Biologieles deel 6

'Klieren is het onderwerp vandaag, in combonatie met de a.s. vakantie. We gaan dit doen aan de hand van een fictieve vakantieliefde, van het moment van eerste oogcontact tot............ het afscheid aan het eind van de vakantie. En hij behandelde klieren die je hart snellen deed kloppen, die voor emotie zorgde. Hij vertelde over zweetklieren, en dat in zweet lekker ruikende musk-achtige stoffen zaten, die bij de ander de hormoontjes weer sneller deden stromen. Dat oude zweet echter door bacteriegroei stonk. Over speekselklieren, maar dan niet in combinatie met voedselverwerking, en toen kwam hij aan de genitale klieren toe. Wat mijn bijzondere belangstelling opwekte was dat de prostaat voor helder voorvocht als smeermiddel zorgde en dat het begeleidingsvocht voor het werkelijke zaad was. Dat wist ik niet. Wat ik wel inmiddels wist en wat hij niet vertelde was dat ze anders smaakten, zou iemand anders in de klas dat ook weten, vroeg ik me af. Natuurlijk vertelde hij ook over vaginale afscheiding, maar dat interesseerde me niet zo. Met opgeheven vinger waarschuwde hij toen voor alle geslachtsziektes, de schimmels, gisten, bacteriën en virussen, ik werd er bang van!
'Maar daar hebben we het volgende op gevonden,' vervolgde hij, een banaan en een condoomverpakking uit zijn tas halend, 'en je voorkomt er nog zwangerschappen mee ook!' De banaan in de ene hand houdend, en het verpakte condoom in de andere liep hij voor de klas langs en stopte voor Elise. 'Kan jij me eens even helpen met deze banaan.' vroeg hij.
Elise schudde heftig van nee en werd knalrood: 'Vraag maar een van de jongens, dat is hun afdeling.' De Wit hield de banaan suggestief voor zijn kruis en vroeg met een vette grijns: 'Wie helpt mij, jongens, met mijn banaan?' Hoewel ik het graag gedaan had, liet ik het wel uit mijn hoofd, maar ook geen van de andere jongens maakte aanstalten. Na enige stilte stond Yu op en zei dat hij wel zou helpen als niemand anders het deed.
De Wit liet hem de banaan voor zich houden wat de opmerking aan Kees ontlokte:' zo groot is ie nog nooit geweest, hè!' Luid gelach natuurlijk in de klas.
Yu keek hem aan en zei alleen maar:'Meer mensen lachen om een veer, dan om een hele gans.' Wat bewonderde ik hem toch om zijn rust en wijsheid, ik weet zeker dat ik knalrood was geworden en geen antwoord zou hebben gehad als ik in zijn plaats had gestaan.
'Da's mooi gezegd Yu,' zei de Wit, 'mijn antwoord zou wat minder poëtisch geweest zijn: beter een kleine die steigert, dan een grote die weigert!' En weer lag de klas dubbel van het lachen, alleen Richard glimlachte slechts flauwtjes mee viel me op.
De Wit ging toen achter Yu staan, scheurde de verpakking open en maakte een reservoirtje. Daarna stroopte hij langzaam het condoom af over de banaan. Ik ging helemaal gloeien, wat had ik daar graag achter Yu gestaan om hem het condoom om te doen; in mijn gedachten was het allang geen banaan meer waar het rubber omheen ging. Ik was stervens jaloers op de Wit; Yu was mijn idool, ik verlangde naar hem, dat wist de Wit toch. Hij had nu vlak tegen hem aan gestaan en hem kunnen ruiken, en zijn warmte voelen, dit was niet eerlijk!
Na het condoom weer verwijderd te hebben ging de Wit achter zijn bureau zitten, maakte de banaan open en zei terwijl hij heel sensueel de banaan in zijn mond deed: 'Maar je kan natuurlijk ook andere dingen met een banaan doen.' Langzaam liet hij de banaan wat in zijn mond heen en weer gaan. Nu moet ik echt met een rooie kop gezeten hebben; dat had hij gisteren ook bij mij gedaan, hoe kon hij dat nu zomaar voor de klas doen?!
Plots zette hij zijn tanden er in en brak de banaan door midden, de hele klas schrok en deinsde achteruit. 'Hem opeten natuurlijk, wat dachten jullie nou!' zei hij, en toen iedereen uitgelachen was:' Maar alle gekheid op een stokje, jongens, wees voorzichtig, je hebt maar een leven.'
'Oh, en voor ik vergeet: voor de jongens geef ik morgen weer de gymles, en dan moet ik beoordelingen maken van de gymleraar, iedereen dus verplicht aanwezig! Volgende week is de laatste les en ik heb van de schoolleiding toestemming gekregen biologie en gym te combineren; we gaan de bossen in en bij een van de vennen kunnen we dan zwemmen, zwembroeken niet vergeten dus!.'
Dat was een leuk vooruitzicht, een hoop beter dan de toesteloefeningen van morgen dacht ik, daar was ik namelijk notoir slecht in.

