De jongen in het park 6

Die nacht sliep ik ontzettend slecht en het frustreerde me nog het meest dat ik niet eens zijn naam
wist! Ik lag te woelen en te draaien en zag zijn knappe gezicht telkens voor me, compleet met zijn
stoere wilde lange blonde haren en goddelijke lichaam.!

De volgende ochtend werd ik moe wakker en het leek wel of een trein over me had gereden, ik zag
er niet uit! Mijn hoofd bonkte als een gek en ik meldde me daarom maar ziek op mijn werk.
Zo kon ik alles een beetje op een rijtje zetten. Waarom mag ik zijn naam niet weten? bleef alsmaar
telkens door mijn hoofd spoken.
Die middag besloot ik een wandeling te gaan maken om mijn hoofd wat leeg te maken.
Het was een best wel een warme middag dus ik wandelde naar het park om daar eerst wat te gaan
drinken en dan wat te gaan zitten onder de bomen. Ik voelde me echt belabberd.
Na een lekker biertje op het terras liep ik richting de ingang van het park. Het was er vrij rustig met
andere bezoekers en zo kon ik mooi de vogeltjes horen fluiten.
Halverwege het park zag ik een bankje staan en nam plaats, het zonnetje scheen in mijn gezicht en
verwarmde het koude hart in mijn lichaam, koud van alle frustratie…

Ik weet niet hoelang ik zat op dat bankje toen ik ineens achter me iets hoorden. Het leek wel geritsel
van struiken en bladeren met een stem die me heel bekend voor kwam!
Omdat er grote struiken achter me stonden kon diegene die daar liep mij niet zien, en dat bleek ook
maar goed te zijn, want toen ik me omdraaiden en wat takjes en bladeren wegtrok zag ik die jongen
ineens lopen. Hij was niet alleen, er was nog iemand bij hem. Het was een oudere man.
Ze waren druk met elkaar in gesprek en liepen richting het einde van het park waar ook het bankje
stond waar ik hem ontmoet had. Ik stond op en volgde ze op een afstand. Het was eigenlijk niet zo
netjes wat ik deed, maar ik dacht dat ik dan misschien zo dan zijn naam te weten zou komen.
Ik kon niet duidelijk horen waarover ze spraken, maar zag wel dat ze steeds in de lach schoten.
Mijn vermoedde klopte helemaal, ze liepen inderdaad naar het bankje en namen daar plaats.
Verdekt op een afstand ging ik staan kijken om te zien wat er zou gaan gebeuren.
Op een gegeven moment haalde de oudere man zijn portemonnee uit zijn broekzak, opende deze en
nam er geld uit. Mijn hart sloeg een paar keer over!!
De jongen pakte het geld aan, telde het na, borg het veilig op in zijn broekzak en gaf de man een kus!
Genageld aan de grond bleef ik staan. Van alles spookte door mijn hoofd. Wilde ik dit wel zien???
Waarom kreeg hij geld van die oudere man?? Nog steeds zaten ze samen stil op het bankje en bleven
doorgaan met praten. Ik voelde de tranen achter mijn ogen branden. Heel mijn lichaam begon te
trillen. Het zal toch niet waar zijn dat hij…?? verder durfde ik het hardop uit te spreken…
Na ongeveer een kwartiertje stonden ze samen op en liepen weer weg, terug richting de ingang.
Ik wist even niet wat ik moest doen..Meelopen of naar huis? Langzaam liep ik mee naar de ingang
en wilde gewoon weten waar ze naar toe zouden gaan. Bij de ingang stond een auto geparkeerd en
daar stapte ze samen in. Ik bleef achter met een wel heel raar gevoel in mijn lijf…
Nu was ik nog meer in de war en liep maar huis. Van alles haalde ik in mijn hoofd, wat me nog zieker
maakte.
Wat had ik me vergist in die knappe jongen!

