Verhalen

Je moet je registreren of inloggen om een verhaal te kunnen plaatsen.

• 28-09-05

  Sporen van liefde - deel 6 (einde)

  De terugkeer op school was Jan erg zwaar gevallen. De maanden vakantie die hij met zijn vrouw had gevierd, hadden hem en ook haar goed gedaan en toen hij in maart weer langzaam was begonnen te werken had hij gemerkt dat het allemaal niet zo lekker meer liep. Het kostte hem kortweg gezegd, gewoon te veel moeite allemaal en daarom had hij in overleg met zijn vrouw besloten dat het tijd was voor zijn pensionering. Hij had dienstjaren genoeg en ook voldoende eigen vermogen om er met z’n tweetjes geriefelijk van te kunnen leven. En zo gebeurde het dus dat op die laatste vrijdag van het schooljaar zijn afscheid werd gevierd. Vooral voor de leerlingen zou het feest zijn want Jan had er zelf een behoorlijk bedrag ingestoken om voor hen een disco te kunnen organiseren. Het schamele budget dat de schoolleiding beschikbaar had voor een afscheid had zoiets niet toegelaten maar Jan was nu eenmaal leraar voor de leerlingen en had erop gestaan dat er vooral voor hen iets te vieren moest zijn. Op de receptie die ’s middags gehouden werd, wel georganiseerd door de schoolleiding, kwamen heel veel oud-leerlingen en oud-medewerkers langs. Jan kende ze allen nog bij name en maakte met iedereen een uitvoerig praatje. Niemand liet hij zomaar gaan. Nee, niet helemaal waar, er was er eentje die Jan zelfs niet eens zijn hand reikte en dat was Gerard. Daar stond hij dan met zijn hand uitgestoken en Jan die snel de hand van de volgende gast schudde en een praatje aanknoopte. Met een rood hoofd maakte Gerard rechtsomkeert en verliet hij de school. “Maar Jan toch,” sprak zijn vrouw hem vermanend toe. “Zoiets kun je toch niet maken!” “Jawel, Alice, bij hem wel. Ik leg het je later thuis allemaal wel uit. En maak je niet druk als het vandaag nog een paar keer voorkomt. Als die andere vier ook durven te verschijnen, wacht hen een zelfde behandeling.” Natuurlijk ging Jan die avond ook naar de disco en hiphopte hij samen met Alice net zoals de leerlingen. Niets was hem te dol! Alles had hij over voor zijn leerlingen. Toen ze tegen enen thuis waren vroeg Alice hem naar de reden waarom hij Gerard en nog een andere leerling geweigerd had de hand te schudden. “Die laatste vakantieweek op Ameland met de klas van Wijnand, Tim, Geert, Gerard en Richard hebben vijf jongens geprobeerd Tim seksueel te misbruiken.” Alice slaakte een kreet en sloeg haar hand voor de mond. “Gerard en Richard waren twee van hen. Dankzij koelbloedig en reuze moedig ingrijpen van Wijnand is het niet helemaal gelukt.” “Vreselijk,” verzuchtte Alice Vogelzang, “en die jongen had het al zo moeilijk toen.” “Ja, zo moeilijk dat hij als Wijnand niet op tijd gekomen was zich van het leven had willen beroven. En daarom dus, Alice, wilde ik die vijf, zo ze zouden verschijnen, absoluut niet de hand drukken. Grapjes zijn leuk, daar ben ik altijd voor in dat weet je, maar dit soort dingen gaat te ver. Grapjes ten koste van anderen zijn niet leuk en zeker niet als je probeert iemand seksueel te misbruiken en te vernederen.” “Dat ben ik helemaal met je eens. Wat heeft die jongen een geluk had dat Wijnand op tijd kwam zeg. Stel je eens voor wat een drama dat geweest zou zijn. Trouwens, heb je altijd al geweten van dat incident?” “Nee, pas sinds kort. Ik heb Wijnand wel gevraagd destijds wat er aan de hand was maar hij wilde er niets over loslaten toen. Onlangs toen ik een keer bij hem op het spreekuur was, heb ik hem ernaar gevraagd en heeft hij het mij verteld.” “Dan zou er helemaal nooit sprake geweest zijn van een relatie tussen die twee,” mijmerde Alice. “Nee, maar dat is er nu ook nog niet! Wat ze ook loslaten, niets over een ophanden zijnde relatie. Ik snap niet wat er aan de hand kan zijn!” Sophie en Geert gingen dat jaar voor het eerst niet naar hun vaste plekje in Frankrijk op vakantie omdat ze vonden dat zo’n lange reis voor de baby te ver zou zijn. Wijnand vond dat niet erg. Zo zou hij Geert in elk geval niet een lange periode hoeven te missen. Hun relatie was nog steeds bijzonder goed en dat niet alleen seksueel gezien. Ze waren echte vrienden en deelden lief en leed met elkaar. Toen Tim schreef dat hij op vrijdag 20 augustus zou aankomen op Schiphol, had Wijnand echter een probleem. Die hele week had hij dienst en zijn vaste vervanger was met vakantie. Logischerwijs, vroeg hij Geert of die wellicht Tim van het vliegveld wilde halen. Geert stond na de gebeurtenissen van die week in mei niet echt te trappelen van ongeduld maar zei toch meteen ‘Ja’ omdat hij niet wilde dat Wijnand er iets achter zou zoeken. Zijn reis naar de VS hadden Sophie en hij geheim gehouden en zeker nu het resultaat niet hetgeen was waarop zij gehoopt hadden, wilden zij dat dit zo zou blijven. Geert toog die dag naar het Westen om Tim af te halen. Hij herkende hem meteen en ook de blik van herkenning bij de ander was er. “Oh, ben jij het!” klonk het niet al te vrolijk. Geert nam een van de tassen van Tim over en samen liepen ze weg van de aankomsthal. “Ja, je zult het met mij moeten doen.” “Dat je mij nog wilt afhalen zeg!” “Ja, het is een vriendendienst weet je. Neem gerust een taxi als je dat wilt! “Oh, nou snap ik het. Je gaat daarin wel vaker ver nietwaar?” “Hoe bedoel je!” “Je deelt het bed met je vriend, je gaat naar Amerika als je vriend dat vraagt.” Plotseling stopte Geert en draaide zich om naar Tim. “Ik geloof dat je heel slecht geluisterd hebt toen ik bij je was. Wijnand heeft me niet gestuurd! Ik ben op eigen initiatief gekomen.” “Ja, dat wilde je me toen ook al laten geloven. Daar trap ik echt niet in hoor. Je hebt alleen maar voordeel bij je geheime identiteit dus waarom zou je dat opblazen?” “Omdat ik, stomme ik, het idee had dat ik daarmee ons allen vooruit zou kunnen helpen. Maar had ik maar geweten dat jij of hartstikke doof bent of gewoon niets tussen die oren van je hebt zitten dan had ik me die reis kunnen besparen. En draag deze zelf ook maar … “ Hij zette de tas op de grond neer en liep met grote stappen verder in de richting van de parkeerplaats. Tim stond daar met grote ogen en open mond naar de rug van de zich snel verwijderende Geert te kijken, pakte snel de tweede tas ook op en holde achter hem aan. Hijgend stapte hij in en Geert reed weg. Het zwijgen duurde lang tot Tim uiteindelijk de stilte verbrak. “Zou je straks als we de snelweg verlaten de auto misschien even aan de kant willen zetten? Ik wil met je praten!” Geert keek hem zijdelings aan en probeerde zijn gezicht te bestuderen maar daarop viel alleen maar een soort gespannenheid te lezen. Ondanks zijn boosheid deed Geert wat Tim gevraagd had en op een stille weg bij het bos zette hij de auto op de eerste parkeerplaats die hij tegenkwam neer. Hij stapte uit en wachtte op Tim die ook de auto verliet. “Nou, zeg het maar!” “Allereerst wil ik je mijn excuses aanbieden voor de manier waarop ik je bij mij thuis behandeld heb. Mijn gedrag is ver beneden elk peil geweest. Ik heb je bewust uitgedaagd tot een spelletje en toen het de volgende ochtend anders bleek te zijn dan ik verwacht had, voelde ik me gekrenkt en daartoe was natuurlijk geen enkele reden. Het was gewoon mijn eigen schuld. Ik … “ “Ho, stop! Als dat je enige vorm van excuus is dan zal ik hem absoluut niet aannemen. Dat avontuurtje was niet alleen jouw fout maar net zo goed de mijne. Jouw grootste fout zit er in dat jij iemand bent die totaal niet kunt luisteren. Je kletst en ratelt de hele tijd maar door maar er dringt helemaal niets, maar dan ook niets, door tot die grijze massa van jou.” Tim liet de razernij van Geert over zich heen komen en ging toen pas weer verder. “Ja, ik weet het. Maar ik wil ook graag nog meer vertellen … als ik mag?” “Sorry, maar dat moest er gewoon even uit. Ik had het idee dat je gewoon verder ging waar je destijds was gebleven en ik had me voorgenomen dat ik me dit keer absoluut niet door jou zou laten wegjagen!” “Een goed voornemen Geert en misschien had je dat in mei ook niet moeten laten doen. Misschien was alles dan wel anders gelopen.” “Toen had ik geen keus Tim. Ik voelde me vanwege mijn eigen leugenachtige gedrag te beroerd om je tegengas te geven maar nu … “ “Ik begrijp het Geert maar ik zal je niet koeioneren dit keer. Ik wil alleen maar een poging doen je uit te leggen hoe en waarom. Kan ik verder gaan?” Geert knikte. Geert liep het pad op en Tim ging naast hem lopen. “Ik heb ooit ergens gelezen dat een kind dat geen liefde ontvangt ook nooit liefde zal kunnen geven en ik ben bang dat ik zo’n persoon ben. Mijn ouders hadden mij lief natuurlijk maar alleen in naam. Tegen over hun vrienden en kennissen pochten ze over mij: ‘Kijk eens hoe goed onze Tim het doet op school.’ Maar verder was er nooit enige echte vorm van aandacht voor mij. Nooit eens een hand op mijn schouder, nooit eens een aai over mijn bol. Niets van dat alles. Mijn moeder heeft me geloof ik niet eens zelf de fles gegeven, laat staan een luier verwisseld. Daar was personeel voor toch! Kindermeisjes hebben me opgevoed en die werden, vanwege het sterk wisselende temperament van mijn moeder regelmatig vervangen. En zodoende ook ik ook met hen geen echte en hechte relatie. Mijn vader had het altijd druk met zijn zaken, zijn concurrenten en zo later bleek zijn maîtresses en mijn moeder met haar roddelende vrienden, haar kunstclub en haar kaartclub. Nooit was in echt in beeld. Ik weet dat ze alleen naar me vroegen tegen de tijd dat er een rapport moest komen. Want dan konden ze weer pochen over hun zoon! En wee het gebeente als ik eens een paar tiende van punten achteruit was gegaan. Dan was het huis gewoon te klein. En ik, ik wist gewoon niet anders, bleef maar mijn best doen om door hen aardig gevonden te worden. In de jaren van de basisschool verhuisden mijn ouders van de ene naar de andere plek en nooit was er voor mij dus tijd om vrienden te maken. Ik ben de tel kwijt geraakt maar het waren heel veel verhuizingen. Pas in het voortgezet onderwijs kwam er enige rust. Ik kwam in de 2e klas bij jullie op school en meteen voelde ik me om de een of andere reden thuis. Natuurlijk ben ik nooit iemand geweest die op de voorgrond trad maar ik was er wel.” “Ja,” viel Geert in, “dat merkten we al heel snel. Bij maatschappijleer was jij degene die de discussies over allerlei onderwerpen steeds maar weer oprakelde. Buter werd haast gek van je man!” Beiden moesten ze lachen. “Ja, maar die man vroeg er dan ook gewoon om met zijn rechtse vooroordelen!” Opnieuw werd er gelachen. “Ik vond het prettig op die school te zijn en Jan die vanaf het eerste jaar de mentor van jullie geweest was, zorgde er ook voor dat ik me op mijn gemak voelde. Eerst vond ik zijn vragen tijdens de mentoruurtjes ongemakkelijk maar langzamerhand ontdooide ik en liet ik meer van me zien. Hij was gewoon vertrouwenwekkend en dat voelde zo verdomde goed … “ Geert ging op een omgevallen boomstam zitten en Tim zette zich op het gras neer. “Kijk uit voor je witte broek man! Straks heb je er vlekken in.” “Niet zo bedillerig Geert Meijer. Er is vast in Nederland wel ergens een wasmachine te vinden. Of dacht je dat ik een fatje was?” Vanonder zijn dikke wenkbrauwen keek Geert hem ondeugend aan. “Niet dan? Een klein beetje?” “Helemaal fout Geert. Ik ben absoluut geen fatje. Mijn garderobe is zeer beperkt. Thuis in de States loop ik meestal alleen in een korte broek. Maar het Nederlandse klimaat laat zoiets niet altijd toe jammer genoeg. Maar laat ik verder gaan. Die week op Ameland bleek een omslagpunt in zich te hebben. Allereerst natuurlijk die bedreiging van Gerard en zijn clubje maar ook die redding door Wijnand. Voor het eerst had ik het gevoel dat er iemand voor mij in de bres sprong. Iemand mij bescherming gaf. Iemand echt om mij gaf. Het voelde geweldig toen ik mij achter zijn rug kon verstoppen en een veilige haven vond daar. Natuurlijk was ik eerst wel bang dat ze ook hem te lijf zouden gaan maar hij straalde zoveel overwicht uit dat ik al snel begreep dat het goed ging komen. Vanaf dat moment zat het goed. Toen ik een keer bij hem thuis was kwam onze eerste toenadering die mij volledig van mijn stuk bracht. Ik weet het niet meer precies maar ik ben bijna zijn kamer en huis uit gerend geloof ik. De volgende dag ben ik echter wel weer teruggegaan en zijn we verder gegaan waar we waren gebleven. Die weken waren als het paradijs voor mij. Zo heerlijk zo intens, zo vol liefde. Seks maar ook liefde want wat we deden, deden we uit liefde voor elkaar.” Eventjes stopte Tim en keek hij Geert aan. Geert luisterde aandachtig en merkte dus ook de stilte op. Hij keek hem aan en glimlachte. “En toen volgde die nachtmerrie. Toen ik ’s avonds van de diploma-uitreiking thuis kwam, vertelde mijn moeder me dat we de volgende ochtend naar Amerika zouden vliegen. Ineens viel alles in scherven. Mijn hele net ontdekte wereld stortte in. De liefdeloosheid waarmee ze mij het bericht bracht, maakt alles tot een puinhoop. Maar … ik ging met haar mee. Zo ik al het idee had gehad dat door de scheiding van mijn ouders ik een betere relatie met mijn moeder zou krijgen, daar kwam ik er achter dat niets minder waar was. Ik zag haar zelden tot nooit. De enige die er altijd wel waren waren mijn stokoude grootouders en die vonden me maar lastig. Ik maakte te veel lawaai hield me niet aan de regels … en dus rebelleerde ik. Ik maakte nog meer lawaai, hield me aan geen enkele regel meer en leefde me helemaal uit. Ik zocht liefde en vond seks. Heel veel seks met wie dan maar ook. Ik heb Wijnand afgelopen Kerst al gezegd dat de jongens die ik ontmoette allemaal vreselijk geil waren en dat was ook zo. Elke dag lag ik wel met iemand in bed en regelmatig hadden we met hele groepen seks. Op het strand, in de tuin of ergens bij een van hen thuis. En dus … zetten mijn grootouders mij eruit en kwam ik op kamers te wonen. Mijn moeder was natuurlijk woest en verweet me dat ik haar ongelukkig maakte. Dat ik haar leven op zijn kop zette. Ik kreeg zelfs de bekende uitroep te horen ‘Had ik je maar nooit gekregen!’ en dat maakte de breuk met haar definitief. Ik kreeg een kleine kamer, een redelijk maandbedrag om van te leven en vanaf dat moment heb ik noch mijn grootouders noch mijn moeder meer gezien.” “Echt!” reageerde Geert verbaasd. “Je was toen nog maar … “ “Nog geen 18 en ik stond alleen op de wereld.” De tranen rolden Tim over zijn wangen. Geert bood hem zijn zakdoek aan. “Verdomme man!” “Ja, dat heb ik ook vaak geroepen. De nachten alleen op die kamer vond ik nog het ergst. Als er helemaal niemand was want ondertussen was ik er echter gekomen dat ik seks en liefde door elkaar had gehaald. Ik ging op zoek naar liefde maar vond het niet. Twee korte relaties gehad maar in beide ontbrak er iets en het bracht me dus nergens. De contacten met Wijnand waren ook verworden tot af en toe een briefje en ik schaamde me voor hetgeen ik achter me had liggen. Schoorvoetend schreef ik hem eind vorig jaar dan een brief dat ik met hem wilde praten. Ik ging naar hem toe en we hebben ontzettend veel gepraat met elkaar en echt het voelde zo verschrikkelijk goed. Zo, alsof er geen jaren tussen gezeten hadden. Op een ochtend zag ik hem verdrietig in die grote vensterbank van hem zitten terwijl een heel treurig deuntje de kamer vulde.” “Ja, ik ken dat liedje.” “Hij biechtte me uiteindelijk op wat hem dwarszat en ik, ik stelde voor om verder te gaan waar we gebleven waren. Hij was heel gelukkig en ik ook. Voor het eerst voelde ik weer iets van liefde en het was zo geweldig goed. En toen die laatste dagen verpestte ik het weer volkomen. Ik bleek niet in staat te zijn tot liefde. Ik zag zijn andere vriend als ‘de concurrent’ en ik wilde Wijnand voor me zelf. Helemaal alleen voor mezelf. Opnieuw zou ik niet helemaal in beeld zijn maar het met iets, een ander nog wel, moeten delen …” “Maar … “ “Nee, alsjeblief laat ze uitpraten. Zonder dat, en dat neem ik me ook nu nog kwalijk, ik daarbij aan de gevoelens van Wijnand dacht. Ik verwijderde me van de man die ik lief had gehad en lief had! Toen jij naar mij toe kwam, zocht ik daar natuurlijk helemaal niets achter. Ik heb plezier aan je beleefd die avond en nacht en jij aan mij. De kater kwam echter de volgende ochtend toen jij uit gewetensnood je verhaal vertelde. Dat jij die ander was. Vanaf dat moment heb ik alleen maar je lippen zien bewegen en heb ik niets meer gehoord. Een rood waas trok voor mijn ogen en in gedachten klemde ik mijn handen om je keel en drukte net zolang aan tot je dood was. Ik haatte je Geert en dat maakte dat ik niets maar dan ook niets van je uitleg gehoord heb. Flarden drongen wel tot me door en uit die flarden heb ik later het gesprek kunnen reconstrueren. Ik begreep dat jij niet alleen voor je zelf naar mij gekomen was maar een poging had gedaan om voor ons alledrie de beste oplossing te vinden om er in elk geval over te praten met mij. Toen kwam de nog bittere pil voor mij. Ik zag in jouw daden de liefde waarmee je Wijnand benaderde en zag tegelijkertijd mijn handelen waarmee ik Wijnand zo’n pijn deed. Liefdeloosheid noemt men dat! En daarom ben ik nu teruggekomen met een retourtje in mijn zak. Ik pas hierin niet thuis Geert. Ik kan geen liefde schenken en Wijnand heft recht op liefde. Straks als hij thuis komt, zal ik hem vertellen dat ik hem en zijn vriend met rust zal laten en … “ “Nee, stop,” riep Geert. “Alsjeblief stop! Dit gaat niet goed Tim. Dit is niet de bedoeling. Je past wel degelijk in dit verhaal Tim. Jij bent de enige die Wijnand echt en totaal gelukkig kan maken. Ik ben er maar af en toe en schenk hem spaarzame momenten van geluk en daar ligt mijn beperking, ik weet het. Maar jij, jij kunt er altijd voor hem zijn. Je weet dat die momenten dat je liefde kon schenken er zijn geweest. Je moet ze alleen weten weer te vinden. Je moet het je eigen maken maar dat het kan weet je. Stel je er voor open. Geef het niet zo eenvoudig op. Het zal vast vreselijk moeilijk voor je zijn maar alsjeblieft geef het niet op. Niet nu, niet nu je zover gekomen bent. Zeker Wijnand zal mij niet laten vallen. Dat is iets waar jij mee zult moeten leren leven. Maar, als Wijnand je lief is, kun je vast die kracht vinden om dat op te brengen!” Hij keek Tim aan en zag de vertwijfeling in zijn ogen. “Ik weet het niet. Een concurrent hebben is … “ “Maar waarom zie je mij als een concurrent een tegenstrever?” “Dat ben je toch ook. Je ligt verdomme met mijn vriend in bed!” “Ja, maar kan ik niet net zo goed jouw vriend zijn? Is het onmogelijk dat Wijnand voor ons beiden iets heel specials voelt?” Het werd stil. Zelfs de vogels in de bomen hielden even hun snavels. “Sophie en Wijnand zijn mensen van een heel apart soort. Toen ik haar opbiechtte dat ik een relatie met haar broer had, dacht ik dat ze me niet meer zou moeten dat ze me meteen de laan uit zou sturen. Tot mijn grote verbazing echter zag ze die andere kant van het verhaal. De lijdensweg die ik vanwege mijn dubbele geaardheid had geleden. Een kant waarover ik haar nooit iets verteld had waarover ik niemand ooit iets verteld had. En door dat te zien, zag ze me geheel en al zoals ik was. Door dat te zien kreeg ze nog meer liefde voor mij. En ik denk dat als jij eens heel goed met Wijnand gaat praten hij hetzelfde met jou zal krijgen. Maar praat met hem. Vertel hem wat je mij hier verteld hebt! En als het jou dan lukt om mij niet als die concurrent te zien, dan moet het toch mogelijk zijn dat we er met elkaar wat van maken?” “Ja maar, je blijft dan wel met mijn vriend rotzooien.” ”Ja, maar niet alleen omdat ik dat wil. Ook omdat hij dat wil! Bekijk het ook vanuit zijn kant. Leef je in in zijn gedachten en gevoelens. Dat heb ik je geloof ik eerder gezegd. Je moet hem ook begrijpen Tim. Wijnand is iemand die loyaal is. Hij zal nooit afspraken niet nakomen. Hij cijfert zichzelf nog liever helemaal weg. Realiseer je dat ook! Als je hem tot een keuze dwingt, laat hij jou vallen hoezeer hij je ook wil en je lief heeft. Toevallig ben ik er eerder geweest dan jij. Daarom zal hij dat doen. Niet omdat hij jou of mij meer of minder lief heeft. Hij houdt van ons allebei evenveel en kan eigenlijk dus onmogelijk een keuze maken.” “Maar dat betekent dus … Dan wordt het dus een soort van … “ “Ja, het wordt dus een driehoeksverhouding. Zoals ik er eentje met zijn zus heb, zo zul jij er een hebben met hem en mij. Tim, ik wil dat jij en Wijnand bij elkaar komen. Dat is goed voor hem en ook voor jou. Van het begin af aan zijn jullie gewoon voor elkaar bestemd geweest. Ik heb Sophie en ben met haar hartstikke gelukkig en ik wil dat jij en Wijnand ook zo gelukkig worden.” Er brak iets van een glimlach door op het nu betraande gezicht van Tim. “Ik snap het nog steeds niet helemaal.” “Hoeft ook niet. Geef het gewoon een kans. Laat het op je inwerken. Het enige dat je moet doen is Wijnand niet voor de keuze stellen. Bekijk het eerst een tijdje. Bevalt het je niet dan kun je altijd nog zeggen dat je het echt niet zit zitten en teruggaan naar de US of A.” Geert glimlachte naar Tim en kreeg een brede smile terug. “Okay, let’s try it!” “Zo mag ik het horen man! En, ik zou het niet erg vinden als jij er ook zou zijn op de momenten dat ik bij Wijnand ben.” “Geert toch!” “Je weet net zo goed als ik dat Wijnand bepaalde aspecten van de herenliefde niet zo goed kan uitvoeren Hij doet zijn best maar het blijft behelpen met hem. Jij bent een rasjockey en ik denk dat we beiden veel plezier van deze afspraak zouden kunnen hebben.” Hij trok zijn wenkbrauwen op en keek Tim vragend aan. “Ja, ook daarin heb je gelijk. Ik mag dan een echte berijder zijn maar af en toe iets heel lekkers, zoiets als dat van jou, van achteren daar zeg ook ik geen nee tegen.” Hij lachte luid en Geert lachte met hem mee. Geert trok hem naar zich toe en omhelsde hem. “Welkom Tim, ik geloof dat ik je dat nog niet gewenst had!” “Nee, maar daar had je dan ook geen reden toe toen ik met mijn chagrijnige kop op je afkwam zetten.” Opnieuw lachten ze beiden. Ze stonden op en liepen terug naar de auto. “Gaan we naar huis?” Het deed Geert erg goed dat Tim ‘huis’ zei een teken dat het goed zou komen. “Ik denk het wel.” En zo deden ze. Bij aankomst in het huis van Wijnand was er niemand thuis. “Ik zal even zijn antwoordapparaat afluisteren,” zei Geert. Hij drukte op de knopjes en al snel hoorden ze Wijnands ingeblikte stem. “Hi guys, het zal nog wel even duren voor ik thuiskom. Ik verwacht er niet voor achten te zijn. Maak het jullie zelf gemakkelijk. Geert! Sophie heeft gebeld dat je maar moest blijven slapen. Zij is met de kleine en pa en ma naar jouw ouders gegaan om een weekendje te logeren. See you later! Dat laatste is speciaal voor Tim omdat hij zo beroerd Nederlands spreekt! Hahaha!” “Hoe is het nou om bi te zijn?” vroeg Tim terwijl hij op de bank plofte. “Heel lastig. Je kunt er gewoon met niemand over praten. Soms denk ik wel eens dat het nog moeilijker is dan homo zijn! Ik weet dat die het ook niet makkelijk hebben als ze ervoor uit willen komen maar ik heb gewoon geen keuze. Ik zal het altijd stil moeten houden omdat je al heel snel veroordeeld wordt. Ze zien gewoon niet in dat je geen keuze hebt. Denken meteen dat je oversekst bent en zo. Nee, soms is het best heel frustrerend.” “Ik begrijp het.” “Zie je wel dat je het al leert,” grapte Geert en meteen gooide Tim hem een kussen naar het hoofd. Even later dolden ze als kinderen door het huis, elkaar met kussens proberend te raken. “Wil je eten?” vroeg Geert in een korte break. “Ja, doe maar ik heb wel trek.” Het was tegen vijven. “In het vliegtuig heb ik warm gegeten dus iets van brood of zo is wel goed hoor!” “Zeg waarom denk je dat mijn vrouw voorstelt dat ik maar hier moet blijven logeren? Heus niet voor de seks hoor! Ik kan absoluut niet koken dus zou ik alleen thuis blijven, dan eet ik alleen maar boterhammen. Dat is het enige dat ik kan klaar maken.” Zo gezegd zo gedaan en een paar minuten later verzorgden ze de innerlijke mens. “Blijf je wel vaker ’s nachts bij Wijnand slapen?” “Nee. Meestal ben ik er alleen in de avonduren of overdag soms. Een belofte die ik mezelf gemaakt heb.” “Maar waarom is Sophie dan nu ineens … “ Geert haalde zijn schouders op. “Ik weet het niet!” “Zou ze misschien proberen …,” maar Tim kwam niet op het juiste woord. “ … te koppelen?” “Ja dat bedoel ik. Zou dat het zijn?” “Gut, ik zou het niet weten. Nu je het zegt!” Geert begon te lachen en Tim glimlachte terug. “Het zou wel iets voor haar zijn nu ik er over nadenk!” Ze aten af en zetten de spullen op het aanrecht neer. “Heb je zin om te zwemmen. Het is nog lekker weer buiten dus … “ Tim vond het een goed idee. “Ik haal even een zwembroek van boven.” “Oh, wat mij betreft mag je ook gerust naked hoor!” Geert keek hem schuins aan. “Alleen als jij je tassen ook dicht laat?” Tim knikte. “Wie het eerst er in is!” Razendsnel begonnen ze zich uit te kleden. Tim was de snelste en dook met een prachtige duik het koele water in. De tweede plons was die van Geert. Hij zwom meteen op Tim af en probeerde hem onder te krijgen. In diens kracht vergiste hij zich echter en met geen mogelijkheid kreeg hij het voor elkaar. Ze waren uitstekend aan elkaar gewaagd. De reactie van Tim verbaasde hem echter. Plotseling lag er een hand achter zijn hoofd en voor hij het wist, duwde Tim zijn lippen op die van hem. Zijn tong gleed in Geerts mondholte en zocht en vond zijn tong. Meteen verbrak hij de tongzoen ook weer en zwom bij hem vandaan. “Ik voel me al aardig thuis, geloof ik,” riep hij Geert toe. Geert was nog steeds verbaasd en wist niet wat hij moest zeggen. “Vind je niet?” drong Tim aan. “Ja, ik geloof van wel maar misschien moet je me nog wat proberen te overtuigen.” Tim zwom naar Geert terug. Hij sloeg zijn armen dit keer om zijn middel, drukte zich stevig tegen hem aan en kuste hem nogmaals op zijn mond. Nu legde Geert een hand achter Tims hoofd. Hun tongen vonden elkaar in een hartstochtelijke zoen. Toen ze die verbraken zei Geert: “Ik geloof dat ik je best aardig vind Timmy-boy!” “Ik jou ook Geert, in elk geval dat heerlijke lijf van je.” “Je vraagt erom geloof ik!” “Waarom?” deed Tim onschuldig. “Om een lekkere beurt heb ik het idee!” “Hmmm als dat zou kunnen. Na mei heb ik niemand meer gehad en die herinnering is nog heel goed.” Geert pakte zijn hand beet en samen liepen ze uit het water. Ze legden zich in het gras neer en begonnen elkaar te strelen. Hun handen gleden over natte lichaamsdelen. Tepeltjes werden heerlijk bespeeld en gekust en langzaam begonnen de lijnen van hun lijven ineen te vloeien. Ze draaiden om en om over het grasveld en lieten elkaar hun mannelijkheid voelen. “Ik wil eerst genomen worden,” fluisterde Tim. Geert verbrak hun pose en zei dat hij condooms ging halen. “In mijn blauwe tas, ritsvak aan de voorkant,” riep Tim hem achterna. Met een blauw blikje opgeheven in zijn rechterhand kwam Geert terug. “Voorspel?” vroeg hij “Nee, zonder!” Geert deed het condoom om en legde de benen van Tim tegen zijn schouders. Zijn keiharde pik priemde tegen Tims kaalgeschoren gaatje en Geert begaf zich naar binnen. Vier, vijf, zes stoten had hij nodig om zijn 25-er helemaal naar binnen te krijgen en toen begon het eigenlijke werk. In rap tempo bewoog hij zich heen en weer in de soepele mannenkut. Tim speelde prima mee door in een even gelijkmatig tempo zijn bilspieren aan te spannen. Hij begon het eerste te schreeuwen van genot. Zijn hele lijf trilde van pure opwinding en het zweet gutste uit zijn poriën. Ook bij Geert deden deze verschijnselen zich voor en met een langgerekte kreet spoot hij zijn sperma in het condoom. Zijn armspieren hielden het niet meer en hij viel plompverloren op Tim. Deze sloeg zijn armen om het massieve mannenlijf dat boven op hem lag en koesterde het als een baby terwijl hij lieve woordjes in zijn oor fluisterde. “Douchen?” vroeg Geert. “Ja, lekker!” Hand in hand liepen ze het huis binnen, raapten hun kleren op en gingen naar boven. Onder de douche stonden ze dicht tegen elkaar aangedrukt terwijl het water over hen heen gutste. “Niet de zeep laten vallen hoor?” waarschuwde Tim met een lach om zijn lippen. “Oops,” lachte Geert terwijl hij de zeep liet vallen. Hij draaide zich om, bukte zich voorover en voelde meteen Tims stijve tegen zijn bilspleet. Snel voorzag Tim zijn penis van een rubber en met zijn handen op de heupen van Geert, stootte hij zich zelf de donkerbehaarde grot in. Hij deed het kalmer dan Geert net en nam ruim de tijd om helemaal binnen te dringen. Toen hij er helemaal in zat, sloeg hij zijn armen