Vlieg er eens uit

Vlieg er eens uit.

“Oh ja, ook dat nog,” en met enige moeite worstel ik mijn paspoort uit mijn ‘moneybelt’. Op vliegvelden schijnen ze nogal verlekkert te zijn op paspoorten, heb ik mij laten vertellen. Achter mij staat een heer schijnbaar geduldig, maar ondertussen erg veel herrie er mee makend, zijn krant te lezen. Vast een zakenman die dit zo vaak doet en het allemaal maar vervelend vindt dat jongeren ook op deze vlucht mee mogen. De meisjes in de rij naast mij staan nog steeds te giechelen en ik vermoed dat het om mij is. Ik heb altijd het idee dat mensen over mij staan te kletsen.
“Ja hoor Joe, de hele wereld heeft niets beters te doen dan het over jou te hebben,” herinner ik een vriend mij vertellen wanneer we het hier over hebben. “Beetje arrogant van jezelf, vind je niet. Hoogdunk, tjonge jonge,” en ik geef hem een stevige, maar vriendschappelijke stomp op zijn schouders.

Aan de andere balie staan drie opgeschoten gasten te fleurten en tegelijktijd een belachelijk figuur te slaan tegenover de grondstewardess. “Tuurlijk voelt zij iets voor puisterige pubers!” denk ik bij mijzelf. Vind een leven.
De meisjes staan al de hele tijd te kletsen en te fluisteren in een oor en daar een hand voor houdend. Alsof ik kan liplezen! “Dan kun je beter een hand voor je kruis houden, met die achterlijke stretchbroekjes aan,” is mijn monoloog. Wat zijn er toch een hoop andere mensen op de wereld. Maar dat is ook wel leuk toch. Dat dan weer wel!

“Ja, daaag pap en mam, ga nou maar, ik red mij wel.” Mompel ik zwaaiend. Ze staan al ver weg. Maar wel leuk dat ze mij naar het vliegveld hebben gebracht. Dat dan weer wel! Mijn blik tussen mijn ouders en mij wordt doorkruist met de blik van een jongen die achter de krantenman staat. Hij heeft een grote grijns op zijn gezicht en ik zie hem eigenlijk pas staan wanneer hij bij wijze van groet met zijn hand zijn ticket naar de zijkant van zijn hoofd wijst. Ik glimlach terug en recht mij uit mijn idiote voorovergebogen positie om mijn paspoort te bemachtigen en die samen met mijn ticket aan de grondstewardess te geven. En ik heb in gedachte nog wel zo geoefend dit met een fraaie zwier in een keer te doen. Mislukt dus. Ik kijk nog een keer om naar de vriendelijke jongen, maar hij staat al met de meisjes in de rij naast hem te kletsen. Ze hebben het dus niet over mij. Ik begrijp wel dat de meisjes iets in hem zien. Aantrekkelijk uitziende gozer. Vrolijk gezicht, zongebruind en met iedere beweging meebewegend kapsel.

“Reis je alleen jongen?” vraagt de stewardess en ik kijk haar met een bedenkelijk gezicht aan. Ze kijkt in mijn paspoort en herstelt zich. Ik weet dat ik er jong uitzie voor mijn leeftijd, maar je kunt het overdrijven. Ik ben dit voorjaar twintig geworden. Gezellig feest met veel vrienden en vriendinnen en heel, heel laat geworden. Mijn ouders waren zo verstandig een hotel in Maastricht te boeken.
Ik krijg een kaart mee en een stempel in mijn agenda. “Mag ik er een op mijn hand,” vraag ik met een gek gezicht, maar voor ze kan antwoorden ben ik al doorgewandeld naar de douane.

Natuurlijk gaat er een zoemer af en mijn riem van mijn broek trekkend ga ik nog een keer terug. Of ik daarna ook nog even ‘vrijwillig’ gecontroleerd wil worden of ik afgelopen nacht geen explosieven heb gemaakt. Een douanier haalt een sensor langs mijn kleding. Ik ben een toerist, geen terrorist. Hallo! Maar goed dat ze controleren. Dat dan weer wel!
Struikelend met mijn rugzak aan een arm wandel ik door ondertussen mijn riem weer in mijn broek proberend te krijgen.

