De hardere intimiteit

De hardere intimiteit.
Deel 1
Een ander soort verhaal
Utrecht Stad

Vanaf het moment dat ik binnenkwam mocht ik niet meer spreken. Ik verlangde al jaren naar een leraar, trainer, “Meester” die mij als zijn leerling de weg zou wijzen. Mij zou helpen mijn verlangens te uiten en mijn grenzen zou opzoeken en verkennen. Hij, mijn leraar, reageerde op mijn verhaal op homo.nl en we maakten na enkele whatsapp gesprekken een afspraak.

Zwijgend kleedde ik me uit voor de spiegel zoals hij mij had opgedragen en hij knikte alleen en liet d de stilte bestaan. Hij ging me voor en bracht me naar een zolder met attributen en een soort massage tafel in het midden. Ik zweeg en luisterde naar zijn kalme stem.

Natuurlijk zal het je een beetje pijn doen, dat wil je uiteindelijk ook. Dat is waarom ik je gebonden heb. Je lichaam heeft de neiging om uit de buurt van de pijn te blijven dat is normaal; je zult schrikken. Ik weet dat je denkt. Je bent, denk je, een kleine onderdanige man, beetje masochist, maar zelfs een masochist kan niet zichzelf te helpen. Je geest en je lichaam wil deze ervaring, toch zul u terugdeinzen en proberen te ontsnappen. Het is een natuurlijke reactie, dus ik zal mijn ding doen, totdat... ach, later.

Je kunt je nu afvragen waarom ik alleen je polsen en enkels aan de tafel gebonden heb. Nou,
ik geef toe dat ik wil u zien kronkelen van pijn en genot. Dit is een goede training voor je, de training waarom je hebt gevraagd. Hier heb je zelf om gevraagd, onthoud dat ook, je was op zoek naar deze ervaring dat was wel duidelijk uit je verhaal. Uiteraard ligt mijn focus op jou, toch sta ik mezelf een paar genoegens toe.
Uiteindelijk zul je het helemaal overgeven, geloof me, wil je me dienen, mijn genoegens worden je focus. Voor Nu, echter, ik kan en ik zal erg geduldig met je zijn.

Bondage is niet het punt van de sessie van vandaag. De polsen en enkels banden zijn genoeg. Je kunt en wilt niet ontsnappen. Ik weet dat je veel vragen hebt, die je toch probeert om het te verbergen voor mij, maar die mag je later allemaal stellen.
Beleef het nu maar gewoon. Ik zag je trekken tegen de touwen toen ik je vastgemaakte aan de banden. Je was nieuwsgierig naar de sterkte, nietwaar? Je wilde ze testen en te zien hoeveel je nog kon bewegen. Nou, zoals je uitgevonden hebt, het antwoord is simpel. Je kunt je nauwelijks verplaatsen. Je kunt niet ontsnappen aan je eigen wil. Toch geloof me maar, je zult het proberen. Zoals ik al zei, de natuurlijke reactie van de geest om de pijn is vermijding. Maar je kunt niet ontsnappen. Uiteindelijk zul je dat accepteren, dan komt de fase waarin je niet meer wilt ontsnappen. Uiteindelijk zal het zelfs voorkomen dat de optie om te ontsnappen bestaat. Natuurlijk, dan zul je dat echt niet meer willen.

De band rond je hoofd is er om je te weerhouden om te praten, een mooi klein afdoende balletje in je mond. Je mening is niet belangrijk meer, je wilde dit graag proberen en gaat het nu helemaal afmaken. Soms hoor ik graag de leerling smeken, maar ik ben niet in de stemming vandaag. Misschien bij een andere gelegenheid, dat smeken kan leuk zijn. Ik zal wel zien, je merkt het vanzelf. Het hangt allemaal af wat ik voel. Vandaag is je gekreun en misschien wel gedempte geroep in het balletje voldoende.

Evenmin is het noodzakelijk voor je om te zien, je moet en wilt het ervaren. Dat zou je af leiden van wat er gebeurt. Ik wil dat je erg je best doet om te focussen op wat er gebeurt. Niet op je omgeving, niet op mij.

Waarom je liggend op je buik bent met je achterkant bloot en open? Ook dat is simpel,
zoals je waarschijnlijk weet, je billen zijn een handig doelwit om me op richten. In het begin zal dat voldoende zijn. Later zullen er andere doelen zijn, maar voor je eerste lessen is de achterkant van je lichaam best. Je hebt mooie witte billen, klein ondiep spleetje en een klein gaatje. Dat vraagt om een goede behandeling.