om Geert heen en begon hij hem hard te nemen. Zijn pik ging er diverse keren helemaal uit om dan weer met een beweging diep op zijn plaats gebracht te worden. Geert kreunde hard en riep dat Tim door moest gaan. Dit voelde zo verschrikkelijk goed. Dit was zo geweldig. Geert beet op zijn lippen en voelde het genot door zijn lijf tintelen. Tim spoot zich helemaal in hem leeg en trok zich terug. Geert draaide zich in zijn armen om en bracht zijn lippen op die van Tim. Een nieuwe, hete tongzoen. “Tim, ik begin je steeds aardiger te vinden.” “Ik jou ook, Geert.” Ze douchten zich af en droogden daarna elkaar af waarbij ze geen enkel plekje van elkaars lichaam oversloegen. Nadat ze zich aangekleed hadden, gingen ze naar beneden waar ze de televisie aanzetten en onder andere het acht uur journaal zagen. Wijnand was laat. Het werd negen uur en nog was hij er niet. Tim merkte dat Geert ongerust werd en probeerde hem gerust te stellen. Toen dat niet lukte, draaide Geert Wijnands mobiele nummer. “Wijnand!” “Hé waar blijf je man! Ik begin een beetje ongerust te worden.” “Nog eventjes, de bocht om naar rechts en dan de oprit op!” Er was dus gelukkig niets aan de hand. Wijnand kwam de kamer in en begroette Tim hartelijk. Echter, dat viel Geert op, meer dan een warme omhelzing zat er niet in. Ook hij werd begroet met een ‘hoi’. Maar ja, dat was logisch want natuurlijk wist Wijnand niet dat Tim wist dat Geert Wijnands andere vriend was. Samen dronken ze koffie en toen Wijnand hen wat anders wilde inschenken, bedankte Geert en zei hij dat hij zijn bed ging opzoeken. Natuurlijk was hij nog lang niet moe maar hij wilde Wijnand en Tim de gelegenheid geven om samen de dingen uit te praten die er uit te praten waren en daar hadden ze hem niet bij nodig. “En hoe was de vlucht?” vroeg Wijnand. “Goed, prima verbinding en weinig oponthoud dit keer. Maar kunnen we misschien eerst praten over de dingen die belangrijker zijn?” “Zoals?” “Zoals, ‘ons’ ‘wij’ en wat daarvan moet komen!” “Oké als jij dat wilt!” “Wil jij dat niet dan?” “Natuurlijk wel maar eigenlijk ook niet. Ik ben er ook een beetje bang voor. Bang voor wat er van kan gaan komen. Bang dat het niet zo zal zijn als ik graag zou willen … “ Tim ging naast Wijnand op de bank zitten en nam zijn hand in de zijne. “Met dat gevoel ben ik ook naar Nederland gekomen Wijnand maar ergens onderweg was er iemand die mij de ogen heeft geopend. Ik zal eerlijk zijn! Ik zag het echt niet zitten om jou te nemen als jij ook die ander bleef ontmoeten. Dat wilde ik niet. Jij moest voor mij alleen zijn, punt uit! Ik wilde geen concurrentie! En ik was zover dat ik onze relatie daarvoor zou willen verbreken. Maar zoals ik al zei, was er iemand onderweg hierheen die me op andere gedachten heeft gebracht.” Wijnands gezicht klaarde op. “Iemand die me zei dat Wijnand Brugsma zo veel liefde had te geven dat ik onder zijn andere vriend niet zou hoeven te lijden. Dat die ander misschien alleen maar meerwaarde zou brengen in onze relatie.” Wijnand keek hem nu met vraagtekens aan. “Maar er is heel veel dat ik je wil vertellen dus ga er maar eens rustig voor zitten.” Tim vertelde het verhaal dat hij ’s middags Geert gedaan had aan zijn vriend en Wijnand luisterde geduldig en heel af en toe vroeg hij iets tussendoor of liet hij een blijk van medeleven merken. Toen hij uitgepraat was, nam hij Tim in zijn armen en kuste hij hem. “En wie was die onbekende dan wel waar ik zoveel aan te danken schijn te hebben?” “Het was de man die jij onbekend voor mij wilde houden. Gelukkig heeft hij zich zelf echter onthuld. Hij kwam me in Amerika opzoeken en toen heb ik totaal niet naar hem geluisterd en hem de deur uitgezet maar vandaag heeft hij me wakker geschud en begreep ik eindelijk zijn bedoelingen. Ik heb hem aangehoord en er nog lang niet alles van begrepen maar ik wil wel een poging wagen om het te leren. Ik snap niets van jullie en van de liefde die jullie voor elkaar voelen maar wil er toch deel van uitmaken, tenminste als jij mij nog wilt.” “Ik jou nog willen? Tim, ik zou geen nee durven zeggen. Jij bent alles wat ik me altijd gewenst heb. Jij en ik Tim. En die onbekende zullen we die maar bij zijn naam gaan noemen?” “Ja, dat lijkt me wel een goed idee. Maar geef me alsjeblieft wel de tijd Wijnand want ik moet nog zo heel veel leren.” “Tim, ik hou van je en dus geef ik je alle tijd die je nodig hebt,” zei Wijnand. “Ik hou ook van jou,” reageerde Tim. Hij spreidde zijn armen en Wijnand liet zich door hem omhelzen. “Weet je dat je vreselijk boft met een vriend als Geert!” “Ja, dat weet ik. Geert is er een uit duizenden. Ik wist er helemaal niets van man, dat hij naar Amerika was gevlogen om met jou te praten. Helemaal niets!” “Maar ik moet je ook nog iets anders vertellen. Ik heb nog niet alles gezegd. We hebben toen niet alleen gepraat … “ “Jullie hebben ook seks gehad?” “Ja, en vanmiddag hier in huis nog een paar keer. Vind je het erg?” “Nou …,” zei Wijnand en trok daarbij een bedenkelijk gezicht. “Nee, natuurlijk niet. Ik ben blij dat je dat bezitterige al wat af hebt geleerd. Niet dat dat een vrijbrief is om nu maar met iedere vent in bed te duiken maar … zolang het bij Geert blijft is er niets aan de hand. We zullen hem maar delen, vind je niet?” “Dat lijkt me een goed plan. Tenslotte moet ik jou ook delen met hem!” “Hoe is het met je jetlag?” “Je bedoelt of ik zien heb om met je te vrijen?” Wijnand lachte en knikte. Tim stond op en reikte Wijnand zijn hand. Hand in hand liepen ze naar boven waar ze elkaar voor het bed begonnen uit te kleden. Handen streelden plaatsen die anders verborgen waren gebleven, hoofden werden verhit en toen ze beiden naakt op het bed plaats namen, raakte alles oververhit. Het gevoel van de Kerst, van vroeger, alles kwam weer terug. Het was goed zoals het was. Ze streelden en knuffelden elkaar en langzaam maar zeker werkten ze toe naar hun liefdesspel, het spel dat ze zo vaak met elkaar gespeeld hadden. Als automatisch draaiden ze in hun standje en begonnen ze elkaar te likken en te zuigen. De uiteindelijke explosie liet gelukkig erg lang op zich wachten zodat ze optimaal van elkaar konden genieten en toen het kwam vloeide het zaad overvloedig. Moe maar zeer zeker voldaan, lagen ze naast elkaar. “Zeg, Wijnand, vind je het goed als ik Geert vraag of hij bij ons komt liggen?” “Natuurlijk, joh!” Tim stond op en liep naar Geerts kamer. De jongeman lag op zijn buik te slapen en Tim begon zachtjes zijn rug te strelen. Hij fluisterde lieve dingen in zijn oor en toen hij eindelijk wakker werd vroeg hij hem om bij hen te komen slapen. Nog enigszins slaapdronken stond Geert op en liep achter Tim aan. Toen hij naast aan de linkerkant van Wijnand ging liggen, Tim lag rechts, mompelde hij: “Als jullie maar niet denken dat ik nog tot iets in staat ben nu! Ik wil slapen!” Wijnand en Tim barstten in lachen uit. Geert keek hen bedenkelijk aan en draaide zich mompelend van hen af. Al snel sliep hij weer. De beide jongens kropen dicht tegen elkaar en hem aan en ook zij namen snel plaats in Morpheus’ armen. De volgende ochtend werd Wijnand wakker van de bel. Zoals altijd, een beroepsafwijking waarschijnlijk, was hij meteen klaar wakker. De bel ging nog eens en toen stond hij op van het bed, trok het gordijn iets op zij en keek naar beneden. “Het is Jan Vogelzang,” zei hij. “Laat je hem staan?” vroeg Tim met een slaperige stem. “Nee, natuurlijk niet,” reageerde Wijnand terwijl hij een badjas aantrok. “Ben je mal! Echt een vraag van een Amerikaan hoor!” Tim keek verongenoegd Geert, die inmiddels ook wakker geworden was, aan en deze haalde zijn schouders op. Wijnand verliet de slaapkamer en liep naar beneden alwaar hij voor Jan de deur opende. “Kom binnen en maak het je gemakkelijk. Wil je koffie?” “Ja, dat lust ik wel. Waar kan ik gaan zitten?” “Ohh, dat maakt niet uit, kies maar een plaatsje.” Wijnand zette het koffiezetapparaat aan en liep terug naar de zithoek. “Is Tim er al. Ik had begrepen dat hij gisteren aan is gekomen!” “Ja, hij is er ik zal hem even roepen.” “En roep Geert dan ook meteen,” zei Jan. Verbaasd keek Wijnand zijn oude leraar aan. “Vraag maar niet hoe ik het weet, ik weet het gewoon!” Tim kwam in short en T-shirt naar beneden zetten en Geert had alleen een short aangetrokken. Jan schudde hun de hand en glimlachte vriendelijk naar hen. “Kijk eens, het hele stel compleet!” “En heeft u er geen moeite mee dat wij … “ begon Wijnand. “Moeite mee? Waarom?” “Nou ja,” viel Geert Wijnand bij, “het is niet alledaags wat je hier ziet en men heeft altijd snel een oordeel klaar voor zoiets!” “Geert Meijer, wanneer leer jij het nou eens! Jan Vogelzang is niet ‘men’. Ik ben ik en zal dat altijd blijven. Wat het grauw op straat ook vindt, ik bepaal mijn eigen mening.” Vriendelijk lachend keek hij de kring rond. “En als ik sporen van liefde ontdek, hoe klein en fragiel misschien dan ook,” en hierbij keek hij uitdrukkelijk Geert en Tim aan, “dan maakt het mij niet uit in welke relatievorm dat gegoten wordt!” Nogmaals liet hij zijn blik over hen allen glijden. “En ik weet gewoon dat die sporen van liefde bij jullie aanwezig zijn.” “Wist u het allang?” vroeg Wijnand. “Van jou en Tim wel natuurlijk. Ik wist van jullie escapades uit het verleden omdat Tim mij dat had verteld en dat etentje bij ons met de Kerst maakte ons duidelijk dat er een vervolg aan zat te komen. Alleen begrepen Alice en ik later niet waarom jullie het nooit over elkaar hadden als we een brief kregen van Tim of met jou praatten. Op mijn afscheidsfeestje werd mij dat pas duidelijk. Toen ontdekte ik dat er een derde was.” Zijn blik gleed naar Geert. “Toen Sophie opstond en wegliep op een gegeven moment, legde jij je hand op de knie van Wijnand en streelde zijn been. Wijnand stootte je meteen aan en jij nam je hand terug maar toen wist ik genoeg.” “Zijn er wel eens dingen die je ontgaan?” vroeg Geert. Jan lachte. “Nee, bijna nooit jongens! Ik merk heel veel zoals bijvoorbeeld dat mij nu al weer een tijdje geleden koffie is aangeboden en dat ik het nog steeds moet doen met de geur alleen. Waar blijft die koffie Wijnand!”

• 28-09-05

  De weekendcursus - deel 1

  Toen mijn zestiende verjaardag naderde en mij gevraagd werd wat ik graag wilde hebben wist ik dat maar al te goed. Ik wilde een man of jongen die me alles zou leren wat er te leren viel op het gebied van seks tussen twee mensen van het mannelijke geslacht. Maar ja, zoiets schrijf je natuurlijk niet op een lijstje. Want ik wilde er toen absoluut nog niet me te koop lopen dat ik anders was dan anderen. De cadeaus kwamen op mijn geboortefeest maar dat ene, grote verlangen werd niet ingewilligd. Geen wonder ook natuurlijk want niemand wist ervan! Daarom besloot ik dat, als ik al iets wilde, ik er zelf werk van zou moeten maken. Ik bezocht de chatkanalen maar ook na een aantal gesprekken met dezelfde chatters durfde ik het toch niet aan om een date af te spreken. Nee, ik wilde het doen met iemand die ik kon vertrouwen. Toen ging ik eens rondkijken in de familiekring. Nou was er een oom (de oudste broer van mijn vader) die homo was maar dat zag ik nou ook weer niet echt zitten. De man was 50 jaar en in mijn ogen dus erg oud. Bovendien was hij niet echt aantrekkelijk. Verdorie daar had ik al een tweede voorwaarde. Niet alleen een vertrouwd persoon maar ook nog eens een aantrekkelijk iemand. Als ik niet snel zou opschieten had ik straks een heel waslijstje met voorkeuren en werden mijn kansen steeds kleiner. Nadat de familie was afgevallen neusde ik rond in de kring van mijn vrienden. Maar daar vond ik zeer zeker geen homo's. Al mijn vrienden waren echte hetero's. Sommigen al jaren bezig met meisjes en anderen net op het vrijerspad maar allemaal straight. Voor een bezoek aan een homotent vond ik mezelf te jong. Bovendien zou ik al die starende blikken van meestal oudere flikkers (mijn excusus voor het woord) op mijn ongerepte jongenslijf niet kunnen verdragen. Een gayclub bezoeken of een escortboy laten komen leek me ook niets. Het zou een vreemde zijn, me geld gaan kosten en vaak zat er dan ook nog een tijdslimiet aan verbonden. Nee, ik wilde geen vluggertje. Eis nummero drie was geboren. Er moest werkelijk iets gedaan worden anders zou ik hopeloos verlegen worden met mezelf en me aan de eerste de beste flikker (alweer dat lelijke woord) op straat aanbieden. Zittend op mijn kamer hoorde ik op een zonnige middag stemmen in de tuin van ons herenhuis aan de rand van een grote stad ergens in Nederland. Mijn ouders hebben het pand geërfd van mijn opa en ons gezin bewoond de eerste twee etages. De drie ruime kamers (mijn ouders zijn geen uitbuiters) op de bovenste verdieping worden verhuurd aan studenten. De gordijnen op mijn kamer waren dicht vanwege de felle zon en door de naad keek ik naar buiten. Rogier, Anton en Wim zaten in korte broek en met ontbloot bovenlijf met hun studieboeken in de tuin. Nieuwsgierig geworden bleef ik kijken. Ze zagen er goed uit en ik kon het niet helpen maar stelde me voor hoe ze er zonder hun korte broek uit zouden zien. Rogier niet al te groot, had zwart haar en was een beetje mollig. Anton was erg lang. Hij had lichtblond haar en ook op zijn borst groeide een lichtgekleurde beharing. Wim was ronduit mager. Vanuit het raam kon ik zowat zijn ribben tellen. Nee mijn voorkeur ging uit naar Anton. Ik bekeek hem nader en kreeg het aardig warm. Kwam dat door het mooie, zomerse weer of vanwege iets anders? Die avond in bed nam ik een besluit. De jongens aten altijd met ons mee (als ze tenminste op tijd thuis waren) en aan tafel was het dan ook vaak erg gezellig. Anton was ook de meest plezierige. Hij hielp vaak met het dekken van de tafel en af en toe ook wel eens met de afwas. Ook had hij me al vaak geholpen met mijn huiswerk en werkstukken (waar ik een bloed hekel aan heb). Nooit zat hij om een praatje verlegen en was echt een toffe gozer. Alleen er was een bezwaar: hij viel op meisjes. Regelmatig had ik hem met een meisje naar boven zien gaan. Maar ja dat kon natuurlijk ook een voordeel zijn: hij wist in elk geval hoe hij moest neuken. Ik schrok van mijn eigen gedachten maar besloot niet op mijn schreden terug te keren. Ik zou doorzetten. De volgende dag trok ik de stoute schoenen aan en klopte ik aan de deur van Antons kamer. "Binnen." Ik opende de deur en stapte aarzelend de kamer in. "Hé, Thijs wat kom jij doen. Moet ik je ergens mee helpen." Daar kon ik gerust ja op antwoorden en dus zei ik: "Ja." Maar bleef daarna stil. "Ga zitten joh." Hij wees op zijn bed. Niet meteen gekke dingen gaan denken hoor het was een doodnormaal eenpersoons ledikant. "Wat kan ik voor je doen!" Zijn op mij gevestigde blik maakte me ontzettend verlegen. Mijn hart ging als een idioot te keer en ik had het idee dat al het bloed naar mijn gezicht trok. Met een rood hoofd begon ik te stamelen. Het moet onsamenhangend en totaal niet te verstaan zijn geweest want Anton viel me in de rede en zei: "Stop eens man. Zo kan ik er helemaal niets van verstaan. Doe eens rustig. Wat is er toch me je. Zo heb ik je nog nooit meegemaakt." Hij kwam naast me zitten en sloeg een arm om me heen. Ohhh, wat een heerlijk gevoel. Hij drukte me tegen zijn schouder en wreef me over mijn rug. "Het is iets heel bijzonders hè, wat je me wilt zeggen." Ik knikte. "Probeer het maar rustig te zeggen. Ik wacht wel en luister naar je." Die geruststelling maakte me kalmer maar nog niet helemaal rustig. "Zul je me niet uitlachen?" "Is het iets grappigs dan?" Even lachte hij maar meteen verontschuldigde hij zich. "Sorry, dat had ik niet moeten zeggen." "Ik weet zeker dat ik op jongens val," begon ik, "en ik zou heel graag seks met iemand willen hebben maar wil het niet zomaar met iemand doen. Iemand die ik niet ken of zo. Ik wil het doen met iemand die ik vertrouw." Ik richtte mijn vragende blik op hem en zag de vraagtekens op zijn gezicht verschijnen. "En daarbij had je aan mij gedacht?" "Ja." "Gossie. Eigenlijk zou ik me vereerd moeten voelen maar je weet toch dat ik geen homo ben!" "Ja, maar ik weet wel dat je al veel vaker seks hebt gehad." "Maar dat was met meisjes!" "Ja, nou en! Gezien de keren dat je er een mee naar huis hebt genomen moet je gewoon goed zijn?" flapte ik er uit en sloeg daarna meteen een hand voor mijn mond. Hij glimlachte naar me maar bleef een poosje peinzend voor zich uit staren. "Ik weet echt niet of ik dat wel kan. En wil," zei hij strak voor zich uit kijkend. "Je hoeft het niet voor niets te doen." Ik speelde mijn troefkaart uit, wetende dat studenten altijd om geld verlegen zitten. "Oh en wat had je in gedachten dan?" En opnieuw was zijn vragende blik op mij gericht. "Dat laat ik aan jou over. Zeg maar wat je ervoor wilt hebben!" "En wanneer zouden wij het dan moeten gaan doen?" Toen ik mijn zorgvuldig uitgewerkte plan ontvouwde zag ik zijn ogen van verbazing groter worden en ik vroeg me af of dat was vanwege de afkeer voor seks met een jongen of uit bewondering dat ik me zo goed had verbereid. "Lieve Thijs," hij legde zijn arm opnieuw om me heen en praatte verder, "ik wil niet meteen 'nee' zeggen maar ook niet gelijk 'ja'. Geeft me alsjeblieft een poosje de tijd om er over na te denken. Maar ik beloof je uitstel van het antwoord betekent niet afstel. Ik kom er zeer zeker op terug." Ik liet een glimlach rond mijn lippen verschijnen en bedankte hem uitvoerig. Een stuk zekerder dan ik de kamer was binnengegaan, verliet ik hem weer. Op mijn kamer slaakte ik een onderdrukte kreet. Dit ging goed! Ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat Anton me zou laten zakken. Die avond in bed stelde ik me voor hoe het zou zijn om met hem in mijn (tweepersoons) bed te liggen. Maar al snel besloot ik dat hoe heftig de fantasieën ook zouden zijn ze vast niet zo goed konden worden als de werkelijkheid. Anton hield woord en twee avonden later vroeg hij me of ik na het eten bij hem langs wilde komen. We liepen samen naar zijn kamer en wederom nam ik plaats op het bed. Hij ging tegenover me zitten op een stoel en even bekroop me het gevoel dat het mis zou gaan. Waarom was hij niet naast me op het bed komen zitten? "Ik had je nog een antwoord beloofd en ik heb besloten…" waarom sprak hij toch zo verdomde langzaam, waarom schoot hij niet op, "om je aanbod aan te nemen." Ik sprong van het bed op en viel hem om de hals. "Oh Anton wat vind ik dat fijn. Ik ben zo blij als ik nog nooit geweest ben." Langzaam maakte hij zich los uit mijn omklemming en bracht hij me met sussende woorden weer tot bedaring. "Maar…" Wat nou maar… "er zijn wel een paar voorwaarden." Zou dit alle pret gaan bederven? "Ten eerste je hebt me beloofd dat ik er iets voor kon krijgen en ik vraag ƒ 500,00." Grote schrik, ik moest nakijken of ik wel zoveel in huis had. Anders moest ik mijn spaarrekening gaan plunderen en dan zouden mijn ouders vast willen weten wat ik met het geld had gedaan. "Ten tweede…" Hoeveel punten zouden er nog volgen, "ik wil alles met je doen behalve tongzoenen. Ten derde je mag me niet aan mijn kont zitten." Bij dat laatste lachte hij flauwtjes. Voor hij meer voorwaarden zou kunnen stellen riep ik: "Oké, ik doe het." Opnieuw vloog ik hem om de hals en bedankte hem uitvoerig. Dat weekend daarop gingen mijn ouders voor een medische conferentie van mijn vader naar Malta. Onze kamerhuurders gingen meestal in het weekend naar huis maar dat weekend zou Anton blijven. "Hé Anton, ga jij niet naar huis dit weekend?" vroeg mijn moeder toen Anton die vrijdagavond na het eten bleef helpen met het afruimen en de vaat. "Nee, mijn ouders moesten weg en wat heb ik er aan om het hele weekend alleen thuis te zijn. Dan kan ik net zo goed hier blijven." "Nou eigenlijk komt dat prima uit want dan heeft Thijs ook wat aanspraak de komende dagen." Met de vaatkwast in mijn hand klapte ik bijna dubbel van het lachen en het was nog niet gedaan. "We zullen ons vast wel vermaken mevrouw Hindrix!" zei Anton met een stalen gezicht. Ik kon niet meer, verontschuldigde me en maakte me uit de voeten. In het toilet bette ik mijn gezicht met koud water en toen ik terugkwam in de keuken vroeg mijn moeder me of alles goed was. Ik verzekerde haar dat er niets aan de hand was maar die bezorgde blik op haar gezicht werd hierdoor niet uitgewist. "Idioot," zei ik tegen Anton nadat mijn moeder weg was, "moest je nou zo nodig lollig doen!" "Wat heb ik verkeerd gedaan?" vroeg hij quasi verontwaardigd. "Ik heb alleen maar gezegd dat we ons wel zouden vermaken. Dat is toch ook zo?" Ik gaf hem een por in zijn ribben en besloot er maar geen woorden meer aan vuil te maken. De taxi die mijn ouders naar Schiphol zou vervoeren reed pas om elf uur voor. Kun je je voorstellen hoe lang die uren na het avondeten me geleken hadden. Alles duurt sowieso langer als je ergens op zit te wachten maar in dit geval was de tijd echt voorbij gekropen. Met graagte zwaaide ik ze uit, draaide de voordeur op slot en controleerde het nog een keer zoals mijn vader me had geïnstrueerd. Anton was naar zijn kamer gegaan maar zodra ik de trap naar mijn kamer opliep, kwam hij op kousenvoeten en gekleed in T-shirt en bermuda de trap af naar mijn kamer. "En?" vroeg hij. Ik opende de deur van mijn slaapkamer en nodigde hem met een armgebaar binnen. Hij plofte neer op het bed en in ging naast hem zitten. Hij sloeg een arm om me heen en trok me dicht tegen zich aan. Ohh dit voelde al goed. Wat moest het dan wel niet worden de rest van dit weekend. "Zullen we eerst even de zakelijke kant afhandelen," sprak hij plotseling koel. Glimlachend keek ik hem aan. Ik sprong in de benen en liep naar mijn bureau toe. Ik haalde mijn geldkistje tevoorschijn en maakte het met een sleuteltje open. Met vijf biljetten van honderd liep ik naar hem toe. Ik zwaaide ze voor zijn neus heen en voor. "Stop ze maar in mijn broekzak." Ik deed wat hij zei en het eerste lichamelijke contact tussen ons tweeën was geboren. Want het waren diepe zakken in zijn bermuda en ik kon het niet laten om stiekem even zijn dijbeen aan te raken door het dunne stof heen. "Hé, jij loopt hard van stapel!" "Ik heb je betaald en dus ben je nu dit hele weekend van mij!" Ik hoopte dat ik uitdagend genoeg had geklonken. Plotseling pakte hij me bij mijn bovenarmen beet en legde hij me op mijn rug op het bed. Weerstand bieden had geen enkele nut. Hij was groter (zeker zo'n 20 centimeter), sterker (hoe meet je dat?), ouder (6 jaar) en bovendien had ik geen enkele zin om me te verzetten. Met zijn knieën duwde hij mijn benen uiteen en strekte hij zijn lange lijf over me uit. Zijn gewicht viel me mee. Zijn lippen beroerden mijn voorhoofd, mijn neus, mijn wangen. "Hé, je wou toch niet kussen?" "Och, och, och," verzuchtte hij, "je hebt de voorwaarden niet goed gelezen knaapje. Tongzoenen doe ik niet met je maar zulke vluchtige kusjes kunnen wel! Of heb je liever van niet?" Hard schudde ik mijn hoofd want ik wilde dat hij door zou gaan. Ik vond alles prima. Zelfs een tongzoen had ik goed gevonden. Mij hoorde je niet klagen! Hij richtte zich op en ging op zijn knieën zitten waarna hij de knopen van mijn shirt begon los te maken. Toen hij alle knoopjes bij langs was geweest, vouwde hij de panden naar links en naar rechts. Zachtjes streelde hij met de binnenkant van zijn handen over mijn borst. Wat een heerlijke sensatie was dat. Het gaf me een geweldige kick en er gebeurde nog iets anders. Lager, lager, ja daar. Zijn manipulaties veroorzaakten een keiharde erectie bij me. Hij boog zich voorover naar mijn tepeltjes en drukte er zachte kusjes op. Ik vond het heerlijk. Ook toen hij speels zijn tanden erin zette genoot ik nog. Toen hij zijn lippen erop zetten en met zijn tong de tepel begon te bewerken, brak het zweet van genot me uit. Het was allemaal ook zo verrekte opwindend. Ik had het idee dat mijn onderbroek al kletsnat moest zijn. Hij behandelde beide tepels op dezelfde manier en trok toen met zijn kusjes en natte tong een spoor over mijn borst en buik in neerwaartse richting. Het gekietel van zijn tong in mijn navel bezorgde me een lachstuip en ik moest hem smeken om op te houden. Natuurlijk deed hij dat niet! Maar nadat ik hem speels een paar opdoffers had verkocht zei hij: "Niet slaan, niet slaan ik hou al op." Voor straf ging zijn mond snel naar mijn rechtertepel en zette hij daar even zijn tanden in. "Auw! Gemenerd!" "Zeg dat ik lief ben anders stop ik," sprak hij op ernstig verontwaardigde toon. "Je kunt niet stoppen jongentje. Ik heb je betaald en ik eis dat jij je houdt aan jouw gedeelte van ons contract." "Zo en wou jij dat eventueel voor het gerecht bevechten?" "Als het moet!" "Zie je je zelf al staan jochie," plaagde hij me. "Meneer de rechter ik heb hem ingehuurd voor een weekend vol liefde en hij weigert het te doen. En dan spreekt de rechter: 'Wat te doen jongeman.' En wat zeg jij dan?" "Meneer de rechter, hij weigert me te pijpen en me te neuken terwijl we dat overeengekomen waren." Met zijn diep groene ogen keek hij me aan en zei: "Ik geloof dat ik maar snel verder ga want je bent mij te ernstig. Je zou het echt doen geloof ik." De erotische spanning die hij bij mij had opgebouwd was een beetje afgenomen maar dat gaf helemaal niets. Ik vond het fijn dat geplaag van hem en kreeg het idee dat hij het spelletje ook leuk vond. Nog eenmaal speelde hij plagend met zijn tong in mijn navel en toen gleed hij verder naar beneden. Hij maakte de knoop van mijn broek los en trok de rits naar beneden. Hij stak een hand bij mijn broek in en betastte me goedkeurend. "Lekker ding heb je daar jochie!" sprak hij. Met een snelle ruk trok hij mijn korte broek en onderbroek in een keer naar beneden. Mijn stijve klapte tegen mijn onderbuik en inderdaad ik was al kletsnat want ik voelde een natte plek ontstaan. Anton richtte zich op mijn pik en likte van de eikel naar onder bij mijn kale ballen. Oh, wow, wat was dat lekker. Ik probeerde te voorkomen dat ik gek van genot zou worden en trachtte aan heel andere dingen te denken maar het lukte gewoon niet. Het heerlijke zijdeachtige gevoel van zijn strelende tong maakte dat ik totaal van de wereld raakte. Wild schudde ik met mijn hoofd heen en weer en toen was daar plotseling die koele hand van Anton tegen mijn wang. "Hé, gaat het goed met je?" Hij keek me gemeend bezorgd aan en ik knikte. "Ja, het is goed met me. Maar voelt zo verschrikkelijk goed man!" De bezorgdheid verdween van zijn gezicht en maakte plaats voor een brede glimlach. "Zal ik doorgaan?" Hij wachtte niet op antwoord maar bracht zijn blonde hoofd weer naar mijn kruis. Ik wist niet wat hij deed maar ineens voelde ik een overweldigende warmte rond de top van mijn pik. Ik richtte mijn hoofd op en hij deed hetzelfde. Toen zag ik dat hij mijn eikel in zijn mond had genomen. Hij knipoogde naar me en ik liet me weer in de kussens zakken. Genot, meneer, vreselijke genot ontvlamde en verspreidde zich door mijn 16-jarige jongenslichaam. Nog nooit had ik zoiets heerlijks gevoeld. Rukken is lekker en klaarkomen ook maar vergeleken met dit had dat nooit wat voorgesteld. Hij zoog mijn geval helemaal naar binnen en af en toe probeerde ik eventjes te kijken. Ik had mijn handen begraven in zijn halflange blonde haren en dacht er niet bij na dat ik hem wel eens zeer zou kunnen doen. Er viel ook aan niets anders te denken dan aan dat geweldige gevoel van onderen. "Ik ga komen, ik moet spuiten," schreeuwde ik met luide stem. Anton liet mijn paal uit zijn mond glijden en nam hem in zijn rechtervuist. Nog een paar rukjes en toen spoot het sap eruit. De eerste straal bereikte mijn onderlip en kin, de tweede mijn borst en de rest belandde op mijn buik. En nog nooit had ik bij het klaarkomen zo hard gekreund en gegild. Was ik blij dat er niemand anders thuis was. Anton boog zich over me heen en begon met zijn tong en lippen al het geschoten vocht weg te werken. Mijn borst, buik en als laatste ook mijn lul likte hij helemaal schoon. Toen gleed zijn tong over mijn tong en over mijn onderlip. Plotseling wilde ik hem tongen. Ik stak mijn tong uit en raakte heel even de zijne aan. "Eh, eh, dat was niet afgesproken jochie! Maar als je nog eens honderd gulden betaald doen we dat ook!" Nog nooit ben ik zo snel uit bed opgestaan. Ik pakte het geld uit het kistje en legde dat naast hem op het bed neer. Snel kroop ik weer onder hem en toen voelde ik zijn tong opnieuw over mijn onderlip strijken. Ik opende mijn lippen iets en langzaam drong hij bij mij naar binnen. Gut, wat was dit toch voor een avond. De ene sensatie was nog mooier dan de andere en ik begon me af te vragen of ik dit alles wel aan zou kunnen. Zou je van zoveel goeds niet compleet gek kunnen worden? Het gevoel was overweldigend. Zijn strelende tong tegen de mijne, heerlijk gewoon. Hij verbrak de kus en kuste me nu weer met vluchtige kusjes op mijn wangen, neus, voorhoofd en begroef toen zijn natte lap in mijn oor. Ohh, wat kietelde dat maar wat was dat ook opwindend tegelijkertijd. Ook het andere oor kreeg zo'n beurt. Hijgend legde mijn mooie man zich uiteindelijk naast me neer. "En hoe is het bevallen tot nu toe?" "Geweldig, Anton. Ik heb nooit geweten dat seks zo fijn kon zijn!" Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  De weekendcursus - deel 2