De volgende dag toen ik net thuis was van mijn werk, en net wilde gaan douchen ging de deurbel.
Ik deed open zonder erg en daar stond hij dus! De jongen met een vrolijke glimlach.
Hij toont me zijn gsm en zegt Pas nieuw gekocht vandaag! Jij bent de eerste die hem mag zien!
Hmm zei ik en liet hem toch maar binnen. De jongen keek me wat verbaasd aan en liep toen
naar binnen, gelijk door naar de woonkamer. Daar nam hij plaats op de bank.
Hoe gaat het met je zusje? vroeg ik om het onderwerp in mijn hoofd te vermijden waarover ik
eigenlijk had willen beginnen als ik hem zou zien. Nog steeds hetzelfde zei hij wat afwezig terwijl hij
zijn gsm opstartte. Ik zweeg maar weer. Is er iets? vroeg hij me en keek me aan.
Ik zag dat het een best dure gsm was die hij in zijn handen had en moest moeite doen om te gaan
vragen hoe hij aan dat geld was gekomen. Ik ben al bij level 11 terecht gekomen zei hij enthousiast.
Kom maar eens kijken hoe slim ik die valkuilen omzeil ze hij weer.
Beetje met tegenzin stond ik op en ging naast hem zitten. De hormonen in mijn lijf gingen tekeer toen
ik naast hem zat en gluurde in zijn strakke kruis van zijn blauwe jeans bermuda.
Je ouders zijn wel gul geweest zei ik terwijl ik meekeek. Hij keek me aan. Gul? Hoezo gul? Ik heb
deze zelf gekocht hoor door er hard genoeg er voor te moeten werken! zei hij lichtelijk geïrriteerd.
Ik moest weer moeite doen om niet te zeggen dat ik hem vanmiddag in het park gezien had in het
park met een oudere man. Nog steeds keek hij me aan. Ik zweeg maar weer en stond op.
Wat voor werk doe je eigenlijk? vroeg ik uiteindelijk. Ik zit in de dienstverlening zei hij rustig.
Ik zorg ervoor dat mensen het naar hun zin hebben en waar krijgen voor hun geld ging hij verder
Wat voor dienstverlening doe je? onderbrak ik. Hij keek me aan. Zit je me nou uit te horen?
zei hij nu een tikkie boos en stond op. Als ik niet welkom ben dan ga ik weer hoor! was toen zijn
volgende reactie terwijl hij naar de deur liep.
Wacht! zei ik vlug toen ik zag dat hij het inderdaad meende Natuurlijk ben je altijd welkom hier, maar
ik weet zo weinig over je, je zegt zelfs niet eens hoe je heet ging ik verder de laatste keer dat je hier
was irriteerde het je ook al toen ik naar je naam vroeg De jongen stond stil en zei niks.
Het enige wat ik van je weet is dat je een zusje hebt die in het ziekenhuis ligt en dat je nog thuis woont
De jongen ging weer terug zitten op de bank en liet een zucht. Ik werk in een amusementspark zei
hij me aankijkend. Ik moet zorgen dat de mensen het leuk hebben als ze in de attractie zitten waar
ik de toezicht op heb vervolgde hij. Het is keihard werken hoor, van s morgens vroeg tot s avonds
laat en zeker in het hoogseizoen, voor maar een beetje geld zei hij nu met een overslaande stem.
Dan zal je geen gebrek aan aandacht hebben? zei ik een beetje gemeen. De jongen keek me niet
begrijpend aan. Man, wat is er nou met je? riep hij Ben je jaloers ofzo ging hij verder.
Ik ben helemaal niet jaloers zei ik weet alleen nog steeds niet hoe je naam is
Mijn naam zeg ik niet zei hij Heb je dan zo\\\'n gekke naam? was mijn volgende reactie.
Nee hoor, integendeel, ik heb juist een hele mooie naam! riep hij trots. Ik keek hem aan.
Ja, knappe jongens hebben altijd een mooie naam zei ik En hebben ook een mooi lichaam om die
te gebruiken als ze soms wat krap bij kas zitten liet ik me plots ontvallen, en schrok er zelf van dat ik
dit had durven zeggen. Even was het stil in de woonkamer en ik dacht een moment dat het niet bij
hem door was gedrongen wat ik zojuist gesuggereerd had.
Hoe haal je het verdomme in je botte hersenen om te suggereren dat ik mijn lichaam heb gebuikt om
er geld mee te verdienen! riep hij nu keihard. Ik ben geen hoer hoor!! Ik zag de tranen in zijn ogen
komen en ik had gelijk spijt dat ik het gezegd had.
Sorry zei ik zacht. Ik heb je vanmiddag in het park zien lopen met een oudere man vervolgde ik
ik heb jullie gevolgd tot aan het bankje waar ik je heb ontmoet, ik haalde diep adem ik zag hoe je
geld kreeg van hem en dat je hem een kus gaf en daarna vertrokken in zijn auto. Ik was blij dat ik
het nu gezegd had. De jongen keek me aan en zei niks. Dacht je nou werkelijk dat ik …? O My God!
riep hij en boog met zijn hoofd tussen zijn benen. Verder hoefde ik de zin niet af te maken, hij had
het zelf al geraden. Dat was mijn bloedeigen vader! riep hij. Van papa heb ik het laatste restje geld
gekregen om deze gsm te kunnen kopen, omdat ik hem altijd zo goed help bij klussen in huis en in
de tuin! huilde hij. Ik dacht dat ik door de grond zakte, zo schaamde ik me nu. De jongen zat te
huilen op de bank en ik had me wel heel idioot gedragen.
Ik liep naar de keuken en haalden een glas water, maar die wilde hij niet.
Kwaad was hij opgestaan en voor ik nog mijn excuses kon maken hoorde ik de voordeur met een knal
dichtslaan….