Verborgen gevoelens 8

Zwijgend verlieten de twee vrienden het appartement. De makelaar keek hen na, en schudde nog eens vol medelijden met zijn hoofd. Lars wist niet of hij nou wel of niet kwaad moest worden op zijn vriend. De gehele conversatie met de makelaar echode nog een keer na in zijn hoofd. Vooral het laatste gedeelte van het gesprek hoorde hij Patrick weer woord voor woord zeggen Wij willen samen weer zo gauw mogelijk een leuk huisje vinden… etc. Waar haalde hij die onzin vandaan? Niemand mocht verdorie weten van hun geheime relatie! En dan gaat meneer tegen een wildvreemde makelaar zeggen dat zij beiden al samenwoonden! In de auto zag hij aan het gezicht van Patrick dat hij zich nu ook realiseerde wat hij had gedaan. Van de andere kant, echter, voelde het wel heel bijzonder. Nu was het voor Lars wel duidelijk geworden wat de werkelijke gevoelens van Patrick voor hem waren! Stil keek hij opzij. Meende je werkelijk wat je zei tegen de makelaar dat je zo gauw mogelijk een leuk huisje voor ons samen wilde? Vroeg hij zacht. Patrick keek strak voor zich uit. Schat? Sprak Lars, en legde zijn hand op de gespierde dijbeen. Voor het eerst zag hij een traan over de wang biggelen bij Patrick. Nog altijd zei Patrick niks. Lars herpakte zich snel. Hij sloeg zijn arm over de schouder van zijn vriend. Het was nog altijd stil in de auto. Lars legde zijn hoofd op de brede schouder van Patrick en ademde rustig. Wat moest hij nu doen met deze onverwachte ontstane situatie? Hij was getrouwd met een lieve vrouw, en samen hadden ze een geweldige mooie zoon! Ik ben het leven met Irene zo beu zei Patrick zacht. Altijd ruzie over de kleinste dingen Alweer viel een traan op zijn pantalon. Ik hou van je, schat zei Patrick. Ik wil met jou verder leven sprak hij daarna zacht. Lars wist werkelijk niet wat hij hoorde. Zijn mond viel open van verbazing. Maar? He? Wa Wat wat wat..He? Patrick.i ik.ik weet nie niet wa Meer kwam er niet uit zijn mond. Met stomheid geslagen bleef hij Patrick alsmaar aanstaren. Ik ga definitief scheiden van Irene sprak Patrick weer. Scheiden? Jullie? Waarom? Stamelde Lars weer. Patrick knikte beslist. En je kinderen dan? Kon Lars nog net uitbrengen. Komt tijd, komt raad zei een zelfverzekerde Patrick. Hij startte de auto, en samen reden ze terug naar het huis van Patrick.

Lars zat in een moeilijk parket! Een heel moeilijk parket. Aan de ene kant wilde hij het appartement kopen, om daar samen met Annemarie en zijn zoon Ruben verder met zijn leven te gaan. Zijn rustige saaie leven. Maar aan de andere kant wilde hij een nieuw bruisend leven! Een leven vol passie en hartstocht! Een leven met een man! En wat voor man! Eentje waarmee hij zeker gelukkig zou worden. Eén uit duizenden! Tegenstrijdige gevoelens vochten met elkaar. Morgenmiddag om twaalf uur uiterlijk wilde de makelaar hun bod weten. De afgelopen dagen waren als een droom voorbij gegaan. Patrick had op de avond van de bezichtiging Irene gebeld, omdat hij haar iets persoonlijks wilde vertellen. Ze hadden ergens afgesproken om iets te gaan drinken. Het was toch nog lang licht buiten, en de meisjes waren met opa en oma naar het zwembad gegaan. Lars lag buiten op in een ligstoel een boek te lezen. Ineens ging zijn mobiel. Het was Annemarie. Dag schat zei haar lieve stem. Dag lieverd zei Lars met een rustige stem. Hoe gaat het met je, en met Ruben? Vroeg hij vlug. Prima hoor! Zei ze lachend. Je zoon groeit als kool! Lars zag het gezicht van zijn kleine man voor zich. Weet je al of je morgen een goed bod uit gaat brengen op dat appartement? Vroeg Annemarie zacht. Ik ben er nog niet helemaal erover uit antwoordde Lars. Ik ben bang dat het toch te klein voor ons zal zijn, schat zei Annemarie na een moment. Hoezo? Wilde Lars weten. Ik vrees dat wij een kamer tekort zullen komen zei ze met een mysterieuze lach Hoezo een kamer tekort? Dit appartement heeft drie kamers hoor. Groot genoeg voor ons drieën verdedigde Lars Maar niet voor ons vieren, lieverd hoorde hij Annemarie met een ingehouden lach zeggen Vieren? Hoe