Seks als transactiemiddel 10 (Slot) - Een bijzonder Kerstverhaal

De magie had zijn werk goed gedaan. Riley en Dennis waren een koppel geworden. Op de verjaardag van Riley hadden ze het bekend gemaakt. De beiden ouders hadden er totaal geen enkel probleem mee gehad. Ze waren blij dat hun zonen iemand had gevonden om zijn leven mee te delen. En dat was in hun geval een jongen. In het studentenhuis kreeg hij ook alle steun van de andere drie. Steeds vaker zochten ze elkaar op. De afgelopen maanden ontdekten ze steeds meer overeenkomsten met elkaar. Ook bezochten ze nog steeds elke zaterdag samen de graven van Jeroen en Erik. Toch wel heel bijzonder dat wij elkaar op deze begraafplaats zijn tegengekomen. Je hoort wel eens dat weduwe en weduwnaar, na de dood van een partner, elkaar op zon plek treffen. En nooit dat twee jonge mensen dit overkomen zei Dennis op een middag, toen ze samen in een cafeetje iets zaten te drinken. Ik blijf erbij dat Jeroen en Erik er de hand in hebben gehad zei Riley lachend. Het was gewoon een soort magie wat ik voelde, die zaterdagmiddag, drie maanden geleden. Het leek wel alsof Jeroen bij ons in die hotelkamer zat. Het voelde zo vreemd, maar tegelijkertijd ook vertrouwd om met jou te mogen vrijen zei Riley. Dennis keek hem aan. Over een paar dagen is het Kerstmis zei hij ineens. Riley legde zijn hand op die van Dennis. Op Eerste Kerstdag zou Erik twintig jaar geworden zijn zei een verdrietige Dennis. Ik mis hem nog elke dag. Jeroen is ook niet ouder dan zesentwintig jaar geworden zei Riley met een zucht. Kom schat, wij gaan een mooie kerstboom kopen. In de winkel hiernaast heb ik twee mooie engelen gezien. Die nemen we ook mee! Want zonder Erik en Jeroen hadden wij elkaar nooit ontmoet! Je hebt gelijk, lieverd. Hoe vreselijk het ook is, hun dood is blijkbaar niet voor niks geweest zei Dennis heel wijselijk. Ze dronken hun koffie op, en liepen daarna hand in hand het cafeetje uit.

In het winkeltje ernaast was het behoorlijk druk. Blijkbaar hadden meer mensen dezelfde gedachten gehad om iets leuks te gaan kopen voor de Kerst. Het winkeltje was ook niet groot, dus je moest goed opletten om niks omver te lopen. Volop leuke kerstspulletjes waren te koop. De engelen die Riley een week geleden had gezien stonden er niet meer. Shit! Zei hij mompelend boos. Had ik ze vorige week maar gekocht. Nou zijn ze weg Zuchtend keek hij rond. Dennis stond een eindje verderop te kijken naar andere leuke dingen. Kan ik je misschien helpen? Klonk een zachte lieve stem. Riley draaide zich om. Eh..eh…Ik zoek..eh..Jeroen? sprak hij verbaasd. De jongen van het winkeltje keek hem met twee verbaasde ogen aan. Jeroen? vroeg hij niet begrijpend. Riley was compleet van slag. De jongen van het winkeltje leek als twee druppels water op Jeroen. Ik ..eh..ik zoek..eh.. zei Riley weer. Schat, gaat het? vroeg Dennis, die Riley wit weg had zien trekken. Dennis..kijk wees Riley. Dennis bekeek de jongen nu ook aandachtiger. De jongen keek ze beiden verbaasd aan. Jeroen? Welke Jeroen? vroeg hij. Dennis zei nu ook niks meer, en knikte naar Riley. Sorry, een vriend van hem is afgelopen zomer overleden. Zijn naam was Jeroen. Jij lijkt precies op hem zei Dennis, en keek naar Riley. Nog altijd was Riley een beetje van slag. De jongen van het winkeltje glimlachte. Ik heet niet Jeroen hoor zei hij weer. Mijn naam is Rutger Riley en Dennis bekeken hem weer. Hij leek waarlijk op Jeroen! Een kopie ervan zou je ook kunnen zeggen. Hij was net zo knap. Dezelfde mooie ogen, kleur ogen en haar. Zelfs de lijn van zijn kin en gezicht kwam overeen met Jeroen. Welke engelen had je