“Ik hou je rugzak wel even vast,” zegt de jongen die achter de krantenman stond.
“Ah, da’s aardig van je, maar het lukt wel hoor. Ik moet eigenlijk ook gewoon even stil staan in plaats van alles tegelijk willen doen. Hoe heb jij het voor elkaar gekregen zo snel door de douane te komen?”
“Ik zie er misschien wat minder terroristisch uit dan jij. Ik ben een toerist namelijk.” Hij grijnst en ik grijns terug.
“Bedankt voor je hulp, maar ik red mij wel,” en zet mijn rugzak neer en doe mijn broekriem terug. De jongen slentert verder en kijkt nog een keer om, zie ik vanuit mijn ooghoeken, mij vooral concentrerend op de o zo belangrijke lusjes voor de riem.

De tax-free winkels lokken met glinsterende reclame spreuken en nodigen uit tot het aanschaffen van drank en sigaretten. Ik ben niet zo een grote drinker, maar wil eigenlijk wel eens wat meer te weten komen over drank, dus koop een half litertje cognac. Ik weet niet eens of ik het wel lekker vind. Rum met cola wel. Bier gaat wel. Als het een beetje fatsoenlijk bier in een glas is. Ik heb een gloeiende hekel aan evenementen bier. Niet omdat er weinig alcohol in zit, maar gewoon omdat het lang niet zo koel, dus lekker is en in plastic zit! Ik houd meer van kwaliteit. Ben niet zo een kwantiteit drinker.

Uit de speakers klinkt de eerste omroep: “Passengers for flight KL1701 please go to gate twenty five.” Dat is mijn vlucht. Op mijn dooie gemak wandel ik naar de gate en wandel de terminal in. Vreselijk woord vind ik dat. Zou verboden moeten zijn op een vliegveld! Ik wandel langs de steward, die mij mijn plaats wijst. Door naar achteren in het vliegtuig. Zoekend naar de nummertjes hoor ik gegiechel. Ja hoor, ze hebben alle jongeren bij elkaar gezet! Dus ook de giechel meisjes. Ik wandel verder en kom steeds dichter bij hen. Het zal toch niet. Jep, het zal toch wel. Ik zit op de stoel aan het gangpad in dezelfde rij als de meisjes. Ook nog eens geen beenruimte. Maar ik geef er niet veel om. Ik ga op vakantie, dus wat kan mij dat nou bommen.

“Hey, dit is Maaike en ik ben Ingrid,” stelt Ingrid zich aan mij voor.
“Hoi, Joe. Gaan jullie naar Madrid of verder? Ik ga naar Malage.” Stel ik mij netjes voor en antwoord snel enkele vragen. De meisjes gaan inderdaad naar Madrid.
“Daarna willen we nog door naar het zuiden,” begint Maaike, “maar alleen als we daar nog geld voor hebben,” eindigen zij in koor en er volgt een giechelbui. De drie gasten komen onze kant op, druk armgebarend en hardop pratend. Ze zitten op de rij voor mij en de meiden. Het zijn meer meiden dan meisjes eigenlijk. Ze raken in gesprek met de drie en al snel zijn we er achter dat zij ook naar Madrid gaan. Ik lijk ineens een stuk minder interessant voor de meisjes te zijn en ze zijn al snel druk in gesprek met de jongens. Vijf rijen voor ons zie ik de tip van een krant, die, wanneer het vijftal iets meer decibel geeft, heftig ritselt. Ik kijk of ik de andere jongen zie, maar ondanks dat het een klein toestel is, herken ik hem nergens.