kom je daar nou weer bij? Vroeg Lars, werkelijk niet begrijpend. Hij hoorde aan de andere kant een zachte lach. Ik geloof nooit dat Ruben er mee eens zal zijn dat hij straks zijn kamer moet gaan delen zei Annemarie weer. Wat zit jij allemaal te bazelen? Hoeveel drank heb jij op vandaag? Of heb je een zonnesteek opgelopen? Riep Lars, die het raadspelletje helemaal niet leuk meer vond. Ruben hoeft zijn kamer helemaal niet te delen! Wat bedoel je toch? Vroeg hij met geïrriteerde stem. Aan de andere kant van de lijn hoorde hij Annemarie zacht gaan zingen. Schat?! Riep Lars weer. Waarom zing je nou? Nog altijd begreep hij niet wat Annemarie hem wilde vertellen. Lars kon niet goed horen wat ze zong. Gaat het wel goed met je? Vroeg hij nu toch wel heel bezorgd. Plots hoorde hij een piep. Een piep, ten teken dat hij een sms berichtje binnen kreeg. Daarna verbrak Annemarie de verbinding. Totaal verbijsterd keek Lars naar zijn mobiel. Wat gebeurt hier? Waarom verbrak zijn lieve Annemarie de verbinding? Weer hoorde hij de piep. Ze zal straks wel weer terug bellen mompelde hij, en hij zocht het sms berichtje op. HOERA! IK KRIJG EEN BROERTJE OF EEN ZUSJE ERBIJ! Van schrik liet Lars bijna zijn mobiel vallen. Voor hem zag hij een foto van Ruben met deze tekst in een spreekwolk. En toen pas begreep hij waarom Annemarie zo raar had gedaan. Nu was hij nog meer van slag. Annemarie was zwanger! Zwanger van hun tweede kindje. Razendsnel dacht Lars na. Zijn verstand stond stil. Hoelang was ze al zwanger? Waarom nu? Lars wist even niet of hij er blij om moest zijn. Juist op het moment dat Patrick zijn liefde aan hem had verklaard, bleek zijn vrouw in verwachting te zijn. Zijn wereld stond op zijn kop. Even later ging zijn mobiel weer af. Het was weer Annemarie. Dag schatje zei ze zacht. Ben je blij? Vroeg ze direct erachter op. Hoelang ben je al in verwachting? Wilde Lars gelijk weten Bijna twee maanden zei ze Volgens de gynaecoloog zal het eind februari, begin maart volgend jaar geboren worden zei ze weer. Schat? Wat ben je ineens stil? Vroeg Annemarie. Lars zag in de deuropening Patrick staan. Hij had duidelijk gehuild. Zijn ogen waren rood, en zijn gezicht nat van de tranen. Zijn lieve blauwe ogen keken heel triestig naar Lars. Lars raakte ervan in de war. Zo had hij zijn lieve Patrick nog noot gezien. Sorry schat. Natuurlijk ben ik ontzettend blij, en kan haast niet wachten tot het geboren gaat wordt zei Lars na een kort moment. Tijdens het telefoongesprek met Annemarie bleef hij alsmaar staren naar een huilende Patrick. Snel verzon hij dat nog werk had te doen, en dat hij haar de volgende dag wel zou bellen, en sloot vlug af. Nog altijd stond Patrick in de deuropening. Lars stond op en liep naar hem toe. Hij sloeg zijn armen om Patrick heen, en gaf hem zacht een kus. Ik mag nooit meer de meisjes zien, als we scheiden zei Patrick. Lars zijn hart brak. Lars trok Patrick stevig tegen zich aan. Patrick hield niet op met huilen. Zijn tranen bleven stromen. Zacht probeerde Lars hem te troosten. Irene weet ook van ons zei hij toen hij wat tot rust was gekomen. He? Nee toch? Riep Lars Waarom heb je het haar verteld? Vroeg een geschrokken Lars. We kregen knallende ruzie. En voordat ik het besefte riep ik dat jij en ik samen een verhouding hebben Idioot! Ben je wel helemaal lekker bij je hoofd? Schreeuwde Lars nog meer geschrokken. Jij denkt ook nooit na! Eikel! Straks hoort Annemarie het ook! Ben je wel helemaal klontjes? Bleef Lars roepen. Met grote verbaasde ogen keek Patrick hem aan. Ik heb nooit tegen jou gezegd dat je moet gaan scheiden van je vrouw! Riep Lars alweer. Maar? En wij dan? Vroeg Patrick, die nou helemaal de kluts kwijt was. Kwaad liep Lars naar binnen. De tranen sprongen in zijn ogen, terwijl hij zijn koffer aan het pakken was. Hij moest nadenken. Alleen nadenken. En er was maar één iemand, bij wie hij hierbij terechtkon. Zijn moeder! Een vader had hij allang niet meer. Die had hem en zijn moeder in de steek gelaten, vlak na zijn geboorte. Compleet in de war verliet hij het huis.