vorige week hier gezien? vroeg hij rustig aan Riley. Eh..die witte met vleugels Rutger schoot in de lach. Alle engelen hebben vleugels hoor zei hij. Riley keek rond. Nergens zag hij ze staan. Ik weet niet welke je bedoelt, schat. Ik was er niet bij toen je ze zag staan zei Dennis. Aan het gezicht van Rutger was duidelijk te zien dat hij begrepen had dat Riley en Dennis een koppel waren. Nogmaals keek Riley. Op een hoekje van de toonbank zag hij een foldertje liggen. Hij pakte deze en keek erin. Die! zei hij, en wees naar de engel, welke op de achterkant stond afgebeeld. Rutger keek. Die? vroeg hij. Riley knikte Moment zei hij, en liep ineens weg. Wat doet ie nou? riep Riley Kalm schat. Hij liep naar achter. Ik denk dat hij voor je gaat zoeken. Ongeduldig bleven ze wachten. Na ongeveer tien minuten kwam Rutger weer terug gelopen Sorry, ik kan ze nergens meer vinden, helaas zei hij spijtig. Verdomme! zei een heel teleurgestelde Riley Ik had ze vorige week moeten kopen. Ze waren zo mooi!. Rutger! riep plots een andere stem. Kom je helpen?. Rutger keek nog even naar de vrienden. In de ogen van Riley blonk een traan. Dennis omarmde zijn vriend, en hield hem stevig vast. Teder gaf hij hem een kus als troost. Rutger aarzelde om weg te lopen. Rutger! Kom nou helpen. Ik kan het niet alleen Achter in de winkel werd weer geroepen om zijn hulp. Sorry, ik moet helpen zei Rutger zacht, en liep weg. En nu? vroeg Dennis. Riley haalde zijn schouders op. Weet niet zei hij balend. Samen bleven ze nog even staan. Het was nog altijd heel erg druk. Rutger zagen ze nergens meer. Kunnen jullie het vinden? klonk weer achter hen. Argeloos draaiden de beiden vrienden zich om. Dennis keek naar degene die hen had aangesproken. Met zijn hand greep hij naar de arm van Riley. Riley kon hem nog net tegenhouden, anders was hij zeker tegen een stellage met glaswerk gevallen. Zijn gezicht trok helemaal wit weg. Wat doe je nou? vroeg hij geschrokken. Er..Erik! wees hij naar de jongen die hen aangesproken had. Dit kon geen toeval meer zijn! De jongen was duidelijk een kopie van zijn broertje. Erik? vroeg Riley even niet goed begrijpend. De jongen keek ook niet begrijpend. Hij! Kan niet waar zijn! Eerst Jeroen en nou Erik! riep een onthutste Dennis. Uit zijn portemonnee pakte hij een pasfotootje, en toonde deze aan Riley. Erik! zei hij met trilling. Ongelooflijk zei een verbaasde Riley. De jongen leek als twee druppels water op Erik. Erik? vroeg de jongen weer. Wie is Erik? Dennis moest even gaan zitten op het kleine stoeltje, welke vlakbij stond. Erik zei hij stamelend. Zal ik even een glaasje water voor je halen? vroeg de jongen vriendelijk. Riley zat gehurkt naast zijn vriend. Doe maar. Hij zal het nodig hebben zei Riley. Dennis staarde met grote opengesperde ogen naar Riley. Waarom? Waarom ? vroeg hij steeds met een zachte stem. Sssst schat zei Riley rustig. De jongen was snel terug met een glaasje water. Sorry dat ik het niet helemaal begrijp zei hij. Dennis was niet in staat om uit te leggen waarom hij zo van slag was geraakt. Voorzichtig vertelde Riley dat ze in het winkeltje eerst een kopie hadden gezien van een dierbare vriend, welke afgelopen zomer was overleden, genaamd Jeroen; en dat ze nu, voor de tweede maal hetzelfde was overkomen, maar dan een kopie van het overleden broertje van Dennis, Erik. Het gezicht van de jongen trok ook lichtelijk wit weg. Hoe is dat mogelijk? zei hij. Mijn naam is niet Erik, ik heet Pepijn zei de jongen. Alles is orde hier? vroeg ineens Rutger. Hij had gezien dat Pepijn een glas water was gaan halen. Ja hoor, schat zei Pepijn. Deze jongeman zag