Het vijfde wiel 4

Verbaasd keek ik naar de display, onbekend nummer.
Wie is het?: vriend Rick onschuldig.
Weet ik niet, houden jullie even je kop, dan neem ik op.
Zet hem op de luidspreker, zei Nick
In een plotselinge vlaag van ondeugendheid deed ik dat inderdaad.
Hallo?: vroeg ik, Met Tom.
Hallo, Tom. Je spreekt met Steletto.
Op het moment dat die woorden mijn hersens bereikte was het alsof er een schakel in mijn hoofd om ging. Het waren niet de woorden, maar de klank van de stem. Diep, zacht, vaderlijk, vol vertrouwen, maar ook, beschermend en wankel. Het leek een stem die niet van deze wereld was, alsof de eigenaar ervan alles kon hebben, alsof hij rotsen had beklommen, zeeën had doorkruist, door de lucht had gevolgen. Het was de stem van iemand die werkelijk alles kon beloven.
Een siddering ging door mijn lijf toen ik de stem hoorde, hij klonk nog zo jong, als iemand van mijn eigen leeftijd, maar het verhaal achter de klanken en de letters was van iemand die veel had mee gemaakt. Ik wist het zeker, dit was iemand die ik alles kon vertellen.
Het duurde even voordat ik weer kon praten.
Had je... had je mijn sms ontvangen?
Oh mijn hemel, waarom moest mijn stem nu trillen? Aan het gegiechel te horen was mijn kop vuurrood, ik had het Spaans benauwd, alleen door een stem? Ja, door een stem.
Ja, bedankt. Ik vind het aardig dat je wilde smssen.
We waren allebei stil, de spanning hing als een vuurrode draad tussen mijn en de andere kant van de telefoon.
Hoe zie je eruit?: de vraag was eruit voordat ik mezelf kon tegenhouden.
Zal ik een foto sturen? Als ik er ook een van jouw mag?
Plots leek een andere Tom mij over te nemen. Ik pakte mijn mobiel, zocht in mijn bestanden en stuurde een foto van mezelf naar he andere nummer. Het duurde even voordat ik weer wat hoorde.
Wou, dat is een mooie foto. Je bent cute. Nu komt die van mij.
Vijf minuten later klonk er een ping, geintereseerd opende ik het bestand. Op het moment dat ik de foto zag, explodeerde mijn hoofd bijna.
Steletto was een lange tiener, hij had blond haar tot op zijn schouder en een behoorlijk gespierd lijf. Op de foto stond hij tegen een muur, zo te zien in de sportschool. Hij glimlachte verlegen naar de camera. Zijn ogen waren net twee smaragden, op zijn linker arm was een litteken zichtbaar, zijn benen zagen eruit alsof hij boomstappen door midden kon trappen. Hij had alleen een kort sportbroek en een T-shirt aan. Hij leek zo... zo... perfect.
Je ziet er goed uit, ik kan niet wachten om met je af te spreken.
Weer die andere Tom, ik was het in elk geval niet, ik zou nooit zo Right-To-The-Point, ik pakte alles veel voorzichtiger aan.
Nou, ik ook niet, zei hij, Wat dacht je van morgen?
Liever vanavond.
Ik probeerde mezelf tegen te houden, meteen dezelfde avond al afspreken, was ik gestoord? Ik kende die man net.
Zo, jij durft. Zal ik je op komen halen?
Graag.
Ik gaf zonder blikken of blozen mijn adres.
Oh, dat is dichtbij, bijna in de straat. Weet je, we spreken af bij de snackbar, ik trakteer.
Voordat ik nog iets kon zeggen had mijn vinger op het rode telefoontje gedrukt. Op het moment dat de pieptoon klonk, had ik alle controle weer terug. Ik zag de drie op het scherm verbaasd naar me kijken.
Wat heb jij ineens? Vroeg Nick, Zo ken ik je hele al niet.
Goed bezig joh, prees Trakon me, het werd tijd dat je uit je schulp kwam.
Ik snap niet wat er gebeurde, gaf ik toe, Het leek of iemand me overnam. Ik kon niets doen.
Nou, wat het ook was, het was geweldig, zei Ricko.
Het was je onderbewustzijn, zei Nick, die vertelde je dat je er voor moest gaan.
Nou, ik ga dan maar, de afspraak staat toch al.
Succes, klonk het uit drie monden.
Verward liep ik de trap af. Mijn moeder stak haar hoofd om de keukendeur.
Ga je weg?, Vroeg ze.
Ja, ik heb afgesproken.
We gaan zo eten.
Laat toch, zei mijn vader, Hij begin eindelijk buiten te komen, of wil je liever dat hij weer de hele dag boven zit?
Je hebt gelijk, ga maar. Maar voor tien uur thuis.
Ik knikte en liep de deur uit.

De snackbar was niet ver weg, twee minuten lopen. Ik besloot vast naar binnen te gaan en daar te wachten.