Verrast, maar ook verbaasd keek zijn moeder hem aan, bij het openen van de deur. Lars? Vroeg ze, en bekeek hem. Maar jongen toch! Wat is er aan de hand? Heb je gehuild? Vlug trok ze hem aan zijn arm naar binnen. Met betraande ogen keek Lars zijn moeder aan. Ik zit in de problemen mam zei hij zacht, en vloog om haar nek. Alweer kwamen dikke tranen uit zijn ogen gerold. Kom eerst even tot rust jongen zei zijn moeder, en hield hem stevig vast. Samen liepen ze naar de woonkamer, en beiden namen plaats op de bank. Inmiddels was het buiten schemerig geworden. Vragend keek zijn moeder hem aan. Wat is er toch jongen? Vroeg ze Lars bezorgd aankijkend. In wat voor problemen zit je dan? Geldproblemen? Ruzie met Annemarie? Ging ze onverstoord verder. Lars staarde voor zich uit. Nog altijd stroomden tranen over zijn wangen. Ik ben verliefd op een man geworden zei hij plotseling. Zijn moeder knipperde met haar ogen, en keek hem niet begrijpend aan. Verliefd op een man? Vroeg ze zacht. Op Patrick zei Lars zacht. Patrick? Vroeg zijn moeder met een schok. Lars knikte. Dat kan toch niet jongen zei zijn moeder zacht. Je bent getrouwd met Annemarie zei ze haast fluisterend. Ze keek haar zoon aan. Wat haal je toch in je hoofd! De schrik klonk nog altijd door in haar stem. En weet Patrick dit ook? Vroeg ze even later. O ja! Zeker wel! Hij wilt gaan scheiden van Irene om samen met mij een appartement te kunnen gaan kopen riep Lars uit. Totaal verbijsterd zat zijn moeder hem zwijgend aan te kijken. Pardon? Ik ben echt sprakeloos zei ze zacht, en pakte een tissue van de tafel om een traan uit haar ogen te wrijven. Ik weet even niet wat ik nu moet zeggen zei ze daarna. Stevig pakte ze naar de handen van haar zoon. Hoelang is dit al gaande tussen jullie? Vroeg ze daarna. Lars liet een zucht en dacht na. Bijna twee maanden zei hij. Twee maanden? Zei zijn moeder met een ongeloof in haar stem. Twee maanden? Jongen toch! Riep ze uit. Hoe krijg je het voor elkaar! Riep ze weer. Je gaat toch zeker niet je huwelijk op het spel zetten voor zon stomme blunder? ! Zuchtte ze, en keek haar zoon ernstig aan. Nog altijd liepen er tranen over de wangen van Lars. Ik ben in de war zei hij nog half huilend. Bezorgd bleef zijn moeder hem aankijken. En wat ga je nu doen? Vroeg ze zacht. Lars haalde zijn schouders op. Vanavond belde Annemarie mij op om te vertellen dat ze in verwachting is van ons tweede kindje zei hij daarna. De mond van zijn moeder viel open. Is Annemarie zwanger? Herhaalde ze hem. Lars knikte. Ook bijna twee maanden. Begin volgend jaar wordt het geboren zei hij. Zijn moeder schudde met haar hoofd. Jongen jongen toch. Je hebt er wel een puinhoop van gemaakt Ernstig keek ze hem aan. Je zal toch een beslissing moeten nemen. Of je kiest voor een leven met een man, of je blijft bij je gezin zei ze als een wijze moeder. Lars zuchtte, en bleef staren naar buiten. Plotseling ging zijn mobiel. Hij haalde deze uit zijn broek en keek. Het was Patrick. Hij wilde hem nu zeker niet spreken; hij zette zijn mobiel uit. Patrick? Vroeg zijn moeder, die het wel begrepen had. Lars knikte, en zei altijd nog niets. Zijn hoofd was helemaal in de war. Heel veel tegenstrijdige gedachten maakten dat hij nog altijd verdrietig bleef. Wat moest er nu van zijn leven worden? Blijft vannacht hier maar slapen zei zijn moeder, en ze stond op. Je kan zo niet terug naar Patrick zei ze weer. Opnieuw huilde Lars zacht. Morgenmiddag voor twaalf uur wilde de makelaar weten of hij het appartement zou kopen. Zuchtend stond Lars op. Wat gebeurde er toch met hem? Waarom overkwam hem dit?