een geest. Hij dacht dat ik zijn overleden broertje, Erik, was. Het gezicht van Rutger trok helemaal wit weg. Jij ook al? vroeg hij met grote verbazing in zijn stem. Wat ik ook al? vroeg Pepijn, en legde zijn hand op de arm van Rutger. Rutger keek met grote ongeloof naar Riley en Dennis. Rutger bleef alsmaar schudden met zijn hoofd, en keek naar Pepijn. Schat? Wat is er nou aan de hand met je? vroeg Pepijn. Dit ga je nooit geloven zei Riley. Geloven? Wat ga ik nooit geloven? vroeg Pepijn. Vertel jij het hem maar zei Rutger, en ontfermde zich over Dennis, die nog altijd zwijgend voor zich uit zat te staren. Riley vertelde Pepijn in een paar zinnen, wat kort ervoor gebeurd was. Neeee! zei Pepijn Je meent het! zei hij met groot ongeloof. Hoe is het mogelijk! Dat komt vast omdat het over een paar dagen kerst is! zei hij daarna. Rutger vertelde dat hij en Pepijn ook een koppel waren, en sinds afgelopen zomer dit pandje hadden gekocht. Wanneer hebben jullie dit pandje gekocht, afgelopen zomer? vroeg Riley, en voelde plots zijn lichaam trillen. Waarom vraag je dat? wilde Rutger weten. Ik ben anders nooit nieuwsgierig in zulke zaken, maar nou jullie beiden zo lijken op Jeroen en Erik, ben ik toch wel benieuwd op welke datum jullie het koopcontract hebben getekend? zei Riley. Riley! Doe normaal man! Kan je echt niet maken! riep Dennis, en trok aan zijn arm. Rutger en Pepijn keken hem ook niet begrijpend aan. Riley haalde diep adem.Dennis, ik heb toch altijd gezegd dat Jeroen en Erik de reden zijn geweest, dat wij elkaar hebben ontmoet? Dennis knikte Inderdaad schat, dat zeg jij voortdurend zei hij met een zachte stem. Kijk. Eerst komen wij elkaar tegen op de begraafplaats. Beiden hebben een ontzettend zwaar verlies geleden. Jij, je broertje Erik, door een vreselijk auto-ongeluk. Ik, mijn vriend Jeroen, omdat zijn lichaam niet meer in staat was zijn ziekte te dragen. Er klonk een snik in zijn stem. Dennis hield nog altijd de arm van zijn vriend vast. Rutger en Pepijn luisterde beiden met aandacht naar het vervolg van Riley. Vorige week zag ik die twee engelen hier in de etalage staan. Als ik ze toen had meegenomen, hadden wij hoogstwaarschijnlijk Rutger en Pepijn nooit ontmoet. Vandaag komen wij terug, en blijken de engelen uitverkocht te zijn. Maar in plaats daarvan werken hier wel twee mannen, die, nota bene sprekend op Jeroen en Erik lijken. Nee Dennis! Dit is geen toeval meer! Jeroen en Erik hebben boven in de hemel de hand erin gehad! besloot Riley zijn verhaal. Dennis bleef zijn vriend nog steeds aanstaren. Zonder iets te zeggen liep Rutger weg. Ongelooflijk! Wat een story zei Pepijn zacht. Even later kwam Rutger teruggelopen met een document in zijn hand. Waarom wilde jij weten op welke datum wij dit pandje hadden gekocht? vroeg hij aan Riley, terwijl hij het document bekeek. Omdat ik denk dat er nog een reden is dat wij jullie vandaag hier ontmoet hebben zei Riley rustig. Welke reden dan? vroeg Pepijn. Mag ik de datum van aankoop weten? vroeg Riley aan Rutger. Rutger knikte, en gaf Riley het document. Riley las het document en liet de datum aan Dennis zien. De mond van Dennis viel open van verbazing. Dat is geen toeval meer! zei Dennis. Rutger en Pepijn keken elkaar aan. Zij begrepen echt niet wat er aan de hand was. Jeroen is overleden op twee juli zei Riley, en wees met zijn vinger naar de datum op het document. Twee verbaasde monden vielen open. Ik sta perplex! zei Pepijn. Ik ook! zei Rutger. Wat moesten ze nu zeggen? Dit is waarlijk de magie van Kerstmis! zei Dennis. Zwijgend stonden de vier mannen elkaar aan te kijken. Ongelooflijk! zei Rutger.

