Noordkaap deel 1

dag 0, deel 1

"Hoe lang ken je Bas nu al?"

Deze vraag van mijn moeder spookte door mijn hoofd terwijl ik de laatste tassen
en dozen in de hal neerplofte. Ja, hoe lang kende ik Bas nu al? Ik had mijn
moeder verteld dat dat 9 jaar was, maar nu ik er dieper over na ging denken was
het pas 7 jaar. Mijn vader had een andere functie gekregen binnen het bedrijf
waar hij werkte en we moesten verhuizen naar de Achterhoek. Mijn ouders maakten
toen die stap, omdat het voor mij eenvoudig was om "opnieuw te beginnen": ik
moest de overstap maken van de basisschool en kwam zo in een nieuwe omgeving in
de brugklas terecht. Nee, Bas kende ik toen nog niet.

Bas kwam pas een paar jaar later in beeld, toen we enkele vakken
gemeenschappelijk hadden. Hij zat in een parallelklas, in H3F volgens mij en ik
in H3G. Echte vrienden waren we niet, tenminste niet zoals jongens op 15-jarige
leeftijd "echte" vrienden kunnen zijn. Ik vond hem wel een aardige knul, maar
hij maakte niet meer en niet minder deel uit van een grote groep als ik. Je kent
dat wel: zo'n groep van zo'n min of meer wisselende samenstelling die af en toe
besloot om wat gemeenschappelijks te doen: samen naar de ijsbaan in Deventer,
dauwtrappen op Hemelvaartsdag en naar een recreatieplas op een warme zomerdag.
Hij viel niet speciaal op in die groep en ik ook niet. We deden allebei mee aan
de stoere jongenspraat over welke meid we dit weekend weer gebekt hadden en dat
soort praatjes. Ja, ik bekte toen ook nog gezellig mee.

Ook kwam ik wel eens bij hem thuis. Zijn ouders hadden een joekel van een pand
van drie verdiepingen op steenworpafstand van mijn ouderlijk huis. Op de
benedenverdieping hadden ze een winkel in galanterieartikelen. Op de tweede
verdieping was ondermeer de huiskamer. Met een smalle trap kwam je op de
bovenverdieping terecht waar Bas zijn territorium had: een kamer van zo'n 7 bij
4,5 meter. Daar paste mijn slaapkamertje wel vier keer in geloof ik.

De Havojaren verliepen voor ons beiden voorspoedig en na enkele heftige
examenfeesten gingen onze wegen uiteen: Bas ging Technische Bedrijfskunde
studeren in Utrecht en ik ging doen wat ik vanaf mijn kinderjaren al wilde en
volgde de opleiding aan de Pabo in Doetinchem. We zagen elkaar in het begin
zelden of nooit. Soms kwamen we elkaar tegen in een disco en één keer ontmoetten
we elkaar in het regionale boemeltje. Tot een jaar geleden onze contacten weer
wat intenser werden.

Het begon allemaal in een plaatselijke kroeg waar we elkaar op een vrijdagavond
stom toevallig tegen het lijf liepen. Hij was "even een weekendje thuis" en kon
niet meer tegen het geweeklaag van zijn moeder die bezig was de zaak te sluiten
omdat de vader van Bas was overleden. "Ik heb geen zin meer in dat geouwehoer
over het huis en hoe de erfenis verdeeld moet worden", zei Bas, "dus daarom moet
ik even bijtanken in de kroeg." Ik woonde nog thuis bij mijn ouders, maar als je
een jaar of 20 bent, wil je ook wel wat anders dan gezellig samen televisie
kijken. Mijn vader was veel onderweg, het ene zakenreisje na de andere, dus zat
ik meestal alleen met mijn moeder. Mijn zus woonde op kamers in Leiden waar ze
rechten studeerde, ik zag haar hooguit eens in de zes weken.

Het werd een gezellig avondje bijpraten en het bier vloeide rijkelijk. Bas
vertelde zijn verhaal over "op kamers wonen", de situatie thuis en zijn studie-
ervaringen. Achteraf kwam ik tot de ontdekking dat het thema "meiden" helemaal
niet aan de orde was gekomen. Hij vroeg er niet naar en ik ook niet. Voor mij
was dat niet zo vreemd, want ik was de laatste jaren tot de ontdekking gekomen
dat ik meer naar het mannelijk geslacht trok. Er waren wel een paar
studiegenoten geweest waarmee ik getracht had of ik te genezen was, maar nee.
Tegen enen kwamen we tot de ontdekking dat we een gemeenschappelijke passie
hadden, namelijk squash. We spraken af dat Bas zou proberen het weekend een
baantje in het squashcentrum te ritselen en we wisselden onze 06-nummers uit. De
verliezer zou de baan betalen en op een rondje bier trakteren.

De volgende dag ging tegen twaalven mijn mobieltje: Bas. Het plaatselijke
tennis- en squashcentrum had nog een gaatje van een half uur ontdekt om vier uur
die middag en hij had de baan maar vastgelegd. "Half vier voor een kopje koffie
in de kantine", waren zijn laatste woorden. Om een lang verhaal kort te houden:
ik mocht de baan betalen en het eerste rondje bier na het douchen.

