De jongen in het park 19

Die nacht sliep ik ontzettend slecht, zeg maar gerust niet!
Alles spookte door mijn hoofd. Ik wist dat ik er serieus rekening mee moest houden dat mijn relatie
met Brian wel eens voorbij kon zijn. Maar de klap zal er dan niet minder om zijn.
Margreet had ons beiden voldoende stof gegeven om over na te denken. En ik kon haar geen ongelijk
geven, Brian is haar zoon! Uiteindelijk viel ik tegen de morgen in slaap.

Zondagmorgen was ik alweer vroeg wakker. De zon scheen heerlijk en de vogels floten volop in de
bomen. Terwijl de koffie pruttelde nam ik een verfrissende douche en kleden me aan.
Buiten in de tuin at ik mijn ontbijt in stilte op en was diep verzonken in gedachten.
Ik probeerde contact te zoeken met Brian, maar kreeg telkens zijn voicemail. Dus liet ik het maar even
zo. Maar toch had ik er geen goed gevoel over. Iets in mij zei dat het wel eens zou kunnen gaan
gebeuren dat Brian afscheid van mij ging nemen. En dat maakte me heel verdrietig.

Later in de middag ging de deurbel. Het was Brian!
Sorry. Ik ben maar gekomen want ik hield het thuis niet meer uit. Papa bleef telkens zeuren over
gisterenavond zei hij en liep gelijk naar binnen. Wij kregen er zelfs ruzie over en hij keek me aan.
Zwijgend liep ik naar de keuken en schonk twee glazen cola in. Brian dronk zijn cola snel op en bleef
me alsmaar aankijken. Waarom ben je zo stil? vroeg hij. Zit je ergens mee?
Met een grote zucht ging ik naast hem zitten op de bank. Slecht geslapen vannacht zei ik wat
ontwijkend. Hoe kan dat nou? Je heb ik weet niet hoeveel bier op! grinnikte Brian.
Ik moest zelf ook grinniken. Typisch Brian. Wat zei je moeder vanmorgen over onze relatie? vroeg ik
voorzichtig. Brian zweeg even en staarde voor zich uit. Dat jij te oud bent voor mij, en dat er zeker
later moeilijkheden gaan komen als we ermee doorgaan zei hij zacht. Papa zei dat jij mij alleen maar
gebruikte voor je eigen genot, en dat er totaal geen liefde kan zijn tussen ons beiden ging hij verder.
Hoe denk jij er zelf over? vroeg ik. Brian haalde zijn schouder op en bleef staren. Wil je zelf nog
wel verder met mij? vroeg ik op de man af. Ben je verliefd op mij? vroeg ik verder. Brian zei niks.
Ineens kreeg ik een heel onbehaaglijk gevoel in mijn onderbuik. Zouden mijn voorgevoelens van eerder
toch kloppen? Ik weet het niet meer zei Brian met een snik in zijn stem. Brian was duidelijk in de
war gebracht door zijn ouders. Ik sloeg een arm om hem heen en gaf een kus. Normaal kreeg ik er
altijd een terug, maar nu trok hij mijn arm van zijn schouder af en stond op. Verbaasd keek ik hem aan.
Ik moet nadenken over ons zei hij weer. Iets in mij zei dat ons afscheid sneller zou zijn dan ik
verwacht had. Brian liep zonder afscheid te nemen de kamer uit en vertrok.
Totaal verslagen bleef ik achter. Tranen sprongen in mijn ogen, en realiseerde me dat ik hem
waarschijnlijk niet meer terug zou zien.

Maandagochtend melde ik me ziek op mijn werk. De nacht ervoor had ik niet geslapen, en had een
bonkende hoofdpijn. Nog altijd had ik geen bericht ontvangen van Brian. Verdrietig liep ik door het
huis en had zelfs geen zin om Astrid te woord te staan die al meerdere malen had gebeld.
Ziek van ellende lag ik op de bank en dommelde soms in. Plots ging de deurbel.
Ik slenterde naar de voordeur en daar stond Astrid!

