Driehoeksverhouding

(Vervolg op : Een onvergetelijke verjaardag) Alles berust op fictie.

De dagen na mijn verjaardag voelde ik me schuldig tegenover Mathijs, ik had het gevoel dat ik te veel van hem vroeg, op veel gebieden. Mathijs hield zijn woord en ging naar de sportschool, en het resultaat was duidelijk te zien, hij werd een echt Mister Muscles. Toch voelde ik nog steeds dat ik iets miste, en nadat ik de film Titanic had gezien wist ik wat: Romantiek.
Mathijs en ik deden het vaak met elkaar, maar ik had niet het gevoel dat hij het met plezier deed, of anders, niet helemaal bewust, daarom besloot ik om voor hem een romantische avond te organiseren, en een keer niet aan sex te denken, er was alleen een probleem, Mathijs broer, Alexsander.

Alexsander was een lieve gozer, omdat ik zelf geen grotere broer had, was hij dat een beetje voor mij, en ik was een beetje zijn kleinere broertje, had hij zelf gezegt. Alexsander was in elk opzicht Mathijs meerdere, lengte, breedte, spierkracht, cijfers. Het enige was dat Alexsander hetero was, dacht ik tenminste.

Ongeveer een maand na mijn verjaardag besloot ik na mijn werk bij de snackbar bij Mathijs op bezoek te gaan. Alexsander deed open.
Hey maatje, wat kom jij hier doen?
Ik kom voor Mathijs.
Die is naar de bieb (studienerd), hij zal zo wel komen. Wil je op hem wachten?
Als dat mag?
Tuurlijk, je hoort er toch een beetje bij, kom binnen.
Alexsander nam me mee naar de serre en bood wat te drinken aan. Hij ging in een van de stoel zitten en gebaarde naar me. Zenuwachtig nam ik plaats.
Zeg eens, ik wil dat al een tijdje weten, heb jij mijn broertje naar de sportschool gestuurd?
Hij heeft er zelf in toegestemd.
Dat begrijp ik. Maar, waarom?
Een beetje vol schaamte vertelde ik over de jonge die door draaide in groep zeven.
Ah, dus je wil dat Mathijs je beschermd. Waarom ga je niet op zelfverdediging?
Ik hou niet van vechten.
Alexsander lachte op een broederlijke manier.
Ik kan je helpen, ik ken een paar stoten waarbij je mensen geen pijn doet, alleen uitschakelt.
Denk je dat ik dat kan?
Tuurlijk, als je dat wil.
Nou graag. Dan hoeft Mathijs niet zo hard te werken.
Kom dan maar mee.

Alexsander nam me mee naar de kelder, waar een soort trainingsruimte was, met gewichten en een stootzak en zo. Hij liep me eerst voordoen hoe ik normaal sloeg, zowel met de vuist als met de platte hand.
Nou, met je platte hand is nix mis, zei hij even later Maar bij je vuist reageer je nog te bang, je moet voluit meppen, alsof je iemand echt haat.
Ik haat mensen niet zo snel, ik vermeit die altijd.
Heb je dan geen nare herinneringen.
Alleen enge dromen, herinneringen stop ik weg.
Vertel eens over je engste droom.
Die was vlak nadat Mathijs weg was gegaan. Ik stond in een put met een gesloten hek aan de opening, plots hoorde ik Mathijs, en ik zag hem. Hij stond grijnzend naar me te kijken, ik schreeuwde op hulp, maar hij deed nix. Dan verschijnen er achter hem twee andere, van die typische Amerikaanse high school, tieners, die nemen hem mee. Dan vult de put zich met water en verdrink ik omdat ik niet meer weet hoe ik moet zwemmen.
Wou, heftig.
Sorry als ik je verveel.
Helemaal niet, ik heb een idee, wacht even.
Alexsander gaat weg en komt even later terug met twee stikkers.
Lijken die tieners hier op?
Ja, precies.
Alexsander plakt de stikkers op weerszijde van de stootzak.
Kom hier.
Hij zet me voor de stikker van de jonge.
Die is een van de twee die Mathijs van je af pakt, hij maakt een monster van hem, drugs, dranken, roken, wiet. Denk daar maar aan.
Ik kijk naar de afbeelding en probeer het me voor te stellen. Als in en film zie ik Mathijs voor me, in een verwoest leven. Plots komt alles eruit. Ik geef een keiharde dreun tegen de zak, de ketting Piet gevaarlijk.
Heel goed, zegt Alexsander, nu de ander. Bedenk dat zij Mathijs van j heeft af gepikt, ze built hem af, wil je dat.
Nee!!!, schreeuw ik.
Opnieuw geef ik de zak een dreun.
Zo trainen we nog een tijdje door, totdat ik mijn schoppen moet oefenen. Bij de eerste trap snijdt er een waanzinnige pijn door mijn been, ik klap op de grond, Alexsander kom ongerust naar me toe.
Wat is er?
Ik denk dat ik mijn voet hem gekneusd. Dat heb ik eerder gehad.
Het spijt me.
Je kan er nix aan doen, ik had het moeten vertellen.
Rust jij maar uit, kom hier.
Zonder blikken of blozen tilt Alexsander me op en draagt me de trap op. Hij zet me in een stoel in de serre en trekt een voetenbankje bij.
Ontspan maar, ik masseer je wel.
Langzaam begin hij op de gevoelige punten te drukken, eerst doet het pijn, maar langzaam word het fijner, ik leun achterover en geniet een beetje. Plots vliegt de kamer deur open, het is Mathijs.