In de tijd die daarop volgde speelden we gemiddeld één keer in de maand samen
een partijtje en gingen even vaak samen naar de kroeg. Op de squashbaan waren we
aan elkaar gewaagd, het waren altijd heftige partijen. Steeds vaker keek ik na
het sporten naar Bas, wanneer hij zijn sportkleren uitdeed en met zijn strakke
kontje naar de douchecabines ging. Jammer dat het éénpersoonscabines waren!
Helaas, Bas zag mijn blikken niet en liep doodgemoedereerd met zijn wiebelende
pikje naar de douche en terug. Niet dat er op dat moment wat zou kunnen
gebeuren: er waren meer kerels in de kleedruimte.

Vorig voorjaar was het zover: tijd voor daadwerkelijke studie. Immers: voor
beiden was het ons laatste jaar en we wilden graag zo snel mogelijk afstuderen.
Bas had inmiddels een afstudeeropdracht bij een logistiek bedrijf in de buurt
van Utrecht gevonden en ik was aan mijn LIO begonnen. Onze squashpartijtjes
hielden we aan, onze kroegavonden werden wat minder, maar in plaats daarvan kwam
ik regelmatig bij Bas thuis voor een biertje. Soms zaten we beneden bij Truus,
de moeder van Bas, vaak zaten we ook boven in "het heiligdom", zoals Bas zijn
kamer noemde. "De boel wordt verbouwd", zei Bas op een avond, "ik krijg de hele
bovenverdieping en met de erfenis van pa kan ik het mooi laten verbouwen tot een
appartement". We hebben vele uren besteed om de bovenverdieping zo efficiënt
mogelijk in te delen en wel dertig verschillende plattegronden gemaakt. 't Is
ook niet niks: een ruimte van zo'n 15 bij 11 meter op een praktische manier in
te delen. De bovenverdieping bestond uit vier kamers, twee aan twee gescheiden
door een lange gang. Eén kamer was wat kleiner omdat daar het trappenhuis vanaf
ging. Bas woonde op dat moment in één van de vier grootste kamers die uitkwam op
een soort dakterras. Daarnaast had hij het afgelopen jaar in het kleinste
kamertje een douche en toilet laten inbouwen, zodat hij niet meer een verdieping
lager hoefde in het holst van de nacht. "Tijdelijk, ik wil een luxe badkamer en
een sauna", zei hij. Geld speelde absoluut geen rol, hij zat sinds de erfenis
behoorlijk in de slappe was, al liet hij daar tijdens onze avondjes uit niets
van merken. We betaalden ieder de helft.

"Weet je wat ik wil als ik afgestuurd ben?", zei hij op een vrijdagavond in
januari terwijl we aan een biertje in zijn kamer zaten. "Een reisje naar de
Noordkaap maken, Noorwegen, Zweden, Finland, ik wil het allemaal zien." En op
die avond is het idee ontstaan om samen naar de Noordkaap te rijden. Hoe we erop
zijn gekomen om samen te gaan weten we zelf ook niet meer, maar wel weten we nog
dat we eerst van plan waren met een zo oud en goedkoop mogelijke auto te gaan.
We hadden al gekeken naar verschillende oude pick-ups en zelf naar een Renault
4. Uiteindelijk zijn we bij een tot een camper omgebouwd Volkwagenbusje
uitgekomen, type T4. Het busje had trouwens zijn beste jaren gehad, zag er een
beetje uitgeleefd uit, maar zat motorisch nog uitstekend in elkaar. Bas kocht
het busje, hij had immers het meeste geld. Na een paar klusweekenden en de
nodige aanschaffingen en aanpassingen was de bus wat ons betreft
Noordkaapwaardig. Noordkaapwaardig betekende voor ons in ieder geval een
koelkast (op gas, 12 volt en 220 volt), een dvd-speler en goede verlichting in
de camper. Voor een oud botje was ons campertje best comfortabel: een vast
verhoogd dak, goed geïsoleerd, twee draaibare pilotenstoelen, een bank
(omklapbaar als bed), gootsteen, 2-pits kooktoestel, schoonwatertank, een
vuilwatertank en voldoende opbergruimte.

Ik begon me langzaam maar zeker wel af te vragen hoe dat zou gaan: twee knullen
in een kleine camper en had 's avonds in mijn bed al spannende fantasieën
waarbij mijn grote vriend, mijn rechterhand, steevast het werk af moest maken.

Eindelijk juni en eindelijk beiden afgestudeerd. We hebben er de nodige biertjes
op gedronken. De grote reis was gepland op de laatste zaterdag in juni. Op die
manier zouden we de weekenddrukte ontlopen. Op vrijdag zouden de laatste inkopen
gedaan worden, de nacht van vrijdag op zaterdag zouden we doorbrengen in het
huis van Bas, omdat we op zaterdagmorgen in alle vroegte wilden vertrekken.