  Nee, dat seks zo fijn kon zijn had ik nooit geweten. Zelfs in mijn meest ondeugende dromen en fantasieën had ik niet zo'n geweldige zaadlozing gehad. En ook die tongzoen daarna was werkelijk niet te beschrijven geweest. Anton lag nog volledig gekleed naast me en vroeg of ik zin had om uit te gaan, om te gaan stappen. "Nu nog?" vroeg ik met overduidelijke verbazing in mijn stem. "Jochie," de naam die hij sinds we samen waren steeds voor me gebruikte, "het uitgaansleven begint nu pas. Heb je zin?" "Waar wil je heen dan?" "Natuurlijk naar iets dat in de stijl van dit weekend blijft. Kom op. Hij trok me overeind en liep naar mijn klerenkast toe. Hij neusde wat rond en kwam met een mooie, witte zijden blouse en een zwarte bermuda terug. "Kies je m'n ondergoed niet uit?" "Nee, jochie dat mag jezelf doen. Misschien wil je wel helemaal geen ondergoed dragen?" Het was een kinky idee maar toen hij naar boven liep om zichzelf om te kleden pakte ik toch een strakke, zwarte short en trok deze aan alvorens me in mijn bermuda te hijsen. Toen Anton terugkwam kon ik het niet laten om eens flink naar hem te fluiten. Net als ik een wit zijden overhemd en een zwarte broek, alleen droeg hij een lange. "En mag ik je vragen of je er iets onderdraagt?" vroeg ik glimlachend terwijl ik me dicht tegen hem aanduwde en steels over zijn billen wreef. "Nee, stoute jongen, dat mag je niet!" Speels tikte hij me over mijn vingers en trok me aan mijn oorlel de kamer uit en de trap af. Ik zorgde ervoor dat het huis goed afgesloten werd en zo gebeurde het dat we om kwart over twaalf, op zaterdag dus al, op zijn scooter de stad in reden. Ik natuurlijk achterop. Mijn handen om zijn middel geslagen en me stevig aan hem vasthoudend alsof ik bang was er af te vallen. Natuurlijk was ik daar niet echt bang voor maar het was gewoon een lekker gevoel om hem zo dicht bij me te hebben. We reden zo'n 20 minuten waarna we ergens in het centrum stopten. Anton parkeerde de scooter op de stoep voor een pand waarin overduidelijk een gay-club was gevestigd. Roze geschilderd aan de buitenkant en met veel flikkerende (sorry dit keer kan ik het woord echt niet vermijden) lichtjes. In een vitrinekast naast de deur niets aan de verbeelding overlatende plaatjes van de live acts die daar werden opgevoerd. Anton betaalde de portier die de opmerking maakte dat ik eigenlijk te jong was. Anton verzekerde hem dat ik bij hem hoorde en dat hij op me zou letten. Potverdorie ben je 16 en word je nog behandeld als een kleuter. Samen met Anton liep ik voorbij de portier en toen ik diens ogen in mijn rug voelde, draaide ik me om en stak mijn tong naar hem uit. Het was een geweldig drukke bedoening daar in die tent. Keiharde discomuziek en overal mensen. Vooral veel dansende mensen. En zoals gebruikelijk in een gay-club alleen maar mannen. Nou ja, er liepen ook wel vrouwen rond maar dat, ik ben niet helemaal van gisteren, waren geen echte vrouwen. Toen ik er een paar passeerde en zag hoe ze mij bekeken, liepen de rillingen me over de rug. Nee, niet echt mijn soort. Met luide stem, hij moest zowat schreeuwen om zich verstaanbaar te maken, vroeg Anton wat ik wilde drinken en gaf de bestelling in gelijk volume door aan de barkeeper. Met onze glazen zochten we een plekje op. In een halfronde bank en langzaam drinkend van de cola met veel te veel ijsblokjes, scheelt in de kosten, gaven we onze ogen goed de kost. Ik zat dicht naast Anton en nadat ik een tijdje wat rondgekeken had, vestigde ik mijn blik op hem. Hij was mooi. Echt mooi. Zijn kaaklijn was strak en mannelijk, gut wat is eigenlijk mannelijk? De bovenste knoopjes van zijn shirt waren los en toonden me een mooie blik op zijn borstbeharing. Hij had zijn rechter elleboog op tafel geplaatst en zijn hoofd rustte op zijn hand. De prachtige welving van zijn biceps was door het dunne stof heel mooi te zien. Maar plotseling vroeg ik me af hoe hij van het bestaan van deze club wist. Had hij, nadat hij mijn voorstel had aangenomen, zijn huiswerk gedaan? Ach, wat kon het me ook schelen. Ik wilde plezier hebben. Weg met vragen en zorgen. Fun, dat wilde ik. Alsof Anton mijn gedachten kon raden, vroeg hij: "Wil je dansen?" Ik knikte en we schoven uit de bank op naar de dansvloer. Had ik al gezegd dat het druk was? Nou, het was barstens druk! Een grote menigte, gelijkend op een leger mieren in een suikerpot, verdrong zich op de dansvloer en met moeite wisten we ons een plekje te veroveren. Het nummer waarop we instapten was een disconummer en we dansten wild op het denderende ritme. Vol bewondering keek ik naar Anton. Hoe was hij in vredesnaam in staat om dat lange lijf van hem zo gracieus te bewegen op de muziek. Echt grote bewondering had ik daarvoor. Ik danste voor de eerste keer 'en plein publiek' (zoals dat heet) en voelde me aangekeken en aangestaard, dus duidelijk niet op mijn gemak. Maar Anton bewoog soepeltjes alsof hij geen enkele schaamte had. Nou hoefde dat natuurlijk ook niet want waar zou een prachtig mooie jongen als Anton zich voor moeten schamen. Maar toch kreeg ik opnieuw te indruk dat hij dit uitstapje wel eens kon hebben voorbereid. De muizenissen in mijn hoofd maakten dat ik niets hoorde (gek eigenlijk met zoveel lawaai om je heen) en toen het nummer dan ook was afgelopen danste ik onbekommerd verder. Het gelach van alle kanten deed me ontwaken uit mijn overpeinzingen. Ik werd rood, roder en zo het kon nog roder en had het liefst in de dansvloer willen wegzinken. Anton loste het echter keurig voor me op. Een slow nummer volgde en hij sloeg zijn armen om mijn middel. Ik legde mijn hoofd tegen zijn brede borst en mijn armen om zijn nek. En zo verzonk ik opnieuw in allerlei overpeinzingen maar dit keer leuke gedachten. Het voelde heerlijk om zo dicht bij hem te zijn. De haartjes op zijn borst kriebelden tegen mijn wang en ik rook de heerlijke geur van de eau de toilette die hij gebruikte. Ohhh, kon het leven maar alleen uit dit soort momenten bestaan. Ogenblikken vol van rust en zinnelijk genot. Wat zou de wereld dan prachtig zijn. Wat zou het leven dan geweldig zijn. Anton streelde met zijn handen over mijn rug en over mijn billen en glimlachend keek ik naar hem op. Er werd een wisseldans aangekondigd en Anton vroeg of ik wilde gaan zitten. "Ben je gek joh, ik vermaak me prima!" "Oké, jouw keuze hoor?" Ik begreep het vraagteken achter zijn opmerking niet maar een paar minuten later maar al te zeer. Wist ik, in mijn jeugdige onschuld, veel wat een wisseldans was. De diskjockey riep: "Wisselen maar!" en meteen stonden er drie oudere mannen die mij maar al te graag van Anton wilden overnemen. Paniek reet me als een mes uiteen en ik wist niet wat te doen. Ogen die riepen om hulp vestigden zich op Anton en deze klapte zowat dubbel van het lachen. "Sorry hoor, jongens ik denk niet dat hij nog verder wil dansen, denk dat hij een beetje moe is!" zei hij tegen de drie, pakte mijn hand beet en leidde me terug naar onze plaatsen. Beschaamd ging ik zitten. Verdikkeme! "He, jochie. Lach eens tegen me," probeerde Anton me op te beuren. Maar ik had helemaal geen zin in lachen. Opnieuw had ik een levensgrote blunder begaan en opnieuw had ik het liefst in de grond willen weg zakken. Hij drukte een kus op mijn voorhoofd en trok me dicht tegen zich aan. Hier was ik niet tegen bestand en langzaam vloeide mijn onbehagen weg. Langzaam werd ik me bewust van zijn heerlijke lijf tegen het mijne. Van zijn heerlijke geur en ook van die zweetgeur die allesbehalve vies was maar juist opwindend en geil. Er ontwikkelde zich een duidelijke erectie in mijn broek en ik schaamde me er niet voor. Ik raakte opgewonden van hem en drukte mijn lippen op de zijne. Nu was hij degene die verbaasd was. We tongden elkaar daar ongegeneerd temidden van al die andere mensen en het voelde verrassend goed. Daarna dronken we eerst wat om vervolgens weer lange tijd te dansen. Toen we eindelijk weer gingen zitten, ik begon best wel moe te worden, zei Anton dat hij even naar het toilet moest. "Moet jij niet?" vroeg hij mij. "Nee, hoor. Je bent een grote jongen en kunt het heus zelf wel," plaagde ik hem. Hij lachte naar me, draaide zich om en ging. Ik ging in onze bank zitten en de lichten in de zaal dimden. Op het podium begon een live-act. Maar in het halfdonker van de plaats waar ik zat begon meer te leven. Aan weerszijden van mij schoof iemand de bank in. Twee oudere mannen kwamen erg dicht bij me zitten. "Hallo, jongentje," zei de ene. "Vind je het leuk hier?" "Ja hoor dat gaat wel." De andere begon aan me te zitten en ik gaf hem een tik over zijn vingers. "Ha, lekker," verzuchtte hij, "geen katje om zonder handschoenen aan te pikken. Ik hou wel van jongens met pit." Ik voelde een hand in mijn kruis en zo er al nog een erectie van zo-even tijdens die tongzoen met Anton was, dan was die nou wel helemaal verdwenen. "Blijf van me af," riep ik zo hard mogelijk in de vurige hoop dat iemand me zou horen. Maar door de live-act en de nog steeds oorverdovende muziek draaide niemand zich naar ons om. De twee werden steeds handtastelijker en ik probeerde me steeds maar weer uit hun grijpgrage handen te bevrijden. Een hand gleed in mijn broek en ik begon het ergste te vrezen. Toen plotseling hoorde ik een stem fluisterend maar o zo duidelijk spreken. "Zeg heren, als jullie deze tent met allebei nog twee ballen in je zak wilt verlaten, dan zou ik vliegensvlug je vingers van mijn vriendje afhalen." Het was Anton, hij stond achter de bank en keek beiden beurtelings met een woeste blik aan. Toen ze niet snel genoeg naar zijn mening reageerden, dook hij over de bank heen en begon flink om zich heen te meppen. De man rechts van mij maakte zich bliksemsnel uit te voeten maar de ander was de klos. Rake klappen liep hij op en jammerend maakte hij dat hij weg kwam. Oh, wat was ik blij. Ik beefde over mijn hele lichaam. Anton trok mijn trillende lijf tegen zich aan en fluisterde lieve woordjes in mijn oren: "Het is voorbij, jochie. Het zal niet meer gebeuren. Ik laat je nooit meer alleen." Tranen stroomden over mijn wangen. Ik was blij maar toch ook nog zo vreselijk bang. Ik voelde Antons lippen opnieuw op mijn voorhoofd en langzaam voelde ik me weer wat beter worden. "Zullen we maar naar huis gaan?" Was hij mal geworden. Ik was niet van plan om mijn plezier door twee van die klootzakken te laten vergallen en riep luid: "Ben je gek, we gaan dansen." Ik stond op en trok hem mee de dansvloer op. Heerlijk dansten we totdat ik echt moe begon te worden. Anton besloot dat het tijd was om op te stappen. Achter op zijn scooter gezeten drukte ik me dicht tegen hem aan. Wow, het was een prachtige avond geweest ondanks dat ene vervelende incident. Maar toch had het ook iets goeds gebracht. Nog hoorde ik Anton duidelijk zeggen 'mijn vriendje' en dat deed me geweldig goed. Thuis stapten we onder de douche en daarna gingen we languit in bed liggen. Nu denk je wellicht dat ik wat saillante, en voor de lezer dezes zo belangrijke, details oversla maar ik kan je verzekeren dat er onder de heerlijk verkwikkende stralen van de douche niets bijzonders gebeurde. We wasten ons en spoelden ons af en af en toe raakten we elkaar aan maar dat was dan per ongeluk omdat douchecabines in de regel, en de onze is daar geen uitzondering op, niet gebouwd zijn op twee personen. Nee op mijn erewoord er gebeurde daar niets dat jullie nog zouden moeten weten. In bed lagen we bloot naast elkaar omdat het gewoon te warm was voor lakens, laat staan dekens. Het was zo'n zwoele, zomerse nacht zoals juni die soms kan hebben. Ik draaide me op mijn zij en legde mijn hoofd op Antons behaarde borst. Ik kriebelde met mijn vingers door de korte, haartjes en vroeg hem of hij een grote had. Hij zei dat het wel meeviel en steels liet ik mijn vingers naar zijn kruis glijden. Hij was niet hard maar het voelde wel lekker aan. "Ik ben moe! Zullen we gaan slapen?" "WAT??? SLAPEN??? Je betaalt me 600 gulden voor een weekend vol wilde seks en jij wilt gaan SLAPEN!" "Schei uit man. Ik ben echt bekaf Anton. Ik hoef niets meer van je deze nacht." "Oké," glimlachte hij, "het was ook maar een grapje. Ik kan wel wat nachtrust gebruiken. Dan ben ik morgen weer fit genoeg om je te plezieren." Hij trok me dicht tegen zich aan en knuffelde me. "Hoe groot is ie?" vroeg ik. Ongetwijfeld heeft hij mij een antwoord gegeven, zo beleefd is hij wel, maar ik heb het niet meer meegekregen. Ik was al in dromenland. Tegen vier uur in de morgen waren we thuisgekomen en zo'n vijf uur later werd ik als eerste wakker. Anton had in zijn slaap zijn rug naar me toegekeerd en ik inspecteerde die kant, nadat ik de slaap uit mijn ogen had gewreven, met grote aandacht. Hij was ook werkelijk overal even mooi. Heb ik ondertussen al eens verteld hoe mooi hij was! Of wordt het vervelend als ik dat nog eens doe! Oké, ik zal me inhouden maar wil toch wel vertellen dat het een zeer gave aanblik was. Brede schouders, sorry ik kan het niet laten, echt mooi gespierd. Dan van die lekkere slanke heupen en dat achterwerk. MMMM, om rauw in te willen bijten. Massieve bovenbenen die lekker behaard zijn met korte, lichtblonde haartjes die in het heldere zonnelicht van de nieuwe dag net goudspinsel leken. En dan die lekkere stevige kuiten van hem. Wow, in een woord geweldig. Ik keek naar zijn voorkant; ook duidelijk niet slecht en zag dat hij een stevige ochtenderectie had. Ik had de centimeters niet meegekregen omdat ik in slaap was gevallen maar was nu duidelijk onder de indruk. Ik vroeg me af of hij dat geweldige ding er bij mij ooit wel in zou kunnen krijgen. Ik ging weer achter hem liggen en drukte mijn jongenslijf, zo heel anders dan zijn mannenlichaam, dicht tegen hem aan. Mijn vingers gingen spelend over zijn bovenarm en door zijn nek en uiteindelijk slaakte hij een diepe geeuw. Hij strekte zijn armen boven zich uit en ik zag hoe al zijn spieren zich spanden. Een mooi gezicht. "Goedemorgen, jochie," zei hij terwijl hij zich op zijn rug draaide en me aankeek met een lach om zijn lieve lippen. "Goedemorgen. Heb je honger. Ik wel!" Ik wilde over hem heen stappen om uit bed te klimmen maar plotseling pakte hij me stevig vast. "Ik heb vreselijke honger in jou jochie." Hij beet me speels in mijn hals en nek en zijn zoenende lippen waren overal. Zijn stijve drukte tegen mijn kruis en maakte dat ik geil en keihard begon te worden. Ik kreunde onder zijn liefkozingen. Een van zijn handen betastte mijn billen en ik vond het een lekker gevoel. Plotseling hield hij stil en zei: "Zal ik je neuken?" "Wil je dat?" "Het zit toch bij de prijs in of niet dan!" Ik was teleurgesteld omdat ik graag had willen horen dat hij het plezierig vond. Maar wat bezielde me toch. Deze vent was hetero en deed me alleen maar een plezier omdat we dat zo hadden afgesproken. Wat zat ik dan toch te zeuren en te jammeren. "Ja, dat is ook zo." Anton stapte van het bed af en zei dat hij even wat moest halen. Bliksemsnel was hij terug met een zwart wit gekleurd doosje. Condooms, ik wist het. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik vreselijk gespannen was. Het zou tenslotte ook mijn eerste keer worden. Ik weet niet hoe jullie dat ervaren hebben maar ik zag er best wel tegenop. En zeker gezien het lekkere, maar toch wel grote, formaat dat Anton had. Hij ging weer naast me liggen en begon me te zoenen. Eerst op mijn voorhoofd, wangen, neus en kin en toen vol op mijn mond. Een nieuwe heerlijke tongzoen. Hij was een perfecte kusser en waarschijnlijk lag hij daarom ook zo goed bij de meisjes. Maar het was duidelijk dat hij ook zijn andere kunsten wilde vertonen. Hij ging op me liggen en maakte stotende bewegingen met zijn heupen tegen mijn onderlijf. Ik voelde zijn stang heen en weer glijden en vond het lekker. Verdomme, ik vond ook gewoon alles lekker wat hij deed! Zachtjes fluisterde hij in mijn oor dat ik op mijn buik moest gaan liggen. "Zul jij toch eerst even van me af moeten gaan!" luidde mijn droge antwoord. "Wijsneus," voegde hij me toe en toen ik me omdraaide, gaf hij me een tik op de billen. Hij zei me mijn benen te spreiden en ging er op zijn knieën tussen zitten. Hij streelde mijn billen en vonken sprongen door mijn lijf. Wow, het voelde gaaf. Met een vinger gleed hij door mijn spleet en hij drukte eventjes tegen mijn sterretje. Zachtjes kreunde ik. "Vind je het lekker?" Ik knikte. Het was ook gewoon lekker. "Eerst ga ik nu je holletje even verkennen met mijn vinger." Hij hield zijn vinger voor mijn mond en ik begreep wat de bedoeling was zonder verdere instructie, ja ik ben niet zo heel erg dom hoor. Ik nam zijn vinger in mijn mond en sabbelde er een tijdje aan. Hij trok hem terug en plaatste de natte vinger voor mijn gaatje. Terwijl hij met de vingers van de andere hand mijn billen uiteen duwde, liet hij de natgemaakte naar binnen gaan. Even was er behoorlijk veel pijn maar het was maar heel even. "Gaat het," vroeg hij me bezorgd aankijkend. "Ja." "Dan ga ik nu verder." En langzaam duwde hij zijn vinger bij mij naar binnen. Ik moet me onbewust vreselijk gespannen gehouden hebben want hij tikte me nogmaals tegen mijn billen en zei dat ik me moest ontspannen. "Genieten moet je jochie!" "Oké." Hij ging zover als mogelijk naar binnen en toen trok hij zijn vinger terug en stootte hij hem weer naar binnen. Was dit nu neuken? Het voelde goed maar was toch niet echt sensationeel? "Oké, nu ga ik hetzelfde doen met twee vingers." Hij bood me niet opnieuw een vinger aan maar maakte de tweede waarschijnlijk dit keer zelf nat. Het ingaan deed opnieuw even zeer maar toen hij verder in me opging begon ik het duidelijk lekkerder te vinden dan met die ene vinger van hem. Helemaal erin, begon hij zich uit en in me te bewegen en dit begon erop te lijken. Het begon lekker te worden en ik kon het niet helpen maar moest gewoon kreunen. "Is het lekker?" "Ohhh, jaaa." Bracht ik uit. Hij trok zijn vingers terug en bracht een nieuwe sensatie bij me teweeg toen hij zijn tong tussen mijn billen door liet gaan. Vooral het drukkende gevoel van zijn natte lap tegen mijn nog wat openstaande gaatje maakte me dol. Ik schreeuwde van wellust en verloor even alle controle over mezelf. Het was ook zo verrekte goed! "Oké," zei hij, "ik denk dat je er wel klaar voor bent. Draai je maar op je rug." Ik deed wat hij zei en hij instrueerde me verder. "Als het echt zeer doet, moet je het me zeggen. Dan houd ik even in en laat je wennen aan het gevoel. Een pik is heel wat anders dan twee vingers. Die van mij is langer en dikker dus het kan best wel zeer doen." Zo ging hij nog een tijdje door met zijn instructies maar ik hoorde maar half wat hij zei. Ik was slechts gericht op het ding dat daar groot en hard tussen zijn benen hing. Hij trok het condoom er om en zei me mijn benen tegen zijn schouders te leggen. Twee kussens propte hij onder mijn heupen en toen naderde zijn geval mijn maagdelijke gaatje. Hij zette zijn eikel tegen het rozetje aan en met een beweging van zijn heupen doorboorde hij mijn kringspier. De hele top schoot in een keer bij mij naar binnen. Het deed echt zeer. De tranen sprongen me in de ogen en even was ik van de wereld. Pijn, vreselijke pijn deed het maar toen werd het beter. Hij streelde me over mijn wangen en wiste de tranen af. "Gaat het jochie? Anders stoppen we hoor!" "Nee, niet stoppen." Ik had A gezegd en zou nu ook de rest van het alfabet afmaken. Ik wilde nu alles. Geen terugkeer meer mogelijk. "Oké, dan gaan we verder. Je bent een kanjer, weet je!" Zijn opbeurende woorden deden me goed en met een nieuwe voorzichtige heupbeweging voelde ik hoe hij verder naar binnengleed. Hij was een lieve minnaar en liet me telkens voldoende tijd om weer op adem te komen want bij elke inwaartse beweging had ik het gevoel alsof alle lucht uit me geperst werd. Telkens waren zijn strelende handen op mijn gezicht. Telkens waren er de lieve woordjes en telkens ook weer de vraag of ik verder wilde. "Zeur niet," riep ik op een gegeven moment. Het was heus niet boos bedoeld maar ik wilde hem gewoon helemaal in me hebben. "Sorry," stamelde ik meteen daarna. "Maar alsjeblieft ga door." En hij ging door. Met elke beweging nam hij meer bezit van mij. En langzaam maar zeker verdween de pijn en kwam er een diep verlangen naar hem voor naar boven. Dit was het. Zo voelde het om genomen te worden. En het voelde goed. Het werd steeds beter. Hij moet gezien hebben hoe de pijnlijke trekken op mijn gezicht plaats maakten voor genot want zijn stoten werden heviger en hij vroeg me niet meer of het ging. Nee, hij ging door en was op weg om me helemaal in beslag te nemen. Toen zijn harige ballen tegen mijn billen sloegen, ohhhh wat een vreselijk geil gevoel, wist ik dat ik voor het eerst het bezit van een man was. Luid riep ik: "Ja, ja, je zit er in. Je zit er helemaal in!" Eerst keek hij me verbaasd aan maar moest toen hardop lachen vanwege mijn enthousiasme. "Maar het eigenlijke werk moet nog beginnen jochie. Nu komt het erop aan." Hij trok zijn speer een heel eind uit me terug en ik vond het een heel vreemde ervaring om ineens zoveel ruimte te krijgen maar het was slechts van zeer korte duur. Meteen stootte hij zich weer vol in me terug. Een kreet ontsnapte aan mijn lippen. Pijn? Nee! Het was gewoon geweldig dat gevoel. Hij stopte niet maar ging door en hield niet meer op. Ik schreeuwde keihard en was enorm blij dat er niemand in huis was. Zoiets als dit had ik nog nooit ervaren. Het maakte me compleet gek. Dat uit en in gaan van die heerlijke mannenlul bracht me in volledige extase. Hier had je geen hasj, alcohol of pillen voor nodig. Nee, een pik bracht me in volledige vervoering. Anton zwoegde en zweette boven me. Met volle overgave kweet hij zich van zijn taak en uiteindelijk riep hij dat hij zou gaan komen. Nog een paar halen en toen strekte hij zich over me uit en beet hij me hard in mijn nek. Zijn heupen bleven als automatisch bewegen terwijl hij zijn zaad schokkend in het condoom in mijn kontje spoot. Ik sloeg mijn armen om hem heen en streelde over zijn schouder en rug. Ditmaal was ik degene die de lieve woordjes fluisterde. "Oh wat geweldig Anton. Je bent een kanjer. Je bent onovertroffen." Een tijd lang bleven we zo liggen tot hij zich uit me terugtrok en nog hijgend naast me ging liggen. Hij keek me aan en vroeg: "Was het goed jochie?" "Nee Anton, het was niet goed." Ik sloeg zowat dubbel van het lachen toen ik zijn verbaasde gezicht zag en voegde er daarom, tussen het lachen door, aan toe: "HET WAS GEWELDIG!" De verbazing maakte plaats voor een brede glimlach. "Ja, ik ben goed hè?" Even kwam de gedachte bij me op om hem te plagen maar dat wilde ik toch niet. Hij was gewoon goed. Hij was geweldig. Een nieuw bewijs was geleverd waarom hij het zo goed deed bij de meisjes. Hij deed 'HET' gewoon geweldig goed. En daarnaast was hij lief en teder en bezorgd. Wow, gewoon een geweldige knul dus. We draaiden ons naar elkaar toe en sloegen onze armen om elkaar heen. Ik zag dat hij nog moe was want zijn oogleden vielen steeds dicht. "Ga maar rustig weer slapen," suste ik hem. Hij lachte en was al spoedig weer vetrokken. Heerlijk zo'n minnaar te hebben. Oh, ik verheugde me nu al op de uren die nog zouden komen met hem. Met deze lekkere gedachten in mijn hoofd, vlijde ik me ook weer in Morpheus' armen. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  De weekendcursus - deel 3

  Toen ik wakker werd, keek ik recht in het glimlachende gezicht van Anton. “Hallo jochie. Heb je lekker gedut.” Ik knikte. “Ik weet niet hoe het met jou staat maar ik heb nu wel vreselijke honger.” Ik keek op de klok en zag dat het net twaalf uur was geweest. Ook ik had honger en stelde hem voor om wat te gaan eten. We stapten van bed en liepen, bloot als we waren, naar beneden. “Pizza of lasagne?” “Pizza graag!” Ik haalde twee pizza’s uit de vriezer en legde deze in de magnetron. Een paar minuten later zaten we te smullen. Diepvriespizza’s zijn natuurlijk niet zo lekker dan degene die mijn moeder maakt of de Italiaan (mmmmm) maar ze kunnen er voor een snelle hap mee door. Tijdens het eten praatten we over van alles en nog wat en ook lazen we de krant. Praten tijdens het eten, en zeker met volle mond, hoort niet maar er was niemand die ons het kon beletten en daarom deden we het gewoon. Dat het echt niet gaat, bleek toen Anton een groot stuk pizza uit zijn mond liet vallen op zijn bovenbeen. Ik zat naast hem en zag het liggen. Hij wilde het pakken. “Nee, laat mij dat maar doen,” zei ik. Ik duwde de tafel naar achteren en ging op mijn knieën voor hem zitten. Verbaasd keek hij me aan. Ik keek naar hem op en lachte breeduit. Ik bracht mijn mond naar het stuk pizza en hapte het sensueel van zijn bovenbeen, er voor zorgend dat mijn lippen en tong zijn been beroerden. Ik kauwde het snel op en begon zijn been toen te kussen. Mijn tong gleed langs de lekker kriebelende haartjes en ging van knie tot aan de onderkant van zijn goed gevulde zak. Ik hoorde hem kreunen. “Vind je het lekker?” “Het gaat erom of jij het lekker vindt jochie!” Verdomme, weer geen bevestigend antwoord. Maar hij kreunde dus moest hij het toch wel lekker vinden, of niet dan! Met mijn tong gleed ik over zijn behaarde balzak en ik voelde hoe de ballen omhoog schoten en hoe de zak verstrakte. “Lekker?” probeerde ik nog eens. “Zeur niet!” Zijn lul begon te groeien toen ik hem met mijn hand begon te strelen. De voorhuid trok zich helemaal terug van de eikel en het topje glinsterde. Ik pakte het ding in mijn hand en likte er aan als aan een lolly. Ik keek omhoog en zag dat hij zijn ogen gesloten had. Het meest komische was echter dat hij nog steeds zijn vork en mes beet had. “Zeg, kannibaal,” zei ik, “ben je van plan om mij te gaan opeten.” Anton opende zijn ogen en keek me verbaasd aan. “Hoe bedoel je?” Ik keek beurtelings naar zijn rechter en linkerhand en toen begreep hij het. Beiden moesten we lachen. Hij legde zijn gereedschap weg. “Nee, het opeten laat ik aan jou over!” Nu was ik degene die verbaasd keek. “Pijpen man. Ga door. Je doet het vast goed!” Ik sloot mijn lippen om de dieppaarse eikel en liet zijn stamper in mijn mond naar binnen glijden. Het voelde lekker. Een nieuwe sensatie voor mij. De eerste keer dat ik een man pijpte. God, dit weekend zat boordevol van al dit soort heerlijke eerste momenten en ik begon me af te vragen of ik ooit uitgeleerd zou raken. Ik hoopte dat dat nog tijden zou duren. Hij smaakte ook zo heerlijk. Nooit geweten dat een pik zo lekker zou zijn. Zijn eerste vocht proefde wat zoutig maar ook zoetig. Een totaal ondefinieerbare smaak. Hij streelde met zijn handen door mijn haren en kreunde en bromde diep in zijn keel. Af en toe keek ik naar hem op. Lekker onderuit gezakt, zat hij volgens mij vreselijk te genieten. Zijn vriendinnetjes zouden hem toch ook wel eens gepijpt hebben dus dit was absoluut niet nieuw voor hem. Ik vroeg me af of ik het beter of slechter dan hen deed. Plotseling klauwde hij zijn handen in mijn haar en trok hij er stevig aan. Het deed wat pijn maar niet erg. Een teken dat hij ging komen? Ja, inderdaad. Ik voelde hem sappiger worden en hij kreunde: “Ik ga komen, ik moet spuiten!” Hij wilde mijn hoofd wegtrekken maar ik hield hem waar hij was. “Oké, oké,” riep hij, “je vraagt er om!” En dat gezegd hebbende, explodeerde hij in mijn mond. Slierten sperma schoten mijn mond en keel in en ik slikte om niet te zullen stikken. Oh, wat was dat lekker, wat smaakte dat heerlijk. Hij spoot zoveel dat ik het niet allemaal kon verwerken en ik voelde hoe het sap uit mijn mondhoeken en over mijn kin liep. Ik liet zijn pik uit mijn mond glijden en likte de restjes van zijn, nu flink gekrompen, lul. Hij kreunde diep. “Was het lekker?” “Ja, ik vind het heerlijk om gepijpt te worden.” “Heb je wel eens vaker in iemands mond gespoten?” “Nee!” “Echt niet?” Hij schudde zijn hoofd en vertelde me dat nog geen enkel vriendinnetje dat toegestaan had. “En was het speciaal om in mijn mond te spuiten?” “Ja,” hij woelde met zijn handen door mijn haren, “heel speciaal.” Yes, eindelijk