De jongen in het park 18

..Verschrikt keken wij elkaar aan. De gasten die haar hadden horen roepen en zien wegrennen
staarden ons aan. Ik zag dat Brian heel snel terugtrok en zijn hoofd omdraaide. Hij schaamde zich
en hij wist zich even geen houding te geven. Ook Astrid had haar natuurlijk horen roepen.
Met grote passen kwam ze onze richting opgelopen alsof ze achterna werd gezeten door de duivel.
Kwaad kwam ze voor het tafeltje staan en keek ons beiden aan. Haar ogen schoten nog meer vuur
dan voorheen. Ik wil dat jullie NU vertrekken! zei ze met een stem die heel dreigend klonk.
Brian keek haar aan en ik hoopte stil dat hij zich in kon houden. Ik had geen zin in een grote scene,
die toch uiteindelijk zou uitlopen op een gigantische ruzie en dan was het feest bedorven.
Zwijgend stond ik op en trok Brian aan zijn arm mee. Brian stond gelukkig ook op en bleef Astrid
steeds aankijken, maar hij hield zich in.
Gaan jullie nu al weg? vroeg ineens de moeder van Brian. Ze had gezien dat Brian en ik waren
opgestaan. Eh ja mama zei Brian zacht. Ik voel me niet lekker en Luuk brengt me naar huis
Astrid keek haar zus aan en ik dacht een moment dat ze haar zou gaan vertellen van Brian en mij.
Nog eenmaal keek Astrid naar ons, draaide zich om en liep weg zonder afscheid te nemen.
Margreet keek mij met een vriendelijk gezicht aan. Rij je wel voorzichtig? vroeg ze aan mij. Ik knikte.
Als het nodig is om bij Brian te blijven totdat wij thuis komen dan mag dat best zei ze daarop volgend.
Brian keek zijn moeder aan met een ongelovige blik. Ik zei dat ik Brian heelhuids thuis zou brengen
en dan wel zien of het nodig was om te blijven. Haar ogen keken mij dankbaar aan.
Brian is heel kwetsbaar, maar ik vertrouw hem aan je toe zei Margreet tegen mij. Ik wist even niet
wat voor antwoord ik daarop moest geven. Wist ze het van ons? Of voelde ze het als moeder aan
dat haar zoon meer gevoelens had voor jongens dan voor meisjes? Het was nu in ieder geval niet het
moment om het haar te vragen. Brian nam afscheid van zijn moeder en samen verlieten wij het feest.

Ga je mee naar binnen? vroeg Brian toen we bij zijn huis waren aangekomen. Ik keek op de klok in
de auto. Het was bijna 2 uur. Heel even dan zei ik en legde mijn hand op zijn been.
Samen stapten wij uit de auto en liepen naar binnen. Het huis was smaakvol ingericht. Mooie meubels
stonden in de woonkamer. Op de plavuizenvloer lag een prachtig karpet.
Brian knipte een schemerlamp aan en ging zitten op de grote hoekbank. Ik nam plaats naast hem.
Zijn hoofd viel direct op mijn schouder en ik hoorde hem zacht gaan snikken. Mijn arm sloeg ik over
zijn schouders en ik kuste hem zacht op zijn voorhoofd. Dikke tranen liepen over zijn wangen en
vielen op mijn overhemd. Zwijgend zaten we in onze gedachte diep verzonken.
Het geluid van een sleutel wat de voordeur open deed maken bracht ons beiden weer terug bij het
heden. De vader en moeder en het zusje van Brian kwamen de woonkamer binnen gelopen.
Brian ging weer terug recht zitten en ik trok ook mijn arm van zijn schouders vandaan.
De vader van Brian keek ons een moment aan en nam zijn dochtertje bij de hand om haar naar bed
te brengen. De moeder kwam dichterbij en nam plaats in de luxe fauteuil wat naast de bank stond.
Ik denk dat we eens serieus moeten praten met elkaar over wat vanavond op het feest is gebeurd
zei ze en keek ons beiden aan.

Hoelang kennen jullie elkaar nou eigenlijk? vroeg Margreet. Brian keek zijn moeder aan en liet een
zucht. Paar maanden mama zei hij zacht. Voel jij iets voor mijn zoon? vroeg ze aan mij. Ik knikte.
Jongen, jij bent nog maar net 19 jaar en je hebt nog een heel leven voor je zei Margreet tegen Brian.
Wat zijn jullie plannen voor de toekomst? vroeg ze daarna. Brian haalde zijn schouders op. Ook ik
zweeg. Zijn jullie van plan om met elkaar door te gaan, of is het maar voor korte duur en gaan jullie
daarna ieders weer zijn eigen weg? Daar had Margreet precies de spijker op de kop geslagen!
De vader van Brian was nu ook weer terug naar beneden gekomen en bleef in de deuropening staan.
Ik denk dat het beter is dat ik vertrek zei ik en wilde opstaan. Brian richtte zijn hoofd op naar mij.
Margreet had ons duidelijk iets verteld waar we beiden over moesten gaan nadenken. Ik wilde Brian
niet ongelukkig maken. Kom Michiel, wij gaan naar bed. Dan kunnen Brian en Luuk van elkaar nog
even afscheid afnemen zei Margreet.
Nadat ik we elkaar een hevige tongzoen hadden gegeven vertrok ik.
Op weg naar huis met in mijn hoofd de velen vragen die Margreet ons gesteld had….