Het is vijf minuten voor vertrek als het al heel druk is in het toestel en er nog maar enkele plekken vrij zijn. Misschien hoefde hij niet richting Madrid, bedenk ik mij. Waarom maak ik mij daar zo druk om! Leuke jongens zijn toch nooit homo! Niet dat ik daar zo open over ben! Ik kijk wel beter uit. Sommige vrienden weten het wel en mijn ouders en mensen die mij al heel lang kennen en blijven vragen of ik al een vriendin heb speculeren er misschien over, maar dat is het. Geen ervaring en niet vrijpostig. De steward bij de deur zet een glimlach op en reikt naar de deur om die na de laatste passagier dicht te trekken. Het is de jongen die buiten adem binnen komt zetten. Zijn T-shirt plakt tegen zijn borst en er staan kleine zweetdruppeltjes als parels op zijn voorhoofd. Hij kijkt wat zoekend rond, opkijkend van zijn ticket naar de nummers op de rijen. Ik ontmoet zijn blik, glimlach en hij groet terug, wederom met zijn hand zijn ticket naar de zijkant van zijn hoofd brengend. Zijn stoel vind hij in de rij rechts van mij en een twee rijen voor mij.
“Die moest ik nog even halen,” draait hij zich om naar mij, kloppend op zijn linker broekzak, “je weet maar nooit,” en hij draait weer terug om zijn veiligheids riem vast te doen. Het vliegtuig zet zich in beweging en de stewardessen houden hun veiligheids instructie dansje. Ik vraag mij nog steeds af waar de jongen op gebaarde. Er is niets te zien. Behalve dan de contour van zijn telefoon.

De plastic smile van de stewardessen. De veiligheids vesten. De nooduitgangen.
“Please turn off your mobile phone, computers and other electric devices during taxiing, take off and landing.” Ik gris mijn mobieltje uit mijn broekzak en druk op off. Opkijkend zie ik jongen zijn telefoon uit zijn broekzak halen en daarbij valt er iets uit zijn broekzak. Het valt in het gangpad en hij pakt het op. Redelijk vlot, maar zo dat het geen aandacht trekt. Ik herken wat het is en wanneer onze blikken elkaar ontmoeten geef ik een korte glimlach. Hij lacht een rij witte tanden en geeft een knipoog. Condooms zijn niet iets om je voor te schamen.

Het vliegtuig maakt vaart en binnen de kortste keren zijn we in de lucht. “Airforce one is in the air,” fantaseer ik mijzelf als de president van de US, aan een Discovery uitzending over het presidentiele vliegtuig herinnerend. Ik en mijn fantasie ook. De ‘fasten your seatbelts’ lampjes springen uit en de jongen wandelt naar het toilet. Ik staar tussen de nog steeds hevig in gesprek zijnde meisjes door, via het raampje naar buiten waar al snel weinig meer te zien is. De jongen komt terug. Zijn haar en gezicht is nat en er zijn ook wat waterplekken op zijn T-shirt te zien. Hij heeft zich blijkbaar wat verkoelt op het toilet met wat water. Ik fantaseer hoe hij daar met ontbloot bovenlijf heeft gestaan, zijn handen over zijn gezicht, door zijn haar en over zijn lichaam gaand. Ik voel enige druk in mijn kruis en vind mijzelf belachelijk van zulke gedachten al opgewonden te raken. Ik pak een boek uit mijn tas en begin te lezen. Ik kan mij niet echt bij het boek houden en staar wat voor mij uit. De jongen kijkt een keer om. Dat is al de derde keer sinds we zijn vertrokken. Ik doe net of ik het niet zie, maar als hij weer voor zich kijkt blijf ik naar zijn plaats kijken. Hij zit er ontspannen bij. Heeft een paar slippers bij zijn voeten staan die hij dus blijkbaar heeft afgedaan. Zijn voeten rusten op de voetensteun en zijn tenen bewegen zo nu en dan. Ik vind dat hij mooie voeten heeft. Vind het wel een beetje geil zelfs. Ik draag niet zo vaak open schoenen. Vind mijzelf daarin veel te kwetsbaar. Maar zijn voeten blijven mijn aandacht trekken. Zijn handen liggen in zijn schoot, die kan ik maar net zien. Zijn hoofd rust op de hoofdsteun. Hij lijkt half te slapen.

Na een kwartier beweegt zijn been plots. Hij lijkt uit zijn droom te komen. Ik zie zijn armen bewegen en hij drukt met de muis van zijn hand iets in zijn kruis naar benenden. Ik voel nu echt iets in mijn eigen kruis harder worden en probeer mijn gedachten ergens anders op te richten, maar het lukt mij niet. Gedachten flitsen door mijn hoofd. Zo veel en zo snel. Na tien minuten lijk ik alleen nog maar aan piemels en aftrekkende jongens te kunnen denken. Sjeemig wat zielig, maar ook wel lekker. Ik houd mijn armen over mijn kruis, overbodig de meisjes het zicht erop ontnemend. Die hebben geen interesse meer in mij. Langzaam gaat de zwelling weg, maar ik voel iets koels en vochtigs. Oh shit, voorvocht. Het zal toch niet zo zijn! Ik wacht nog even tot ik er zeker van zijn dat er niets aan mijn kruis te zien is en wandel dan, mijn overhemd over mijn broek trekkend, naar het toilet.

