Het vijfde wiel 3

Alles is verzonnen
Ondertussen was het weer een maand later. Ik zat in de bus en keek uit het raam. Ik was het idee van de oude man niet vergeten, het telefoonnummer zat sinds die avond in mijn borstzak, maar toch had ik de moet nog niet gehad om het te doen, ik had Mathijs net terug, ik wilde hem niet weer kwijt. Aan de andere kant leek met iemand anders afspreken een goed idee, om uit te breiden, zeg maar. Ik vond het zo verdomd moeilijk om te kiezen, tussen wat ik wilde en wat goed voelde. En zeker nu, over twee weken was het vakantie. Mathijs was daar enthousiast over, hij had mij fotos laten zien van een camping in de Franse Alpen, daar wilde hij heen, ik had er en beetje moeilijk bij gelachen.
Ik weet wat je denkt, dit is toch wat je wilde. Maar nee, dat is het niet. Mathijs was mijn vriend, misschien verwar ik mijn vriendschap van toen met mijn gevoelens van nu. Maar hij deed zo veel voor me, hij had voor mij zijn relatie verbroken, dat kon ik toch niet negeren. Maar Mathijs leek in alles mijn spiegelbeeld, ook in karakter. Ik had door het pesten een dikke laag van wantrouwen en achterdocht gekweekt en ik vraag me af of zelfs Mathijs daar al door heen is.
Met andere praten was geen optie, mijn familie fladderde van de ene mening naar de andere. Alexsander? Hij was zijn broer, hij zou er al helemaal een probleem van maken, misschien verbood hij me ooit nog bij Mathijs in de buurt te komen. Ik wist gewoon niet hoe ik het moest aanpakken, het vrat aan me. Ik leek opgesloten in een grot van verwarring, waar niemand me uit kon redden. Een tijdje alleen, dat was wat ik nodig had.
Ik stapte uit en liep gedachteloos door de straten. Het duurde even voordat ik merkte dat ik niet naar huis liep. Mijn voeten voerde me naar de brug, dezelfde als waar Mathijs van af had willen springen. Had ik zelfmoordneigingen, nee, dat ook weer niet. Ik ging op een bank zitten en legde mijn tas naast me. Ik pakte mijn mobiel uit mijn zak en keek naar het mint-groene oppervlak. Wat zou ik eerst doen, een sms, of meteen bellen? Ik pakte een muntje uit mijn zak en gooide die op, kop, dus eerst een sms. Ik opende het berichtencentrum en mijn vingers zweefde een moment boven de toetsen, voordat ik begon te typen.
Beste Steletto.
Mijn naam is Tom. Je vraagt je vast af hoe ik aan je nummer er kom, ik heb het gekregen van de eigenaar van de feestwinkel. Ik hoop dat je een keer wil afspreken, laat snel van je horen.
Groetjes Tom.
Ik nam niet de moeite het na te lezen, dan zou ik gaan twijfelen. Ik drukte op het knopje verzenden. Toen het apparaat aan gaf dat het bericht verzonden was zuchtte ik even, de eerste stap was gezet, ik kon niet meer terug.
Een half uur te laat arriveerde ik thuis. Mijn ouders vroegen niet waarom en daar was ik blij om. Ik liep naar mijn kamer en ging in mijn bureaustoel zitten. Ik zuchtte een paar keer voordat ik mijn do later opstartte. Er was een ding waar ik altijd vrolijk van werd, en dat was muziek. Deze keer was mijn keuze gevallen op het nummer Yeah yeah, van het junior songfestival. Ik bezocht wat websites en checkte mijn facebook. Net toen ik wilde afsluiten kreeg ik een oproep binnen op mijn skype. Het was een oproep van de homogroep. Een verzameling homos uit Nederland die elkaar soms spraken over skype. Ik vond het wel fijn, even andere gezichten.
Hey man, hoe is het?: vroeg Rick.
Slecht, ik kan mijn hoofd er niet bijhouden.
Wat dan?: vroeg een zware bromstem.
Dat was Tristan, een furry. Hij had ooit zon hoofd gekregen, met bijpassend handschoen, poten en staart, sindsdien had hij die altijd aan. Het was zijn tweede karakter, zei hij. We maakten er niet al te heel drukte over.
Mathijs zit me dwars.
Kom op, vertel.: dat was Nick, of Nicky, zoals hij liever genoemd werd.
Hij en Alexsander maken me gek, hoe kan ik ooit normaal met die twee om gaan als ik niet weet met wie ik om ga.
Dus dat hele Amerika-gedoe zit je nog steeds dwars?: vroeg Tristan.
Ja, al verteld hij me alles, ik heb niet het gevoel dat ik hem ken.
Vraag om een time-out.: stelde Rick voor.
Ik wil hem niet verliezen.
Luister nou Tom, zoals toen word het nooit meer, je moet leren leven met de Mathijs van nu. Het is niet anders.
Ik wilde nog wat zeggen, maar op dat moment ging mijn mobiel.