Opeens was er aan de andere kant van het winkeltje rumoer ontstaan. Die had ik helemaal niet besteld! riep een oude mevrouw. Rutger keek om. Ik heb helemaal niks met engelen! Ik geloof niet in die onzin! bleef ze alsmaar roepen. Moment zei Rutger en liep weg. Pepijn bleef bij de jongens staan. Andere klanten keken de kant op waar de oude mevrouw stond. Wie in engelen gelooft is niet goed snik! riep ze nog luider. Riley en Dennis keken elkaar aan. Pepijn schoot zijn vriend te hulp om de oude mevrouw nog tot enigszins kalmte te manen. Wat kijken jullie nou? Zo zal je handel snel naar de bliksem zijn! riep ze nog kwader. Kalm mevrouw zei een Rutger rustig. U krijgt zeker uw geld terug viel Pepijn hem bij. De oude mevrouw keek woedend naar Pepijn. Ik kom hier nooit meer! zei ze weer. Dat zijn ze! Die engelen bedoel ik! riep ineens een opgewonden Riley. Wat zijn ze prachtig hé? De oude mevrouw keek hem aan. Wat in hemelsnaam moet jij nou met die twee engelen? riep ze ongelovig. Rustig nou, schat zei Dennis. Riley was te opgewonden om naar hem te luisteren. Yessss! Dat zijn ze! bleef hij alsmaar zeggen. Jullie zijn allemaal hetzelfde! Stelletje geëmotioneerde flikkers! Zelfs daarmee kon ze Riley niet raken. Dennis wierp haar een boze blik, en wilde iets zeggen. Laat maar Dennis. Mevrouw, hier is uw geld terug zei Rutger een tikkie beledigd. Kwaad trok ze het geld uit de hand van Rutger, en stopte het in haar handtas. Ze wilde omdraaien om weg te gaan. Moment mevrouw zei Riley, die haar de doorgang belemmerde. Waarom gelooft u niet in engelen, als ik vragen mag? Stom verbaasd keek ze Riley aan. Dat gaat je geen bliksem aan, snotaap! riep ze, en wilde hem opzij duwen. Echter dat lukte haar niet. Opzij! Opzij! riep ze weer. Ik laat u pas door als u mij verteld waarom u niet in engelen gelooft zei een zelfverzekerde Riley. Opzij! Laat mij er door! riep ze met een woedende stem. Nee zei Riley. Er waren meer mensen op haar schreeuwen af gekomen, waardoor het winkeltje helemaal vol stond. Brutale vlegel! Wees maar gelukkig met je snertengeltjes! riep ze weer. Dat laatste had ze niet moeten zeggen. De ogen van Riley vatte vlam. Sodemieter op! Ga je vriendje maar lastig vallen! vieze flikker! begon ze nu te krijsen. Dennis had vlug de twee engelen uit de handen van zijn vriend overgenomen, om ze bij Rutger in veiligheid te brengen. Je weet maar nooit!. Nog altijd werd haar de doorgang belemmerd door Riley. Met zijn armen over elkaar bleef hij haar doordringend aankijken. Dennis was zijn vriend te hulp geschoten, en naast hem komen staan. Waarom doet u zo vijandig naar ons? vroeg hij rustig. Ik ken jullie soort! Jullie leven er op los, en hebben totaal geen oog voor de medemens! riep ze weer. Riley en Dennis trokken hun wenkbrauwen omhoog. Hoezo? Wij leven erop los? vroeg Dennis haar. Iedereen vindt jullie soort zo lief en schattig, en noemen jullie engeltjes. Maar als het erop aan komt dan laten jullie iedereen met een geestelijk- of lichamelijk gebrek in de stront zakken! siste ze heel erg vals naar Riley. Dat is gemeen! riep Dennis. O ja? Is dat gemeen? wierp ze met een nog kwadere blik naar Dennis. Jij hebt zeker veel geld om alles te kunnen kopen? Ik moet het doen met mijn klein pensioentje! Mijn dochter moet elke maand bijspringen om rond te komen! Ik heb een lieve kleinzoon met een downsyndroom. Hij wordt voor achterlijk versleten door iedereen! siste de oude vrouw naar Dennis. En nu is het afgelopen! Onze winkel uit! Vort! riep Rutger, die naar Riley en Dennis keek; hun gezichten stonden op ontploffen. Ach, jullie zijn veel te jong om dat te beseffen zei de oude vrouw heel gemeen. Jullie hebben nog nooit wat meegemaakt. En zo te zien zullen pa en ma wel goed in de slappe