De jongen in het park 13

..Het was midden in de nacht dat ik met een ruk wakker schrok. Ik voelde het warme naakt lichaam
van Brian tegen me aanliggen. Naar gedroomd? Hoorde ik naast me. Brian kroop zonder te wachten
op een antwoord tegen mij aan en viel weer in slaap. Ik staarde in het donker naar het plafond en
allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Wat doe ik hier? Waarom lig niet in mijn eigen bed?
Maar het meeste wat mij bezig hield was dat ik steeds moest denken aan die hevige vrijpartij eerder
en de woorden van Brian dat hij naar mij verlangde. Dit kan niet! Dit mag niet! zei ik telkens in
mezelf. In het donker probeerde ik me los te worstelen uit de armen van Brian. Tastend in het donker
vond ik mijn kleren die op een stoel waren gelegd door Justin, nadat ze gewassen en gedroogd waren.
Ik hoorde het rustige ademen van Brian terwijl ik me aankleed. Voorzichtig en stil verliet ik de
slaapkamer en sloot even later de voordeur om als een dief in de nacht te verdwijnen...

Ik was totaal in de war de dagen erna.
Vergat afspraken die ik gemaakt had met klanten op het werk. Gaf complete verkeerde antwoorden
aan collegas wanneer ze met vragen kwamen over een dossier. Schonk thee in plaats van koffie in
een beker, wat op den duur toch wel op ging vallen, want ik was een doorgewinterde koffiedrinker.
En tot overmaat van ramp betrapte ik me te vaak op het constant vooruit zitten staren tijdens de
lunchpauzes, terwijl ik altijd dan het hoogste woord had en met mijn droge humor iedereen aan het
lachen maakte.

Wat is er met je aan de hand, Luuk? vroeg Astrid. Astrid was een oudere vrouw van eind 50.
Ze woonden alleen en had vroeger ooit wel eens een relatie gehad met, naar het schijnt, een vrouw...
De geruchten op kantoor gingen dat die relatie destijds was uitgeraakt omdat Astrid blijkbaar die vrouw
had betrapt met een man. Zelf deed Astrid er heel vaag over en wilden er nooit over praten.
Nu was ze alleen en dat beviel haar uitstekend.
Met de jaren waren Astrid en ik echte vrienden geworden en had ik haar als vaste assistente gekregen
op kantoor. Daardoor was er een vertrouwensband ontstaan, maar nu wist ik toch echt niet of ik
mijn diepste geheim wel met haar kon delen?

Zwijgend keek ik haar aan en overwoog een moment mijn hart uit te storten. Ik stond op en liep naar
de kast, pakte de stapel dossiers die we samen moesten doorlopen. De anders altijd openstaande
deur voor iedereen had ze gesloten en ging zitten in de fauteuil die in de hoek stond. Haar ogen
spraken boekdelen. Kom Luuk, voor de draad ermee sprak ze en nam een slok van haar beker thee.
Met een zucht nam ik plaats tegenover haar in de andere fauteuil. Je bent al een hele week van slag
zei Astrid. Zo ken ik je niet. Ik zag hoe ze me observeerde en ongeduldig zat te wachten op een
antwoord. Ach, tis niks probeerde ik me er onderuit te praten. Ik geloof al sinds mijn pubertijd niet
meer in sprookjes, dus je hoef me niks wijs te maken zei Astrid terugkaatsend. Ik staarde naar de
grond. Niemand op kantoor wist dat ik homo was en dat wilde ik graag stil houden. Ik hoorde ze al
gniffelen achter me omdat ik gevallen was voor een jonge jongen. Ben je ziek? vroeg Astrid weer.
Ik schudde nee. Problemen met je familie of vrienden? Weer schudde ik een nee. Geldproblemen?
bleef Astrid doorvragen. Opnieuw schudde ik weer mijn hoofd. Dan kan het maar 1 ding zijn wat
overblijft, Liefde!! zei Astrid. Ik richtte mijn hoofd op naar haar en keek haar zwijgend aan.
En zo te zien zit het diep zei Astrid zacht. Tranen schoten in mijn ogen. Astrid zette haar beker neer.
Oei Luuk sprak ze geschrokken. Sorry dat ik er over ben begonnen zei ze verontschuldigend.
Ik stond op en pakte een tissue van mijn bureau. Droogde mijn tranen en snoot mijn neus. De tissue
gooide ik daarna in de vuilnisbak. Wil je er over praten? sprak Astrid, stond op en kwam bij me staan.
Ik doe de dossiers wel doornemen, neem vrij en ga naar huis, je mag me altijd bellen als je je hart
wilt uitstorten zei ze toen ik even later mijn jas had aangetrokken en mijn kamer verliet.