Let op, je bent je hele leven geïndoctrineerd, thuis, op school, op het werk, in het spel. Je ouders, leraren, bazen, films, tv, boeken. Je was een leven lang al omringd door lessen in hoe je te gedragen. De sessie van vandaag begint het proces van het strippen van die lessen. Het weg halen van die oude, nutteloze lessen. Ik zijn niet relevant voor wat je wilt meemaken.
Ik geef toe, ik zal je opnieuw indoctrineren. Ik zal nieuwe overtuigingen bij je inprenten.
Door je geest gaat ook je lichaam veranderen. Die nieuwe lessen kunnen worden samengevat in vier woorden. Overgave, Gehoorzaamheid, Service, Toewijding. Vier eenvoudige maar complexe concepten die kunnen weer worden samengevat in één
woord.
IK, je docent, trainer en Meester, die je gaat opleiden tot wat je wil worden, een jongen die zichzelf overgeeft aan zijn verlangens naar mij, zodat je eigen verlangen om mij te dienen bevredigd zal worden. Op het einde, denk je alleen nog aan mij, als meester en mijn genoegens.

Ik ben nog niet je meester. Nee, dat zal zeker een aantal sessies duren. Je zult zeker veel
meer lessen nodig hebben. Het zal nog meer sessies duren voor u om te worden wat je eigenlijk wilt. Nu is er niets, je lichaam en je geest, allemaal je oude ik en het verlangen om dit te ondergaan. Je voelt mijn hand over je billen gaan, heel lichtjes.
Je huivert, je billen knijpen. Zie, Ik heb je gezegd: het lichaam probeert het te vermijden en dat was niet eens pijnlijk of onverwachts. Het was ook niet bedoeld om pijnlijk te zijn, het was gewoon mijn hand, misschien toch nieuw en onverwachts. Een kleine verrassing om mee te beginnen. Ik raak nu je nek, voel het maar. De lichtste aanraking op de achterkant van je nek doet je al bewegen, maar ik wilde zien hoe je reageerde. Dat is normaal.

Ik veronderstel dat je denkt wat ik in mijn hand heb. Wat ik gebruik om wat te maken van openingszetten in de sessie van vandaag. Nou, het was niet de eerste zet. De sessie van vandaag begon lang voor het hier en nu. Het begon met je verhaal, onze mails en whatsapp gesprekken. Wanneer je voor het eerst mijn profiel begreep en doorging met het contact opnemen. Je training begon op dat punt.

Ai, dat voelde je, nietwaar? Deed dat pijn?
Een beetje meer stimulans op zijn tijd. Iets voor je om over na te denken. Voor je het je gaat af te vragen. Is dat alles? Wat gaat er gebeuren? Wordt het erger? Zal deze man me houden aan onze overeenkomst of zal hij blijken een maniak te zijn, die de shit uit mijn lijf gaat slaan. Al die vragen, en je twijfels en hoop, en angsten die door je geest gaan. Niet wetende wat er gaat gebeuren, dat is een deel van de spanning, is het niet ook lekker?

Wanneer je deze kamer in liep, keek ik naar je. Ja, ik zag je ogen, alles in je opnemen. Al die dingen aan de muur. De plastic bakken gevuld met speelgoed. Het Andrews Kruis en de tafel waarop je nu hulpeloos ligt, gebonden en naakt. Nou, dat is waarom ze er zijn. Je kon ze zien. Een beetje intimiderend, zwart, leer, ijzer, maar toch spannend tegelijkertijd. Natuurlijk was je al opgewonden toen je binnenkwam. Je pikkie was al een beetje stijf en je ballen zaten niet ontspannen laag tussen je benen. Je tepeltjes staan iets omhoog. Mij ontgaat niets, jongen.