Ik moet even wachten. Na enkele minuten gaat de deur open. De man met de krant wandelt het toilet uit. Geeft een grom bij wijze van groet en ik verdwijn het toilet in. Ik rits mijn broek open en haal mijn penis eruit. Er gaat een sliert van mijn eikel mijn broek weer in. Ik pak een stukje toiletpapier en veeg het zo goed en zo kwaad als ik kan weg. Shit, weer een vuile boxer. Nu al! Ik knijp vlak bij mijn balzak in de buis aan de onderkant en beweeg mijn vingers naar voren, het voorvocht er uit persend. Dit doende zie ik mijzelf in de spiegel. Er verschijnt een heldere druppel aan het eind van mijn penis. Ik voel dat ik al weer een erectie krijg. Ik vind het een geil gezicht. Dat voorvocht uit mijn pik. Ik beweeg mijn wijsvinger langs de onderkant en veeg de druppel op. Ik lik mijn vinger af. Het smaakt eigenlijk nergens naar. Ik kijk naar mijn nu wel stijve pik in de spiegel en houd hem vast in mijn rechterhand zodat ik er goed zicht op heb. Hij is niet heel groot, maar vult toch mijn hand. Ik ga een paar keer naar voor en naar achter. Het voelt goed. En dat op acht kilometer hoogte. Zo hoog heb ik het nog nooit gedaan! Ik maak nog een paar bewegingen. Nee. Nee, stop. Niet nu. Kom op zeg. Er staan misschien nog wel mensen te wachten en wat als je nou ergens naast spuit. Kappe nou. Ik knijp nog een druppel voorvocht eruit en rits alles weg. Ik was mijn handen en doe daar lang genoeg over om de bobbel in mijn broek te laten slinken. Kijk nog een laatste keer in de spiegel en open de deur. Ik stap naar buiten en loop bijna tegen de jongen aan.

“Oh, sorry,” verontschuldig ik mij in het nauwe gangpad.
“Geeft niet joh, vanwaar de haast?” vraagt hij zonder een antwoord te verwachten en duwt zichzelf met zijn rug tegen de achterwand. Ik wurm mij langs hem. Ik voel hoe zijn hand mijn kruis raakt. Per ongeluk of expres? Ik verontschuldig mij nog een keer en wandel terug naar mijn plaats en de nog steeds euforische meisjes. Ik staar wat voor mij uit. De jongen laat lang op zich wachten lijkt het. Ik wil zijn gezicht nog een keer zien. Het lampje van het toilet gaat uit en hij verschijnt om de hoek. Hij slentert naar zijn plaats terug. Niemand schijnt hem op te merken. Ik vang zijn gezicht weer en volg zijn pas. Zijn rechterhand zit in zijn broekzak en ik zie de contour ervan. De hand beweegt naar het midden van zijn broek en verschuift iets. Ik slik een keer en zie dat het de contour is van zijn stijve pik is die hij verschuift. Hij verbergt het voor de rest, maar weet dat ik het kan zien. Hij wil dat ik het zie. Ik voel mijn eigen pik verharden. Zijn glimlach. Geen knipoog, geen grijns, maar gewoon een aardige glimlach.
Ik sluit mijn ogen en zie nog steeds zijn gezicht voor mij. Hij heeft een stijve pik. Maalt het door mijn hoofd. En hij wil dat ik dat weet! Sjemig wat voel ik mij geil worden. Natuurlijk voel ik het voorvocht mijn boxer instromen. Ik kan er niets tegen doen.