had hij gezegd dat hij iets lekker had gevonden. Ik was trots op mezelf en blij voor hem. Op deze wijze had ik hem dus kunnen bedanken voor al het lekkers dat hij mij tot nu toe al gegeven had. “Maar het was niet nodig geweest,” zei hij. Mijn trots en goede gevoel verdwenen als sneeuw voor de zon. “Hoe bedoel je?” “Nou je had me ook gewoon mogen laten spuiten. Je hoeft mij niet te plezieren. Je hebt mij betaald om jou te plezieren. Toch?” Innerlijk was ik woest. Eerst zei hij het ‘heel speciaal’ en, volgens mijn interpretatie dus, lekker te vinden en nu deed hij het zo af. Ik liet van mijn boosheid echter niets merken en zei hem doodkalm dat ik dit graag gewild had en het heel lekker had gevonden. En daarvan was geen woord gelogen. “Zullen we nu maar verder gaan met onze pizza’s?” Hij keek me glimlachend aan. “Ja, laten we dat maar doen anders moet ik echt aan je jongeheer beginnen te peuzelen want ik ben nog niet echt verzadigd.” “Hahaha,” hij liet een bulderende, aanstekelijke lach horen zodat ook ik in de lach schoot. In stilzwijgen aten we daarna onze pizza’s, wel wat koud geworden door het intermezzo, op. Een flink bord met ijs vormde ons toetje maar toen Anton de tafel opzij schoof, mij in zijn armen nam en naar boven droeg, wist ik dat zijn seksuele honger (en zeker de mijne???) nog niet gestild was. Hij zette me onder de douche en stapte er zelf ook bij. De waterstralen kletterden op onze lijven en voelden heerlijk aan. Na die klamme nacht en al het opwindends dat wij die ochtend hadden gedaan eindelijk iets verkoelends. Maar het was slechts van korte duur. Anton had andere plannen. Hij spoot een flinke lading doucheschuim in zijn handen en begon mij daarmee heerlijk in te zepen. Eerst mijn haren en hoofd toen mijn schouders en borst. Zijn strelende, grote handen zetten mij in vuur en vlam. Ze waren overal en deden opnieuw een groot verlangen naar hem in me opbloeien. Des te verder hij kwam des te meer wilde ik hem. Mijn lul stond priemend omhoog maar Anton drukte er alleen maar een kort kusje op. Hij knielde voor me neer en streelde mijn benen. Ohh, wat een heerlijk gevoel. Toen ging hij terug en beroerde hij mijn jeugdige mannelijkheid. Een elektrische schok doorvoer me. Een geweldige sensatie. Zijn lippen zochten hun weg naar mijn ballen en zijn tong raakte ze aan. Opnieuw een schok van genot door mijn lijf. Hij nam ze een voor een in zijn warme mond en liet zijn tong er omheen spelen. Dit was genot! Hier mocht hij tijden mee doorgaan en ik wist zeker dat hij me zo tot een geweldige zaadlozing zou kunnen brengen. Dit was hemels! Hij wilde echter iets anders in zijn mond en eigenlijk was ik ook daar best tevreden mee. Hij sloot van sensuele lippen rond mijn stijve piemel en zoog hem meteen diep naar binnen. Oh, dat voelde weer zo lekker warm. Hij maakte zijn mond zo nauw mogelijk en de druk op mijn pik werd erg groot. Onderwijl gleden zijn vingers door mijn spleetje. Een tweede, overheerlijke sensatie. Een goed glibberige vinger, vanwege het doucheschuim, betrad mijn grot en werkte zich diep naar binnen. Dit was om gek van te worden. Aan twee kanten werd ik tegelijkertijd bediend. En hoe heerlijk! Een tweede vinger nam me van achteren en mijn lans bleef in en uit zijn mond gaan. Dit kon ik niet lang volhouden. Dit moest leiden tot een gigantische ontlading. Ik kreunde luid en riep dat ik geweldig ging komen. Hij keek schuins naar me op en knipoogde alleen maar. “Daar komt het,” riep ik luid en met dat ik het gezegd had, ontlaadde ik me in zijn gulzig zuigende mond. Wow, wat een gevoel! Wat was het heerlijk om in iemands mond klaar te komen. Er was alleen maar genot. Niets anders. Zijn vingers bleven mijn kontgaatje bewerken terwijl hij me helemaal leeg dronk. Plotseling trok hij ze terug en liep weg. “Waar ga je heen?” Hij gaf geen antwoord maar was al snel weer terug. “Condooms!” Hij kleedde zijn groot geworden lid aan en draaide me om. Snel doorkliefde hij mijn kringspier en gigantisch snel beukte hij de volle lengte bij me naar binnen. Met mijn handen tegen de wand geleund ontving ik hem en heette hem welkom. Ik legde mijn hoofd in de nek en kreunde diep. Hij beet in mijn schouders en bovenarmen en naaide stug door. Toen explodeerde hij in me. Ik voelde hoe het condoom zich in mijn nauwe anus vulde met het warme mannenzaad. Een heerlijk gevoel. Hij trok me dicht tegen zich aan en perste de laatste zaadrestanten uit zijn lul en in het rubber. Het water kletterde over ons heen terwijl we daar zich dicht tegen elkaar aan stonden. Hij streelde mijn borst en kneep in mijn harde tepeltjes. Ik voelde opnieuw golven van genot door me heen gaan en vroeg me, opnieuw geil en heet wordend, af of hij na vanochtend vroeg, de pijpbeurt aan tafel en zo-even nog eens in staat zou zijn om hard te worden. Ik kneep mijn kontspieren samen en hoorde hem hijgen in mijn nek. Zijn ademhaling versnelde zich en hij kuste en beet me opnieuw. Nogmaals trok ik mijn spieren aan en ja hoor, langzaam maar zeker voelde ik hem in me groeien. “Ja, toe maar jongen,” riep ik naar hem, “neuk me nog eens. Laat me zien dat je een man bent. Vertoon het kunstje nog maar eens!” En inderdaad zijn staander rees, door mij aangevuurd, met grote snelheid tot zijn volledige grootte. Hem hard te voelen worden in me was een nieuwe en heerlijke gewaarwording. Toen begon hij opnieuw uit en in me te gaan. Ik begon sterretjes te zien en kwam klaar, spoot mijn zaad tegen de tegeltjes van de douche en nog was het niet afgelopen. Ik verloor elk gevoel van tijd. Het leek een eeuwigheid te duren. Op en neer ging zijn stok. En het duurde en het duurde. Hij trok zijn stang er helemaal bij me uit en knalde hem in een stoot weer diep naar binnen. Ohhh, dit was lekker, dit was zalig. Steeds maar weer helemaal er uit en dan er weer helemaal in. Genot, puur genot en toen opnieuw sterretjes en zijn heerlijke komsel in mij. Hij was doodop, trok zich meteen uit me terug en zakte door zijn knieën. Ik bleef nog eventjes staan, nagenietend van deze heerlijke belevenis. Het gevoel van zijn stampende koker nog steeds in mijn gaatje. Wow, wat een heerlijke man was hij toch, jammer dat hij geen homo was. Ik draaide me naar hem toe en drukte een kusje op zijn natte haren, draaide de douchekraan uit en knielde bij hem neer om hem vol op zijn mond te kussen. Hij was bekaf en maar amper in staat om mijn vurige zoen te beantwoorden. “Geweldenaar,” voegde ik hem toe. “Heb je ooit zo vaak, in zo’n korte tijd, bij een meisje kunnen komen?” “Voor jou een vraag, voor mij een weet!” Weer zo’n verdomd vervelend ontwijkend antwoord. Het gaf me ook helemaal niets. Ik had hem vier keer binnen vijf uur (eigenlijk viereneenhalf maar dat zag ik pas later) kunnen laten klaarkomen en vond dat heel wat. Niet mijn verdienste maar de zijne natuurlijk maar de glans straalde toch wel een beetje op mij af vond ik. Terecht of ontrecht? Anton was behoorlijk afgepeigerd en daarom kropen we opnieuw samen in bed. Hij was al snel weer vertrokken met de sneltrein naar dromenland maar ik kon de slaap niet meer vatten. Ik had nog steeds een heerlijk voldaan gevoel in me en gloeide helemaal van binnen en van buiten. Had je mij in een pikdonkere nacht buiten gezet, dan had ik vast en zeker als een lichtbaken dienst kunnen doen. Ik keek naar Anton en genot. Genot van dat prachtige, volgroeide mannenlichaam naast me. Zijn, nu, kleine worst die tot zulke prachtige dingen in staat was gebleken. Wow, drie keer had hij me al genomen vandaag. Driemaal had hij mij geneukt en opnieuw vroeg ik me af of hij ooit zulke langdurige seks met een meisje had gehad. Of er iemand voor mij was geweest die hem tot zulke hoogtepunten had weten te brengen. Maar ja, hij was hetero en dit was slechts voor een weekend. Een weekend dat nog maar een dag te gaan had. De helft van mijn tijd zat er al bijna op. Maar niet getreurd! Na dit weekend wist ik in elk geval wat er te koop was, zou ik me kunnen handhaven in de homo-wereld. Maar ja, misschien zou het wel tijden duren voor ik iemand aan de haak zou kunnen slaan. Misschien lukte het wel nooit! Bewust zette ik deze zwartgallige gedachten van me af en richtte me op de uren die ik nog met Anton zou doorbrengen. Zo verstreek de tijd en tegen half vijf begon Anton met zijn ogen te knipperen, langzaam werd hij wakker. “Hoi jochie! Heb jij nog wat geslapen?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee, ik heb naar jou liggen kijken.” “En nog wat bijzonderheden ontdekt?” “Ach nee, zo bijzonder ben je niet. Snap niet wat al die chicks in je zien?” Dit leverde me natuurlijk een afstraffing op. Hij werkte me onder zich en begon me genadeloos te kietelen. Ik probeerde me uit alle macht los te wrikken maar zijn superieure kracht stond dat natuurlijk niet toe. “Hou op, hou op,” schreeuwde ik keihard, “anders moet ik piesen!” Hij liet me los. “Me nooit weer beledigen jochie. Anders hou ik niet op.” “Maar dan pies ik je onder?” “Oh, kinky!” “Zou je dat lekker vinden?” “Ben je gek!” In de tuin aten we wat boterhammen. Vanwege de buren (alhoewel op enige afstand maar toch) hadden we beiden een zwembroek aangetrokken. Ik een wijdvallend short en Anton zo’n lekkere strakke die zijn pik en ballen goed lieten uitkomen. Ik kon er niets aan doen maar bleef maar steeds naar zijn kruis kijken. “Jochie, je denkt toch niet dat ik hem nog een keer overeind krijg hè!” “Nee, echt niet? Dat valt me nou tegen. Heb ik zeshonderd pietermannen neergeteld en krijgt meneer hem niet meer overeind! Kan ik wat geld terugkrijgen misschien?” “Zeg moet ik je nog eens kietelen?” “Nee, nee,” riep ik en maakte me alvast uit de voeten. Hij bleef echter doodgemoedereerd zitten en leek zeer verbaasd over mijn reactie. “Wat gaan we vanavond doen?” Ik haalde mijn schouders op en ging weer zitten. “Wil je nog eens uit of blijven we thuis vanavond. Saampjes gezellig op de bank voor de t.v.?” “Zeg het maar!” “Nee, het is jouw weekend, dus de keuze is aan jou.” Ik dacht een tijdje na en stelde toen voor om maar thuis te blijven. Met onze borden en koppen liepen we naar binnen en keken wat er op de buis kwam. Niets bijzonders dus. Zelfs de commerciëlen brachten niets leuks. “We kunnen natuurlijk ook een videootje huren?” stelde Anton voor. Ik vond het prima en zo gebeurde het we dat we, na ons netjes aangekleed te hebben, naar het winkelcentrum in de buurt liepen. Ik was daar wel vaker geweest om een film te halen maar keek verbaasd op toen Anton achter in de winkel een deur opende en verder liep. Van deze afdeling had ik nooit iets geweten! Maar goed ook, want een 16-jarige puber wijzen waar de pornobanden liggen is natuurlijk de kat op het spek binden. Anton liep naar de gaybanden (weer vroeg ik me af hoe hij dit alles toch wist) en begon ze te bekijken. Er waren nog enkele klanten en daarom vond ik het toch wel wat moeilijk om zomaar rond te neuzen. Besluiteloos bleef ik dan ook staan totdat Anton riep: “Hé Thijs, lijkt je dit iets?” Ik kon wel door de grond gaan en kreeg een boei. Hij echter keek stralend naar me en toen ik gehaast naar hem toeliep, sloeg hij een arm om me en voelde ik hoe hij met zijn andere hand in mijn kont kneep. Snel gaf ik hem een tik over de vingers. “Hé joh, gedraag je een beetje,” siste ik naar hem. “Jochie, de mannen in dit gedeelte zoeken hetzelfde als jij en ik hoor!” fluisterde hij in mijn oor. “Ja, dat weet ik heus wel maar daarom mag je nog wel een beetje minder luidruchtig zijn!” Ik maakte me los uit zijn arm en liep bij hem vandaan op mijn beurt nu ook wat banden bekijkend. Ik raakte verdiept in de leuke foto’s op de hoezen en las af en toe de verhaaltjes op de achterkant. Nadat ik zo een tijdje bezig was geweest, wilde ik terug lopen naar Anton. Hij stond met een man een eindje verderop te smoezen. Met een gemene grijns op zijn gezicht kwam hij naar me toe. “Zeg, die man daar wil graag weten wat je vraagt voor een wip?” zei hij zachtjes. Opnieuw kleurde ik tot ver in mijn T-shirt. Anton lachte luid en ik stompte hem in zijn buik. “Auw, auw, hou op, doe me geen pijn!” speelde hij. Ik keek naar de man en deze lachte en zwaaide naar me. Een griezel, een echte engerd. Met zoiets zou ik nog voor geen miljoen naar bed willen. Nou ja, als hij een zak over zijn hoofd deed? Nee, echt niet. Anton draaide zich naar de man om en haalde verontschuldigend zijn schouders op ten teken dat hij zijn best had gedaan, tenminste zo vatte ik dat op en dus beukte ik opnieuw op hem in. Na al dit gedoe bepaalden we uiteindelijk onze keuze en gingen we terug naar huis. Met chips en een paar flesjes bier settelden we ons op de bank voor de televisie. Videorecorder aan en kijken maar. Het was een hete film. Echt wel opwindend en natuurlijk werd ik snel hard in mijn korte broek. Anton legde een arm om mijn schouders en trok me dicht tegen zich aan. Zou hij het ook lekker vinden? Zou ook hij een stijve hebben? Ik legde een hand op zijn kruis en voelde duidelijk een verdikking. Dus niet alleen maar om mij te plezieren? We keken de film uit zonder een noodstop, als je begrijpt wat ik bedoel. Behalve mijn hand op zijn kruis konden we ook gerust verder van elkaar afblijven. We zijn heus niet oversekst of zo hoor! Nee, dat ging prima zo. Waarschijnlijk was het voor mij ook zo dat ik het echte werk, het zelf doen, veel interessanter vond dan hetgeen die jongens lieten zien. En waarom zou ik mezelf bij zo’n film gaan afrukken als ik iemand heb die me op een veel lekkere manier kan klaarmaken? De film was afgelopen en alsof het afgesproken was, rekten we ons tegelijkertijd uit. “Kom op laten we maar naar bed gaan,” zei ik. In mijn slaapkamer kleedden we ons uit en ineens moest ik aan hem zitten, moest ik hem betastten. Ik drukte mijn lijf tegen het zijne en voelde me goed. Ontzettend goed. Ik wilde zeggen dat ik van hem hield maar bedacht me dat hij slechts een opdracht vervulde. Dat het voor hem slechts eenmalig was. Maar echt, ik hield van hem. We kusten elkaar en ik viel door zijn druk achterover op het bed. Hij gleed met zijn mond naar mijn kruis en bood mij zijn eigen lul aan. Standje 69, net nog gezien op de video, maar nu in het echt. Een nieuwe heerlijke belevenis voor mij. En voor hem? Ik wist het niet en het maakte me ook helemaal niet uit. Ik wilde hem plezieren, hem een genoegen doen en deed mijn uiterste best. Likte langs zijn paal en balzak zoals hij met mij deed, heen en terug, steeds maar weer totdat ik voelde dat hij me in zijn mond nam. Ook ik nam hem in mijn mond en zoog hem diep naar binnen. Op en neer gleden mijn lippen over zijn lange, harde steel en ik zoog alsof mijn leven ervan afhing. Zelf stond ik springen maar ik probeerde aan andere dingen te denken om zodoende een voortijdige zaadlozing te voorkomen. Het had echter geen zin. Het was zo verrukkelijk wat er gebeurde dat ik moest spuiten. Opnieuw hield Anton zijn mond om mijn pik en zoog hij me helemaal leeg. Ik voelde dat ik slap werd maar hij bleef maar zuigen. Liet hem even uit zijn mond om mijn ballen te likken en een uitstapje te nemen maar mijn kontgaatje. Ik kreunde hard en verloor even mijn controle over zijn lid. Hij floepte er uit en ik kreunde nogmaals. Dit keer luidkeels. “Lekker hè jochie.” “ZAAAAAALIG,” schreeuwde ik. Ik pakte zijn lans en nam hem weer in mijn mond. Ook hij begon mij weer te pijpen. Al snel werd ik werd hard. Wow, tweemaal achtereen zou ik gaan komen. Dat had ik nog niet beleefd! Anton begon te schokken met zijn onderlijf en neukte mijn mond. Hij maakte nu de in en uit bewegingen en ik liet hem begaan. Hij kwam met grote stralen en ik ving alles op in mijn geile bek. Even schoot nu mijn pik uit zijn mond en ontsnapte er een vreselijk diepe zucht aan hem. Hij genoot, ik wist het. Wat hij ook beweerde, hoe hij ook mijn vragen ontweek, ik wist het. Twee tellen later zat mijn piemel weer diep in zijn mond en met een vinger in mijn reetje werkte hij me naar een tweede hoogtepunt toe. Ik deed echter grote moeite om het zalige klaarkomen zo lang mogelijk uit te stellen. “Kom jochie, spuit, laat je gaan,” riep hij me toe. Ik lachte luid en kwam, kwam zoals ik nog nooit gekomen was. De hoeveelheid was zeker zo groot als de eerste keer maar het was van een duidelijk hoger genotsgehalte. Ik trilde over mijn hele lijf en bleef met mijn heupen bewegen. “Ho maar, rustig aan,” sprak hij terwijl hij naast me kwam liggen en me over mijn haren streek. “Was het lekker?” “Wil je een antwoord?” “Ja natuurlijk. Heeft je moeder je nooit geleerd dat je altijd netjes moet antwoorden als iemand je iets vraagt?” En dat moest hij zeggen! “Dat weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Maar ze heeft me in elk geval nooit geleerd dat je met jongens zoveel plezier kunt hebben.” Anton moest vreselijk lachen en ik lachte met hem mee. We kropen dicht tegen elkaar aan en vielen al snel in een verkwikkende slaap. Die nacht begon het te regenen. De eerste tranen omdat het weekend al snel voorbij zou zijn. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  De weekendcursus - deel 4 (einde)

  De regen van die nacht had verkoeling gebracht en het was die ochtend duidelijk minder zonnig. Grote wolkenpartijen weerhielden de zon ervan om onstuimig door het venster te schijnen en mede daarom was het waarschijnlijk dat ik pas tegen elf uur die ochtend wakker werd. Wow, al zo laat en we hadden nog maar zo weinig tijd. Maar ja, waren er nog meer dingen die die geweldenaar naast me mij zou kunnen leren? Hij lag op zijn zij naast me met zijn rug naar me toe. We sliepen zonder laken want in huis was het nog best warm. Zijn prachtig gebeeldhouwde lijf was dus heerlijk zichtbaar voor me en ik liet dan ook geile blikken over hem glijden. Zijn schouders, zijn rug, zijn billen en zijn lekker behaarde benen. Alles aan hem was gewoon heerlijk. Misschien zou ik zelfs door lang naar hem te kijken wel klaar kunnen komen, zo mooi. Terwijl ik zo, begerig, naar hem keek wist ik ineens wat ik nog zou kunnen leren. Maar ja, hij had daarop een uitzondering gemaakt. Jammer eigenlijk. Ik streelde met mijn vingers over zijn schouders. Zijn huid was warm en glad en voelde lekker aan. Ik voelde de opwinding al weer door me heen golven. Wat was ik eigenlijk toch een pervers ventje! Wat nog maar amper wakker en kon alweer niet van hem afblijven! Hij bleef rustig slapen (of hield hij zich slapende???) onder mijn strelingen. Ik zakte langs zijn ruggengraat naar beneden en waagde me tot aan het begin van zijn bilspleet. Toen weer terug naar boven maar niet helemaal. Weer naar beneden en een eindje in zijn spleetje. "Eh, eh," klonk het ineens. "Sorry!" Ik liet mijn vingers weer terugmarcheren. Maar kon het niet laten om het nog eens te proberen. Opnieuw naar beneden maar nu niet naar zijn spleet maar over zijn linkerbil. Weer een opmerking van hem en een tik over mijn vingers dit keer. "Jochie, we hadden een afspraak daarover." "Maar …" "Afspraak is afspraak Thijs!" zei hij kordaat en draaide zich naar me om. "Oké." Ik moest me er wel bij neerleggen maar het ging niet echt van harte. Graag had ik hem ook daar willen bevoelen. Had ik willen meemaken hoe het voelde om je handen over lekkere mannenbillen te laten glijden, had ik de sensatie willen beleven om een vinger (of twee) in een mannenhol te steken, had ik van het sublieme neuken van een anus willen genieten. Maar ja, uitgesloten! Ik was echter nog niet van plan me gewonnen te geven: "Zou je je minder man voelen als ik dat bij jou deed." "Wat?" "Als ik je billen zou bevoelen, je kontje zou vingeren of je zelfs zou neuken, zou je je dan minder man voelen?" "Ja, god, ik denk het wel. Een man laat zich niet neuken! Die neukt!" Hij keek hier erg serieus bij en ik wist dat ik het op zou moeten geven. Wat wilde ik ook. Hij was hetero. Overduidelijk! "Nou laat me dan nog maar eens zien wat een lekkere man je bent," zei ik en ging op mijn buik liggen. "Thijs, even serieus nou zeg. Je bent toch niet boos op me. We hadden toch een afspraak gemaakt." "Jawel, maar ik mocht je ook zoenen na bijbetaling?" "Ja, god, maar dit is toch wat anders, vind ik? Niet dan?" Natuurlijk had hij gelijk. Heel wat anders. Ik moest niet zeuren en hem niet iets laten doen wat hij niet wilde. Het was niet eerlijk van me. "Anton, je hebt gelijk. Sorry." Ik draaide me om en kroop boven op hem. Zijn mannenlichaam voelde opnieuw heerlijk aan, solide, sterk en echt mannelijk. Dat hij een echte man was bleek al snel toen ik van onderen iets tegen me aan voelde poken. En dat viel niet op jongens? Opnieuw sloeg de twijfel omtrent hem bij me toe. Nee, niet zeuren. Doen. "Wil je op me rijden?" vroeg Anton. Ik had het standje gisteravond op de video gezien en wist wat hij bedoelde. Ik pakte een condoom van het nachtkastje en rolde dit om zijn staander af. Ik ging schrijlings op hem zitten en liet me voorzichtig over de rechtop gehouden penis zakken. De penetratie ging snel en voelde heerlijk. Gek, dat iets dat de eerste keer zoveel pijn deed nu al zoveel gemakkelijker ging en door mij zelfs als plezierig werd ervaren. Zachtjes begon ik op en neer te wippen en bij elke beweging zonk zijn roede dieper naar binnen. Ik vond het geweldig om zelf de controle te hebben en was dan ook vastbesloten om hier vreselijk lang van te gaan genieten maar eerst moest ik hem helemaal in me hebben. Toen hij er helemaal in was, begon Anton met zijn heupen te bewegen. "Eh, eh," was het mijn beurt om te zeggen. "Stoute jongen, ik bepaal het tempo. Niet jij!" Anton lachte. "Goed meester, ik zal me gedeisd houden." En dat deed hij inderdaad. Zeker een half uur lang wipte ik op hem op en neer ondertussen strelend over zijn buik, zijn borst en spelend en knagend aan zijn overheerlijke tepeltjes. Hij zweette ontzettend en was enorm geil. Ik zag aan zijn ogen dat hij het heerlijk vond maar ik zou het niet opnieuw vragen, hij zou het toch ontkennen. De vorige keren dat hij me neukte waren ook heerlijk geweest maar zo'n lange neukpartij was geweldig. Mijn kontje stond in vlammen en was heerlijk nat van binnen. Ik strekte me over Antons lijf uit en zei hem mij te neuken. Hij pakte me beet, draaide ons vliegensvlug om en begon zijn lul in en uit me te rammen. Mijn man, een echte man neukte me. Met een vreselijk kreet spoot hij zich leeg en liet zich over me heen vallen. Ik sloeg mijn armen om hem heen en voelde zijn zinderende lijf. Wat een man, wat een man. Nog een tijdje bleven we zo lang maar toen moesten we opschieten. Snel douchen, eten en de rommel die we gemaakt hadden opruimen. Tegen tweeën gaf Anton mij een kus en ik bedankte hem voor het heerlijke weekend. "Niets te danken, jij bedankt voor de ƒ 600,00." En hij klopte op zijn kontzak waarin hij de enveloppe gestoken had. Dat heerlijke kontje waar ik nog wel 100 gulden voor neer had willen tellen. Een half uur later waren mijn ouders terug en wisselden we de belevenissen van onze weekenden uit waarbij ik natuurlijk van alles moest verzinnen omdat ik ze niet de waarheid wilde vertellen. Nee, mijn weekend met Anton zou voor altijd een geheim moeten blijven. Anton at 's avonds met ons mee en vroeg mijn ouders heel beleefd of ze een leuk weekend hadden gehad. Attent nietwaar. Op hun vraag of hij goed had kunnen doorwerken zei hij dat hij prima vorderingen had gemaakt. "Ja, ik heb me van mijn goede kant laten zien," zei hij glimlachend en stilletjes moest ik lachen. "Nee, Thijs, daar hoef je niet om te lachen. Het wordt voor jou ook eens tijd je van je goede kant te laten zien," berispte mijn moeder. Ik stamelde een sorry. "Maar dat doet hij heus wel hoor mevrouw," zei Anton. "Ik heb dit weekend zijn beste kanten gezien." Ik zag zijn stralende ogen. "Hij heeft me goed geholpen dit weekend". Hij speelde met me en ik vond het leuk. Tegen tienen ging ik naar bed en een uur later toen mijn ouders het licht uitknipten op hun slaapkamer werd het rustig in huis. Een paar minuten later hoorde ik echter mijn deur opengaan. "Wie is daar?" "Zwarte Piet." "Heb je wat voor me meegenomen?" "Ja een stijve roede." "Ohhh, kom dan maar gauw bij me liggen." Anton kwam bij me liggen en in een mum van tijd hadden we onze shorts uit. "Thijs?" "Ja?" "Dit is de allerlaatste keer hoor!" "Ja, natuurlijk!" Hij deed het, net als alle voorgaande keren, uitstekend die allerlaatste keer en viel in mijn armen in slaap. De volgende ochtend sloop hij, nadat ik hem wakker gemaakt had, weer terug naar zijn eigen kamer. De week begon. Weer naar school maar met een heel ander gevoel dan anders. Ik was een ander geworden. Ik wist wat ik wilde en was niet van plan nog langer mijn geaardheid te verbergen. Als iemand er naar zou vragen zou ik antwoorden dat ik homo was. Ik wilde iemand met wie ik mijn bed zou kunnen delen iemand om gewoon seks mee te hebben. Seks daar was niets mis mee. Ook niet voor een jongen van 16 die op jongens viel. Alleen mijn ouders, hoe zou ik het hen moeten vertellen? Ik was hun enig kind en ze rekenden er vast dat ik hun een schoondochter en kleinkinderen zou geven. Dus moest ik ze teleurstellen! De liefste mensen op de wereld pijn doen. Die maandag zat Anton niet aan tafel hij had het te druk en mijn moeder had hem zijn eten boven gebracht. Op dinsdag zag ik hem heel eventjes in het voorbijgaan maar hij had het razend druk zei hij. Toen ik hem woensdag een wiskundeprobleem wilde voorleggen, liet hij me niet op zijn kamer binnen. "Het spijt me echt Thijs maar ik moet nog zoveel dingen doen. Een andere keer oké?" Ik vond het vreemd! Dit was nog nooit gebeurd! Nog nooit had hij geen tijd voor me gehad. Maar ja, misschien lag hij wel achter met zijn studie. Wist ik veel? Donderdagavond zat hij opnieuw niet aan tafel en toen ik mijn moeder vroeg waar hij was zei ze dat hij al naar huis was gegaan. Ook dat was erg vreemd. Altijd als hij naar huis ging had hij me gedag gezegd. Ik begon me bezwaard te voelen en vroeg me af of Anton zich misschien ongemakkelijk voelde in mijn bijzijn. Had ik teveel van hem gevraagd en nu zelfs zijn vriendschap verspeeld? Oh, god wat had ik gedaan? Met dit soort sombere gedachten lag ik in bed te worstelen met mezelf. Waarom? Waarom had ik ook hem gevraagd? Verdomme, verdomme. Ik had het moeten weten! Nooit had ik een zo goede vriend als Anton moeten vragen zoiets te doen! Woedend was ik op mezelf en die nacht deed ik geen oog dicht. Het weekend ging maar traag voorbij en ik keek uit naar zondag de dag waarop Anton weer terug zou komen. Ik wilde als hij aankwam meteen met hem praten. Hem meteen mijn verontschuldigingen aanbieden en proberen om zijn vriendschap weer terug te winnen. Ik wilde dat niet verliezen! Wie er ook terugkwam, Anton niet! Ik was radeloos en wist niet wat ik moest doen. Zou hem iets overkomen zijn? Nee hè, hij zou toch niet! Stop, riep ik tegen mezelf ik begon me allemaal idiote dingen in mijn hoofd te halen. De telefoon ging. Mijn moeder nam op en ik hoorde haar praten. Ze legde de hoorn neer en ik keek haar met vragende blik aan. "Was dat Anton?" "Nee, zijn moeder. Wat is er toch me je. Je bent het hele weekend al zo onrustig. Is er iets wat ik moet weten. Wil je me iets vertellen?" Ik wilde helemaal niets vertellen, nu niet in elk geval. Ik wilde alleen maar weten wat er met Anton was. "Wat zei z'n moeder?" Mijn moeder schudde haar hoofd en vroeg me nogmaals of echt alles wel goed met me was. Ik verzekerde haar, waarschijnlijk voor haar niet overtuigend, dat er met mij niets aan de hand was. "Anton heeft griep en blijft een weekje thuis." Wow, gelukkig, alleen maar een griepje. Kan iedere gezonde Nederlander overkomen. Opgelucht haalde ik adem. "Is echt alles goed met je?" En voor haar geruststelling legde ze een hand op mijn voorhoofd. "Je voelt wel een beetje warm, straks even je temperatuur opnemen hoor?" "Ja, mam!" Nee dus mam. Met mij was er niets. Alles was goed. Ik zou hem van de week wel even bellen. Op woensdag voegde ik de daad bij het woord en tikte, toen ik alleen thuis was, zijn telefoonnummer in. "Met Anton Wielaard!" "Hé met Thijs, alles goed?" En toen hoorde ik: "Tuut, tuut, tuut" Wel verrek, verbinding verbroken. Ik drukte op redial maar niemand nam op. Vreemd, heel vreemd. De volgende dag probeerde ik het opnieuw. Eerst nam Anton op maar zodra ik iets zei verbrak hij de verbinding. Dus er zat toch iets niet goed! Verdomme, ik had het wel geweten. Niks geen griepje. Hij wilde me gewoon niet zien. En dat alles was mijn schuld. Dat hij zich nu zo beroerd voelde, was omdat hij ziek van me was. Me gewoon niet wilde zien, niet wilde spreken, niets meer met me van doen wilde hebben. Ik barstte in tranen uit. Verslagen zat ik in de stoel en wist niet wat te moeten doen. Ik moest het hem uitleggen. Zeggen dat het me speet maar hoe? 