Toen we de volgende dag het gymlokaal binnen kwamen stonden de toestellen al klaar en waren de meester en Yu bezig ze af te stellen.
'Yu helpt mij vandaag,' zei de Wit, 'hij zit namelijk op turnen en kan dit allemaal veel beter dan ik, voor vandaag is het dan ook 'meneer Yu'.
Meneer Yu gaat alles voordoen, en dan splitsen we ons in twee groepen, een groep gaat met mij de oefeningen doen, en de andere groep luistert naar meneer Yu.' Natuurlijk hoopte ik bij Yu in de groep te komen.
Yu deed zijn shirtje uit en legde het naast mij neer; hij liep vlak langs mij heen en ik keek op naar zijn gespierde torso. Wat was hij toch mooi: iets getint, wat uitstekende sleutelbeenderen, grotere tepels dan ik viel me opeens op nu hij zo dichtbij kwam. Hij legde zijn shirtje neer en ik moest me inhouden het niet op te pakken om er aan te ruiken.
Hij ging met zijn armen omhoog onder de ringen staan, hij leek zo net een langgerekte driehoek, en sprong op. Maakte een of andere draai in de ringen en had plots de armen strak langs het lichaam met de ringen op kruishoogte, zo leek hij dus in de lucht te 'staan'. Voor mij was het een soort van engelverschijning, dat prachtige lijf daar schijnbaar gewichtsloos in de lucht. Langzaam deed hij zijn armen uit elkaar en even later hing hij als gekruisigd tussen de ringen. Al zijn spieren gespannen, de engel was over gegaan in een god.
Met een sierlijke zwaai en een salto kwam hij daarna weer op de grond terecht. Gefluit tussen de tanden en applaus natuurlijk, maar Kees zei half grappend:'Zes minnetjes, meneer?'
'Wel, Kees, dan mag jij nu als eerste de oefening na doe, zonder de salto natuurlijk, maar ik denk dat de hele groep graag blijft kijken en jou daarna beoordeeld.' zei de Wit die aan de ogen van Yu ook wel gezien had dat hij Kees zijn bloed wel kon drinken. Kees ging onder de ringen staan, maar kon met springen niet eens de ringen bereiken.
'Ga maar staan, ik help je wel even.' zei Yu, hij bukte en pakte Kees zo met zijn rechter hand in zijn kruis, tilde de hevig spartelend en rood aangelopen jongen op en hing hem aan de ringen. Nee, Kees en Yu zijn nooit vrienden geworden, wij hadden daarentegen de grootste lol.
Zoals ik hoopte werd ik bij Yu ingedeeld en had dus de hele les de tijd om hem te bekijken, te adoreren eigenlijk meer. Bij iedere oefening zag ik andere spieren die ik wilde voelen, zijn benen, zijn buikspieren, biceps, alles. Ik werd helemaal 'gevangen' door het zo nabije uitzicht op vrijwel alles van deze adonis.
Behulpzaam als hij was hielp hij me steeds als ik weer wat fout deed, hij pakte me bij mijn heupen om me naar de ringen te tillen, hij ondersteunde mijn kont als die te ver naar beneden zakte en kneep in mijn armspieren en zei dat het beter moest kunnen toen ik met klimmen niet verder dan de helft van het touw kwam. Hij had zich aan alleen zijn armen snel en lenig omhoog gewerkt, en er was nog een jongen die dat kon, de rest deed het op z'n aapjes door het touw tussen de benen te nemen en je met je voeten omhoog te duwen. Halverwege had ik alleen nog maar heerlijke tintelingen in mijn kruis en zo'n ontzettende stijve dat ik me van gelukzaligheid gewoon niet meer verder omhoog kon werken. Als ik naar beneden keek zag ik Yu met zijn hoofd achterover en alleen zijn heerlijke sleutelbeenderen en borstkas van boven af. Ik wilde daar voor altijd blijven hangen!
Aan het eind van de les kwam de Wit met zijn beoordelingslijstje: Iedereen was het er mee eens dat Yu de beoordeling 'uitmuntend' zou krijgen, dan nog drie jongens 'goed', Karel -het dikkertje toch echt een onvoldoende, ik was de enige die een twijfelgeval was, en de Wit dacht mij dan maar 'zwak' te geven, de rest was voldoende.
Mij hart sloeg drie keer over toen Yu voor me op kwam en zei dat ik inderdaad wel wat zwakker de rest was, maar als hij mij nog een kwartiertje mocht trainen, dan zou de Wit zien dat ik beter kon dan ik tot dusverre had laten zien. Aangezien de Wit toch zijn rapport moest schrijven en hij dus nog wel even bezig zou zijn stemde hij in, stuurde de rest van de groep naar de douches en liet ons alleen.
' Dank je wel,' zei ik zachtjes,' dat was heel aardig van je, maar ik ben hier gewoon niet goed in.'