De vlucht duurt niet lang meer. De twee en een half uur zijn snel voorbij. Ik pak mijn kleine rugzak en wandel het vliegtuig uit.
“Daaaag Joe,” groeten Ingrid en Maaike mij, “veel plezier en je weet waar wij zitten he!”
“Jep, bedankt hoor,” glimlach ik terug. Ik ben nog steeds een beetje ondersteboven van wat ik in het vliegtuig heb meegemaakt. Mijn piemel is weer tot normale toestand, al lijkt het soms dat normale toestand vaker hard dan zacht is! Ik herinner mij nog wel de keren dat ik ’s morgens bij Duits altijd een erectie had. Erg vervelend. En niet omdat ik Duits nou zo’n geweldige taal vind of dat de lerares Duits zo aantrekkelijk was. Nee, eerder het tegenovergestelde. Het was vast vanwege die houten stoelen en het was vast in andere lessen ’s morgens ook zo, maar Duits speelt nog altijd in mijn herinnering. Wat ik mij nu wel afvraag is of anderen dat ook hadden. Ik zal het nooit weten.

Ik moet dik drie uur wachten op de verbindende vlucht, maar om mijn vlucht niet te missen, ga ik maar niet de vertrekhal uit. Ik koop wat te drinken en een broodje. Ik kan de jongen nergens meer vinden.

Eindelijk kan ik dan het vliegtuig in. Het is deze keer vrije plaatskeuze en er is gelukkig nog voldoende plek. Zelfs bij een nooduitgang waar ik dan ook gebruik van maak. Het is helemaal niet druk in het vliegtuig zelfs. Ik verdiep mij in een tijdschrift van de KLM. Allemaal mooi en aardig en veel te duur voor mij. Ik heb maanden moeten sparen voor dit reisje en zelf nu ben ik toch nog een budgetreiziger. Ik werk in een restaurant in de bediening op donderdag, vrijdag en zaterdag avond en op dinsdag en woensdag middag rij ik met een bestelauto drukwerk naar klanten. Lekker touren en radio luisteren.
Ik kijk op wanneer er iemand naast mij komt staan en vraagt of de plek naast mij nog vrij is. Ik staar recht in het gezicht van de jongen.

“Ja, ja tuurlijk,” stamel ik. Hij gaat aan het gangpad zitten. Dit is een kleiner vliegtuig met maar twee rijen van twee stoelen. Hij steekt zijn hand uit.
“Thijs.”
“Joe,” groet ik terug, zijn hand (waar hij enkele uren geleden nog zijn pik mee verschoof!) schuddend.
“Heb jij je kunnen vermaken,” vraag ik hem, mijn gedachten op een ander spoor zettend.
“Ja hoor. Eten en wat staan lezen in de boekenwinkel. Jij?”
“Mijzelf eigenlijk een beetje zitten vervelen. Maar ook weer zitten genieten van al die mensen. Dat vind ik eigenlijk het leuke van reizen, al die reizigers zien.”
Het vliegtuig taxiet weer naar de startbaan en ondertussen geven de stewardessen weer de veiligheidsinstructie.
“Best leuk meisje is dat,” gebaart Thijs met zijn hoofd naar wat ook ik de meest aantrekkelijke van het stel vind.
“Heb je daar je condooms voor gekocht,” fluister ik. Thijs gaat recht op zitten en kijkt mij lachend aan. “Je weet maar nooit!” glundert hij.

Ik staar uit het raampje terwijl we opstijgen. Ik merk dat Thijs over mijn schouder mee kijkt en voel dat hij met zijn borst mijn rug raakt. Ik heb weinig aandacht meer voor het uitzicht, maar om Thijs zijn uitzicht niet te onderbreken tuur ik maar mee. Wanneer hij weer recht gaat zitten doe ik dat ook. Hij heeft zijn slippers weer uitgeschopt en speelt met zijn teen met de slipper. Ik staar naar zijn voeten. Nette schone voeten heeft hij. Ik staar weer wat naar buiten en zie Spanje onder mij voorbij gaan. Dan merk ik dat Thijs zijn voet zachtjes tegen mijn schoen tikt. Ik kijk naar hem, maar hij lijkt in zichzelf verzonken te zijn en naar iets aan de andere kant van het toestel te staren. Hij zal het wel niet doorhebben, denk ik en staar weer het raam uit, maar verschuif mijn schoen niet. Vanuit mijn ooghoeken staar ik naar beneden en zie hoe zijn voet telkens mijn schoen raakt. Tik, tik, tik.