Mijn hoofd was een complete chaos. Ik wilde niet dat Astrid zou horen waarmee ik zo zat te worstelen.
Niemand mocht het weten! Ziek van ellende viel ik neer op mijn bed. Tranen stroomden over mijn
wangen. Eerst moest ik alles op een rijtje zien te krijgen. Verliefd op een jongen? vroeg ik me
telkens af. En hoe nu verder? spookte het steeds door mijn hoofd. En toch kon ik mijn gevoelens
omtrent Brian niet ontkennen. Ja! Ik was verliefd op Brian, en ja ik kreeg telkens warme gevoelens als
ik zijn beeld voor me zag. Uitgerekend op mijn verjaardag was de vonk overgeslagen, bij Brian, maar
ook bij mij! De vrijpartij die we samen hadden gedaan was anders dan voorheen. Niet vluchtig en
oppervlakkig, nee, deze vrijpartij was veel intenser geweest.
Het was ook al een week geleden dat ik Brian gesproken had. Sinds mijn laffe vertrek had ik niks meer
van hem gehoord. Uren lag ik te staren naar het plafond en voelde me ellendig.
Ik moest knopen gaan doorhakken, want anders zou ik er onderdoor gaan. Waar moest ik beginnen?

Suf werd ik wakker van het rinkelen van mijn gsm.
De dag nadat ik naar huis was gegaan, 2 dagen geleden, had ik me ziek gemeld.
Luuk? hoorde ik. Het was Astrid. Snel moest ik me herstellen en ging rechtop zitten in bed.
Astrid? vroeg ik. Hoe voel je je nu? hoorde ik haar vragen. Allemaal nog hetzelfde zei ik en wreef
met mijn handen over mijn gezicht. Wil je er over praten? vroeg ze gelijk. Ik zei niks.
Als je wilt dan kom ik naar je toe, en dan zien we wel of je er voor in staat bent om erover te praten
zei Astrid. Ik moest even nadenken en zei dat ze over een uurtje welkom was.
Met een grote zucht stapte ik uit bed en strompelde met de grootste moeite naar de badkamer.
Tijd om orde op zaken te stellen kerel! zei ik me bemoedigend. Daarna liepen de tranen weer over
mijn wangen.