's Avonds in bed wist ik het. Ik zou hem een e-mail sturen en dan maar hopen dat hij hem zou willen lezen. Meteen stapte ik uit bed, zetten de computer aan en begon een mailtje te schrijven. -- Hoi Anton, Ik vind het heel vervelend dat je ziek bent. Griep heb ik gehoord. Maar ik heb het gevoel dat er ook iets anders aan de hand is. Ik zal eerlijk zeggen wat ik denk. Je hebt gewoon geweldig spijt van ons weekend. Je hebt dingen gedaan die je eigenlijk nooit had willen doen. Je wilde alleen maar mij een plezier doen en daar heb je nu achteraf gezien spijt van. En ik kan me dat voorstellen. Als ik dingen zou moeten doen die ik niet zou willen zou ik me daar ook rot door voelen. Maar Anton ik wil niet dat dat rotweekend onze hele vriendschap verknalt. We hebben het altijd leuk samen gehad ook voor dat ik je vroeg iets met me te doen. Voor je wist dat ik homo was. Alsjeblieft Anton laten we dat verdomde weekend vergeten en gewoon verder gaan vanaf het punt voordat ik je dat vreselijke voorstel deed. Ik hoop dat ik duidelijk ben! Vraag me anders wat je maar wilt. Ik wil alles vergeten en verder gaan. Ik hoef niets meer van dan alleen je vriendschap. Thijs -- Voor dat ik het verhaal vanuit de tekstverwerker in een e-mail kopieerde, las ik het nog verscheidene keren over. Was dit goed zo? Had ik duidelijk gemaakt wat ik wilde? Zou Anton het begrijpen? Zou hij het willen begrijpen? Met de moed der wanhoop tikte ik Antons e-mailadres in en drukte op de knop verzenden. En nu maar afwachten. Zondag was ik zo gespannen als de snaar van viool (of is dat niet een goede uitdrukking!). In elk geval voelde ik me de helemaal misselijk. Ik durfde niets te eten omdat ik bang was dat ik zou moeten overgeven en mijn moeder en vader keken me beurtelings bezorgd aan. Anton kwam echter ook die zondagavond niet terug. Ook had ik nog geen reply op mijn e-mail gekregen. Ik begon het ergste te vrezen. Straks zou er een iemand komen (zijn vader of moeder) om zijn spullen te halen en dan zag ik hem helemaal nooit meer. Was ineens alles voorbij. Waarom had ik me ook zo vreselijk kinderachtig gedragen. Waarom wilde ik ook altijd het onmogelijke. Waarom wilde ik perse een man voor mijn verjaardag. Waarom had ik niet kunnen wachten tot ik er zelf een tegen het lijf gelopen was. Waarom had ik een van mijn beste vrienden tot zoiets stoms gedreven. Ik walgde van mezelf en rende naar de badkamer waar ik vreselijk over mijn nek ging. "Zie je wel dat die jongen niet goed is," had ik mijn vader tegen mijn moeder horen zeggen toen ik de uitgerend was. Ze stopte me in bed met een aspirientje en nam liet me mijn temperatuur opnemen. Inderdaad ik had koorts maar niet vanwege een ziekte maar om dat ik mezelf haatte. Twee dagen lang bleef ik thuis maar op woensdag ging ik weer naar school. Nog steeds niets van Anton. Maar zijn spullen waren ook nog gewoon bij ons thuis. Dus… was er nog hoop? Toen ik die woensdagmiddag op mijn vaste tijd (14.00 uur) thuiskwam en ik in de keuken een glas drinken inschonk, ging de telefoon. "Thijs Bruinsma!" "Met Anton!" Het glas glipte me uit de handen en spatte uiteen op de plavuizen van de keukenvloer. "Ik wil graag met je praten, kun je zo meteen naar het plantsoen achter het universiteitsgebouw komen?" "Ja, natuurlijk. Ik ben al onderweg." Snel veegde ik de rotzooi bijeen en ruimde het op. Wat schoonmaakmiddel op de grond en weg was ik. Ik kwam bezweet aan bij het park en stalde mijn fiets en zette hem op slot. Verdorie, hadden we niet afgesproken waar in het park! Ik liep in de richting van de vijver en zag hem van ver al zitten. Zijn blonde haren wapperden in de wind. Langzaam, en me onderweg wel duizend bedenkend wat ik moest zeggen, liep ik naar hem toe. Toen hij me zag, stond hij op. "Hoi." "Hoi." Korte zinnetjes van een woord om het ijs te breken. We gingen zitten en wilden beiden tegelijk beginnen te praten. "Alsjeblieft, mag ik als eerste?" vroeg hij. Ik knikte. Maar het bleef stil. Hij begon nog niet. Zijn gezicht keek bedenkelijk en ik zag dat hij vreselijk worstelde met zijn woorden die maar niet over zijn lippen wilden komen. "Anton…" Weer was het stil en toen pakte hij, voor mij, geheel onverwacht mijn hand. "Ik heb een vreselijk beroerde tijd gehad omdat…" Daar zou het komen. Daar kwam de beschuldiging naar mij toe waarop ik alleen maar zou kunnen zeggen dat hij groot gelijk had. "…ik niet meer wist wie ik was." Ja, geheel mijn schuld. Door mijn toedoen. "Ik heb altijd het idee gehad dat ik 100% hetero was, alleen maar van meisjes hield en bewees dat volgens mij ook door er met veel naar bed te gaan." Hallo waar ging dit gesprek heen. Ik kon het eventjes niet meer volgen. "In dat weekend met jou ben ik niet eerlijk geweest. En daarom…" Hij stak me een enveloppe toe. Ik nam hem aan en maakte hem open. Zes briefjes van 100 gulden. "Maar dat hadden we toch afgesproken." "Ja, dat hadden we afgesproken. Maar ik zou dat betaald krijgen om jou te plezieren." Ik was het spoor helemaal bijster. Ik had toch plezier gehad. "Maar dat heb je toch ook gedaan?" "Jawel, maar ik zelf heb er ook plezier aan beleefd. Vreselijk veel plezier zelfs. En bovendien is er nog iets…" God nee, kwam het nou toch nog? "… ik geloof dat ik van je houd!" Mijn oren suisden, mijn hoofd tolde en mijn mond viel open. Hoorde ik dat goed! "Wat zeg je?" "Och ik wist het wel?" "WAT???" "Dat je me niet wilt! Ik wist het en daarom was ik ook zo kapot! Ik word verliefd op een jongen en hij wijst me af!" "Waar heb je het over Anton!!!" Met grote vraagtekens op onze gezichten keken we elkaar aan. Tijd voor een recapitulatie. TIME OUT!!! "Begrijp ik het goed als je zegt dat je ons weekend net zo fijn hebt gevonden als ik?" Hij knikte. "En dat je bovendien van me houdt?" Opnieuw knikte hij. Ohhh, sterretjes, overal sterretjes om me heen. Van die blote engeltjes die op trompetten, of wat dan maar ook, bliezen. Ik kroop op zijn schoot en kuste hem daar op dat bankje in het park me niet afvragend wie ons zou kunnen zien. Hij zoende me terug en onze tongen vonden elkaar in een verzengende tongzoen. Ik liet hem los en hij begon te praten. "Het was allemaal zo verwarrend voor me in dat weekend. Altijd deed ik het met meisjes, nog nooit dat ik gedacht aan een jongen maar met jou voelde alles zo goed. Zo gewoon, zo alsof we voor elkaar gemaakt waren. Iedere keer vroeg je me of ik het ook lekker vond en steeds had ik willen schreeuwen 'JA' maar ik durfde niet. Was bang voor mijn eigen gevoelens. Was bang voor die ongekende kant van me. Was bang dat ik mezelf zou verliezen." Even was het stil. We drukten kusjes op elkaars lippen. "En toen verloor je jezelf juist?" "Inderdaad. Goed gezien jochie. Toen verloof ik mezelf helemaal. Zodanig dat ik er echt ziek van werd. Ik wilde het ontkennen, het wegduwen en vocht zo hard dat ik in elkaar klapte. Niets geen griep maar gewoon doodziek van mezelf." Ik kende het gevoel. Had hetzelfde doorgemaakt maar dan alleen omdat ik meende dat hij me niet meer moest. "Maar het had geen zin, ik kon het niet ontkennen. Thijs Bruinsma, ik wil jou." Hij stopte zijn hand ik zijn broekzak en haalde iets tevoorschijn. Hij stopte het in mijn handen. Een keurig ingepakt papiertje. Aan de vorm van het doosje kon ik al zien wat het was. Ik haalde het mooie papiertje eraf en opende het. Een glanzende, platina ring met een heel klein steentje erin. "Lees de inscriptie eens" Ik bekeek de binnenkant waar geschreven stond: 'GEEN DAG MEER ZONDER JOU'. Hij schoof de ring om mijn vinger en toen kon ik me echt niet meer groothouden. De waterlanders stroomden uit mijn ogen als rivieren en toen hij me tegen zich aandrukte, doorweekten ze zijn overhemd. Ik was, dat zul je begrijpen, doodgelukkig. Maar al snel realiseerde ik me dat ons nog een grote hindernis te wachten stond. Eentje waar we niet omheen konden: mijn ouders. Ik veegde mijn tranen van geluk af met zijn zakdoek en begon te stamelen. "Maar hoe vertellen we het mijn ouders." "We moeten ze het zeker vertellen," zei Anton. "Ik wil geen stiekem gedoe." Ik was het helemaal met hem eens maar hoopte alleen maar dat ze het zouden zien zitten. Ik moest ze niet alleen vertellen dat ik homo was, maar ook dat ik een relatie zou aangaan met een jongen die toch vijf jaar ouder was. Zouden ze dat zien zitten? Met lood in de schoenen stond ik op en liepen we het park uit op weg naar huis. Voorzichtigheidshalve deed ik voor we thuiskwamen mijn ring even terug in het doosje. Ik wilde niet dat de anderen aan tafel het zouden zien. Iedereen was er die avond. Na het eten gingen Rogier en Wim meteen naar boven en toen mijn moeder wilde beginnen met de afwas vroeg ik haar of zij en mijn vader even tijd hadden om te praten. Ze keken verbaasd op en zeker toen Anton er bij bleef. "Pa, ma ik moet jullie wat vertellen." Ohh, hoe breng je zoiets onder woorden. Tenminste zo dat het er een beetje lekker uitkomt. Ik wilde niet meer denken. "Ik ben homo!" Schrokken ze? Nee, in het geheel niet. Ik zag alles in hun ogen behalve schrik. Ik zag de liefde die ze altijd voor ze hadden laten blijken en die was er ook nu. Nog steeds. "Ja jongen. Is er nog meer?" vroeg mijn vader. "Is dat niet genoeg dan?" wilde ik weten. "Jawel maar, we hadden daar al zo'n idee van. En ook wel van andere dingen dus als je nog meer wilt zeggen…" "Meneer, mevrouw…" begon Anton, "het weekend dat Thijs en ik hier alleen thuis waren hebben wij met elkaar gevreeën en ik ben verliefd op uw zoon geworden. Het was voor mij heel vreemd allemaal en het voelt nog steeds vreemd maar ook zo fijn." In de blik van mijn ouders zag ik vertedering. De liefde die ze voor mij voelden, richtte zich nu ook op Anton. "Maar ik kan me voorstellen, dat u daar misschien wat moeite mee heeft omdat ik nogal ouder ben!" "Jongens," stamelde mijn moeder, "ik ben zo blij voor jullie, ik …" ze kwam niet uit haar woorden en begon te snikken. Ik snelde op haar toe en omarmde haar. Mijn vader stond op uit zijn stoel en liep op Anton toe. Deze ging staan en uit mijn ooghoeken zag ik hoe mijn ouwe heer mijn vriend omhelsde en op zijn wangen zoende. Ohh, wat een heerlijk familietafereeltje. Nadat mijn moeder ook Anton gezoend had en ik mijn vader gingen we weer zitten. "Heb je ook een ring?" Vol trots liet ik hen beiden de ring zien nadat ik hem om vinger had gedaan. "Toen we terugkwamen die zondagmiddag wisten we meteen al dat er iets mis was, of liever gezegd iets heel goed zat. Jullie straalden allebei zo. Zo onwerkelijk. Keken tijdens het eten zo verliefd naar elkaar dat het gewoon wel op moest vallen. Na het eten zei ik het meteen tegen je moeder: 'Die twee zijn verliefd'. En gelijk had ik!" Het was ronduit heerlijk omdat van mijn eigen ouders te horen. Dat ze eerder in de gaten hadden dat wat Anton en ik hadden proberen te verbergen voor elkaar. "Maar ja," zei mijn pa, "er moet straks dus wel het een en ander gebeuren hier thuis. "Ach moeder het scheelt ook weer. Kunnen we een nieuwe huurder nemen als Anton bij Thijs is ingetrokken." We lachten. Echte Hollandse nuchterheid. Na de koffie trokken Anton en ik ons terug. "Jullie vertellen het binnenkort wel even aan de anderen hè!" zei mijn vader. Natuurlijk zouden we dat doen. Op mijn slaapkamer aangekomen vielen we in elkaars armen. De kleren waren snel uit en bloot tuimelden we op het bed. Het bed waar onze liefde voor elkaar was ontloken. We draaiden om en om en duwden onze hete lijven tegen elkaar aan. Ik voelde zijn harde en hij de mijne ook. Dat kon niet anders. Met zijn brute mannelijke kracht pinde hij me vast op het bed en fluisterde in mijn oor: "Zeg jochie, dat aanbod dat je me wilde neuken, geldt dat nog steeds?" "Hoeveel wil je ervoor betalen?" "Weet jij wel wat die ring gekost heeft?" zei hij verongelijkt. "Ja, maar wie weet hoe goed ik wel niet ben?" "Hé, jochie, je bent nog groen hoor." "Jij ook. Je hebt je toch nog nooit eerder laten nemen!" Hij wist niet wat te zeggen maar liet me uit zijn stevige omhelzing los. Hij nam op handen en knieën plaats op het bed. "Nou laat dan maar eens zien wat je kunt! Dan regelen we later de betaling wel!" Ik nam achter hem plaats en streelde eerst zijn lekker stevige billen. De billen waar ik voordien niet had mogen aankomen. Ze voelden heerlijk en ik kreeg er geen genoeg van ze alleen maar te beroeren. Hij wilde echter meer en liet me dat merken. Ik bracht mijn tong naar zijn spleet en zag dat deze helemaal kaal was. "Heb je je speciaal voor mij geschoren?" "Ja, vind je het een lekker gezicht." "Ja." Ik liet mijn vingers door zijn kale spleet gaan en duwde zachtjes tegen zijn gaatje. Hij kreunde en rilde over zijn hele lijf. "Doet het zeer?" "Nee, dat weet je zelf ook wel. Het is gewoon heel erg lekker." Ik bracht mijn tong in zijn reet en begon hem te likken. Zijn gekreun werd heviger en ik wist dat dit geen pijn kon doen. Hij genot met volle teugen van mijn tong. Ik maakte hem goed nat van achteren en duwde regelmatig mijn tong in zijn aarsgat. Het gekreun was dan helemaal geweldig. "Ohh, toe," smeekte hij, "laat me je pik voelen!" Eerst wilde ik hem nog vingeren. Ik had wel eens mijn eigen van binnen gevoeld maar ik wilde weten of hij ook zo fluweelzacht van binnen was. En inderdaad. Het was een heerlijk warm en zacht plekje. Ik trok mijn vinger terug en deed een condoom om mijn jongeheer. Op mijn knieën achter hem bracht ik mijn stijve bij hem naar binnen. Hij kreunde luidkeels toen ik bij hem binnendrong. Ik schoof verder en gleed soepeltjes naar binnen. Het voelde heerlijk. Zijn strakke kontgat om mijn pik. "Ohh, dit is lekker. Had je me niet eerder kunnen vertellen dat het zo goed was." "Ja, ik ben me daar gek. Jij antwoordde op geen enkele vraag en dan zou ik jou antwoorden geven!" plaagde ik. Voor mijn eerste keer was het niet slecht, vond ik. Maar natuurlijk kwam ik te snel. Te opgewonden, te bezeten van het idee dat ik mijn man had gekregen. Wel niet precies op mijn verjaardag maar toch. Nu had ik er een. Nadat ik me uit hem teruggetrokken had, legde ik me op mijn buik neer. "Zeg ik wil nu toch wel weten of je mannelijkheid verloren is gegaan nu je je hebt laten naaien." "Dat was een foutje van mij." "Oh ja, laat maar eens zien dan." Hij nam plaats tussen mijn benen en liet zien dat hij nog steeds een man was. Keihard nam hij bezit van mijn hol en neukte me tijden achtereen. Ik smeekte hem op een gegeven moment om te spuiten anders was ik stapelgek van hem geworden. Niets had hij verloren. Zijn mannelijkheid had geen enkele deuk opgelopen. Dat alles is nu alweer een aantal jaren geleden gebeurd. Tot Anton afstudeerde en een baan kreeg woonden we bij mijn ouders. Daarna verhuisden we naar een eigen woning op een rustig plekje buiten de stad. In die jaren is de passie en het vuur niet geslonken. Nog steeds weten we elkaar in vuur en vlam te zetten. Onze seks is absoluut geen sleur geworden. Dagelijks genieten we ervan en van elkaar. Vaak bedankt hij me na onze intieme momenten dat ik hem de ogen heb geopend. En dan antwoord ik (bijna standaard): "Ja, die zeshonderd guldens waren toch wel goed besteed!" Einde

• 28-09-05

  Vakantie 2001 - deel 1

  DE EERSTE WEEK Opmerking van de schrijver: Ik weet heus wel dat de week op maandag begint. Christenen zeggen echter dat zondag de eerste dag van de week is. Als je in de vakantieperiode een huisje huurt voor een of meerdere weken, begint de week echter altijd op een vrijdag of zaterdag. In mijn geval dus op een … Zaterdag 21 juli: Op de 21e juli, volgens de ANWB een van de drukste zaterdagen in de zomervakantie, pakte ik 's ochtends vroeg mijn auto in om op weg te gaan. Het dorp door en richting de snelweg. Niet zoals in vele voorgaande jaren richting Schiphol maar dit keer om eens vakantie te gaan vieren in eigen land. Jaren achtereen was ik met mijn vriend naar zonnige oorden rond de Middellandse Zee gegaan en ook de afgelopen twee jaren had ik daar de vakantie doorgebracht, zoekend naar herinneringen aan voorbije tijden. Nu dat proces echter afgesloten was, wilde ik ergens naar toe waar ik nog nooit met hem samen was geweest. Mijn keuze was gevallen op Zuid-Limburg. Al in januari had ik een huisje besproken net even buiten Epen. Het plaatje in de folder van de VVV was schitterend geweest en het had me meteen getrokken. Ik ging voor de rust, de stilte, het alleenzijn. Drukke vakantiecentra hoefde ik niet (meer). Wandelen, fietsen en af en toe eens helemaal niets. Het was inderdaad druk op de weg maar niet extreem. Bij Arnhem was het even in file rijden maar het reed tenminste nog. De signalering boven de weg maakte me kwaad. Stond de enorme rij auto's op twee banen stil dan gaven die dingen 70 aan! Werd er lekker doorgereden dan ineens weer 50 terwijl je minstens 80 kon rijden! Gek word je soms toch van die echt Nederlandse betutteling. Bij een tankstation maakte ik even een stop voor een plas en een kop koffie. In omgekeerde volgorde natuurlijk. Bij het knooppunt Grijsoord was het weer even hectisch op de weg vooral omdat veel mensen niet precies weten waar ze heen moeten en de raarste capriolen uithalen. Zomaar van baan verwisselen zonder richting aan te geven bijvoorbeeld. Daarna verliep de reis soepel. Geen enkel probleem. De grens met Limburg werd al snel overschreden en bij Venlo kwam pas het eigenlijke probleem. De Napoleonsweg; tweebaans dwars door Limburg heen. Maar ik had deze weg verkozen boven de route over Eindhoven alleen al vanwege het uitzicht en de leuke dorpjes aan weerszijden van deze verkeersader. Maar opschieten kun je daar absoluut niet. Het verkeer slingerde zich als een lang aaneengesloten lint door de kleine plaatsjes heen. Rustig blijven en niet te hard willen, luidt dan het advies. En ik had vakantie dus wat zou ik me druk maken! Bij Thorn ging het weer de snelweg op richting Maastricht. In Echt stopte ik even bij de McDonald's. Een ongezonde snelle hap, zij het met de McSalad Shaker en weer verder in de richting van het heuvelland. Aan het eind van de reis ging het bijna nog mis. De routebeschrijving die ik gekregen had van de verhuurders van het huisje klopte niet helemaal omdat er wegwerkzaamheden waren. Vlak voor de grens dus toch maar even de kaart gecontroleerd. Daarna nam ik de eerste de beste afslag om niet in Duitsland te belandden. Via Simpelveld kwam ik uiteindelijk in Nijswiller uit en vanaf daar kon de gekregen route weer gevolgd worden. Bij Wahlwiller in de richting van Mechelen en toen begon het landschap gigantisch mooi te glooien. De heuvels strekten zich voor me uit en merkwaardig genoeg begon ik me ineens thuis te voelen. Het voelde fantastisch. Met de ogen wijd opengesperd om maar niets van het wondermooie landschap te missen reed ik verder. Door het dorpje Mechelen waar ik stevig op de rem moest omdat er gewaarschuwd werd dat de maximumsnelheid 30 was in plaats van 50 en dat een overtreding ƒ 280,00 zou gaan kosten. Weer zoiets Nederlands. Nee niet de boete hoor, daar had ik geen probleem mee maar er was gewoon geen enkele reden om 30 te rijden. Okay, er waren wegwerkzaamheden maar op zaterdag en dan ook nog in de bouwvakvakantie werkte er natuurlijk geen hond. Dus waarom dan 30 rijden? Drie kilometer na Mechelen kwam Epen in zicht. Een prachtig mooi dorp maar het was er druk. Ik zocht en vond een parkeerplaatsje en liep de hoofdstraat in om wat inkopen te doen bij de supermarkt. Een halfuur later stond ik weer op de stoep met een doos vol boodschappen. Toen nog even snel de routebeschrijving bekijken en maar weer op weg. Het dorp door en dan in de richting van Vaals. De weg kronkelde zich in de richting van de Geul, stak deze over en begon toen te hellen. Het ging flink omhoog. Halverwege de klim liep de weg naar links bij een muurtje en toen weer steil omhoog. Aan de linkerkant was camping 'De Rozenhof' met een cafetaria. Een mooie gelegenheid om eens te gaan eten als ik zelf geen zin had om iets te maken bedacht ik. Boven aan de top van de heuvel sloeg ik een klein weggetje in naar links. Het bordje vermeldde 'Camerig'. Ik was er bijna. Superlangzaam verder rijdend, omdat het een verrekt smal weggetje en niet te overzien was, kwam ik waar ik moest zijn. Ik draaide het erf op de parkeerde de auto op het met rode steentjes bedekte terrein. Ik opende het portier en zag meteen iemand uit het huis komen. Een donkerharige vrouw kwam me, toen ik uitgestapt was, met uitgestoken hand tegemoet en begroette me met een duidelijk Limburgs accent: "Heeft u een goede reis gehad en kon u het makkelijk vinden?" "Ja hoor, dat ging prima en ook nog weinig oponthoud gehad. Alleen het laatste stukje. Er was een omleiding maar ik heb het gevonden." Ze ging hem voor naar mijn onderkomen voor de komende twee weken en liet me zien waar alles was. Het was goed ingericht en ik had de keuze uit wel twee slaapkamers. Na de korte rondleiding wenste ze me een goede vakantie en zei ze dat er altijd iemand thuis was, mocht ik vragen hebben. Ik bedankte haar en liet haar uit. Voor het venster staand, dat bijna de hele voorgevel van het huisje besloeg, keek ik uit over mooie grote tuin en in de verte het Geuldal. Echt schitterend. Een tijdje stond ik daar te genieten alvorens terug te gaan naar de auto om mijn tas te halen. Bij de auto aangekomen hoorde ik hoefgeklepper. Ik keek om me heen en zag een paard het terrein van de buren oplopen. Met mijn tas in de hand bleef ik staan kijken. Niet dat ik zo geïnteresseerd was in paarden maar de jongen die op de rug van het paard zat was zeker de moeite van het bekijken waard. Hij reed echter snel voorbij en met een starende blik bleef ik achter. Verschrikt over mijn eigen gedrag, liep ik hoofdschuddend naar zijn huisje. Wat had ik toch, wat stelde dit voor. Nou ja met kijken is natuurlijk niets mis maar ik had daar echt staan te staren naar hem en een vreemd, oud gevoel had zich van me meester gemaakt. De jongen was hooguit 20 en ik al bijna 30. Dat kon toch nooit wat worden. Hij kon veel leukere en vooral jongere jongens krijgen als hij überhaupt al belangstelling voor jongens had! Misschien had hij wel een vriendin. Maar wat maakte ik me toch ook druk om zo'n jongen? Over mijn liefdesleven had ik geen klagen. Ik had dan wel een verbroken relatie maar in de twee jaren daarna was ik best wel aan mijn trekken gekomen. Na het avondeten nam ik een douche om het reisstof van me af te spoelen en in short en T-shirt keek ik nog wat TV. Al vroeg kon het me echter niet meer boeien en besloot ik maar naar bed te gaan. Een goede nachtrust kon me goeddoen. In bed viel ik als een blok in slaap. Zondag 22 juli: De volgende ochtend was ik echter al tegen vijven wakker. De vogels floten er flink op los en de zon scheen al uitbundig door de kieren van het gordijn heen. Een tijdje bleef ik nog liggen maar tegen zeven uur had ik pijn in mijn rug van het heen en weer draaien. Dan maar eruit! Ik waste me en haalde het scheermes over mijn gezicht. Met een paar gesmeerde boterhammen zette ik me aan de tuintafel voor het huisje. Het was nog niet echt warm maar korte broek en T-shirt voldeden prima op deze slome zondagochtend. Van de plek waar ik zat kon ik aan de rechterkant het erf van de buren zien en ook het paard dat ik gisteren gezien had. Nadat ik het eten op had, liep ik met een kapje van het brood naar het beest toe. Ik bleef bij het hek staan en tikte er tegen om de aandacht te trekken. Het beest reageerde echter nauwelijks, even hief het de kop, sorry het hoofd op om me glazig aan te kijken maar voor het stuk brood dat ik zelf niet wilde eten had het geen belangstelling. Ik hield het in de hand misschien waren er nog wel ergens eendjes of zo! "Verspilde moeite hoor," hoorde ik plotseling achter me. Ik draaide me om en zag de jongen van gisteren aankomen met een zadel en allerlei andere dingen die je nodig hebt om een paard op te tuigen. "Hoe bedoel je?" "Dat kapje brood." En hij wees naar mijn hand. "Marie is verwend en maakt zich echt niet druk voor zoiets. Een suikerklontje dat werkt beter." Hij haalde een klontje uit de zak van zijn strakke, beige rijbroek legde dit op zijn hand en floot op de vingers van zijn andere hand. Meteen kwam het paard aangelopen. "Ziet U, dat doet wonderen," zei hij terwijl het paard het suiker van zijn hand hapte en hij het dier over de kop aaide. "Wilt U haar ook even aaien?" "Nee, doe maar niet. Ik heb het niet zo op zulke grote beesten." Verbaasd keek hij me aan. "Waarom bracht U haar dan dat kapje brood?" Gut ja, waarom eigenlijk. Ik haalde mijn schouders op. "Waarschijnlijk iets waar ik niet zo snel bij nagedacht heb. Soms heb ik dat, dan doe ik in eens iets waar ik helemaal niet bij nadenk. Echt naïef van me." Hij lachte, opende het hek en stapte het weiland in. Terwijl hij het dier optuigde bleef het stil staan. De jongen scheen goed met het paard over weg te kunnen. In een snelle beweging steeg hij op en reed het hek uit. "Zeg, wilt U het hek misschien sluiten?" Natuurlijk wilde ik dat wel. Hij stak zijn hand naar me op en reed weg. Ik keek hem na en verdomme, daar was dat zelfde gevoel als gisteren weer. Wat was er met me aan de hand? Ik slenterde terug naar mijn terras en genoot van de zon op mijn lijf. Kon het hele leven maar uit dit soort momenten bestaan. Heerlijk lui in een stoel in de zon zitten. Zo genietend, doezelde ik warempel nog wat weg en haalde ik toch nog wat gemiste slaap in. Tegen tien uur zette ik koffie en toen ik aan mijn tweede kop toe was, hoorde ik het paard en de jongen terug komen. Vanaf mijn plekkie sloeg ik ze gade. Waarbij, ik hoef je het al niet meer te zeggen denk ik, de jongen de meeste aandacht kreeg. Halflang pikzwart haar met een scheiding in het midden, donkerbruine ogen (niet dat ik dat vanaf mijn terras kon zien maar dat had ik vanochtend al opgemerkt), wit T-shirt, strakke rijbroek en hoge zwarte laarzen. Toen hij het paard weer in het weiland had gelaten en terugliep met het tuig stak hij een hand naar me op. Ik groette hem terug. Had hij echt naar me gelachen? Die dag bleef ik verder thuis. Zin in een wandeling had ik niet en de fiets die ik besteld had zou pas morgen gebracht worden. Gewoon lekker lui in een stoel of plat op een handdoek in de tuin. De kinderen van de andere 2 huisjes speelden in de tuin met elkaar en met hun ouders praatte ik ook nog eventjes. Je weet wel, de gewone uitwisselingen: waar komt u vandaan, bent u hier al vaker geweest en dat soort zaken. Na het avondeten, gebakken aardappelen met appelmoes en een schnitzel, liep ik de heuvel af om een ijsje te halen in het dal. Op de terugweg kwam ik, hevig likkend omdat het ding me in de handen dreigde te smelten, de jongen van het paard tegen met een groep jongens en meisjes. Opnieuw groette hij me vriendelijk en inderdaad; hij lachte naar me. Maandag 23 juli: De volgende ochtend was ik weer vroeg waker en dit keer stapte ik meteen uit bed. Dan maar vroeg ontbijten en vroeg op pad. Voordeel van vroeg wandelen is dat alles nog zo lekker fris ruikt. Bovendien loop je je niet zo snel in het zweet aangezien het nog niet al te warm is. Aan de hand van een wandelgids liep ik door weilanden en bossen, over hellingen en langs beekjes. Werkelijk schitterend gewoon. Na een paar uur gelopen te hebben stopte ik even om wat te drinken. Daarna ging ik weer verder. Langzamerhand werd de wereld om me heen wakker en zag ik de eerste andere wandelaars lopen. Ook mountainbikers kwam ik tegen en de hellingen en heuvels bekijkend vroeg ik me af of ik dat zelf wel zou kunnen redden. Ach, dat zou ik ook wel zien. Op een bospad kwam me een paard met berijder achterop. Ik maakte ruimte en in volle draf reed hij me voorbij. Het was de jongen. "Goedemorgen," riep hij naar me en ik groette terug. Net na het middaguur was ik weer thuis. Gek genoeg keek ik meteen of het paard weer in het weiland stond. Ja. Jammer! Geen kans dus meer om de jongen te zien. Een koude douche dat is wat ik nodig had. Ik spoelde de warmte van het lopen en het vreemde gevoel dat de jongen me gaf van me af. Een paar boterhammen en ik was weer mens. De bestelde fiets was gebracht en ik bekeek hem eventjes. Vroeg aan de beheerder om een sleutel om het zadel en het stuur in te stellen en zowaar het lukte me ook nog. Ik had echter geen zin om hem uit te proberen en met een boek ging ik onder een grote boom in de tuin zitten: heerlijk de rest van de dag lezen. 