Langzaam schuift zijn linkerhand naar mijn been toe tot die het ook aanraakt. Ik voel dat er spanning in mijn kruis is en kijk naar het kruis van Thijs. Zijn shirt hangt erover doordat hij zit. Dan lijkt het even of er onder zijn shirt iets beweegt. Zijn hand gaat ver over mijn been en Thijs kijkt op. Hij glimlacht weer naar mij.
“Sorry,” en haalt zijn hand terug. “Ik dacht dat je misschien ook wat voor jongens voelde,” zegt hij zacht. “Je ziet er erg leuk uit namelijk.”
“Oh, uh dank je,” zeg ik met schorre stem. “Jij ziet er ook goed uit hoor, maarreh.”
“Ja, oh dank je.” Stilte “Gaat een beetje snel voor je he?”
“Een beetje?! Ik ken je niet eens en nu voel je over mijn been. Dat is niet een beetje te snel, dat is gestart zonder start man!” Zeg ik zacht met enige nadruk.
“Oh, ja. Daar kun je wel gelijk in hebben. Maar je vind het wel fijn?”
“Fijn? Dat weet ik niet eens. Mijn gedachten schieten door mijn hoofd. Ik weet dat ik veel naar jongens kijk en er ook wel eens over fantaseer, maar nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Hier heb ik niet eens ooit over gefantaseerd man. En ik heb nogal een rijke fantasie, al zeg ik het zelf!”
“Maar ik zie aan je broek dat je het wel fijn vindt. Wat onwennig misschien, maar wel fijn. Is goed van je hoor, dat je er zo mee om gaat.”
“Wat zeg jij nou. Hoe mee omgaat?”
“Nou gewoon. Dat je niet panisch gaat zitten hinniken omdat iemand je aanraakt. Ik raak graag mensen aan en jij bent een prettig iemand om aan te raken.”
Thijs zijn hand glijd over mijn kruis en oefent er een beetje druk op uit. Ik zie nu duidelijk dat er onder zijn T-shirt iets beweegt.
“Sorry,” zegt Thijs, “Ik ben zo geil, weet je. Heb in de boekhandel in wat specifieke boeken staan kijken en had toen al een harde, maar in een boekhandel kun je daar zo weinig mee toch?”
“Uh, ja dat zal wel,” lieg ik, want ik weet verdomd goed waar hij het over heeft, al heb ik nooit ‘uitgebreid’ in een boekhandel staan kijken, te bang dat mijn pik mij zou verraden.
“Hoe verberg je dat dan?” vraag ik Thijs.
“Nou, gewoon niet. Misschien beetje een T-shirt er overheen trekken voor je naar de tijdschriften stapt, maar ik krijg overal een erectie van dus.”
“Heb je die nu ook dan?”
Thijs lacht zachtjes: “Alsof jij dat nog niet hebt gezien.”
Hij pakt mijn hand en legt die op zijn kruis. Ik voel door zijn T-shirt, korte broek en waarschijnlijk boxer zijn harde pik en voel dat mijn pik een schokje geeft.
“Lekker toch.” Zegt Thijs. “Wat is de vreemdste plaats waar je wel eens hebt getrokken?”
“We worden wel erg open zo, vind je ook niet?” Er valt even een pauze. “Ik denk dat dit in een meer was waar ik aan het zwemmen was. Het was niet druk in het midden maar aan de oever waren allerlei mensen aan het recreëren. Daar heb ik toen gerukt. Niemand die het kon zien. Denk ik. En jij?
“Hmmm, ik denk dat dit net wel was in de eerste vlucht. Op het toilet.”
“Waaaat. Dat meen je niet.”
“Ja. Echt wel. Was erg lekker zo hoog. Moet je ook eens proberen.”
Ik bedenk mij of ik hem vertel dat ik met de gedachte heb gespeeld tijdens dezelfde vlucht. Maar Thijs is mij te vlug af.
“Ik voelde dat je nog een half stijve had toen je van het toilet kwam.” Dus toch. Het was met opzet!
“Ik vroeg mij al af of je dat met opzet deed. Ben jij altijd zo vrij?” vraag ik Thijs.
“Niet altijd, maar bij jou wilde ik wel risico nemen. Je ziet er niet laf uit, maar ook niet als iemand die meteen klappen uit deelt. Je ziet er eigenlijk wel avontuurlijk en nieuwsgierig uit. Dat vind ik ook aantrekkelijk en daarom dacht ik het waarschijnlijk ook wel te kunnen proberen.”
Ik voel mij op mijn gemak bij Thijs. Hij is reuze eerlijk en ik heb ook het idee dat wanneer ik zou zeggen dat hij moet stoppen dat hij dat doet. Ondertussen heeft hij nog steeds zijn hand op mijn harde kruis.
“Ik ga naar het toilet,” zegt Thijs.

