Het vijfde wiel, 5

Alles is verzonnen.

In de snackbar was het niet druk, misschien omdat de avond drukte net was geweest. Ik ging een beetje schuchter aan een van de tafels zitten, zodat ik de deur in de gaten kon houden. Omdat ik niet wist hoe lang het duurde pakte ik een klein notitieboekje uit mijn borstzak, daar stonden de bewegingen in die ik voor Alexsander moest oefenen. Zaterdag was mijn volgende les.
Na tien minuten was Steletto er nog niet. Ik begon een beetje boos te worden, misschien werd ik in de maling genomen? Net op dat moment klonk de bel. De foto was werkelijkheid geworden, daar stond hij. En hij was lang, zijn voorhoofd raakte bijna de deurpost. Hij zag me, en zwaaide. Met een soepele pas liep hij naar me toe en kwam tegenover me zitten.
Goedenavond, sorry dat het zo lang duurde.
Right-To-The-Point-Tom zweefde aan de rand van mijn gedachte, maar ik probeerde hem weg te drukken.
Het geeft niet, je bent er nu. Zullen we bestellen?
Een serveerder nam alles op. In de minuten die volgde zeiden we eerst niets.
Wat was eigenlijk je aanleiding om me te bellen?, Vroeg Steletto.
Oh, het leek me wel leuk om je te leren kennen.
De andere Tom gromde. Steletto keek me doordringend aan, de twee edelstenen in zijn hoofd leken mijn gedachte te lezen, maar hij glimlachte plots. Een mooie, rechte, witte glimlach, die me heel veel vertrouwen gaf, in hem.
Nou, dat is een mooie rede. Je verbaast me, de meeste jongens willen me meteen mee naar huis nemen.
Hoe zou dat nou komen, zei de andere Tom, irritant zangerig.
Hou je mond, siste ik, Jij hebt al genoeg gedaan.
Als ik niets had gedaan, dan zat je hier nu niet.
Ik gromde, hij had gelijk, al wist ik niet wie, hij, was. Maar daar zou ik nog wel achter komen, later.
Oh, ik ben niet zo happig op het hele kort-na-elkaar gedoe. Eerst vrienden is toch genoeg?
Zeker, beaamde Steletto.
Het eten arriveerde, we praatte gezellig, hij bleek nog aardiger te zijn dan ik had gedacht. Hij vond geen onderwerp te raar en had overal een vriendelijk en niet kwetsend antwoord op. Na een half uur kwamen we op het onderwerp, verkering, uit.
Heb jij al eens een vriendje gehad, vroeg Steletto, of een vriendin?
Ik voelde de andere Tom tegen me aan drukken, ik moest me concentreren.
Wel eens, zei ik ineens, maar dat stelde niets voor.
Verdomme, dacht ik, concentreer je.
Het leek alsof iemand me van achter beet pakte en me wegtrok.
Oh, hoe was hij?
Mwa, niet veel bijzonders, een beetje een aandachtszoeker.
Hou op, schreeuwde ik van binnen, Mathijs is helemaal geen aandachtszoeker.
Relax nou toch, zei een stem achter in mijn hoofd, laat mij alles maar regelen.
Oh, die types ken ik, zei Steletto, zich van geen kwaad bewust, veel woorden, weinig daden.
Precies, hij loopt een beetje de stoere bink uit te hangen. Alleen omdat hij in Amerika is geweest.
Wat zag je dan in hem?
Laat ik dat nu helemaal vergeten zijn, het zal vast iets onbelangrijks zijn geweest.
Nou, met mij heb je dat niet. Ik ga me niet groter voordoen dan dat ik ben.
Dat gaat nogal moeilijk worden, lachte de andere Tom, je bent enorm.
Steletto lachte ook.
Ha ha, je bent een lolbroek. Weet je, je hebt mijn interesse gewekt. Ik denk dat ik je wel kan hebben.
Nou, bedankt. Jij bent ook niet mis.
Mijn lichaam strekte zich naar voren en legde zijn hand op die van Steletto, die bloosde hevig.
Plots werd ik weer naar voren geduwd, ik had weer controle. Snel trok ik mijn hand weg, Steletto keek bezorgd.
Wat is er, heb ik iets gedaan?
Nee, nee, dat ik het niet. Ik zit een beetje in de knoop met mezelf.
Als er iets is, vertel het me dan, je kan me vertrouwen.
Doe ik, beloofd.
Verdomme, waarom kon ik niet zeggen wat ik wilde, dat Mathijs mijn vriend was, en dan iemand me leek te besturen, vanuit mezelf. Plots kreeg ik een idee. Ik pakte mijn notitieboekje en een pen uit mijn zak en begon te schrijven.
Sorry dat ik zo doe. Iemand in me bestuurt me, een andere persoonlijkheid. Mathijs is geen aandachtstrekker, hij is mijn vriend.
Ik schoof het papier naar hem toe, met opgetrokken wenkbrauwen las hij de boodschap. Hij scheef ook iets.
Shit man, geen zorgen, als hij weer komt opdagen, dan ruk ik de echte jij eruit, met blote handen.
Ik giechelde, een heel raar beeld kwam in mijn hoofd op. Ik, als twee aparte persoonlijkheden, met Steletto tussen ons in. Ik pakte de frikandel van mijn bord en hapte erin. Op de een of andere manier vertrouwde ik hem, al kende ik hem net.
Maar, die Mathijs, vertel eens, vroeg Steletto.
Lichtjes vertelde ik over hem, elk moment verwachte ik weer te worden overgenomen. Toen ik klaar was knikte Steletto begrijpend.
Een lastig vraagstuk, geen zorgen, zolang je nog met hem zit zal ik je niet vragen. Ik wil hem wel ontmoeten, dat is mijn enige eis.
Natuurlijk, morgen misschien?
Is goed, ik ben dan vrij. Bij jouw thuis?
Ja leuk. Wil je mijn ouders ook zien?
Is goed. En als het nix wordt, dan zijn we vrienden.
Afgesproken. Kom, dan drinken we nog wat.
Een half uur later stonden we weer buiten. Plots omhelsde Steletto me, hij gaf me een stevige knuffel.
Veel succes, en tot gouw.
Hij zwaaide en liep toen weg.
Mijn een opperbest humeur volgde ik mijn eigen weg.

Vanuit een portiek keek hij naar de jonge, een vlam laaide op. Rook kringelde rond zijn hoofd.
Slet, fluisterde hij.