In het donker

Hoi,
Ik ben dus Esteban. Im83, bruin getint, groene ogen, bol kontje, goed getrimd figuur en een joekel (23cm)daar tussen de benen. Ik bedoel met zulke stats hoor je alle mannen te verslinden en versieren. Maar toch is het niet zo, gezien ik heel erg verlegen ben van karakter.
Is ook de reden dat ik nu pas op mijn 25ste onlangs werd ontmaagd. Ik had net mijn studie Business & Communication afgerond dus ik was meer dan blij dat ik na solliciteren al aangenomen werd door deze firma. Ik bedoel goede arbeidersvoorwaarden en leuke collega's. Vooral bij de vrouwelijke viel ik in de smaak, alhoewel zij dus geen kansen maakten uiteraard. Er waren wel mannelijke collega's, maar geen een die tot mijn type man hoorde. Nou ja type, voor iemand die nooit wat had gedaan. En verder gaf geen een van hen mij het gevoel, op mannen te vallen.
Een persoon met welke ik weinig contact mee had gehad, maar welke me toch wel warme gevoelens gaf was onze chef Janco.
Janco had het bedrijf van zijn ouders op jonge leeftijd overgenomen, maar had zich vanaf het begin geprofileerd en veel respect weten te krijgen bij ons op de firma. Janco was pas 26, 1m75, leuk postuur. Oftewel het type man die ik wel leuk vond. Maar ja, hij had het altijd druk, dus contact met hem ging meestal de secretaresse of aan tafel als we een keer in de twee weken een algemene leden vergadering hadden. En dit was dus ook deze week het geval.
Nou moet ik zeggen, dat ik deze week best wel zenuwachtig was. Ik moest namelijk mijn eerste presentatie geven en natuurlijk zou ik telkens oog in oog met Janco komen te staan. Iets wat me toch al een ongemakkelijk begon te geven. Ik bedoel, ik ben het normale type jongen, maar wie weet dat mijn ogen hem wel kunnen verraden hoeveel ik naar hem verlang.
Nou ik kon het niet ontlopen, een of ander dag zou ik wel een presentatie voor hem moeten houden.
Dus met een beetje loden schoenen en best wel bonkend hart liep ik de trappen op richting de vergaderzaal. Binnen aangekomen, zaten de meeste al aan tafel, en nog enkele wat bijkletsen met een bakkie koffie. Janco stond ook tussen hen. Ik liep naar de presentatietafel en begon mijn dingen uit te stallen. "Zijn we der klaar voor" hoorde ik plotseling naast me. Toen ik me omdraaide stond Janco net naast me. Ik keek hem in zijn heldere grijze ogen. Goh, wat zag hij er leuk uit. Echt een gozer met die kort geknipt koppie. "Ja, hoor prima!" antwoordde ik, "bezig de laatste voorbereidingen te treffen om zo te beginnen". "Nou, ik ben benieuwd naar je eerste presentatie" gaf hij aan met een klein glimlachje, "Ik heb best wel goede dingen van je chef gehoord". Nou brak het zweet me wel een beetje door. Wat had mijn chef aan Janco verteld. En wat mij meer ongemakkelijker maakte was het feit dat hij dit laatste met een glimlachje zei.
Ik glimlachte terug en wist echt niet wat ik verder moest zeggen. Blijkbaar had Janco dit wel door en stelde me zogenaamd gerust met een knipoogje en van dat hij alleen maar goede dingen had gehoord. Nou zal wel.
Janco schrapte effe zijn keel en vroeg of we mochten beginnen met de vergadering. Nou wel een opluchting dat we er niet verder op in moesten gaan. Iedereen ging dus zitten en na een korte inleiding van mijn chef, was het mijn beurt om met mijn presentatie te beginnen.
Ik bedankte mijn chef en begon met mijn presentatie. Janco knikte en glimlachte telkens weer tijdens mijn presentatie, wat mij telkens weer een warm tintelend gevoel gaf. Vond hij mij misschien leuk, of was het gewoon om de “nieuwe jongen” op zijn gemak te stellen.
Ik probeerde er niet verder aan te denken en nam het om door te gaan met mijn presentatie. Ik wilde net naar de voorlaatste slide gaan, toen het opeens pikdonker werd in de vergaderzaal. Ja, moest je zo iets gebeuren net tijdens je presentatie; stroom was uitgevallen. Meteen waren verschillende diepe zuchten te horen, want het was echt pikdonker in de zaal, toch wel een naar gevoel. En verder kon je best wel geen hand voor je ogen zien. Janco schrapte weer met zijn keel en gaf aan dat het beter was dat we rustig probeerden de uitgang te vinden, gezien het natuurlijk moeilijk was om verder te vergaderen. Natuurlijk het nodige gelach op zijn laatste opmerking. Maar aan het geschuifel van stoelen en stemmen was iedereen tot actie gekomen, op zoek naar de uitgang van de vergaderzaal.
Ik besloot ook mijn spullen in zekere zin op te ruimen naar tastgevoel en nam het op om ook richting de deur.
Ik schuifelde en stootte tegen wat stoelen, maar probeerde me toch een weg te vinden. Er was blijkbaar iemand die dezelfde weg had genomen, hoorde ik achter mij, maar ik draaide me niet om en bleef rustig doorlopen. Tot ik bijna een hartaanval kreeg. Iemand greep me stevig in de billen vast. Wie mocht dit wel zijn? Mijn hart bonkte tot in mijn keel, want dit had me echt uit mijn doen gehaald. Ik wilde me omdraaien, toen degene achter mij me tegenhield en mij nu stevig vast hield in zijn greep. Het was duidelijk een man. Dit wegens de sterke greep en heerlijke mannengeur. Hij zei niks, maar liet zijn handen op onderzoek gaan. Zijn onderzoektocht ging over mijn borst en stopte bij mijn linker tepel, welke hij behendig met zijn twee vingers bespeelde. Ik wist niet wat me onderging. Maar de schrik nam langzamerhand plaats voor een geil gevoel. Geil gevoel omdat dit allemaal in het donker gebeurde, maar ook omdat ik niet wist wie het was. Het was duidelijk dat degene die achter mij stond, hierop uit was. Met zijn andere hand ging hij door met de zoektocht, langs mijn gespannen buik, mijn navel om langzaam te belanden bij mijn gulp. Hij streelde over mijn broek en voelde hoe geil ik was, want er was een duidelijke bobbel. Mijn lul smeekte ernaar op dat moment om verlost te worden uit deze strakke positie. Alhoewel hij dit niet deed. Hij drukte zich stevig tegen mij aan en het was heerlijk om zijn heerlijke bobbel tegen mijn kont aan te voelen.
Wie was dan deze vreemdeling die mij zo had opgegeild in het donker?

Wordt vervolgd!