was zitten ging ze verder. Ophouden! Nu! riep Rutger weer. De ene belediging na de ander kwam uit haar mond. Even leek het erop dat de vrouw zomaar door de menigte uit het winkeltje kon vertrekken. Leek! Want ineens werd het te veel voor Riley en Dennis. Eerst was het Riley die haar fijntjes vertelde dat hij een half jaar geleden een dierbare vriend had verloren aan een zware longontsteking met complicaties, omdat hij in een rolstoel zat, en geen weerstand had opgebouwd om beter te kunnen worden. Hij had wekenlang bij hem aan zijn bed gewaakt, en gebeden tot Onze Lieve Heer om hem terug te geven aan hem. Het was muisstil in het winkeltje. Iedereen luisterde ademloos! Riley zei dat hij zijn vriend nog dagelijks miste, en dat hij iedere week op zaterdag naar zijn graf ging. De oude vrouw keek hem geschrokken aan. Daarna was het de beurt aan Dennis. Hij zei dat ook hij elke zaterdagmiddag naar het graf van zijn broertje ging, omdat hij drie jaar geleden dood was gereden door een dronken automobilist. Zijn moeder was daardoor in een diepe depressie geraakt, en zat nu onder de zware medicijnen. De oude vrouw schrok nog meer hiervan. Hun vriend en broertje waren nu engeltjes in de hemel, en hadden boven ervoor gezorgd dat Riley en hij bij elkaar waren gekomen. De oude vrouw zweeg. En zeg nou niet dat er geen engelen bestaan, want vandaag zijn ze terug op aarde gekomen in de vorm van een mens vervolgde Dennis. De oude vrouw keek hem niet begrijpend aan. Zij! wezen Riley en Dennis naar Rutger en Pepijn. Kijk maar beiden haalden uit hun broekzak een pasfotootje van Jeroen en Erik. Nieuwsgierig keek de oude vrouw ernaar. Haar gezicht trok nu nog witter weg. Omstanders achter haar, konden werkelijk hun ogen niet geloven. Ik zal het nu nog krasser vertellen! riep Riley Op de dag dat Jeroen overleed, is dit pandje gekocht door hun!. Echt? vroeg een andere meneer. Rutger en Pepijn knikte eenstemmig. Ongelooflijk! zei weer een andere klant. Vorige week had ik deze engeltjes al zien staan in de etalage, maar helaas niet gekocht zei Riley weer Vanmiddag wilde ik ze alsnog kopen, maar ze waren uitverkocht, helaas. En nu komt U ze terugbrengen, omdat u ze niet wilden hebben vervolgde Riley weer. Ik had ze gekregen van mijn dochter, omdat ze dacht dat ik ze wel leuk zou vinden. Ik moet ze echt niet hebben! riep de vrouw in een verdedigende positie Ondankbare Hond! gromde Dennis. Riley maande hem tot rust. Wel heel erg toevallig dat ik ze nou alsnog kan kopen, toch? vroeg Riley haar Maar toeval bestaat niet! Jeroen en Erik hebben boven in de hemel ervoor gezorgd dat ze nu voor ons zijn! De vrouw keek hem met leden ogen aan. In het winkeltje was het nog altijd muisstil. Zwijgend verliet ze het pandje. Ze had toch wel begrepen dat ze te ver was gegaan. De ene na de ander schouderklop kregen de beiden vrienden. Hun verhaal had bij iedereen een zware indruk achtergelaten. Natuurlijk hoefden Riley en Dennis de twee engelen niet te betalen. Hoewel ze er op stonden om dit toch te doen werd het hun verboden. Zie het maar als ons kerstgeschenk voor jullie zeiden Rutger en Pepijn. Als er iemand is die deze engelen verdienen, dan zijn jullie het wel! vervolgden Rutger en Pepijn weer. En zo stonden de beiden engelen met Kerstmis onder de Kerstboom. Zie nou dat engelen wel bestaan! zei Riley met een traan in zijn ogen tegen Dennis. Schat. Dit is het mooiste cadeau wat je aan mij kon geven. Ik hou van je! zei een geëmotioneerde Dennis. Ik wens je een zalig kerstfeest. Ik hou ook veel van jou zei Riley met een kus.

*** Dit was het laatste deel van dit verhaal. Als je er van genoten hebt dan zou ik het leuk vinden om er een reactie ervan te mogen ontvangen. Stuur je reactie naar: eloyenluuk@gmail.com***