De spiegel in de kamer, degene waarvoor je hebt uitgekleed, je kon het niet laten te kijken naar jezelf in de spiegel. Je trok aan je pik en ballen, gedachteloos? Iedereen kijkt in die
spiegel en speelt met zijn pik en ballen. Alleen al de gedachte van wat er zou kunnen gebeuren. Of ik je pik wel goed genoeg zou vinden, dat soort vragen.
We zijn allebei geen twintig meer, hebben zogenaamd ervaring, laat dat los.
Ik denk dat je graag wat jonger en gespierder was geweest, misschien wel anders dan wat je nu zag in de spiegel. Het is een best een goed lichaam, je hebt je netjes geschoren, kan wat meer spieren gebruiken, maar bent slank. Je rookt volgens mij. Ik zal je dat vergeven. maar je uiterlijk is niet belangrijk, alles van vroeger is bijzaak geworden. Je verleden kun je niet veranderen, de toekomst kun je niet weten. Nu ben je hier, de eerste stap, laat het maar gebeuren.

Jawel, veel mannen hebben inmiddels naar zichzelf gekeken in die spiegel, een aantal van hen zijn zwaarder geweest dan jij, sommigen van hen zijn erg slank, sommigen van hen zijn ouder geweest, sommigen van hen zijn veel jonger geweest. Gespierd, slap, sterk, knap, lelijk. Soms willen ze wat ze zien in de spiegel, soms zijn ze bang dat ik ze lelijk of onvoldoende vind. Rare opgeschroefde twijfels. Is er iemand die echt zichzelf ziet zoals anderen het zien? Nou, het maakt namelijk niet uit. Uiterlijk is niet zo belangrijk, niet in deze kamer. Het enige dat echt belangrijk is, is je geest. Je lichaam dient je geest en is daarvan de spiegel. Het ging me om je ogen.

Je lichaam is niet echt belangrijk voor mij, de manier waarop je uit je ogen kijkt wel. Het is belangrijk voor mij, want het is een hulpmiddel, een van mijn vele hulpmiddelen voor het bereiken van je geest. Net als alle dingen die je zag in deze kamer toen je binnenstapte door de deur. Alle zwepen, riemen, peddels, gags, kappen, kettingen, boeien, al die honderden voorwerpen aan de muren. Dat doorzichtige plastic bakken gevuld met glanzende hulpmiddelen, sommige niet zo glanzend meer. De voorraden, de slaven stoelen, leren tafel en banken, de draagdoek, de kettingen aan het plafond. Ik gebruik ze steeds minder, stel je dat teleur? Hard zijn is makkelijk, je laten lijden, maar daar gaat het helemaal niet over.
Toch ik laat ze hangen en liggen, klaar voor gebruik als het nodig en zinvol is. Zoveel voor je ogen om in je op te nemen. Zoveel voor je geest om over na te denken, Dat is een prachtige mix van willen, opwinding, nieuwsgierigheid en natuurlijk je angst, diep van binnen ben je bang en onzeker. Dat wonderbaarlijke beetje angst, dat herken je onmiddellijk. Uiteindelijk ben je bang, bang voor jezelf. Nog wel, dat gaat ook veranderen.

Je kunt het, je laat het zien, zoals je nu gewoon geniet van dat meegaan met mijn woorden, die angst, net als je denkt: Heb ik mezelf gebracht in een situatie in iets wat ik niet aankan? Misschien Ik moet vertrekken?
Hoorde je het deurslot achter je. Ik geef toe dat het een beetje theatraal. De deur kon ik gewoon rustig sluiten. Maar ik bouwde het zo op dat je het ook voelde. Bloot, kwetsbaar en dan dat klikken. Het nam even je adem weg, nietwaar? Ergens anders zou het een onbeduidend geluid zijn. Lawaai, iets wat je zo vaak hebt gehoord. Een geluid dat je zelden bewust hoort. Maar hier, als je bloot bent bij mij en bent omringd door al deze prachtige
gereedschappen, is het opeens onheilspellend. Ik wed dat je hart oversloeg. Ik wil ook wedden dat je het tot in je ballen voelde en je pik een rukje gaf.
Angst en opwinding, jongen, wen er maar aan. In deze kamer, zijn ze een tweeling. In deze ruimte, zullen ze langzaam versmelten en een identieke tweeling geworden.