's Avonds liep ik naar het dorp om een pannenkoek te eten. Teruglopend naar huis kwam me tegen negenen een auto achterop die toeterde. Ik wist niet wie het was. Dinsdag 24 juli: Het werd een gewoonte. Ook dinsdags was ik weer vroeg wakker. Ik had er echter geen moeite mee en stak mijn voeten weer snel in de wandelschoenen. Er lag wat dauw over de velden en dat alles gaf het landschap een feeërieke sfeer. Alsof niet alleen de mensen nog wakker moesten worden maar ook het land zelf. Ik waande me alleen op de wereld zo stil was het overal. Totdat ik de jongen met het paard tegen kwam. Ditmaal reed hij me stapvoets tegemoet. "Goedemorgen," riep hij. "Goedemorgen," groette ik. Het paard stapte langs me heen en toen ik me omdraaide zag ik dat de jongen op het paard dat ook deed. Hij lachte naar me en ik lachte terug. Ik liep verder geen enkele betekenis hechtend aan de uitgewisselde glimlach. Verbaasd keek ik echter opnieuw achterom toen ik het paard in mijn richting hoorde komen. Hij had het paard gewend en was al snel bij me. "Bent U altijd zo vroeg op?" "Ja, het schijnt hier een gewoonte van me te worden. Thuis ben ik echter een langslaper hoor!" "Al vaker hier op vakantie geweest?" "Nee nog nooit. En jij?" "Ach ik kom hier al vanaf dat ik zo was." En met twee handen duidde hij een heel klein jongetje aan dat hij eens geweest moest zijn. "Ik weet niet anders of we gaan naar Epen op vakantie." "En gek op paarden?" "Ja. Stapeldol. Al jaren rijd ik in de vakantie op Marie. Ik wou dat we thuis ook een paard hadden maar ja in de stad is dat lastig hè!" "Waar woon je dan?" "Groningen. En U?" "Je mag wel je zeggen hoor. Bij 'U' voel ik me zo oud." En bij hem vergeleken was ik dat natuurlijk ook maar toch… "Oké, ik zal het proberen maar ik ben netjes opgevoed en heb geleerd dat ik tegen mensen die ik niet ken U moet zeggen." "Nou laten we daar dan meteen iets aan doen!" Ik stak mijn hand naar hem uit en zei: "Vincent Waelbers." Hij boog naar me toe, schudde mijn hand en zei dat ie Casper van Egmond heette. "Nu je mij kent, hoef je dus geen U meer te zeggen." Casper lachte zijn mooie, witte tanden bloot. "Je hebt gelijk. Nu ik U ken zal ik U je noemen." Beiden moesten we lachen. We praatten over Zuid-Limburg en de omgeving van Epen, hij op de rug van het paard en ik ernaast. Hij bekeek mijn wandelgidsje en vroeg of ik al eens langs de Geul gelopen had. "Moet U, sorry, moet je echt eens doen is een schitterende omgeving. Weet U wat, als je morgen zo tegen het middaguur bij de groeve bent, dan zal ik je daar de omgeving wat laten zien." "Waar is de groeve?" "Och, sorry. Je bent hier niet bekend. Vergeten." Lenig sprong hij van het paard en wees me op mijn kaart de groeve aan en ook nog de snelste route daarheen. Hij stapte weer op en zei dat hij het paard moest terugbrengen. We namen afscheid en lang keek ik hem nog na. De ontmoeting met Casper maar vooral het feit dat we een afspraak hadden voor de volgende dag, had me een geweldig goed gevoel gegeven en toen ik thuis onder de douche stond tintelde mijn hele lijf. Gelukkig vloog de rest van de dag voorbij. Ik leek wel een puber die voor het eerst een afspraakje had zo nerveus was ik. Woensdag 25 juli: Alhoewel ik weer vroeg wakker was, ging ik niet op pad dit keer omdat ik een afspraak met Casper had. Ik testte in de directe omgeving van het huisje mijn fiets wat uit en bemerkte dat de heuvels best te nemen waren. Al met al had ik me toch nog behoorlijk in het zweet gewerkt en daarom douchte ik me voordat ik naar de groeve liep. De mij door Casper gewezen weg was eenvoudig en veel te vroeg was ik er dan ook al. Casper echter ook want ik zag Marie aan een boom aangebonden staan. Ik liep naar haar toe en waagde het haar over het hoofd te aaien. Toen pas zag ik de jongen. Hij lag in een blauwe zwembroek aan de kant van het riviertje. Ik liep naar hem toe. Toen ik zijn zonlicht wegnam, keek hij naar me op. "Hé, je bent vroeg." "Jij nog vroeger," luidde mijn antwoord. Ik zette mijn rugzak neer en nam de knaap goed in me op. Een prachtig mooi lichaam had hij. Lekker gebruind, lichte donkerkleurige borstbeharing op een mooi gewelfde borst, een lekker streepje haar van zijn navel naar zijn zwembroek een mooie strakke buik en lekker behaarde benen. Dat alles deed me genieten. "Kom je erbij liggen, het is veel te warm om door de omgeving te banjeren vandaag!" Hij klopte uitnodigend op de plek op het brede badlaken naast hem. Ik trok mijn schoenen en sokken uit en daarna ook mijn shirt. Toen legde ik me voorzichtig naast hem neer om hem niet aan te raken. Ik vouwde mijn handen onder mijn hoofd, liet de zon op mijn lijf schijnen en zuchtte diep. "Mooi is het hier hé?" "Ja, een prachtig uitzicht." Waarvan geen woord gelogen was, ik had toch al gezegd hoe mooi hij was! Nadat we een tijdje stil naast elkaar gelegen hadden, draaide hij zich op zijn zij. "Mag ik je wat vragen?" "Natuurlijk." "Maar het is misschien wel een wat indiscrete vraag!" "Nou ja, probeer me maar. Ik kan er altijd nog voor kiezen om niet te antwoorden." Even bleef het stil. Ik zag dat hij woorden in zijn hoofd en mond probeerde te vormen maar ze kwamen nog niet over zijn lippen. "Ben jij homo?" Nou die vraag had ik niet verwacht. Ik weet ook niet wat ik wel verwacht had maar dit in elk geval niet. Ik wilde echter niet moeilijk gaan doen door dingen te zeggen als 'hoezo', 'wat bedoel je daarmee.' "Ja ik ben homo! Is dat duidelijk te zien?" Hij werd rood in zijn gezicht en kleurde tot diep in zijn nek. "Nee, zo bedoel ik het niet, het is echt niet te zien hoor," stuntelde hij. Nu moet ik je eerlijk zeggen dat het aan mij ook niet te zien is. Ik ben misschien wel de meest hetero uitziende homo die er rondloopt maar dat zeggen er waarschijnlijk heel veel. Maar ik bedoel maar, ik ben geen nicht en gedraag me ook allesbehalve nichterig. Zijn hoogrode kleur nam een beetje af. "Ik ben het namelijk ook!" verklaarde hij en werd weer iets roder. "Vind je dat een probleem?" "Nee, niet echt alleen … ik heb nog nooit iets gehad met iemand en durf meestal geen contact te leggen." "Nou daar heb ik eigenlijk niet veel van gemerkt!" zei ik en keek hem zonder gene aan en zag in zijn strakke zwembroek iets groot worden. "Nee, maar bij jou was dat ook anders. Vanaf dat ik je zag heb ik dat wel gedurfd. En eigenlijk was dat heel raar voor mij. Ik ben van mezelf echt heel verlegen en praat niet zomaar met iemand. Met jou ging dat als vanzelf. Raar hè, vind je niet?" Gut, wat moest ik hierop antwoorden. Ik knikte wat en ineens gebeurde het. Het ging allemaal vliegensvlug, zo snel dat ik niet eens kon reageren. Voor ik het wist, lag Casper boven op mij en begon hij zijn kruis tegen het mijne te bewegen. Hij kreunde en ik voelde hoe groot en hard hij was. Hij drukte zijn lippen op die van mij en baande zich een weg naar binnen. Ik liet hem begaan. Onze tongen vonden elkaar eventjes en toen verbrak hij de kus en door de diepe zucht die hij slaakte, merkte ik dat hij klaargekomen was. Meteen draaide hij zich van me af, stond op en wilde zich aan gaan kleden. Ik sprong op. "Casper, niet doen!" "Ik schaam me dood," sprak hij op huilerige toon. Hij was opnieuw vuurrood in gezicht en hals en het huilen stond hem echt nader dan het lachen. "Ik had dit nooit mogen doen. Ik heb misbruik van je gemaakt. Verdomme waarom doe ik dan toch ook zo stom!" Ik pakte hem bij beide armen beet en trok hem naar me toe. Ik praatte tegen hem en probeerde hem tot rust te brengen. "Het geeft niets. Er is toch helemaal niets bijzonders gebeurd." "Jawel, ik heb me vreselijk laten gaan bij jou en was zo geil dat ik op je klaargekomen ben." "Nou en, wat zou dat!" "Dat is toch vreselijk. Als we nou beiden…" "Hou op Casper. Doe jezelf dit niet aan. Oké, je hebt je laten gaan maar het geeft niet. Ik vind het niet erg." Hij keek me recht in de ogen en wendde toen zijn blik af. "Echt niet?" "Echt niet. Kom ga weer liggen. Doe je zwembroek uit." Verbaasd keek hij me aan. "Nee ik wil niets van je Casper maar dan kun je hem even uitspoelen en jezelf ook even schoonmaken." Hij deed wat ik zei, stapte het water in en trok zijn zwembroek uit en begon deze uit te spoelen. Ik keek toe en genoot met volle teugen. Wat prachtig. Wat was hij mooi. Ik ging weer liggen en even later kwam hij bij me. "Ik schaam me nog steeds dood." Ik verzekerde hem opnieuw met klem dat dat echt niet nodig was. "Je had hiervan moeten genieten jongen. Het was de eerste keer dat je bij iemand klaarkwam, toch?" Hij knikte. Ik pakte zijn hand en kneep er zachtjes in. Hij rilde over zijn hele lijf. Zachtjes streelde ik zijn arm. Het voelde heerlijk aan. Een warm jong, jongenslijf zo dichtbij. Dit was heerlijk. "Ik… euh… ik weet niet of ik wel verder wil hoor!?" "Ik ga ook echt niet verder hoor! Ik probeerde je alleen maar te troosten en je wat op je gemak te stellen. Bovendien ben ik veel te oud voor je. Er zijn jongens van jouw leeftijd genoeg die wat met je zouden willen." "Denk je?" "Natuurlijk. Waarom niet. Je bent knap, goed gemanierd, leuk in de omgang." Hij begon te lachen. "Zou je me wat vast willen houden?" Natuurlijk wilde ik dat wel. Ik had me flink gehouden maar het liefst had ik natuurlijk heftig met hem willen vrijen hier maar ik wist ook dat ik geen partij voor hem was. Ik draaide me naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen en hij de zijne om mij. We lagen een hele tijd rustig naar elkaars ademhaling en hartslag te luisteren totdat hij zei dat hij terug naar de camping moest. We stonden op, hij trok zijn inmiddels droge zwembroek weer aan en ook de rest van zijn kleren. "Weet je dat jij ook best knap bent," zei hij ineens. "Oh ja, wat vind je dan mooi aan mij?" vroeg ik terwijl ik me aankleedde. "Je ogen, je lippen, je borsthaar…" "Maar dat heb jij ook," bracht ik in. "Ja maar dat van jou lijkt net goudspinsel als de zon erop schijnt." Ik lachte naar hem en streek hem over zijn wang. "Je bent een leuk joch weet je dat?" "Ja?" "Ja!" "Maar ik moet nu echt weg hoor. Anders ben ik te laat en vragen de anderen zich af waar ik blijf. Kan ik je misschien nog eens zien?" Dit had ik totaal niet verwacht en even stond ik dan ook met open mond naar woorden te zoeken. "Ja natuurlijk wel. Vanavond koffie?" "Prima! Hoe laat?" Ik stelde acht uur voor en hij vond dat uitstekend. Hij steeg op en zette Marie aan tot een draf. Nog even keek hij achterom en zwaaide naar me. Ik stak mijn hand op. Langzaam, nog nagenietend van de geheel onverwachte gebeurtenissen, liep ik de heuvel op naar mijn huisje. Buiten in de zon was het me eventjes te warm vandaar dat ik binnen neerplofte op de bank na de gordijnen dichtgetrokken te hebben. Ik trok mijn schoenen uit en ontknoopte mijn shirt. Mijn hand gleed in mijn korte broek en betastte mijn pik. Hij groeide snel. Zou Casper gevoeld hebben dat ook ik hard was geweest toen hij zo heerlijk tegen mij aan had bewogen? Het maakte me niet uit. Ik werd bij de herinnering aan zijn heerlijke lijf opnieuw geil. En al kon ik hem dan niet hebben, niemand kon het me afnemen om te fantaseren over hem. De knoop ging los en de rits naar beneden en met stevige halen begon ik me te rukken. Ik zakte onderuit op de bank en pompte net zolang met mijn vuist op en neer tot het witte zaad me op het lijf kletterde. Opnieuw een middagje lekker lezen. Loom onder die heerlijke boom die veel schaduw verschafte. De buren kwamen ook onder de boom zitten terwijl hun kinderen in de zandbak speelden. Het bleek familie van elkaar te zijn; de dames waren zusters. Het was gezellig met hen te praten en toen ik tegen zessen naar binnen ging om wat eten klaar te maken vroegen ze of ik zin had om zondag met hen te barbecuen. Ik vond het prima. "Wel wat op tijd hoor," zei een van de dames, "anders kunnen de kinderen niet meedoen." Het maakte me niet uit. Tegen achten had ik de koffie klaar en ook twee stukken vlaai afgesneden. Net toen ik de koffiekan naar buiten bracht, kwam Casper de tuin ingelopen. "Hé, je bent mooi op tijd man." "Ja, stiptheid is een van mijn weinige goede kenmerken." "Zeg, kraak jij jezelf altijd zo af?" Hij lachte en nam plaats in een van de tuinstoelen. "Zin in een stuk vlaai?" "Nou, ik weet niet of ik dat nog kan hebben. Ik begin wat uit te dijen geloof ik." En suggestief klopte hij op zijn buik. "Jij zeker," glimlachte ik naar hem. Hij lachte terug. Ik liep naar binnen en haalde de vlaai op. Hij liet het zich goed smaken en ook ik merkte dat de vlaai van de HEMA toch absoluut niet op kon tegen echte Limburgse vlaai van de warme bakker (Bakkerij Franssen, Wilhelminastraat 63, Epen). We dronken onze bekers leeg en ik schonk nog een keer bij. Onderwijl praatten we over de vakantie maar eigenlijk waren we beiden wat stil. Het leek gewoon of het gesprek niet echt wilde vlotten. Nadat we onze bekers opnieuw geleegd hadden, vroeg Casper of het goed was dat we naar binnen zouden gaan. Ik vond het prima. Toen we binnen zaten, leek het of hij zich ineens veel meer op zijn gemak voelde. "Sorry, dat ik zo stilletjes was maar ik had gewoon het gevoel alsof ik bekeken werd en met zijn hoofd duidde hij op de buren die nog steeds onder de boom zaten. Ik voel me gewoon vaak niet op mijn gemak met meer mensen in de buurt." "Je bent dus echt verlegen?" "Ja. Twijfelde je er aan?" "Ja, en eigenlijk ook niet Maar weet je waarom je verlegen bent, is er een aanleiding voor?" "Ik weet het eigenlijk niet. Ik geloof het niet. Maar af en toe raak je teleurgesteld in mensen en ik heb dan de neiging om me terug te trekken. Alhoewel ik ook wel van me af sla hoor! Maar elke klap die ik krijg, komt vaak hard aan. Heb ik het idee. Trouwens, weet je dat je me nog nooit verteld hebt waar je vandaan komt?" "Oh nee?" "Nee, ik heb het je toen wel gevraagd maar door dat gedoe over 'U' en 'jij' is het er helemaal bij ingeschoten." "Nou ik kom uit Dalfsen. Een plaatsje vlakbij Zwolle." "En wat doe je voor je werk?" "Ik ben psycholoog." Even zag ik een iets geschokte maar meteen ook geamuseerde blik in zijn ogen. "Ben je nu op je hoede met alles wat je gaat zeggen?" Hij begon te lachen. "Nee hoor, ben je mal. Vind je het een leuk beroep." "Ja, anders had ik er niet voor geleerd!" "Maar ja, soms kan een beroep in de praktijk toch wel tegenvallen?" En natuurlijk had hij hierin gelijk. Ik wist dat van mijn broer. Geleerd voor leraar en uiteindelijk na twee jaar gedesillusioneerd een baan genomen bij de politie. Maar waar dat nou aan gelegen heeft, weet ik nog steeds niet. "Ik heb nu drie jaar een eigen praktijk en ik vind het heel mooi werk wat ik doe. Ik vind het alleen zo jammer dat er zoveel behoefde is aan psychologen. Ik heb een wachtlijst van 3 maanden. En dat vind ik eigenlijk heel vervelend. Het liefste zou ik iedereen meteen willen helpen. Er is zoveel psychische nood tegenwoordig." Ik zat op mijn praatstoel en kletste maar door. Niet een keer viel Casper mij in de reden. Toen ik uitgepraat was vroeg hij me hoe oud ik was. "Achtentwintig," luidde het korte antwoord. "En wat is jouw leeftijd, ik denk 18?" Hij knikte ter instemming. Ik schonk ons iets anders te drinken in. Hij nam wat vruchtensap en zelf nam ik een glaasje rode wijn. "Vertel eens wat meer over jezelf. Ik beloof je dat ik je niet zal analyseren." Opnieuw lachte hij en ik glimlachte naar hem. "Nou ja, ik ben dus 18 en doe het komende jaar VWO6 in Groningen waar ik woon met mijn vader, moeder en zus. Zij is een jaar ouder." "Voor het eerst zonder ouders op vakantie?" "Nee, al voor het derde jaar. Mijn moeder heeft MS en zit sinds drie jaar in een rolstoel." "Vervelend man, rot om te horen. Hoe oud is ze!" Ze bleek nog maar 50 te zijn. Er was een denkrimpel boven Caspers ogen verschenen waaruit ik concludeerde dat hij erg veel om zijn moeder gaf. Verdomme, ik had toch beloofd dat ik hem niet zou analyseren! "Ja, heel vervelend maar je moet me geloven, ze is de meest positieve mens die ik ook ben tegengekomen. Natuurlijk heeft ze ook wel haar slechte momenten maar altijd weet ze er weer wat van te maken. Ook al is het duidelijk dat het steeds wat minder wordt, ze blijft opgewekt en vrolijk." "En jij? Kun jij er een beetje mee omgaan?" "Ja, niet altijd hoor. Dan vraag ik me hopeloos af waarom mij zoiets moet overkomen. Maar anderzijds ben ik eigenlijk ook blij dat juist zij mijn moeder is. Ze heeft me zoveel geleerd. Ze is zo duidelijk een voorbeeld voor mij dat ik niet weet wat ik zonder haar geworden zou zijn." "Kun je een voorbeeld geven?" "Oei." Even dacht hij na maar toen keek hij me met een bedenkelijke frons op zijn gezicht recht in de ogen. "Jawel, maar het is wel heel persoonlijk." Ik verzekerde hem dat ik te vertrouwen was en dat ik niets van dit gesprek verder zou vertellen. "Toen ik vijftien was, kreeg ik iets me een meisje op school. Iedereen had verkering en dus ik ook. Je weet misschien wel hoe dat gaat." Hij lachte schuins naar me. "Disco, bioscoop en dat soort dingen. En op een avond toen ik haar thuisbracht begon ze opeens met me te zoenen. Dat vond ik niet vreemd of vervelend hoor maar het kwam wel wat onverwachts. Wat ik wel vervelend vond was dat ze me ineens in mijn kruis begon te voelen. Ik zei dat ik het niet wou en dat ze op moest houden. 'Wat mag ik je niet eens lekker pijpen?' zei ze. Ik dacht dat ik een appelflauwte zou krijgen maar bleef koel en zei overduidelijk dat ik dat niet wilde. Nou ja om kort te gaan, de dag daarna was is de risee, de verschoppeling op school. Het verhaal ging de ronde dat Casper zich niet had willen laten pijpen door een van de lekkerste meiden van school. En meteen daar achter aan natuurlijk de speculaties: 'Zou Caspertje misschien van de club zijn?'." Hij pauzeerde even en nam een slok uit zijn glas. Hij vestigde zijn blik weer op mijn gezicht en vervolgde. "De eerste dagen liet ik het over mijn kant gaan. De verkering bleek trouwens ook ineens uit te zijn. Ze wilde niets meer van me weten. Mijn moeder weet altijd meteen als er iets met me aan de hand is en na twee dagen kwam ze mijn kamer binnengereden. Ze deed de deur achter zich dicht en zei: 'Ik denk dat we eventjes moeten praten.' Haar standaardzin als zij vind dat jij je hart eens moest luchten. Ze hoefde niet aan te dringen, alles kwam er in een stortvloed uit en meteen daarbij gaf ik ook aan dat ik best veel voor jongens voelde. Dat ik over jongens fantaseerde en droomde en dat ik eigenlijk wel het idee had dat ik een homo was. Ik was echt in tranen. Mijn moeder trok zich naar me toe en troostte me zoals ze altijd deed; zacht sprekend en me strelend over mijn haar en rug. 'En wat is nu eigenlijk het probleem?' vroeg ze na een tijdje. En heel scherp wist ik dat de beantwoordden. Ik vond het gewoon walgelijk dat iemand al zo snel seks met een ander wilde. We hadden nog maar pas verkering en ik wilde nog helemaal geen seks met haar. Het had ook helemaal niets met mijn andere geaardheid te maken. Drie keer met elkaar een avondje uit en dan al dat soort dingen met elkaar doen, vond ik veel te snel. Haar tweede vraag was veel moeilijker. Wat er nu mee te doen? Ik kon alleen maar mijn schouders ophalen. Helder bracht ze de verschillende mogelijkheden op tafel en besloot toen met: 'Dit zijn de dingen die je zou kunnen doen jongen. Ze zijn geen van alle gemakkelijk te doen en je zult er vreselijk door bezeerd worden. Maar doe je niets, dan bezeren ze je ook! Jij moet nu een keuze maken.' Dat is mijn moeder ten voeten uit. Duidelijk in haar mening en wijs. Ik hou van dat mens." Hij pakte opnieuw zijn glas en dronk het leeg. "En wat heb je gedaan toen?" "De volgende dag hadden we maatschappijleer en ik had in de pauze voor de les de lerares gevraagd of ik een maatschappelijk probleem aan de orde mocht stellen in een groepsgesprek." "Wow, daar had je durf voor nodig!" "Zeker, het was ook niet gemakkelijk. En mijn hart bonsde me gigantisch in de keel. Maar ik heb doorgezet en verteld hoe ik over relaties dacht. Dat ik geloofde in meer dan alleen maar seks. Dat liefde en seks voor mij heel veel met elkaar te maken hebben en eigenlijk niet eens los gezien kunnen worden. Meteen heb ik toen ook verteld dat ik homoseksuele gevoelens had." "En de reacties?" "Alle jongens in de klas vielen me natuurlijk gigantisch af. Macho's horen namelijk te gaan voor zo snel mogelijk scoren en mietjes daar moeten ze niets van hebben. Een aantal meisjes, de grote slettebakken van de school, waren het er natuurlijk ook niet mee eens. Slechts een aantal meisjes durfde ronduit te zeggen dat ze het met me eens waren. Maar als niemand me bijgevallen was, had ik het ook goed gevonden. Ik deed het niet voor de anderen maar voor mezelf." "God, Casper. Dat is echt iets ongelofelijks man. Je was nog maar 15! En dan al zulke dingen durven doen. En dan ben je verlegen?" "Ja, dat ben ik nog steeds en misschien juist wel daardoor. Het helderde namelijk in de relatie met de rest van de groep niets op. Ik was eerlijk geweest maar werd er vreselijk voor gestraft. Ik lag er buiten. Niemand, nou ja bijna niemand, wilde meer iets met me van doen hebben. Ik werd nageroepen op het schoolplein omdat ik anders was. Ik was al mijn geloof in de mensheid echt verloren. Donker was het om me heen. Vreselijk donker. Ik verweet me zelf dat ik het zo had willen oplossen. Mijn moeder had me gewaarschuwd voor de pijn maar ik kon het niet aan. Als een schildpad, trok ik mijn kop, armen en benen in mijn schild." Even hoorde ik een snik in zijn stem en ik zag hoe hij bij de herinnering een traan wegpinkte uit zijn ooghoek. "Halverwege het jaar verhuisden we gelukkig naar de stad Groningen en kwam ik op een andere school. Niemand kende me daar en vanuit die anonimiteit klom ik langzaam weer uit mijn donkere dal omhoog. En nu ben ik hier. Nog steeds bang dat ik door anderen gehoond word en bekeken. Dat ze achter mijn rug om over me praten en me zwart maken. Dit ben ik." Lange tijd was ik stil omdat ik, zelfs ik, even helemaal niets wist te zeggen. Ik had vakantie en werd hier met diep menselijk leed geconfronteerd. En dat in zo'n mooi, jong jongenslichaam. Casper pakte zijn zakdoek en snoot zijn neus. "Het doet je nog steeds pijn, hè!" Niet zozeer een vraag als wel een constatering. "Ja, en de herinnering zal dat ook altijd blijven doen. Heb jij ook van die herinneringen?" Ik lachte naar hem en zei hem dat hij die vast niet wilde weten. "Natuurlijk wel. Gaat u maar liggen meneer de psycholoog," grapte hij. Zonder verder na te denken, begon ik het verhaal dat mijn leven het meeste had gedomineerd. Ik had het idee dat twee verhalen die beiden vol zaten van pijn en verdriet een band zouden kunnen scheppen. Niet dat ik dat voor ogen had maar wellicht kon het hem goed doen, had hij er iets aan als hij wist dat ook andere mensen diep leed door moesten maken, soms. Maar vooral om hem te laten zien, god zo belerend bedoel ik dat niet maar ik weet gewoon niet hoe het anders te zeggen, dat dingen ten goede kunnen keren. "Ik was niet de doldrieste van de jongens op het internaat. Mijn ouders zijn toen ik twaalf was omgekomen bij een auto-ongeluk en andere familie dan mijn opa van moeders kant had ik niet. Ik kon echter niet bij hem wonen omdat hij al behoorlijk op leeftijd was. Dus zat ik op een internaat. In de vakanties echter was ik altijd bij mijn opa. Ik was een meelopertje en keek altijd op tegen alle anderen. Had een slechte dunk van mezelf. Ik was niet goed in sport; vond ik. Ik was niet knap; vond ik. Anderen waren altijd overal beter in dan ik. Ik haalde prachtige cijfers want leren dat kon ik wel. Maar zelf die prestaties vond ik niet interessant genoeg om me zelf hoog aan te slaan. Een jongen in mijn groep was mijn ideaal: Peter. Prachtig om te zien, reuze goed in sport, kortom al die dingen die ik niet in me had. Ik viel echt als een blok voor hem. Hij kon alles bij me voor elkaar krijgen. Ik maakte zijn huiswerk, zijn spiekbriefjes, noem maar op. En toen ik 16 was, sliep ik voor het eerst met hem. Ik vond het heerlijk om seks met hem te hebben en was ook vreselijk verliefd. Echt tot over mijn oren. Ik verdronk er bijna in." Mijn handgebaren en klokkende geluidjes deden een lach aan Caspers mond ontsnappen. Gelukkig, hij kon nog steeds lachen. "Na onze schooltijd gingen we beiden studeren in Utrecht en natuurlijk woonden we samen. Ons leven was heerlijk. We genoten van elkaar en onze resultaten op de universiteit waren ook goed. Maar al snel kwamen er wat barstjes in mijn geluk. Vrienden vertelden me dat Peter het ook met anderen deed. Ik was te verliefd en geloofde er geen woord van. Niet Peter, we hadden al jaren wat samen dus dat kon niet. De geruchten bleven echter komen en in plaats van er iets mee te doen, deed ik juist het verkeerde. Ik kapte de vriendschappen met anderen af. Wilden zij tenslotte niet dat Peter en ik uit elkaar gingen? Waren zij niet vreselijk jaloers gewoon? Al dat soort ideeën kwamen in me op. Achteraf gezien…" "Maar ja, achteraf gezien is altijd alles veel makkelijker, toch?" viel Casper me in de reden. Ik knikte. "Ja, achteraf gezien had ik het natuurlijk anders moeten doen. Maar door mijn eigen onzekerheid en blindelingse vertrouwen op Peter deed ik juist de verkeerde dingen. Ik bleef bij Peter en had hem nog steeds waanzinnig lief. Er was volgens mij gewoon niemand beter voor mij dan Peter. Tot onze vakantie op Kreta. Ik was toen, even nadenken, 22 en hij ook. Op een dag wilde ik na de siësta nog wat boodschappen gaan halen maar hij wilde niet mee. Okay geen probleem dan ging ik wel alleen. Toen ik zo'n twee uur later terug kwam, stapte er juist een van de kelners uit onze kamer. Grieken zijn aardig donkerhuidig maar toch meende ik een duidelijke blos op zijn wangen te zien. Ik ging naar binnen en trof Peter aan in bed. 'Wat doe jij dan in bed midden over dag?' wilde ik weten. Hij zei dat hij moe was en op me wachtte. Zijn innemende glimlach haalde me over en we hadden een heerlijke vrijpartij. Toen hij naar het toilet was, vond ik naast het bed een dichtgeknoopt condoom. We vrijden altijd zonder dus…" Ik keek Casper vragend aan. "Hij had een wip met de kelner gemaakt." "Juist. En ik stommeling, zei er niets was. Ik was doodsbang dat ik Peter zou verliezen. Niet alleen hem maar ook alle zekere dingen om mij heen. Alles wat me zekerheid gaf, was verbonden met Peter dus ging ik door en deed alsof er niets aan de hand was. Maar er waren barstjes ontstaan in onze verhouding. Ik studeerde nog maar ging ook zelf in therapie bij een klinisch psycholoog. Niet van de een op de andere dag hoor maar toen ik eindelijk besefte dat ik zonder Peter haast niet durfde adem te halen. Peter was mijn alles. Maar meteen ook het enige in mijn leven. Buiten hem bestond er niets. Ik begon het beangstigend te vinden, het benauwde me. De therapie werkte goed en langzaamaan leerde ik meer mezelf te worden. Hoe dat precies in zijn werking ging, weet ik nu uitstekend vanwege mijn studie maar wat er nou eigenlijk gebeurde weet ik niet. De theorie ken ik maar de praktijk schijnt iedere keer weer anders uit te pakken. Ik merk dat nu met mijn eigen patiënten." "Ja een standaardoplossing voor zaken die mensen aangaan, lijkt me ook niet mogelijk. Iedereen is zo verschillend." "Inderdaad. Maar.." "Sorry dat ik je in de reden val maar mag ik misschien even van het toilet gebruik maken?" "Ja hoor, ga gerust je gang. Ga maar even naar je eigen gezeik luisteren. Je zult dat van mij al wel lang zat zijn!" Hij liep naar het toilet nadat ik hem gewezen had waar dat was en kwam even later weer terug. "Zeg, eventjes om alles op een rijtje te zetten…" Hij plofte op de bank naast me neer. "Jij hebt naar mij geluisterd en dus luister ik naar jou! Okay? Jouw verhaal is net zo belangrijk als het mijne!" Ik knikte braaf naar hem. "Je bent lief weet je dat?" "Ach gut, dat zegt mijn moeder nou ook altijd." Ik stompte hem vriendschappelijk op zijn schouder en ging verder met mijn verhaal. "Waar was ik. O ja, maar ik knapte dus op van de therapie waar tegelijkertijd werd de barst in onze relatie een scheur. Ik begon me te ergeren aan het dominante gedrag van Peter dat ik jaren voor zoete koek geslikt had. Ongetwijfeld merkte hij dat ook maar hij liet er niets van blijken. Toen ik op een avond te vroeg thuis kwam, er was een vergadering afgelast, trof ik hem in bed aan met een jongeman. Ik ging netjes in de huiskamer zitten wachten tot de vent wegging. Peter kwam in badjas naar me toe en wilde me een kus geven. Ik weerde hem af en zei hem klip en klaar waar het op stond. 