Sander en Micky, deel 3

Sander streek door Mickys haren. Wat had hij toch een geluk. Hij keek naar zijn gezicht, zo perfect en mooi. Hij nam nog een frietje uit de zak en hield die voor Mickys mond. Zijn neusvleugels trilden even, maar hij sliep toch door. Sander gaapte een paar keer, hij was moe, maar nu Micky zo tegen hem aan lag, wilde hij niet opstaan. Hij keek naar het tv-scherm, de contouren waren wazig, aangezien zijn ogen bijna dichtvielen. Uiteindelijk kon hij niet meer en gleden zijn oogleden dicht.
Hij droomde dat hij bovenop een flat stond, onder hem strekte de stad zich uit, als een deken van beton en mensen die toch alleen aan zichzelf dachten. Hij voeten ruste op de rand van het gebouw, de wind speelde door zijn haren. Hij voelde ineens een hand, op zijn schouder. Hij draaide zich om, daar stond Micky.
Hey: zei hij Hoe is het?
Weet ik niet: zei Sander Alles voelt zo raar, onwerkelijk
Misschien is dat ook wel zo. Misschien ben je niet in de werkelijkheid.
We zijn toch op de top van onze flat?
Wat doe je hier dan? Waarom ben je hier?
Weet ik niet. Ineens was ik er.
Dat kan, in een niet bestaande wereld kan er veel.
Waarom ben jij hier?
Omdat jij dat wilde. Jij wilde een gids, dat ben ik.
Waar gaan we dan heen?
Micky pakte Sanders hand.
Vertrouw je me?: vroeg hij.
Ja, meer dan wie ook.
Goed, sluit je ogen en luister naar mijn stem.
Sander sloot zijn ogen, totale duisternis overviel hem.
Goed zo. En nu, doe een stap naar voren.
Dat is over de rand van het gebouw.
Mickys mond was vlak bij Sanders oor, hij voelde de adem, die ijskoud was, maar dat was rustgevend.
Als je me vertrouwt, dan gebeurt er nix.
Langzaam en voorzichtig zette Sander zijn voet naar voren. In plaats van de lucht voelde hij een soort plaat onder zijn voeten, een plaat van een zachte stof, het kriebelde onder zijn voeten.
Goed zo: fluisterde Micky, die achter hem stond Doe nog maar een stap.
Onder Mickys begeleiding liep Sander een stuk van 2 KM. Telkens klonk Mickys stem vlak achter hem.
Goed, en nu, mag je je ogen open doen.
Sander opende zijn ogen en keek rond. Ze stonden in een prachtige tuin. Rozenstruiken en treurwilgen stonden in keurige rijen langs de muur die de tuin omringde. Middenin de tuin was een vijver met lelies, voor de vijver stond een pas geschilderde bank. Micky trok Sander erop.
Wat is het hier mooi: zei Sander.
Ja he. En allemaal van jouw, jouw speciale plek. Om je terug te trekken.
Bedankt. Je bent echt een vriend.
Graag gedaan.