Zo, leef je toch nog? vroeg ze met een belerende toon. Maar toen ze me beter aankeek zag ik haar
gezicht meteen veranderen. Goh Luuk, man, wat zie je eruit! zei ze daarna rustiger.
Ik sloot de deur en liep met haar mee naar de woonkamer. Sorry Astrid dat ik afgelopen zaterdag je
feest heb verknald zei ik zacht. Je hebt me inderdaad wel heel erg laten schrikken man! zei Astrid.
En ik niet alleen, maar ook de rest van de familie en collegas. Heel het kantoor praat erover. Luuk is
homo en heeft een jong vriendje Met een zucht ging ze zitten. Ik denk dat dat vriendje al weer
verleden tijd is, Astrid zei ik met een snik. Astrid keek me verbaasd aan. Verleden tijd? Wil je daar
mee zeggen dat het alweer uit is tussen jullie twee? . Ik durfde Astrid niet aan te kijken. De tranen
voelde ik achter mijn ogen dringen. Ik vertelde met tussenpozen van tranen dat Brian de dag ervoor
langs was gekomen en gezegd had dat hij ruzie had gehad met zijn ouders en nu moest nadenken
over onze relatie. Astrid luisterde stil naar mijn verhaal en onderbrak me niet.
Zal ik eens met Brian gaan praten? vroeg ze na mijn verhaal. Ik draaide mijn hoofd naar haar en
keek haar verbaasd aan. Ik dacht dat jij ook tegen onze relatie was? Astrid schudde haar hoofd.
Ik schrok alleen van het feit dat Brian op mannen valt, omdat ik altijd dacht dat hij zoveel meisjes had
gehad zei ze Afgelopen zaterdag is het me duidelijk geworden dat Brian homo is en heb mij moeten
neerleggen met dat gegeven. In haar ogen verscheen een traan.
Ik moet je ook mijn excuses aanbieden, omdat ik me belachelijk heb gedragen op het feest zei ze
en legde haar handen op de mijne. Ik schonk haar een glimlach en zei dat haar excuses ook
aanvaard waren.

En wat ga je doen als Brian besluit jullie relatie te verbreken? vroeg Astrid later toen we aan de thee
zaten. Aanvaarden zeker? zei ik, ik kan hem niks dwingen en dat wil ik ook niet, hoe hard de klap
aan zal komen. Astrid knikte en dronk van haar thee. Luuk toch, wat heb je je toch zwaar in de
nesten gewerkt zei ze zacht Ik had dit echt niet van je verwacht, maar ja, als je verliefd bent dan
doet een mens wel meer rare dingen. Ik ben wel de laatste die je veroordeelt. Zelf heb ik destijds ook
me gedragen als een kip zonder kop toen ik verliefd werd op Bettie. ging ze verder. Jij bent me
te dierbaar Luuk, en ik wil ook dat je gelukkig wordt. Het was voor Astrid weer tijd om terug te gaan
naar het kantoor. Ze stond op en we namen afscheid. Ik was blij dat de lucht tussen ons geklaard was
en dat we normaal met elkaar konden praten. De rest van de week moest ik maar thuis blijven en
bekomen van alle commotie. Astrid kon het werk wel alleen aan en zou alle afspraken verzetten.

Ook op de dinsdag liet Brian niks van zich horen. Ik kon bellen en berichten sturen wat ik wilden, hij
reageerde totaal niet! Verdomme Brian, waarom laat je niks meer van je horen? vroeg ik me telkens
af. Gelukkig belde Astrid mij geregeld op om te vragen hoe het ging. Zij vond het ook zo rot voor mij
dat haar neefje het af liet weten.
Langzaam begon het me door te dringen dat mijn voorgevoelens het bij het juiste eind hadden en dat
ik Brian zou gaan verliezen.
Heel de dag was ik verdrietig en had nergens zin in. Ik at slecht en huilde zo af en toe.
En toen kwam de grote klap. Brian stond ineens aan de deur!