Voor je op de tafel was de leren band voor je ogen, het balletje in je mond. Nu kan ik je wel vertellen, een aantal mannen raken in paniek op dit punt van hun eerste stap. Ze smeken om te worden vrij gelaten, weg te mogen. Het is allemaal een fout, zeggen ze dan. Soms zijn ze zo klein geworden dat ze zelfs gaan huilen, echt. Ik negeer ze dan, klein worden is niet erg. Er is maar één weg uit deze kamer en die bereik je niet door te smeken. Ik heb en neem gewoon de tijd, kan lang genoeg blijven wachten. Uiteindelijk geven ze het op. Staan trillend bij de tafel en zetten ze het balletje in hun mond en wachten totdat ik hem vastmaak. Ik weet wat ze echt willen en op het einde zullen ze altijd toegeven en zichzelf aan mij overgeven. Dat ga jij ook helmaal doen, je overgeven.

Maar jij, jij bent anders, je was enthousiast, beetje geil, was je dat niet? Je liep naar voren, pakte de leren band en het balletje. Was je verrast dat je ook niets meer mag zien? Hoe voelde dat, toen je ontdekte dat kleine beetje vrijheid ook werd verwijderd? Wat vond je, voelde je, als je daar bloot en kwetsbaar lag, toen ik snel handelde en je niet meer in staat was om te spreken of te zien?
Voelde je hoe warm de kamer is? Hoe stil het is? Voel het maar.

Je bent nu een leeg vat, in een vacuüm. Leegte wacht om te worden gevuld. Maar ik krijg je voor mezelf.
Heb je het gevoel onthouden dat ik in de kamer was, ik naar je keek, voordat ik je vertelde je armen te spreiden, zodat ik de boeien op je polsen kon zetten? Sommige van de stagiairs zijn zo geschrokken van alles, dat ze slecht gehoorzamen. Ze houden vast aan hun eigen wil, hun illusie van vrijheid. Anderen lijken te voelen wat ik wil, alleen al door mijn aanwezigheid. Je houdt van de boeien, nietwaar? Ja, ze zijn mooi, je weet gewoon dat ze sterk zijn en onontkoombaar. Ik vind het leuk dat je meewerkte, meteen erg gewillig was, je polsen naar voren stak en enkels liet boeien zonder dat ik enige aarzeling bij je kon zien. Je hebt niets proberen te zeggen toen ik je ogen en mond sloot. Niet geprobeerd om weg te komen toen ik je aan de bondage tafel vastgezette.
Dat belooft veel goeds voor je in toekomst en voor je training.

Zoals voor wat er nu is, wat ik gebruik om je aan te raken. Je kan het hebben opgemerkt toen je binnen liepen. Het is voorwerp is veertig centimeter lang en hing aan de muur, het heeft een lus aan het handvat. De stok is heel flexibel. Dat en de lengte geven het een beetje meer kracht dan een korter exemplaar. Je weet niets van dit soort dingen, je kunt niet weten welke voorwaarden ik stel aan een rijzweep, want dat is het. Het is het dunne stukje aan het einde dat in contact zal komen met je lichaam. Het is gemaakt van zacht leer. Het gaat over het einde, dat zal je raken, het is twee centimeter lang, driekwart van een centimeter breed.

Dat is het deel dat je nu voelt, over de lijn in het midden van je blote rug, langs je ruggengraat. Het is zo zacht, zo voelt het toch? Gewoon een zachte, tedere aanraking, een fluisteren dat gaat heel langzaam over je wervelkolom. Natuurlijk kun je het niet zien, maar het stijgt en daalt als het beweegt over de hobbels van je ruggengraat. Het is heel sensueel. Concentreer je, voel de sensatie van de zachte punt wat beweegt over je lichaam. Je voelt het, maakt dat je leeft, niet waar? Aan de kant van je billen en langs je achterkant, door je bilspleet, het is dus zo intens. Ik druk tegen je anus, je kleine nog te strakke gaatje. De onderkant van je billen en de achterkant van je benen, van je kuiten. De zolen van je voeten. Alleen focussen op het deel van je lichaam de zweep aankraakt en je streelt. Ik ga langzaam. Zachtjes. Teder. Geen haast. Gewoon ontspannen. Dat is het!

Haal diep adem. Helemaal naar binnen. Nu vasthouden. En laat het nu langzaam uit en je hoeft verder niets dus, gewoon ontspannen. Weer. Diep adem in. Houd hem. Vasthouden. En uit, ontspannen als je uitademt. Heel goed.