'Je weet niet hoe je je spieren moet gebruiken, en welke,' antwoordde Yu,' en dat ga ik je nu leren; dat kon ik niet doen waar de anderen bij waren.' Niet begrijpend keek ik hem aan, maar hij ging naar een toestel, spande zijn spieren en zei: 'Kom, voel eens, deze spier doet hier het meeste werk.' Helemaal licht in het hoofd voelde ik zijn gladde, zachte huid en de keiharde spier daaronder. Toen moest ik, en hij voelde bij mij.
Ondanks zijn enorme kracht had hij slanke vingers die niet knepen, maar voelden, wreven , betastten. Als in een roes ging het kwartier voorbij, hij had zelfs mijn kont gevoeld, en ik de zijne; zou hij gezien hebben dat ik bijna die hele tijd een stijve had? Af en toe keken we naar elkaar en dan glimlachte hij bemoedigend, 'Gaat goed, zo.' zei hij dan.
Ja, het ging heel goed, maar volgens mij niet met de oefeningen: ik viel nog steeds tussen de gelijke leggers door als ik daar een koprol op moest maken, en dan ving hij me op. Dan stond hij met mij half in zijn armen en ik had het gevoel dat hij altijd net wat langer wachtte met me weer loslaten dan nodig was; ik vond het heerlijk.
De Wit kwam binnen: 'En jongens, is het gelukt?'
'Ja meneer,'zei Yu' we hebben een enorme vooruitgang geboekt.'
'Laat maar zien, dan kan ik mijn rapport gaan afschrijven.'
En ik deed nerveuz een paar oefeningen onder de ogen van de twee mannen die ik aanbad en flopte geheel. Zij waren zo veel beter dan ik, ik voelde me nietig.
Yu nam het weer voor me op: 'Daarnet ging het wel goed, meneer, ik denk dat hij nu te moe is.'
'Ja, dat zal het zijn,' zei de Wit,'ik zal er een voldoendetje van maken. Oké, jongens, jullie gaan je douchen, en ik schrijf het rapport af.'
Helemaal licht in mijn hoofd liep ik achter Yu de kleedkamer in en ging op een bankje zitten. Terwijl hij gezellig kletste en zijn sportschoenen en sportbroekje uittrok werd ik misselijk bij de gedachte dat als ik me uit zou moeten kleden hij mijn stijve pik zou zien en mij dan waarschijnlijk maar een viezerd zou vinden, dat ik zijn respect dan kwijt was en dus nooit meer zo dicht bij hem zou kunnen zijn als het laatste uur het geval was.
Ik wilde mijn spullen pakken om naar huis te vluchten, maar dat zou ook vreemd overkomen; ik wist niet wat te doen. Steeds meer bloed trok uit mijn hoofd weg en ik wilde opstaan om op het toilet over te geven....
Toen ik weer wakker werd hoorde ik Yu zeggen: 'We zaten gewoon nog gezellig wat te kletsen toe hij opstond en opeens flauw viel, ik kon hem gelukkig nog net opvangen. Zou ik hem dan toch te hard getraind hebben?'
'Ik denk niet dat dat het geval is, Yu,' zei de Wit, ' maak je maar geen zorgen, hij is er zo weer bovenop. Ga jij je maar douchen, dan breng ik Andy met de auto naar huis. Kan jij vanavond mijn Tjap Tjoy thuis komen brengen? Dan kunnen we er gelijk nog even over praten.'
Ik opende mijn ogen en voelde me ellendig; ik schaamde me zo diep dat ik me juist bij deze twee mensen die zo lief en zo belangrijk voor me waren zo had aangesteld.
In de auto zei ik dat het me erg speet, en dat ik het heel erg vond wat er gebeurd was, maar hij probeerde me zo veel mogelijk gerust te stellen. Hij begreep best wel dat het me allemaal even te veel was geworden, hij wist hoe ik over Yu dacht, en ik hoefde niet bang te zijn het respect van hem te verliezen, en volgens hem gold dat voor Yu ook.
Thuis aangekomen vertelde hij mijn moeder wat er gebeurd was, zonder natuurlijk Yu ook maar te noemen, en adviseerde dat ik het vandaag verder rustig aan moest doen. De dokter bellen, wat mijn moeder meteen wilde doen leek hem niet nodig, misschien een keertje de bloeddruk opmeten en op bloedarmoede controleren leek hem voldoende; maar dat hoefde niet direct.
s'Avonds belde de Wit nog op om te vragen hoe het ging en of ik de volgende avond rond negenen langs wilde komen, dat we er dan nog eens over konden praten en dat hij dan een leuke verassing voor me had. En ik zei alleen maar; 'Ja meneer, dank U wel.'
Toen mijn moeder vroeg wat hij allemaal gezegd had vertelde ik haar dat hij me gezegd had, dat als ik er nog eens met hem over wilde praten, dat ik dan langs kon komen.
'Moet je zeker doen,' moedigde ze me aan, 'morgen kopen we een bloemetje voor hem op de markt en dat moet je hem maar gaan brengen voor alle moeite die hij voor je gedaan heeft.......