'Dit is de laatste keer geweest Peter. Ik wil niet meer dat je me bedriegt. Als het nog een keer voorkomt, rot je maar op.' Hij verontschuldigde zich hevig en zei dat het hem enorm speet en verzekerde me dat het nooit meer zou gebeuren. We maakten het goed, zoals het heet maar… de scheur kreeg echter de grootte van een ravijn. Ik liet een aids-test doen omdat ik bang werd. Bang voor Peters ongeremde capriolen. Wie weet met hoeveel kerels hij het al gedaan had? De verhalen van mijn oude vrienden kwamen weer boven. Zou hij… Ik zocht er een paar op en mijn ergste twijfels werden bewaarheid. Al die jaren dat wij samen waren geweest, ook op het internaat, had Peter het naast mij ook met anderen gedaan. Doodsbang wachtte ik het resultaat van het onderzoek af. Gelukkig was er niets aan de hand. Ik gebruikte toen echter al wel condooms met hem als we seks hadden. Eerst had hij dat niet gewild maar ik had ronduit geweigerd iets met hem te willen. Mijn zekerheid begon met de dag te groeien." Ik stopte even en dronk mijn glas leeg. "Jij nog wat drinken?" Casper knikte en ik schonk onze beide glazen nog eens vol. "Ga je verder met je verhaal?" "Ja. Ik begon afstand van Peter te nemen, maakte eigen vrienden. Gewone vrienden hoor? Twee jaar daarna kwam de breuk. Opnieuw trof ik hem thuis aan met iemand anders. Terwijl hij en de jongen zich aankleedden, pakte ik zijn tas in. Toen hij bij me kwam en probeerde zich te verontschuldigen, heb ik hem gezegd dat ie op kon rotten. Hij ging en ik klapte in. Hoe zeker ik ook was geworden. Ineens was alles om me heen leeg. Ik werkte al als zelfstandig psycholoog maar kon mezelf even niet genezen. Ik ben toen gevlucht voor mezelf. Ben verhuisd en werkelijk dat scheelde een stuk. Heel veel herinneringen vielen ineens weg. Maar het was ook allemaal zo dubbelzinnig wat ik deed." "Ja, dat is het hem juist denk ik. Bij mij was het precies zo. Enerzijds was ik reuzeblij dat ik voor mijn eigen mening was uitgekomen maar anderzijds voelde ik me zo rot omdat ik nergens meer bijhoorde." "Ja, dat was het. Ik was blij dat ik Peter had gezegd dat hij op kon rotten maar treurde tegelijkertijd om meer dan tien jaren dat ik samen met hem was geweest. Ik kreeg een praktijk aan huis en gelukkig slokte mijn werk me veel op. Maar op die momenten dat ik alleen was, voelde ik me ook echt verlaten. In de eerste zomervakantie ging ik naar een plek waar ik eens met Peter was geweest en kwelde mezelf met de herinneringen. Het jaar daarna deed ik precies hetzelfde. Daarna heb ik me echter voorgenomen om geheel en al opnieuw te gaan beginnen. Geen Peter meer die mij het leven zuur zal maken. Klinkt dat niet strijdvaardig?" Casper lachte naar me. Ik voelde me goed, blij dat ik die herinneringen eens van me af kon praten. Daarna praatten we nog tijden samen over hobby's, sport en noem maar op. De tijd vloog voorbij en ineens was het echt pikdonker in de kamer. "Zeg hoe laat is het?" vroeg hij me. Ik drukte een knopje op mijn horloge in en het display lichtte op en gaf aan dat het al bijna één uur was. "Wow, verdikkeme ik moet nodig weg man!" En meteen sprong Casper in de benen. "Wil je dat ik een eindje met je meeloop?" Hij knikte en zo liepen we samen door de stilte van de nacht in de richting van de camping. We praatten niet maar liepen zo ieder in eigen gedachten verzonken totdat Casper zei dat ik wel weer terug mocht gaan. "Oké," antwoordde ik. "Zeg Vincent, snap je nu een beetje waarom ik me vanmiddag na het incident zo rot voelde?" "Ja, ik kan dat nu heel goed begrijpen. Het is het dubbelzinnige, aan de ene kant je principes maar aan de andere kant dat andere dat je soms drijft." Hij knikte. "Maar ik denk dat je zult moeten proberen om wat flexibel met die principes om te gaan. Ga je alles eerst langs de maatstaf van je principes leggen, dan blijft er geen enkele spontaniteit in je leven over. Ik ben bang dat je dan heel star zult gaan worden. Alsjeblieft, blijf af en toe gewoon eens gek doen zonder er bij na te denken." Hij keek me verbaasd aan en een voorzichtige glimlach kwam om zijn lippen. "Hoeveel ben ik je schuldig voor het consult van deze avond?" Ik stompte hem op zijn arm. "Later maak ik de nota wel op," luidde mijn reactie. Hij lachte luidkeels en ik genoot ervan dat de avond die zo serieus verlopen was nu met gelach kon worden beëindigd. "Heb je misschien zin om morgen samen iets te gaan doen?" Ik vond het prima en liet hem de keuze. Hij stelde voor om te gaan zwemmen in Gulpen, een plaats in de buurt. Ik zei hem dat ik hem om halftien zou komen ophalen. "Wacht maar op me bij de parkeerplaats." "Okay." Hij liep verder in het donker en een tijdlang bleef ik hem nastaren. Wat gebeurde er nu in mijn leven, vroeg ik me af. Was dit een nieuw begin of… Donderdag 26 juli (eigenlijk was het natuurlijk allang donderdag) Het was al na achten toen ik eindelijk de ogen opsloeg. Geen wonder ook. Gisteravond was het laat geworden en het had nog tijden geduurd voor ik eindelijk in slaap was gevallen. Mijn gedachten waren blijven malen en het had erop geleken dat er geen eind aan kwam. Ik ontbeet snel en douchte me. En precies om 09.30 uur zette ik mijn auto op de parkeerplaats bij 'De Rozenhof'. 'Meneer Precies Op Tijd' was er echter al. "Zeg je hoeft die goede eigenschappen van je niet steeds te tonen hoor!" Lachend stapte hij naast me in de auto en vroeg of ik goed geslapen had. Ik antwoordde van wel. "Ik niet," zei hij. "De hele nacht heb ik over ons gesprek nagedacht en ik vind het nog steeds opmerkelijk dat ik jou zo in vertrouwen durf te nemen. Weet je dat jij de enige bent die dat hele verhaal te horen heeft gekregen." "En je moeder dan?" "Nee, die heb ik niet de hele waarheid verteld. Alleen verteld dat ik het groepsgesprek had gehad maar de uitkomst heb ik voor haar verzwegen omdat ik haar geen pijn wilde doen." "Maar ze heeft vast jouw pijn wel gevoeld, jongen." "Denk je het?" "Na wat jij me over haar verteld hebt, weet ik dat wel zeker. Ik denk niet dat jij veel verborgen kunt houden voor haar." Voor we het wisten waren we in Gulpen en bij het zwembad. We waren te vroeg. Buiten stond reeds een lange rij wachtenden. Om tien uur precies ging het zwembad open en kwam de rij in beweging. We stelden ons niet meteen op maar toen de grootste stroom naar binnen was gegaan, kwamen ook wij in beweging. Ik betaalde voor ons beiden onder protest van Casper die me verzekerde dat hij me terug zou betalen. "Ja hoor, Casper als je rijk bent, betaal je me maar eens terug." Dit keer kreeg ik een stomp. Ik was als eerste klaar met omkleden en toen Casper uit zijn badhokje kwam, zag hij er net zo bekoorlijk uit als gisteren. Echt een prachtig mooi jongenslijf. Ditmaal droeg hij een zwarte zwembroek. En ik kon niet nalaten om dat stukje textiel even grondig te bekijken. De contouren van de inhoud waren duidelijk te zien. Hij moet gezien hebben dat ik naar hem staarde want hij wekte me uit mijn dagdromen op. "Hé hou eens op zo glazig te kijken zeg. We zouden toch gaan zwemmen? Of wil jij de hele dag hier naar mij staan te gluren?" "Is dat een mogelijkheid?" Een tweede stomp die ochtend die ik moest incasseren. Eerst probeerden we in het binnenbad alle glijbanen en andere attracties een tijd lang uit maar gestaag werd het zo druk dat je op je beurt moest wachten. Ik vind er dan geen zak meer aan en gelukkig werd Casper het ook al snel beu toen. We dronken wat in het restaurant en begaven ons daarna met onze handdoeken en de krant die ik gekocht had naar buiten. Het was prachtig weer. De ligweide lag er zonovergoten bij en we kozen een plaatsje uit bij een grote boom. Casper was zo bruin dat hij absoluut geen zon meer nodig had maar ik kon nog wel wat kleur gebruiken. Nadat we onze spullen hadden neergelegd, zouden we het water in het buitenbad uitproberen. Casper sprong er met een aanloopje in maar ik ben iemand die eerst zijn grote teen in het water duwt om te kijken of het wel aangenaam is. Nou en dat was het dus niet. Veel te koud naar mijn mening. Maar ja, als je dan met iemand in het zwembad bent, heb je grote kans dat deze er alles aan doet om ook jou in het water te krijgen. En inderdaad, Casper deed allerlei pogingen om me te overreden toch in het water te komen. Hij zwom op zijn rug langs me heen en toonde me telkenmale een brede glimlach. "Het is heerlijk, man. Kom er toch in!" Ik dus niet hè! Daarna probeerde hij me nat te gooien maar steeds was ik te snel achteruit en de enkele druppels die me wel raakten waren voor mij het overtuigende bewijs om toch maar op de kant te blijven. Maar ik wilde geen spelbederver zijn en raapte uiteindelijk al mijn moed bijeen en stapte manmoedig (het woord alleen al, alsof vrouwen niet moedig kunnen zijn!) het water in. Casper applaudisseerde plagerig voor me. Meteen gooide ik, water scheppend met beide handen, hem nat. Hij lachte alleen nog maar meer om me. De temperatuur van het water was eigenlijk best wel aangenaam, ik ben gewoon een kleinzerig mannetje Het was heerlijk koel en het werkte verfrissend op mij en Casper die als een dolle hond door het water ploegde en me achterna zat. Hij zwom uitstekend en menigmaal slaagde hij erin me onder te duwen. Ook mij gelukte dat best wel en ik merkte dat we in lichaamskracht weinig voor elkaar onderdeden. Toen we genoeg hadden van het gespetter en gespat liepen we, nadat ik eerst mijn portemonnee had opgehaald, langs de snackbar voor wat eten en drinken. Met onze mondvoorraad togen we toen weer naar onze handdoeken en de heerlijk koele schaduw van de boom. Casper at gretig en was veel eerder klaar dan ik. Terwijl ik nog at en dronk, strekte hij zich languit op zijn handdoek uit. Tussen de happen door keek ik naar hem. De waterdruppeltjes hingen nog aan de beharing op zijn borst en ik vond het een mooi gezicht. Toen ik klaar was, vroeg hij mij of ik het erg vond dat hij even wat ging slapen. Ik schudde het hoofd en hij draaide zich op zijn zij naar me toe. In no time sliep hij. Nu had ik alle tijd om hem eens heel goed te bekijken en dat deed ik dan ook. Echt, ik heb het al vaker gezegd, hij had een prachtig mooi lijf. Vooral die donkere beharing op zijn lichaam gaf me een heel goed gevoel. Het was niet iets van geile opwinding, ik werd niet stijf of zo, maar veeleer een erotische aantrekkingskracht. Een wee gevoel in mijn buik. Vlinders misschien? Ik zat zo naar hem te turen dat ik niet eens merkte dat er al heel veel tijd verstreken was en dat hij wakker was geworden. "Hé, zit je nou al weer naar me te gluren? Straks kijk je al het moois er nog af man!" "Nou, Casper dan moet ik tot in de eeuwigheid hier blijven zitten kijken en dat wil ik nou ook weer niet doen," grapte ik. Hij lachte naar me. "Nog eventjes zwemmen?" Ik vond het prima en dit keer plonsde ik voor hem het water in. Het was echter in de tussentijd behoorlijk druk geworden en van echt zwemmen was geen sprake meer. Als pieren in een potje zochten de vakantiegangers en inwoners van Gulpen verkoeling in het zwembad. Na een kwartier was ik het zat en ook Casper had geen zin meer. We haalden onze spullen op en gingen naar de kleedcabines toe. Even later stonden we op de stoep voor het complex met de vraag: wat nu? Ik stelde voor om wat te gaan winkelen en zo deden we. De auto lieten we staan waar hij stond en met z'n tweeën liepen we naar het centrum. De rivier de Gulp stroomt door het dorp heen en men heeft daar heel speels gebruik van gemaakt. Overal waterpartijen en watervalletjes, traptreden die je tot aan de rand van de rivier brengen en meer van dat soort dingen. Op een gegeven moment stopte Casper ergens en riep me naar zich toe. Hij wees iets aan en terwijl ik in de richting van zijn vinger keek, spatte hij me nat! Snel maakte hij zich uit de voeten en liet mij, nat en verbouwereerd staan. Had ik al gezegd dat hij duidelijke overeenkomsten heeft met een jonge, dolle hond! We bekeken wat winkels maar kochten niets. Bezochten daarna nog een terrasje en liepen toen terug naar de auto. Vlakbij de parkeerplaats was een pannenkoekenrestaurant en aangezien het inmiddels al halfvijf was en ik best wel honger had, stelde ik Casper voor om daar wat te gaan eten. "Maar, Vincent, je hebt alles al betaald vandaag man!" "Nou, en?" "Ik vind het niet prettig om op jouw zak te teren." "Zeur niet Casper, kom op we gaan eten." Ik trok hem aan zijn arm mee naar binnen en duwde hem in een stoel. Opnieuw lachte hij naar me. "Overtuig jij mensen altijd zo, met straffe hand." "Niet altijd. Alleen maar mensen die niet naar gezond verstand willen luisteren." Hij lachte schamper maar hield zich in omdat een ober onze bestelling kwam opnemen. Van enige terughoudendheid in zijn bestelling was geen sprake en daarmee was ik verheugd. Een teken dat hij zich duidelijk op zijn gemak voelde bij mij. Het eten smaakte prima en tijdens de maaltijd converseerden we luchtig met elkaar. Geen moeilijke zaken alleen maar koetjes en kalfjes. Anderhalf uur later waren me voldaan en gingen we huiswaarts. Toen we vlakbij 'De Rozenhof' waren vroeg ik Casper of hij plannen voor vanavond had. "Ja, heb ik dat nog niet verteld. Vanavond gaan we met lui van de camping naar het casino in Valkenburg. Wil je soms mee?" "Nee, doe maar niet joh." Even was het helemaal stil tussen ons. "Met wie sta je eigenlijk op de camping hier." "Mijn zus Julia, haar vriend Rob en de broer van Rob, Tim." Ik reed de parkeerplaats op en zette de motor van de auto af. "Maar, wanneer was het ook alweer, zondag? Toen zag ik je met een veel grotere groep!" "Ja, man, nooit gekampeerd?" Ik schudde het hoofd. "Op een camping gaat dat zo. De jeugd trekt heel snel op elkaar aan en doet gewoon heel veel dingen samen. Vanavond gaan we ook met een stuk of 20 naar het casino in Valkenburg dus." Ik knikte en zei hem dat ik het begreep. "Ga je echt niet mee vanavond?" "Nee. Doe maar niet. Ik zou me een vreemde eend in de bijt voelen." "En morgen? Heb je al plannen voor morgen?" Ik had nog geen plannen en schudde dus het hoofd. "Heb je zin om met ons, Rob, Tim en mij, te gaan fietsen. Ik weet dat je een fiets hebt dus…?" Even was het stil en ik zag de grote vraagtekens maar ook iets van verlangen in zijn ogen. "Okay, dat lijkt me wel wat." "Yep, mij ook. Kan ik eindelijk eens echt zien of je wel zo sportief bent als je gezegd hebt dat je bent. Morgenvroeg om halftien vertrekken we. Zul je op tijd zijn?" "Ja, 'Meneer Precies Op Tijd' ik zal er zijn hoor!" Plotseling boog hij zijn hoofd naar me toe en drukte een kus op mijn wang. "En bedankt voor vandaag." Hij stapte uit en liep zonder om te kijken weg. Verbouwereerd bleef ik zitten. Mijn wang gloeide helemaal. Wow, wat gebeurde er toch met me! Geheel in gedachten verzonken, reed ik terug naar huis. Thuisgekomen rende ik meteen naar de badkamer en heel kinderachtig stond ik tijden voor de spiegel mijn wang te bekijken. Wow, ik was echt verliefd. Ik was echt tot over mijn oren verliefd op die lieve jongen die zo dichtbij was. Zo dichtbij maar toch ook nog zo ver weg, voor mijn gevoel. Eten hoefde ik niet meer en daarom zat ik al vroeg op mijn terras achter de koffie. Ik sloeg de spelende kinderen op het grasveld gade en lachte om hun spel met de bal. Het grote hek dat de tuin afsloot kraakte en een jongedame stapte de tuin in. "Ben jij Vincent?" Ik keek haar met een vragende blik aan en herkende toen de uiterlijkheden, hetzelfde haar, dezelfde bruine ogen, de vorm van de neus (niet de grootte) en de strakke lijn van de mond. "Ja, dat klopt. En dan moet jij Julia zijn!" "Lijken we echt zoveel op elkaar?" Ik knikte en wees haar op een van de vrije stoelen. Ze nam plaats en ik vroeg haar of ze ook koffie wilde. "Graag, melk en suiker alsjeblieft." "Wil je ook een stuk vlaai erbij of doe je net als je broer aan de lijn?" Ze lachte haar witte, regelmatige tanden bloot. "Flauwekul. Hij zeurt weer eens hoor. Die jongen is gewoon te ijdel." Ik lachte terug en liep naar binnen. Met koffie voor ons beiden en ook vlaai, ik hoef ook niet op de lijn te letten, kwam ik even later terug. Meteen nadat ik haar beker had neergezet, pakte ze het op en nam een klein slokje. "Prima koffie, goed gezet." Ik bedankte haar voor het complimentje. "Woon je allang op jezelf?" "Al zo'n 10 jaar zorg ik voor mezelf." En daar was geen jaar bij gelogen. Meteen na het internaat waren Peter en ik op kamers gaan wonen en altijd was ik degene geweest die gezorgd had voor het eten. Eigenlijk had ik voor alles gezorgd! Altijd! "En, ik weet dat het onbeleefd is, mag ik je vragen naar je leeftijd?" "Ja dat mag je als ik straks ook een onbeleefde vraag mag stellen?" "Okay, dat is een deal." En ze reikte mij over de tafel haar smalle, maar o zo mooie, hand. Ik nam hem aan en schudde hem. "Ik ben 28 jaar." "Ik had je jonger geschat," zei ze oprecht verbaasd. "Maar door die 10 jaar dat je voor jezelf zorgt, begon ik te twijfelen. En wat wilde je van mij weten?" "Van jou wil ik graag weten waaraan ik dit bezoekje te danken heb. Ik vind het heel gezellig hoor om bezoek te krijgen maar ik had eigenlijk verwacht dat jij nu zo ongeveer samen met anderen in het casino in Valkenburg zou zitten." Opnieuw lachte ze naar me. "Ja, ik heb een leugentje op moeten hangen om hier te kunnen zijn. Hoofdpijn! En bijna was het mis gegaan omdat die lieve Casper aanbood om dan maar bij mij thuis te blijven." Ze lachte hardop. "Maar ik weet," en verontschuldigend hief ze haar handen omhoog, "dat jij nog steeds geen antwoord op je vraag hebt." Even was het stil. Ze keek me recht in de ogen en zei: "Ik wilde gewoon weten wie je was. Wilde weten wie het voor elkaar gekregen had om Casper eindelijk uit zijn schulp te halen." Ze verschoof iets op haar stoel en pakte haar kopje opnieuw op. Terwijl ze dronk keek ik haar aan en verbaasde me opnieuw over de grote gelijkenis tussen broer en zus. Ze zette het lege kopje terug en ging verder. "Je moet weten dat Casper vroeger een prachtig, heerlijk open jongen was. We hadden geen geheimen voor elkaar. We konden over van alles en nog wat met elkaar praten en deden dat ook. Ons kleine gezin, vader, moeder, ik en Casper, was een open boek. Totdat het gebeurde." Opnieuw viel er een stilte waarin ze me recht in de ogen keek. "Ik denk dat Casper het je verteld heeft," zei ze. "Ik zie het aan je gezicht." "Dat klopt. Tenminste als je het voorval met zijn 'vriendinnetje' bedoelt." "Ja, maar dat niet alleen. De nasleep was veel groter. Hij koos ervoor om eerlijk en oprecht te zijn en kreeg de zak op de kop. Eerlijkheid bleek in dit geval niet de juiste keuze geweest te zijn. Casper vertelde er niets over thuis en zelfs niet aan mij maar ik wist gewoon dat het fout zat. Vanaf dat moment was er een breuk in onze relatie. Voor het eerst was er iets waarover niet gepraat kon worden. En Casper heeft daar gigantisch onder geleden. Hij werd nukkig, chagrijnig en echt hij sloot zich soms zo vreselijk in zichzelf op dat mijn moeder en ik echt bang waren dat hij zichzelf iets zou aandoen. Gelukkig heeft hij dat nooit gedaan maar onze angst was er wel. De verhuizing heeft hem goed gedaan maar toch nooit weer die oude Casper teruggebracht." "Wil je nog een kopje koffie," maakte ik gebruik van de stilte. "Ja, graag." Wow, vervuld van gedachten liep ik naar binnen toe. Gisteravond Casper en nu Julia met een heel verhaal. Maar ik vond het niet vervelend. Want wilde ik iets met Casper, dan zou ik toch enigszins moeten weten hoe hij in elkaar stak. "En dan sta je op een camping in Zuid-Limburg," ging ze verder nadat ik teruggekeerd was, "en dan op een zaterdagmiddag zie je ineens een glimp van die oude Casper terug. Heel lichtjes maar het is er toch. Je zult misschien wel denken dat het raar is dat ik dat meteen bemerkte maar dat is gewoon een familietrek die ik geërfd heb van mijn moeder. Mijn moeder kan dwars door je heen kijken. Ziet als het ware je diepste zielenroerselen en die gave, ik noem het maar zo, heb ik dus ook. Niet altijd makkelijk hoor maar ik moet er wel mee verder." Ik glimlachte naar haar en wachtte tot ze verder ging. "Die avond heb ik meteen mijn moeder gebeld en haar verteld wat ik bemerkt had. Natuurlijk was zij reuzeblij, ook zij had gewacht en gehoopt op de terugkeer van onze Casper." Naast de vrolijkheid zag ik nu echter ook een traan opblinken in haar ooghoek. En toen ze verder ging hoorde ik een duidelijk snik in haar stem. "Het is zo verdomde gemeen geweest dat wij hem verloren hebben doordat anderen hem verknoeid hebben." De woorden kwamen er fel uit en waren oprecht gemeend. Haar tranen stroomden nu vrij over haar wangen en ik bood haar mijn (schone) zakdoek aan. Ze nam hem van me over en veegde de tranen weg. "Dank je." Ze snoot haar neus en streek haar haren uit het gezicht. Daarna dronk ze haar kopje leeg. Het bleef nog even stil maar toen vervolgde ze het gesprek. "Dus nadat ik die eerste glimp opgemerkt had, hield ik Casper nog beter in de gaten dan ik altijd al doe. En warempel, het leek erop dat met elke dag die verstreek de duisternis die over hem gevallen was wat opklaarde. Onverklaarbaar voor mij totdat hij me gistermiddag vertelde dat hij 's avonds bij jou op bezoek zou gaan. Toen ging er een belletje bij mij rinkelen. Toen begon ik er iets van te begrijpen. Ik was blij voor hem en voor ons. Vanmiddag toen hij thuiskwam was hij zo opgewekt dat hij zelfs een liedje floot. Dat heeft hij echt jaren niet gedaan. En daarom wilde ik gewoon weten wie degene is die dit voor elkaar gekregen heeft." Ze hield haar mond en keek me strak aan. "En heb je een beetje een antwoord gekregen, denk je?" Ze lachte. "Nog niet echt maar ik weet in elk geval dat je heel goed kunt luisteren. Dat je verhalen van een ander de moeite waard vind om aan te horen. Dat is een eigenschap die je zelden tegenkomt tegenwoordig. Iedereen is zo vervuld van zichzelf in onze tijd. En jij bent dus die geheel andere. Die rustig luistert en de ander laat praten." "Beroepsafwijking dus," voegde ik toe. "Ik ben psycholoog maar allang voordat ik wist dat ik dat wilde worden kon ik al luisteren. Ik ben veel meer een luisteraar dan een prater." "Maar naast dat ik wilde weten wie mijn broertje zo positief beïnvloedde, wil ik nog iets weten." "En dat is?" "Wat zijn je plannen met Casper?" Wow, dat was een directe die hard aankwam. Wat wilde ik eigenlijk met de jongen. Had ik vanmiddag niet geconcludeerd dat ik verliefd op hem was? Maar was ik dat wel echt? Was het niet een bevlieging? "Want ik zou niet willen dat je hem voor twee, ik weet niet eens hoelang je hier blijft, weken gebruikt als een vakantievriendje en hem dan dumpt. Dat zou hem nekken en de duisternis die aan het optrekken is dieper terugbrengen dan ooit." De woorden die ik sprak waren oprecht en kwamen ondanks het feit dat ik niet zo'n prater ben er vloeiend uit. "Ik wil alles met je broer. Ik wil dat hij mijn minnaar wordt, mijn vriend, mijn levensgezel. Ik wil dat hij zijn leven met mij deelt en dat ik mijn leven met hem kan delen." Ik keek haar met vurige ogen aan. "Wow," zei ze. "Weet je het zeker?" "Ja. Voor het eerst in mijn leven ben ik echt verliefd op iemand. Ik heb een relatie van 10 jaar achter de rug maar in die 10 jaren heb ik nooit zoveel liefde voor iemand gevoeld als de afgelopen dagen voor Casper." "Wow," zei ze opnieuw. Ze stond op uit haar stoel en drukte een kus op mijn wang. "Vind je het erg dat ik dit doe?" "Nee, natuurlijk niet. Ben je mal!" "Echt Vincent. Ik ben zo blij met dit antwoord. Met lood in de schoenen ben ik hier heen gekomen, weet je. Ik heb je gisteravond toen je samen met Casper terugliep naar de camping stiekem gadegeslagen en toen ik zag dat je toch behoorlijk ouder dan hij was, bekroop mij de angst dat je hem alleen maar wilde voor de vakantie. Voor een pleziertje. Maar dit antwoord stelt me zo gerust. Dank je." "Je hoeft mij niet te bedanken. Bedank je broer maar. Hij is echt een geweldig persoon." "Ik weet het, maar geloof me dat was jarenlang verscholen. Sinds deze week komt het weer tevoorschijn. Begint hij weer te leven en dat is aan jou te danken. ECHT!" Ik leunde achterover en zag in haar blik dat ze het echt meende. Had ik zoveel teweeg gebracht bij een jongen die ik amper kende? "Hebben jullie al…?" Ik wist wat ze bedoelde en antwoordde meteen. "Nee, dat hebben we nog niet," zei ik met een glimlach om de mond. "Vanmiddag toen hij uit de auto stapte, heeft hij een vluchtige kus op mijn wangen gedrukt maar ik was er gigantisch van onder de indruk, echt!" Beiden moesten we nu lachen. Ik vroeg haar of ze iets anders wilde drinken en aangezien het buiten kouder werd, gingen we naar binnen. Ze dronk samen met mij een glaasje wijn en onze conversatie werd luchtiger en gemakkelijker. Voordat we het wisten was het gigantisch laat geworden. Julia stapte op en aangezien ik niet wilde dat ze alleen terug zou gaan naar de camping begeleidde ik haar, zij het onder protest. Bij de camping aangekomen, ging ze op haar tenen staan, ik was nu eenmaal duidelijk groter, en drukte ze een kusje op mijn beide wangen. "Ik zie jou als zwager best wel zitten," fluisterde ze zachtjes. "Maar ja, dan moet je broer mij ook wel willen." Daar was mijn twijfel weer. Zou Casper wel iets met mij willen? "Vast wel," zei ze. "Hier is je zakdoek terug. Sorry voor mijn gesnotter erin." We glimlachten naar elkaar. "Slaap lekker straks." "Ja jij ook." Ze draaide zich om en liep van me weg. Ik beklom het laatste stukje van de heuvel opnieuw en het kostte me grote moeite. Niet fysiek maar mentaal. De twijfel had toegeslagen. Ik had ronduit gezegd dat ik verliefd op Casper was en moest nu afwachten of de jongen hetzelfde voor mij voelde. Oh, God wat was het leven soms toch moeilijk! Vrijdag 27 juli: Had ik lekker geslapen? Nee, absoluut niet. Grote gedeelten van de nacht had ik wakker gelegen. Keer op keer me omgedraaid. Ik was gewoon te onrustig om in slaap te komen. Maar om halftien precies reed ik op mijn gehuurde fiets en in mijn strakke wielertenue de parkeerplaats van 'De Rozenhof' op. Daar zag ik twee jongens staan maar geen Casper. Ik stapte bij hen af en kreeg meteen een grote hand toegestoken. "Hoi, jij moet dan Vincent zijn!" Ik drukte de hand en voelde de overduidelijke mannelijke kracht in de hand van Rob, de vriend van Julia. Zijn broertje (echt duidelijk jonger) had een duidelijk minder stevige handdruk. "Is Casper er nog niet?" vroeg ik. De verbazing op mijn gezicht moet hen opgevallen zijn want ze begonnen beiden te lachen. "Nee," zei Tim, "hij is een keer te laat." Maar hij was nog niet uitgesproken of daar kwam Casper met de fiets aan de hand aangelopen. "Goedemorgen," begroette hij me opgewekt. "Nu wel," zei ik terwijl ik naar hem glimlachte. "Zeg Rob, je kunt toch wel zien dat het geen echte wielrenners zijn hè!" zei Tim. "Hoe bedoel je, Timmie?" vroeg Casper. "Nou jullie zien er niet bepaald gesoigneerd uit." Ik moest lachen. Casper begreep er echter niets van en daarom legde ik hem uit dat wielrenners de haren van hun benen en armen scheren. Met grote ogen keek hij me aan. "ECHT???" "Ja. kijk maar naar hen." En ik wees naar Rob en Tim. Beiden hadden ze gladde armen en benen. "Nou dat doe ik dus mooi niet hoor!" stelde Casper vast. "Ik ben veel te trots op mijn behaarde armen en benen. En kan me niet voorstellen dat je er aërodynamischer van wordt." "Daar gaat het ook niet om," begon Tim uit te leggen. "Het heeft te maken met…" "Laat maar mooi Timmie boy, ik scheer het absoluut niet af. Geen haar op mijn lijf die daar aan denkt!" Allen schoten we in de lach vanwege de mooie bewerking door Casper van het spreekwoord. "Zeg Vincent, heeft Casper je de spelregels uitgelegd?" Mijn verbaasde blik was duidelijk genoeg en daarom ging Rob meteen verder. "Nee, dus. Mooie vriend ben jij Casper!" "Ja maar…" "Laat maar, ik zal het wel uitleggen want als jij dat moet gaan doen, dan staan we hier morgen nog. Vincent, mocht je geacht hebben dat het een plezierritje wordt vandaag dan heb je het mis. We hebben een spelelement ingebracht en dat houdt in dat we bij elk plaatsnaambordje racen voor punten. De eerste krijgt drie punten, de tweede twee en de derde drie." "En de vierde dan?" vroeg ik plagerig. "Houd je mond man. Zo schieten we nooit op," siste Casper me lachend toe. "De vierde Vincent krijgt niets dus als ik jou was, zou ik maar goed mijn best doen. De winnaar krijgt geen prijs maar degene die als laatste eindigt is de klos en moet vanavond het eten betalen voor de hele groep inclusief Julia." "Ja, want anders moet Rob dat betalen," merkte Casper op. "Hopeloos zijn jullie twee gewoon." Rob schudde zijn hoofd, draaide zijn rug naar ons toe en stapte op zijn fiets. We volgden zijn voorbeeld en even later reden we gevieren de heuvel af in de richting van Epen. Het ging mij veel te hard. Ik vond het echt doodeng. Fietsen doe ik vooral in het weekend veel maar de omgeving van Zwolle en Dalfsen is gelukkig vrij vlak. Hier stond ik in de bochten doodsangsten uit, in het begin