Het toilet is precies naast ons in het gangpad en ik zie dat hij de deur niet op slot doet. Sterker nog, ik zie dat hij de deur op een kiertje laat staan en dat hij op het toilet gaat zitten met zijn broek op zijn enkels. Het is maar een kiertje, maar ik zie genoeg. Al hangt zijn T-shirt voor zijn pik. Hij staart mij aan en na een minuut gebaart hij dat ik moet komen. Ik voel dat als ik ga staan dat mijn pik moet breken in mijn broek. Ik kijk achter mij. De stewardessen zijn bezig met drankjes rond brengen en een kind vermaken. Ik doe mijn veiligheidsriem los en loop half gebogen (alsof ik moet bukken om mijn hoofd niet te stoten, maar eerder om de stijve pik in mijn broek te verbergen) naar het toilet. Ik schuif de deur een beetje verder open en wring mij in het natuurlijk veel te kleine toilet. Dit is onmogelijk. Mijn eerste keer met een jongen en dat moet op een vliegtuigtoilet zijn! Ik zak op mijn knieen en kijk tegen het heen weer gaande shirt van Thijs. Hij pakt de rand van zijn shirt en tilt die omhoog. Ik zie zijn gebruinde buik. Lekker strak en heel weinig haar. Hij heeft zijn hand om zijn pik en beweegt die omhoog. Er druipt een heldere druppel voorvocht uit die hij met een vinger opveegt en naar zijn mond brengt. Hij begint te rukken en ik hou het niet uit. Ik ga staan en rits mijn broek open, neerkijkend op Thijs die heftig rukt. Thijs laat zijn pik los en graait in mijn boxer om mijn druipende pik eruit te halen. Voor de druppel naar beneden zakt steekt hij snel zijn tong uit om de druppel op te vangen, bang om ook maar iets te missen. Met zijn tong gaat hij naar het topje van mijn eikel en zuigt het vocht op. Ik geloof dat ik gek word. Ik buig voorover zodat zijn hoofd tegen mijn buik kom en aai over zijn rug. Hij zuigt en zuigt. Zijn linker hand pakt mijn rechterhand en die leidt hij naar zijn kloppende pik. Ik laat zijn eikel door mijn palm glijden en wrijf over zijn toompje. Thijs kreunt van genot. Ik pak zijn pik en begin hem af te trekken. Thijs begint te hijgen en ik voel dat ik ga komen. Ik fluister dat ik moet spuiten en hij lijkt iets van met zijn hoofd te knikken. Ik voel dat mijn hand helemaal vochtig is van zijn voorvocht en dat er dan een warme vloeistof over druipt. Thijs zijn sperma druipt over mijn hand. Zijn pik schokt in mijn hand en ik voel dat ik klaarkom. Thijs blijft zuigen en zuigen. Ik voel mij schokken en schokken en laat mijn hoofd op zijn rug zakken. Ik voel de warmte van zijn rug tegen mijn wang. We blijven zo even zitten.

Ik sta op en was mijn hand zo goed en kwaad als het kan. Ik kleed mij aan en ga terug naar mijn plaats. Ik doe de deur maar dicht en wacht op de terugkeer van Thijs. Het duurt redelijk lang en net voor de lampjes aan gaan zit hij weer naast mij.
“Dat was fantastisch.” Fluistert hij. “Vind je ook niet?”
Ik lach, “Ja, heel bijzonder!” Mijn eerste ervaring met een jongen en dan op kilometers hoogte!

Het vliegtuig zet de landing in. We begroeten de stewardess met een glimlach. Zou ze iets gemerkt hebben? Zo wel, dan laat ze het niet merken.
We wandelen naar de bussen naar het centrum.
“Waar verblijf jij?” vraagt Thijs.
“Plaza Pio XII 6,” vertel ik hem lezend vanaf mijn geprinte internet route beschrijving. “En jij?”
“Daar heb ik ook geboekt,” glundert Thijs.