Driehoeksverhouding 2

Alles berust op fictie. Gezichtspunt: Mathijs.

Extreem verbaasd keek ik naar mijn broer en Tom. Ze waren gewoon met elkaar bezig, terwijl Tom en ik bij elkaar hoorde.
Waar zijn jullie in vredesnaam mee bezig, schreeuwde ik.
Mathijs, alsjeblieft, probeerde Tom.
Hou je bek. Ik dacht echt dat je om me gaf, maar nu dit.
Ik rende de voordeur weer uit, door de straten van ons dorp, tranen verblinde mijn zich. Maar ik wist precies waar ik heen moest. Een kwartier later stond ik aan de rand van de brug. De brug lag over een van de grootste kanalen om ons dorp. Ik had de laatste tijd veel te verwerken gehad, maar dit was de druppel. Tom, met mijn eigen broer. Twee geweldige mensen waar ik allebei tegenop keek.
Ik klom op de rand van de brug, het zwarte water strekte zich onder me uit, de wind waaide door mijn haren. Een traan rolde langs mijn wang. Ik wist dat ik dit moest doen, iedereen zal gelukkiger zijn.
Een hand, een zacht hand op mijn schouder.
Hey, wat doe je hier?
Ik hoefde niet om te kijken om te kijken wie het was. Hij beste Chris, en hij was de enige in Amerika geweest die het wist. Hij was een vriend van mijn broer, maar hij beschouwde mij als gelijke. Maar waarom hij er nu was. Twee weken voordat we terug gingen naar Nederland was hij onder een trein gekomen. Overleden.
Ik...ik weet het niet.
Voel je je goed?
Nee.
Vertel maar. Je kan me vertrouwen.
Maar... je bent dood.
Helaas is dat waar.
Waarom ben je hier?
Omdat jij me nodig hebt. Wil je dit?
Nee. Maar ik moet.
Waarom.
Omdat... ik ben jouw kwijt, ik ben Michelle kwijt, en nu Tom.
Denk je dat werkelijk. Ben je hem echt kwijt?
Ja... hij... en Alexsander.
Zou hij je werkelijk zo veel pijn doen, expres. Je hebt me veel over hem verteld. Kan je je Robby Rekenkonijn nog herinneren?
Ik glimlachte.
Ja, hij was er dol op. Hij kon het zelfs met zijn ogen dicht. Dan las ik altijd zijn verhalen, we vulde elkaar op, en hielpen elkaar.
Als een tweeling.
Ja, een tweeling.
Ik ging zitten, met mijn benen over de rand. Chris legde een arm op mijn schouder.
Zou hij je echt expres pijn doen?
Nee, hij zou het willen uitleggen. Hij is lief.
Hij hoort bij jouw. En jij bij hem, denk daar aan. Hier dit is voor jouw.
Chris hand, die in wit licht gehuld was, legde iets naast me neer.
Denk aan hem, verluisterde hij, en denk aan mij. Dan vergeet je me nooit.
Ik keek op, recht in Chris gezicht, hij glimlachte.
Succes. Ik ben altijd een deel van jouw.
Hij draaide zich om en liep weg, bij elke stap vervaagde hij meer, totdat het witte licht was opgelost.
Bedankt Chris, verluisterde ik, het deed me goed je nog een keer te zien.
Daarna stond ik op, pakte de cd en liep weg.