Sander en Micky, deel 6

Alles berust op fictie

De twee vrienden bleven zo een tijdje zitten. Door het plastic waren wolken te zien. Van buiten hoorde ze het geschreeuw van de badgasten. Af en toe spuwde de buis een knul tot vijf uit. Die dan, oftewel niet kon op staan en meteen door het water werd meegenomen, net de buis in die hij niet wilde, oftewel wel kon op staan en dan juist de buis koos die het snelste was, waardoor je het geschreeuw kon horen.
Liefkozend streek Micky door Sanders haren. Hij bedacht een spelletje waarbij hij in Sanders oor fluisterde wat de kinderen zouden worden die uit de buis kwamen. Af en toe likte hij in Sanders gehoorgang of beet zachtjes in zijn oorlel. Sander lag te soezen. Hij kon hier wel de hele dag blijven zitten.
Micky, ik wil verder. Mag ik nog een geheim weten?: vroeg Sander ineens.
Tuurlijk, kom maar mee.
Micky gleed van het platvorm en verdween in de dark buis. Sander volgde en even later liepen de twee naar een afgeschermde hoek met allemaal bubbelbaden. Micky trok Sander mee de net-struiken in. Daarachter, onzichtbaar vanaf het zwembad bleek een pad voor het personeel te zijn, die uitkwam bij een deur met: Verboden Toegang, erop.
Moeten we dit wel doen?: vroeg Sander, toch wat onzeker.
Mijn oom heeft me dit zelf laten zien: zei Micky Ander had hij dat niet gedaan.
Micky toetste een code op het toetsenbord en de deur sprong met een zachte klik open. Erachter was een wenteltrap, die helemaal tot het dak van het zwembad kwam. Toen moeste ze door een, met rood stof bekleedde, gang e uiteindelijk kamer ze uit in een prachtige kamer. Sofas, een bar, een kant helemaal van glas, zodat je op het zwembad neer kon kijken, een discobol, een echte VIP-kamer.
Wat mooi: zei Sander.
Ja he: zei Micky Meestal is dit de VIP-lounche bij zwemwedstrijden, voor familie en zo. Maar nu is het van ons.
Micky duwde Sander op een barkruk en ging er zelf achter staan. Uit een lade haalde hij een vlinderdas, die hij omknoopte.
Meneer, wat mag het zijn: vroeg hij op zakelijke toon.
Hmm, een lekker colaatje gaat er wel in: speelde Sander meer.
Kom eraan.
Micky draaide zich om een pakte een glas uit het rek. Hij schoof een andere lade open en schepte daar een lepel ijsblokjes uit, die hij in het glas deponeerde. Vervolgens schroefde hij een fles open en liet de vloeistof in het glas glijden. Hij zette het glas op de glazen bar.
Kijk eens aan: zei hij goedkeurend
Wat mag het kosten?: vroeg Sander plagend.
Een kusje: zei Micky Op mijn wang
Die gaf Sander hem natuurlijk graag. Hij boog over de bar en gaf de hotte barman een kus op de aangeboden plek. Micky bloosde en giechelde zachtjes. Hij schonk zichzelf ook een glas in en ging naast Sander zitten. Vanachter de ruit steeg het geroezemoes van de badgasten op, de radio speelde het nummer: Boys will be boys. Mickies arm hun losjes op de rand van de bar. Sander keek er vanuit zijn ooghoek naar. Zou hij het durven?

Opmerkingen, vragen, tips of iedeen: Thomasvr1996@gmail.com