Tegen de tijd dat Astrid kwam had ik koffie gezet en de krant opgezocht.
Astrid was stipt op tijd, want zo is Astrid, en bekeek me van top tot teen, en liep daarna met haar hoofd
schuddend heen en weer naar de woonkamer. Ik schonk de koffie in.
Met die vrouw die je dit heeft aangedaan wilt ik wel eens een hartig woordje spreken! zei Astrid.
Ze keek me doordringend aan en ging verder. Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ze moet je wel
ongelooflijk veel pijn hebben gedaan. Normaal ben jij degene die andere opvangt wanneer ze in de
ellende zijn belandt omtrent een vriendje of vriendinnetje, maar heb je werkelijk zelf hulp en goeie raad
nodig!. Ze dronk haar koffie en bleef me alsmaar aankijken. Kom op nou Luuk, mij kan je het toch wel
vertellen? Ik zweeg en de tranen voelde ik branden achter mijn ogen.
Hoe heet ze en waar woont ze? vroeg Astrid nieuwsgierig. Hoe lang ken je haar al en hoe oud is
ze?. En toen brak ik… Van schrik liet Astrid haar kopje koffie op de grond vallen….
Met hortte en stoten vertelde ik mijn grootste geheim. Normaal onderbreekt Astrid altijd en iedereen met
haar nieuwsgierige vragen, nu viel ze compleet stil en misschien ook wel van haar stoel.
Goh Luuk kon ze na mijn relaas alleen nog maar uitbrengen. Ik had aan veel dingen gedacht, maar
eerlijk gezegd, niet aan dit. Met betraande ogen keek ik haar aan.
Waarom heb je me dit nooit verteld? vroeg ze toen ze wat bekomen was van de schrik en het kopje
had opgeruimd en nieuwe koffie had ingeschonken.
Jij laat toch ook nooit het achterste van je tong zien? kon ik alleen nog maar uitbrengen. Astrid
schudde haar hoofd, ten teken dat ze mijn begreep.
En nu Luuk? vroeg ze weer. Ik haalde mijn schouders op en zei niks. Ik heb al een week niks meer
van hem gehoord, dus ik denk dat hij zelf ook wel nu begrepen heeft dat het over is zei ik even later.
Zeg eens eerlijk Luuk, ben je verliefd op hem? vroeg Astrid. Ik keek omlaag en knikte traag.
Kordaat stond Astrid op en pakte mijn gsm. Bel hem nu op en zeg het hem!! en ze duwde hem in
mijn hand. Bellen!! Nu Luuk!! zei ze beslist. Wie weet is die arme jongen helemaal over zijn toeren!
riep ze erbij en dronk haar koffie op. Ik keek nog twijfelend naar Astrid, maar haar vinger wees naar
de gsm BELLEN !! NU !!. Mijn vingers gleden over de toetsen en ik zocht zijn naam…
Ik durfde Astrid niet aan te kijken, zo schaamde ik me over wat ik had gedaan. Astrid, daarentegen,
zei dat ze ook in het verleden die fout had gemaakt bij Bettie, en haar toen was kwijtgeraakt.
Brian nam niet op. Ik sprak zijn voicemail in en vroeg of hij me snel wilde terugbellen.
Astrid had ondertussen naar kantoor gebeld en doorgegeven dat ze al haar afspraken van die dag
moesten afzeggen of opnieuw een andere afspraak maken. Ze was vastbesloten om hier te blijven
vandaag!

Uren verstreken. Ik vertelde Astrid beetje bij beetje hoe Brian en ik elkaar hadden ontmoet en dat het
begonnen was met een spelletje, maar al gauw uit was gelopen op verliefdheid.
Ik had zelf nooit gedacht dat het zou uitlopen op verliefdheid van weerszijde. Astrid zei dat ze ook
nooit aan mij gemerkt dat ik homo was. Ze wist niet anders dat ik altijd en eeuwig de eeuwige vrijgezel
zou blijven. Dat vond ze wel bij mij passen. Astrid zorgde goed voor me die dag. Ze zorgde voor de
lunch en we hadden het ook over het werk en collegas. Astrid beloofde plechtig dat ze niet op kantoor
zou vertellen waarmee ik nu worstelde. Ik had me ziek gemeld en was oververmoeid zou ze zeggen.
Ik was haar erg dankbaar hiervoor. Later zou ik het toch nog wel moeilijk genoeg krijgen als het bekent
zou worden, verwachtte ik.
Nog altijd had Brian niet gebeld toen Astrid toch echt laat in de middag naar huis moest. Ze had die
avond met een vriendin afgesproken en die afspraak wilde ze echt niet verzetten.
Ik zei dat ze rustig naar huis kon gaan en dat ik haar zou bellen als Brian van zich had laten horen.
Astrid nam afscheid met de laatste woorden dat ik haar altijd kon bellen!

Ik lag in bed mijn favoriete televisieserie te kijken toen ineens mijn gsm- rinkelde…het was Brian.
Voorzichtig nam ik op. Hallo? zei ik. Luuk? hoorde ik aan de andere kant van de lijn.
Brian? Vroeg ik. Brian…ik …eh…ik eeh…sorry dat ik vorige week ben weggegaan en niks meer
hebt laten horen Aan de andere kant bleef het stil. Ik dacht dat ik wel een orkaan over me heen zou
krijgen, maar niks bleek waar. Luuk, ik mis je zei Brian zacht. Ik hoorde in zijn stem een snik.
Ik wist wel dat je vroeg of laat dit zou doen, wij hebben een te groot leeftijdsverschil zei hij daarna.
Kunnen we een keertje afspreken om er samen eens rustig over te praten? vroeg ik met een trillende
stem. Ok, morgen ben ik toch vrij, dan bel ik je wel zei Brian. Daarna verbrak hij de verbinding.
Met een zucht van verlichting dat Brian toch een gesprek wilde aangaan belde ik Astrid op om haar
het goede nieuws te vertellen…