesse wilde meer. Hij wilde ze allemaal in zich hebben.
‘Mag ik echt bij jullie club horen?’
Iedereen beaamde dat. ‘Dan wil ik door jullie allemaal geneukt worden.’
‘Ik spuit je wel in je mond.’ zei André. ‘Ik neuk alleen met Ankie.’
‘Prima man, dan zuig ik je helemaal leeg.’
Maarten was de eerst die het kontje van Jesse ging nemen. Hij was zo geil dat hij in een mum klaar kwam. Daarna vrijde hij met John terwijl Bob zijn broer flink nam. Ze bleven elkaar lachend aankijken en wisten dat dit het begin was van een nieuw leven. De derde op rij was de flinke dikke paal van John. Alles was nat van het sperma van de andere jongens, dus gleed hij gemakkelijk en soepel naar binnen. Bob ging naar André en kneep zachtjes in zijn tepels. Hij wist precies hoe hij André naar een hoogtepunt moest krijgen. Maarten pijpte Jesse naar lieve lust, dat had die kerel meer gedaan. Jesse genoot. Gepijpt worden zelf pijpen en genaaid worden. Het kon niet op. En terwijl John zich volledig leeg spoot in Jesse, spoot André zijn zak leeg in zijn mond. En Jesse zelf leegde zijn zak die door Maarten werd afgetrokken. Daar lag hij dan, uitgeblust op zijn eigen bed. Aangekeken door vier parmantige jonge mannen.
‘Dank je kerels, dank je. Wat ben ik gelukkig om bij jullie te mogen horen.’
‘Nu heb jij in één keer vier seksvrienden. We zullen allemaal van jou genieten. Want wat heb jij een lekker kontje.’
Ze gingen allen douchen en aankleden. Nog een kop koffie en dan naar huis. Wat was er toch weer veel gebeurd.
Op naar volgende week. Zij wisten dit allemaal van elkaar. De week kon niet snel genoeg voorbij gaan. Hoe zou dat met de andere drie mannen gaan? Zouden ze dit voor hen geheim moeten houden? Ze maakten zich geen zorgen. Volgende week was er weer een nieuwe week. Ze zouden wel zien.

IJsbrand
(tschrijverke@live.nl)