Ai, tweede keer, die kwam zeker aan, nietwaar? Maar was het ook geweldig? Houd je niet van hoe die onverwachte pijn door je heen schoot, die prachtige geheel onverwachte pijn, echoot nu door je hele lichaam. Nee, het zijn niet alleen je billen die pijn doen. Dat is slechts het centrum van de pijn. De pijn explodeert naar buiten totdat het je vult. Dat is wat er zo geweldig is aan deze pijn. Het is als een voetzoeker die ontploft. Eerst in je lichaam en dan weer in je geest.
Dit is een ander soort pijn dan wat je verwachtte, zo als je dacht te zullen voelen, zo als je zogenaamd leerde van je porno films en wilde fantasieën. Hier gaat het over.

De zweep liet zo’n mooie kleine rode striem over je kontje achter. Hier, voel maar, ik zal het
traceren met de punt van mijn zweep, zodat u het weer kunt voelen. Ik ga gewoon gericht over en op die rode lijn. Denk er eens over na, ik. Denk na over hoe het zal zijn. Binnenkort is het gewoon. Denk er maar eens over na. Je moet je stappen herinneren.

Je wist dat er pijn zou zijn, maar je dacht dat je veilig voor een tijdje was. Ik was gewoon met je aan het praten, kletsen over je ademhaling. Het nemen van diep adem en ontspannen, en opeens, uit het niets, een schuine streep over je billen. Nou, dat is één van de lessen die je vandaag leert. Ik bepaal wanneer er zal pijn zijn en waar.
Voel je kontje, de zweep, straks mijn hand. Accepteer het, mijn macht en dus ook je pijn, het genot van die pijn en je grote behoefte aan onderdanigheid en dienen.

Ik heb niet eens om veel werk om je het allemaal te laten meemaken. Zodra ik nu je billen aanraak. Het maak tot het gebied, je centrum, beetje pijnlijk nog steeds, jawel, maar die neemt af. Een paar lichte tikken zijn nu verder genoeg om de pijn te vernieuwen. Natuurlijk, ze bieden je iets anders, niet die tevredenheid van het geluid van een harde aanval op je huid. Hier, laat me het demonstreren. Vergelijk het opnieuw.
Die harde klap, die kwam binnen.
Nu de zachte tikken, louter mijn aanraking, nog steeds van de zweep tegen je huid. Ik kan je ook verzekeren dat de harde slag zichtbaar is, het laat natuurlijk een veel duidelijker plek achter dan die zachte tikjes.
Natuurlijk, de billen zijn niet het enige deel van het lichaam waaraan we kunnen werken. Je rug, de holtes van je knieën, je benen zelf. Er zijn natuurlijk ook de zolen van je voeten.

Ik denk dat je het ermee eens bent dat de zolen van je voeten erg pijnlijk is. Een favoriet van middeleeuwse folteraars, maar ook van de Chinese heelmeesters. Het is zo\\\'n kwetsbaar gebied, de zool van de voet. Het staat in verbinding met alles, vergelijkbaar met je gevoelige tepeltjes. Misschien komt het omdat het zo vaak is weggestopt, ver uit het zicht. Bij ons hier, in schoenen en sokken. Voeten zijn je basis. Is het niet zo?
Je voelt je hulpeloosheid dan nog meer om dat ik weet wat ik doe en kan als enige op elk moment toeslaan? Je hebt hier en nu echt geen controle niet meer. Geen controle, helemaal niet, niets. Geen deel van je lichaam is veilig voor mij.
Voor nu, echter, ik ga me concentreren op je blote en open billen, je bilspleet en je kleine strakke gaatje. Ik laat die andere genoegens voor een toekomstige sessie. Toch iets voor je om naar uit te kijken. Chinese geneeskunde en folteraars, het is het pad wat je gaat lopen, hoe toepasselijk.

Dus je mooie witte billen. Dit deel van je lichaam, open en kwetsbaar, ligt open en bloot voor mij. Tot nu toe slechts een tik van mijn zweep. Maar er zal meer zijn, echt veel meer. Je billen zullen worden bezeten. Ik kan je botweg neuken, maat het zal pijn doen en je zult dan moeite hebben om te zitten. Dat kan echt dagen duren. Harde slagen kan ik uitdelen, snel, echte klappen. Maar ik ga met jou voor langzame tikken, zachte bewegingen, die beginnen als liefdevolle klapjes. Bij jou zijn ze afdoende en dat ik mooi. Het gaat niet om beschadigen maar om heel maken.

Reacties zijn meer dan welkom
Wordt vervolgd
UtrechtStad