in elk geval. Het bordje van Epen werd gewonnen door Rob. Door het dorp deden we rustig aan vanwege de drukte en vlakbij de supermarkt gingen we naar links in de richting van Slenaken. Dit stukje kende ik van de wandelingen en ik liet zien dat ik niet een pocher was maar echt kon fietsen. Heuvel op durfde ik wel. Ik schakelde meteen goed en had al snel een voorsprong op de anderen. Bovendien wist ik waar het bordje van Eperheide stond. Twee voordelen dus. En inderdaad Eperheide werd mijn victorie. Met een brede smile op mijn gezicht draaide ik me om naar mijn achtervolgers die pas veel later het bordje passeerden, Casper als laatste. "Nou Casper," riep Rob hem toe, "nu moet je alweer je best gaan doen om niet te verliezen." En lachend reden hij en Tim aan kop verder. Casper en ik reden achter hen aan. We hadden een leuk tempo. Het ging niet echt langzaam maar we hadden ook geen racesnelheid. Gelegenheid genoeg om te genieten van het prachtige landschap en het wondermooie weer. Heijenrade werd gewonnen door Tim en ook in Slenaken denderde hij als eerste het bordje voorbij. Dit keer lag ik ver achter en moesten ze op mij wachten. De weg naar het dorp toe was een lange afdaling en daar had ik het nog steeds niet op. In Euverem won Casper zodat wij samen onderaan stonden. Rob en Tim streken echter de meeste winst op en lagen toen we door Gulpen reden al ver voor. Via Wijlre en Schin op Geul reden we naar Valkenburg. Onderweg alleen maar winst voor de beide broertjes. Het leek erop dat Casper en ik voor spek en bonen meefietsten. In het centrum van Valkenburg stopten we voor een kop koffie en natuurlijk: vlaai. Daarna stapten we weer op en ik begon mijn spieren al goed te voelen. Toch wel verrekte onwennig dat heuvel op en af. In Valkenburg moesten we natuurlijk over de beroemde Cauberg. Een klim uit de Amstel Gold Race en ook minstens een keer een Wereldkampioenschap. Daarna ging het recht toe recht aan naar het Zuiden. We staken zelfs de grens over en kwamen in België terecht. Tegen een uur of een gaf Rob aan dat we zouden stoppen. En tot mijn grote verbazing zag ik Julia aan de kant van de weg zitten. Even verderop stond een auto geparkeerd. Julia had een goed voorziene picknickmand bij zich en ik was verrast door de goede organisatie. We deden ons te goed aan de inhoud van de mand en in no time was al het eten en drinken op. Rob en Julia trokken zich terug en lagen in het gras een eindje verderop te zoenen met elkaar. Casper en Tim stonden met blote voeten in een beekje en waren bezig een stroompje af te dammen. Met plezier sloeg ik hen gade. Alhoewel ik even helemaal alleen zat, voelde ik me alles behalve alleen. Ik had echt het idee dat deze jongelui me hadden opgenomen in hun groep. Terwijl ik daar zo zat, of liever gezegd lag, viel langzaam een lome vermoeidheid over me heen. Waarschijnlijk de tol van de bijna doorwaakte nacht. Ik werd wakker van gekriebel op mijn gezicht. Een handgebaar met de bedoeling om het vervelende vliegje te verwijderen volgde maar het gekriebel bleef. Gelach wekte me uit mijn slaap en ik bemerkte dat Casper me met een strootje zat te klieren. "Hé luilak we wilden eigenlijk wel weer verder gaan. Heb je het er aan toe?" Het was twee uur geworden en ik zag dat Julia al weer weg was gegaan. Rob en Tim stonden al bij hun fietsen en in zorgde er dus voor snel in de benen te komen. Ik zal jullie niet vermoeien met de rest van de tocht want vermoeiend werd het wel. Eerst nog een stukje België en toen hadden de fanatiekelingen ook nog het Drielandenpunt op de route geplaatst. Je zult wel begrijpen dat ik nergens meer punten haalde. Casper deed dat wel: bij het zo-even genoemde Drielandenpunt en ook nog in Vijlen (Nederlands Limburg). Toen waren we godzijdank bijna thuis. Zoals gebruikelijk geworden was ik ook bij het eindpunt de laatste van de vier. Er werd echter stevig voor me geklapt en dat niet om me te pesten. "Je hebt het prachtig gedaan, Vincent. Echt ik heb bewondering voor je. Als je voor het eerst hier over die heuvels fietst is het verdomde zwaar," zei Rob en Tim knikte instemmend. Wow, met dit compliment was ik best in mijn sas en het leek alsof de spierpijn en de pijn in mijn achterste meteen een stuk minder werden. "Maar," voegde Rob er aan toe, "je overduidelijke verlies, staat me niet toe om je te ontslaan van je verplichting tot het betalen van het eten." Nee, dat was duidelijk en dat had ik ook al wel aan zien komen. Eigenlijk had ik dat voordat we ook nog maar een meter hadden gefietst al wel geweten. Rob en Tim gingen meteen na aankomst bij de tenten (1 grote in het midden, 1 kleine links voor Tim en een grotere rechts voor Casper) met handdoek en badjas naar de douches. Casper en ik bleven eerst nog wat rondhangen en dronken thee die Julia voor ons inschonk. Toen de broers terugwaren, gingen wij richting het verkwikkende water. In het voorgedeelte legden we onze handdoeken en badjassen neer en kleedden we ons uit. Toen ik de deur van het douchehokje achter me dicht wilde trekken, stapte Casper bij me naar binnen en zei: "Ik wil nou ook wel eens zien hoe je er helemaal zonder kleren uitziet! Vind je dat goed?" Ik had er geen probleem mee. We douchten ons zonder dat er verder iets gebeurde. Het enige dat we deden was elkaar bekijken en naar elkaar glimlachen. We spoelden ons af en keerden terug naar onze handdoeken. Redelijk snel waren we klaar en hadden we onze badjassen en slippers aan. "Nou, valt me niets tegen," zei Casper. "Wat bedoel je?" "Nou, die paar rimpeltjes vet die ik gezien heb." Kun je begrijpen dat ik woest werd. Vet! Ik heb nergens vet! Ik bedacht me niet, liet de badjas van mijn schouders glijden en pakte Casper die met zijn rug naar me toe stond om zijn middel beet, tilde hem op en zette hem met badjas en al onder de douche. Hij schreeuwde moord en brand maar ik was genadeloos en moest vreselijk lachen om zijn gekrijs. "Zak," riep hij toen ik hem eindelijk los liet. "Ik ben helemaal nat man!" "Ja, rare eigenschap van water eigenlijk hè," plaagde ik hem. Hij zei geen woord meer maar beende met grote passen en flink druipend het washok uit. Ik trok snel mijn badjas weer aan en pakte onze kleren op. Casper had een flinke voorsprong maar al snel was ik bij hem maar voorzichtigheidshalve bleef ik gniffelend een eindje achter hem lopen. We hadden veel bekijks. Een ieder die we tegenkwamen, draaide zich om en keek ons na. Mijn gniffelen werd luidruchtiger. Bij de tent aangekomen was het Julia die ons verbaasd aankeek. "Maar Casper, je weet toch wel dat je je badjas uit moet doen voor je gaat douchen?" "Zijn schuld," zei de jongen en hij wees met zijn duim over zijn schouder naar mij. Onder de blik van Julia speelde ik de totale onschuld en trok mijn schouders op maar kon het niet laten om breed naar haar te glimlachen. Casper was inmiddels de tent binnengegaan en had zijn natte spullen voor de opening laten liggen. Ik pakte ze op en hing ze op het tussen twee bomen gespannen lijntje. Toen volgde ik hem de tent in. Hij zat op zijn knieën met zijn rug naar me toe bezig zijn haren te drogen met een handdoek en was nog steeds helemaal naakt. Deze wondermooie aanblik werd me ineens teveel. Ik trok mijn badjas uit en ging achter hem zitten, sloeg mijn armen om hem heen en zoende hem in zijn nek. Hij zuchtte diep. Mijn handen gleden over zijn front en ik betastte zijn borst en buik en voelde het topje van zijn staande pik. Ik duwde hem op zijn buik en met mijn knieën dreef ik zijn benen uiteen waarna ik met languit op hem neervlijde, mijn staander tussen zijn bilspleet. "Eigenlijk zou ik je moeten straffen," zei ik. "Waarvoor?" "Je noemde me zak!" "Dat had je verdiend!" "Nee, nou wordt ie mooi." En ik duwde mijn pik harder tegen zijn billen. "Ik zou je voor straf eens een flinke beurt moeten geven." "Zou je dat doen?" De vraag drong mijn hersenen binnen en meteen begonnen de raderen flink te draaien. Het zou niet gek zijn! En ook niet ongewoon voor mij. Peter en ik waren vaak onze minpartijen begonnen met een flink robbertje neuken van mijn kant om pas later over te gaan op de dingen die voorspel heten. Andere knapen die ik na Peter gehad had, de afgelopen twee jaar, hadden ook vaak eerst met mijn priemende pik te maken gehad. Maar… "Nee, bij jou niet." En dat was het enig mogelijke antwoord voor mij. Bij hem zou ik dat niet doen. Bij Casper moest het anders zijn. Ik zoende hem teder in zijn nek en zei: "Ik hou van je." En draaide me van hem af. Hij draaide zich op zijn zij naar me toe en streelde met een hand over mijn borst. "Ik vind je leuk." En hij lachte naar me. "Zijn we weer vrienden?" "Nou?" Hij keek erg bedenkelijk maar toen de glimlach rond zijn lippen breder werd wist ik dat hij niet meer boos op me was. "Zeg, ik geloof dat daar binnen in die tent iemand is die het eten moet betalen. Dus, als jullie dat geflikflooi willen staken dan kunnen we eindelijk gaan eten. Ik rammel van de honger." De sonore bas van Rob haalde ons uit onze liefelijke overpeinzingen. "Ja hoor, we komen al. Een momentje nog." Casper drukte me een kus op mijn lippen en vroeg of ik kleren van hem moest lenen. Aangezien ik in wielertenue vanmorgen verschenen was en dat spul nu aan de lijn hing, leek dat me wel handig. Ik weet niet of ik het al eerder gezegd heb maar volgens mij hebben de jongen en ik precies dezelfde maten. Zijn T-shirt, korte broek en ook zijn sokken pasten me in elk geval prima. Toen we uit de tent kwamen stond de rest van de 'familie' reeds te wachten. "Hè, hè," verzuchtten Rob. "Zeg, eh, broertje in wording," begon Casper, "het is niet netjes hoor om zomaar andere mensen te storen terwijl ze leuk bezig zijn." Ik kreeg een gigantisch rood hoofd en Julia barstte in lachen uit. Nijdig keek ik naar Casper. Wat bezielde hem! Casper ging echter onverdroten verder. "Ik stoor jou toch ook niet als jij 's nachts met Julia ligt te rommelen." "Jongeheer Van Egmond daar maak je een grote inschattingsfout. Tijdens de vakantie onthoud ik me altijd van de seksuele genoegens omdat ik als oudste van het stel een voorbeeldfunctie wil zijn voor die twee kleinere broertjes waarop ik geacht word te passen. En.." "Ja, ja," viel Tim hem in de reden, "dan heb je zeker altijd erg veel buikpijn dat je zo moet kreunen 's nachts." Ditmaal schoot iedereen in de lach en ook Rob schoot uit zijn rol. "Kom op stelletje rotzakken we gaan eten en de heer Waelbers betaalt, dus wil ik maar zeggen, geniet er van." Het werd een vrolijke maaltijd. Goed eten, goed drinken en een goede, luchthartige conversatie. Zoals ik die middag ook al had gemerkt, had het stel mij al helemaal ingesloten en beschouwden ze mij niet als een vreemde indringer maar als iemand die er gewoon bij hoorde. Terwijl wij genoten van het dessert begon een band te spelen en wij bleven dus maar gewoon op onze plek op het terras zitten. "Mag ik deze dans van je?" vroeg Julia terwijl ze mij haar hand aanbood. Rob was druk met Tim en Casper aan het praten en keek niet op of om toen wij de tafel verlieten. "Wordt Rob niet jaloers?" vroeg ik haar toen ze haar handen om me heen sloeg en met me begon te dansen. "Rob? Nee, die niet hoor. Jaloezie is een van de gevoelens die hij gelukkig niet kent. En bovendien weet hij wat hij aan mij heeft. Hij vertrouwt mij en ik hem." We dansten op het ene na het andere nummer en bij een slow nummer vroeg ze me of ik al vorderingen maakte met Casper. "Nee, nog niet echt. Vanmiddag heb ik hem voor het eerst gezegd dat ik van hem hield maar hij reageerde niet echt. Hij vond me leuk, dat was alles wat hij zei." "Nou ja, het is misschien een begin?" "Ja, maar wel een pover begin." "Vincent, geef hem wel de tijd. Hij is nog jong en wordt misschien met gevoelens geconfronteerd die hij nog nooit eerder heeft ervaren." "Dat weet ik en ik zal de tijd voor hem nemen, maak je maar geen zorgen. Ik houd van je broer en ik wil hem heel graag als vriend maar ik wil ook heel graag van hem horen dat hij van mij houdt! Kun je dat begrijpen?" "Natuurlijk. Dat wil toch iedereen graag horen dat er iemand is die van hem of haar houdt?" Ik had het idee dat ze me begreep. Toen het nummer afgelopen was, gingen we terug naar onze plaatsen. "En Rob, wil jij nu even met me dansen?" Ze schudde echter meteen daarna haar hoofd, wetende waarschijnlijk dat Rob niet wilde dansen, en ging zitten. Zaterdag 28 juli: Het liep al tegen een uur toen de band aankondigde het laatste nummer te zullen gaan spelen. Plotseling stond Casper voor me en vroeg: "Wil je met me dansen?" Natuurlijk wilde ik dat. Samen liepen we de 'dansvloer' (een betegeld, vrij gedeelte op het terras) op. Hij legde zijn armen rond mijn nek en ik de mijne rond zijn middel. Langzaam schuifelden we heen en weer onze lichamen dicht tegen elkaar aangedrukt. Het voelde zo ontzettend goed dat het leek alsof de tijd vloog. Veel te snel klonk het applaus van de toeschouwers en moest ik die lieve, zo goed aanvoelende jongen loslaten. "Zal ik een eindje met je meelopen?" "Ja, dat is goed." Dit keer liep hij met mij de heuvel op in de richting van mijn huisje. Halverwege stopte ik en draaide me naar hem toe. Ik nam zijn hoofd tussen mijn handen en kuste hem teder op zijn lippen. "Dank je wel Casper, voor deze geweldig mooie dag." "Jij ook bedankt Vincent want zonder jou was deze dag vast niet zo mooi geworden." Ik pakte zijn handen beet en zo bleven we nog een hele tijd staan. Toen liet ik hem los en wenste hem een goedenacht waarna we in een tegengestelde richting verder liepen. Ik draaide me niet meer om omdat ik bang was voor mijn eigen gevoelens. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2001 - deel 2

  DE TWEEDE WEEK Zaterdag 28 juli: Nog geheel in beslag genomen door de gebeurtenissen van de vorige dag kwam ik in mijn huisje aan. Meteen gaan slapen zou geen zin hebben, dan zou ik toch uren lang naar het plafond liggen te staren. Ik douchte me en ging in mijn badjas weer naar beneden. Uit mijn doosje met gebrachte CD's zocht ik een van mijn favoriete en deed deze in de CD-speler. Terwijl de stem van Udo Jürgens mijn oren bereikte, ging ik languit op de bank liggen. De volumeknop stond op zacht omdat ik wist dat in de huisjes naast de mijne kleine kinderen allang lagen te slapen. O ja, dat moest ik morgen niet vergeten. Ik moest Casper nog vragen of hij zondag met mij meeging naar de barbecue waarvoor ik uitgenodigd was. En bovendien moest ik de buren nog vragen hoe laat ze nou precies zouden gaan beginnen. De nummers zachtjes meezingend, dacht ik na over wat er gisteren allemaal gebeurd was. De lol die ik gehad had maar ook de onzekerheid die na een heftig moment in de tent met Casper bij mij had toegeslagen. Een ding was zeker: ik was heftig verliefd op de jongen en wilde dat hij ook van mij hield. Maar, kon ik dat afdwingen? Nee, zeker niet. Ik zou moeten wachten tot hij zover was. Hij was nog jong en waarschijnlijk nog erg onzeker. Langzamerhand zou ik hem voor mij moeten winnen maar ik wilde zo graag dat ik bang, echt bang was dat ik hem zou verliezen. Zo in gedachten verzonken, viel ik op de bank in slaap. Nog steeds moe en slaperig werd ik de volgende ochtend wakker. Eerst wist ik niet waardoor ik gewekt was maar toen ik de vier buurkindjes op het grasveld zag spelen en hun hoge stemmetjes hoorde, wist ik het. Ik richtte me langzaam op en bemerkte dat ik een gigantische hoofdpijn had. Ik sliep ook veel te slecht de laatste tijd. De eerste dagen was ik steeds erg vroeg wakker geworden hier en de laatste dagen had ik te veel liggen denken en prakkiseren. Ik zette de benen naast de bank en verplaatste me in een zithouding. Auw, dat deed zeer. Reusachtige steken van pijn denderden door mijn hoofd. God, het leek wel of ik een kater had! En toch had ik gisteren niet te veel gedronken. Echt niet! Ik ben een matige alcoholgebruiker, dat durf ik gerust van mezelf te zeggen. De laatste keer dat ik me echt klem had gedronken was geweest op de dag dat ik Peter de deur had uitgetrapt. Toen had ik ondanks al mijn psychologische kennis geen andere uitweg geweten dan de fles. Een paar dagen was ik niet aanspreekbaar geweest maar nadat ik me eenmaal weer bijeengeraapt had, was het niet meer voorgekomen. Plotseling leek het huisje te trillen en met van schrik opengesperde ogen keek ik dan ook naar het raam. Het breed glimlachende gezicht van Casper keek me aan. De idioot had een gigantische roffel op het glas gegeven. Moeizaam stond ik op en slenterde naar de deur. "Zoooo, jij ziet er florissant uit vanmorgen?" begroette hij me. Ik mompelde iets onverstaanbaars terug en liet me in een stoel ploffen. "Te veel gedronken?" "Nee, jongen dat doe ik niet. Ik weet me in te houden op dat gebied." "Slecht geslapen?" Ik knikte en hij vroeg niet verder. Hij liep naar de keuken toe en rommelde wat in de kastjes en kwam even later terug met een paracetamol in een glas water. "Volgens mij heb je koppijn, dus als je dit nou eerst eens opdrinkt, je daarna lekker gaat douchen, dan zet ik ondertussen koffie en maak ik wat te eten voor je klaar." Verbaasd over zoveel slagvaardigheid keek ik hem aan. "Toe dan, drink op!" beval hij me. Ik schudde het glas even om en slikte de inhoud naar binnen. Gadverdamme, dat spul smaakt altijd zo smerig. Maar in elk geval beter dan proberen zo'n pil in zijn geheel door te slikken en het risico te lopen dat ie ergens in je keel blijft steken. Ik volgde zijn raadgevingen op en begaf me naar boven. Het water van de douche friste me in elk geval lekker op en nadat ik me geschoren had, stak ik me in mijn slaapkamer in de kleren. Een onderbroek, sokken, donkerblauw T-shirt en een kakikleurige short. Even een blik in de spiegel en ik vond dat ik er best mee door kon. Alleen die dikke rimpel boven mijn ogen moest ik nog zien kwijt te raken. Ik oefende eventjes maar veel trekken met het gezicht maakte dat ik mijn hoofdpijn duidelijker voelde dus ik het liet het maar voor wat het was. Ik liep de trap af naar beneden en rook de koffie al. Casper was echter nergens te bekennen. Op het terras stonden twee bekers met koffie ingeschonken en vier gesmeerde boterhammen. Dacht hij nou echt dat ik zoveel at? Of had hij voor ons beiden gesmeerd? Van de zijkant van het huisje hoorde ik stemmen en aangezien ik ook Caspers stem meende te herkennen ging ik even poolshoogte nemen. Op kousenvoeten liep ik de hoek om en zag de 'verlegen' Casper daar praten met mijn buren. "Goedemorgen buurman. Lang niet gezien zeg," nam Petra het woord. "Nee, heb het druk gehad. Zelfs in mijn vakantie," verontschuldigde ik mij. "Ja, dat zien we," zei de andere vrouw die geloof ik Herma heette. En hierbij bekeek ze Casper van top tot teen. Het ongeschoren gezicht van de jongen (hetgeen hem echt heel goed stond) begon iets te blozen onder al deze aandacht. "Ik neem aan dat je het niet erg vindt," ging ze verder, "maar we hebben Casper ook gevraagd voor morgenavond." Nou ja, geen probleem, dat scheelde mij in elk geval het vragen. "Nee, hoor, geen enkel probleem. Maar weet wel dat hij een grote eter is hoor. Hij eet je de oren van het hoofd." Een stomp beukte in op mijn bovenarm. "Hoe laat beginnen jullie morgen?" Petra zei dat ze om vijf uur al wilden beginnen vanwege de kinderen. "Okay, Casper en ik zullen er zijn. Ik zal hem overdag wat bijvoeren zodat hij zich enigszins kan inhouden." Een tweede dreun ontliep ik doordat ik me snel uit de voeten maakte terwijl ik haastig afscheid nam. Casper rende achter me aan. Het gelach van de buren schalde over het terrein. Bij ons eigen terras ging ik snel in een stoel zitten en toen Casper op me af kwam zei ik dat ik zielig was vanwege mijn hoofdpijn en dat hij me niet meer mocht slaan. "Okay, zielenpiet, voor deze keer dan maar een volgende keer kom je er niet zo genadig af." "Ik kan wel zien dat je bij het maken van het ontbijt bij je zelf afgerekend hebt," ging ik verder met plagen. "Hoezo?" "Je denkt toch niet dat ik vier boterhammen op kan hè?" Hij haalde zijn schouders op. "Nou, dan eet ik de rest wel op hoor. Ik heb er tenslotte nog maar vier achter mijn kiezen." En met een brede lach om zijn snuit keek hij me aan. Wow, onvoorstelbaar wat een eetlust had die knaap. Het smaakte hem zo te zien goed en ook ik liet mij het ontbijt goed smaken. Terwijl we aten nam ik hem goed in me op. Hij droeg een kortgeknipte spijkerbroek en een rood T-shirt. "Wat gaan we doen vandaag?" "Ik wou je meenemen langs de Geul, als je tenminste kunt vanwege je hoofdpijn?" zei hij bezorgd. "Tuurlijk wel man. Ik ben geen invalide!" Het was er te snel uitgekomen en niet zo bedoeld. "Sorry, dat had ik niet moeten zeggen." "Het geeft niet Vincent." "Natuurlijk wel. Ik moet ook rekening houden met jouw gevoelens." Ik voelde me een vreselijke sufferd. Zo'n woord lag natuurlijk heel gevoelig bij hem vanwege zijn moeder. En ik was dat even helemaal vergeten. In gedachten sloeg ik me voor mijn hoofd. Niet in het echt natuurlijk want ik had al koppijn genoeg. Nadat we een tweede ronde koffie hadden genomen, ruimden we de boel op en pakte Casper zijn rugzak in met een aantal spullen uit mijn koelkast. Natuurlijk had hij wel eerst gevraagd en ik had hem gezegd dat hij zijn gang maar moest gaan. Al snel liepen we de holle weg vlakbij het huisje af naar het Geuldal, daar gingen we in zuidelijke richting langs de oever van het riviertje. Onderweg wees Casper me op allerlei bloemen en struiken en ik was echt verbaasd over zijn grote kennis hiervan. Op de basisschool had ik ook ooit wel eens het verschil tussen een kastanje en een beuk geleerd maar die gegevens was ik allang weer kwijtgeraakt. Echt op dat gebied ben ik een NUL! "Hoe weet je dat toch allemaal," vroeg ik hem. "Heb je een gidsje gekocht of zo?" "Nee, joh, mijn pa was vroeger onze gids en zijn kennis is nog veel groter dan de mijne. Hij is op dat gebied echt een wandelende encyclopedie." Nadat we lange tijd gelopen hadden stopte Casper en zette hij zijn rugzak op de grond. "Zo en nu eerst even wat verfrissing," zuchtte hij. Hij ging in het gras zitten en ontdeed zich van zijn schoenen en sokken. Ook zijn T-shirt trok hij uit en blootsvoets stapte hij in het water van de Geul. "Kom je ook?" Natuurlijk kwam ik ook. Het was bloedheet en de koele aanlokkelijkheid van de rivier trok ook mij naar zich toe. Al snel liep ik ook door het water te banjeren. Casper liep een eindje voor me maar wachtte eventjes op mij. Toen ik vlakbij hem was, overviel me ineens een speels idee. Met mijn schouder bonkte ik tegen de zijne aan en omdat hij dit niet verwacht had, tuimelde hij achterover in het water. Zelf viel ik echter ook om omdat ik duidelijk te veel kracht had gezet. Casper ging helemaal onder en toen hij boven kwam, streek hij eerst zijn haren weer goed. "IJdeltuit,"riep ik hem toe. Hij lachte en sprong boven op me om mij onder water te duwen. Proestend kwam ik weer boven en sloeg mijn armen om hem heen als was hij mijn reddingsboei. Zittend in het water trok ik hem stevig tegen me aan. Ik legde mijn linkerhand achter zijn hoofd en drukte plots mijn lippen op die van hem. Toen mijn tong zijn lippen beroerde, weken ze uiteen en vond mijn tong de zijne. Een heerlijke, lome tongzoen volgde. Toen we elkaar loslieten, hapten we beiden naar adem. "Wow," verzuchtte ik. "Wow," kwam het van zijn lippen. "Dat was goed man!" En meteen drukte hij zijn lippen opnieuw op de mijne. Dit keer gleed zijn tong in mijn mondholte naar binnen. Onze tongen duelleerden nog een keer met elkaar en ik ervaarde het als een vreselijk heet en geil moment. Toen hij me losliet slaakten we beiden opnieuw een kreet van verrukking. Casper ging staan en trok me overeind. Hand in hand liepen we terug naar de plaats waar onze kleren lagen. Op de oever, trokken we onze broeken uit en legden deze te drogen op een struik. Casper zat gehurkt bij zijn rugzak en ik zette me achter hem neer. Met mijn handen streelde ik over zijn behaarde,gewelfde borst en ik hoorde hoe dit een diepe zucht aan hem ontlokte. Ik glimlachte en ging verder met mijn liefkozingen. Ik bespeelde zijn tepeltjes en opnieuw kreunde hij. Dit keer niet zachtjes maar ongeremd. Mijn handen gleden naar beneden over zijn strakke buikspieren tot bij zijn navel. Opnieuw een kreun en toen ik het spoor van zijn lichaamsbeharing naar zijn natte slip volgde maakte hij opnieuw geluid. Mijn handen gleden over zijn slip en bevoelden zijn handelswaar. Wow, nu was ik onder de indruk. Ik had het natuurlijk al wel eerder gezien, we hadden samen gedoucht tenslotte, maar het nog nooit onder handen gehad. Zijn pik was keihard en in mijn ogen erg groot. Ik schatte hem zeker zo'n 18 centimeter. En dat was toch duidelijk groter dan de 16 die ik heb. Zijn ballen voelden groot en zwaar aan. Zijn lijf rustte tegen het mijne en zijn hoofd lag in zijn nek. Toen hij zijn gezicht naar me toedraaide, tongden we elkaar voor de derde keer. "Ik hou van je Casper!" "Ja, dat weet ik Vincent." Hij draaide zich naar me om en gaf me een klein kusje op de mond. "Maar ik heb honger, jij ook?" "Ik wel, maar hoe jij nu alweer honger kunt hebben is mij een grote vraag, jongen!" Hij lachte en zocht in zijn rugzak naar ons eten. In stilte aten we onze boterhammen, ik 2 en hij 4. Daarna dronken we wat en strekten ons toen languit in de zon uit. Het was een tijdlang stil totdat hij de stilte met een vraag verbrak. "Wat betekent 'houden van' voor jou?" Een moeilijke vraag maar niet een waar ik geen antwoord op wist. "Voor mij betekent het dat je samen met iemand anders door het leven wilt gaan. Dat je met diegene lief en leed wilt delen. Jouw lief en leed maar ook dat van die ander. Dat je er voor elkaar wilt zijn." "En seks, welke rol speelt seks daarbij?" "Seks vormt daarvan een onderdeel maar volgens mij niet het hoofdbestanddeel. Voor mij komen vriendschap en het delen op de eerste plaats. Bovendien zou seks, denk ik, meer moeten zijn dan alleen maar lustbeleving. Seks is het ultieme samen delen. Het delen van elkaars lichaam, het delen van elkaars genoegens." Ik keek hem aan en zag de serieuze blik in zijn ogen. "Wat hadden jij en Peter?" Een tijdje bleef het stil tussen ons. Ja, wat hadden Peter en ik eigenlijk gehad. Een vraag die ik mezelf nadat het misgegaan was wel duizenden keren had gesteld. "Peter en ik hadden goede seks, maar duidelijk zonder de lading die ik er zo-even aan gegeven heb. Het was pure lust, in elk geval van zijn kant. Ik heb jaren het idee gehad dat we echt iets deelden samen maar alles kwam van mijn kant. Ik deelde en hij consumeerde. Ik werd een half en hij anderhalf. Zo was het." Hij leunde naar me toe en aaide me over mijn haren. "Het moet echt heel vreselijk voor je geweest zijn!" zei hij. Ja, hij had gelijk. Het was vreselijk geweest. Te ontdekken dat een ander niet de jouwe is, is een vreselijke ervaring. Eentje die ik nooit meer wilde meemaken. Ik glimlachte naar hem, pakte zijn hand beet en kuste die. "En jij, ben jij echt een ijdeltuit?" "Hoe bedoel je?" "Zoals ik het zeg. In het zwembad zag ik het ook al." "Wat?" "Iedere keer als je boven water komt, is het eerste wat je doet je haar in model brengen." Hij lachte luid. "Ja, natuurlijk, ik moet er toch een beetje knap uitzien. Anders versier ik nooit iemand." Nu lachte ik ook. "Ja, je kunt best wel zeggen dat ik ijdel ben. Ik ben trots op mijn lijf en wil dat graag mooi houden. Ga een paar keer in de week naar een sportschool om te trainen en fiets en doe ook nog wat aan hardlopen. En dat alles leidt tot dit prachtige resultaat." Hij ging staan en showde uitbundig zijn spieren aan me. Geen overdadige massa's zoals een bodybuilder, gelukkig niet, maar het zag er goed uit. "Ja hoor Casper, indrukwekkend." "Maar zijn niet alle homo's ijdel? Jij toch ook wel?" Ik knikte, natuurlijk lette ik er ook wel op hoe ik eruit zag. Ook ik deed veel aan sport en trainde mijn lichaam goed. Je moet toch wat! Toen de zon ons en onze kleren grotendeels opgedroogd had, gingen we verder. We liepen nog een poosje langs de Geul en verlieten toen de stroom om door de bossen terug te keren naar mijn huisje. Het was al zes uur geweest toen we daar aankwamen. "Zal ik wat te eten klaarmaken?" "Nee joh, doe voor mij geen moeite. Ik moet straks nog uit eten." "Hoezo?" "Mijn ouders zijn gisteren aangekomen in Epen en logeren in 'Ons Krijtland'. Vanavond zijn wij uitgenodigd om te komen eten." Eigenlijk had ik toen verwacht dat hij mij zou uitnodigen maar kennelijk hoorde ik niet tot de door hem genoemde 'wij' want een invitatie bleef uit. Het enige dat ik wist uit te brengen was. "Okay." Casper kwam op me toe gelopen en sloeg zijn armen om mijn middel heen. Hij trok me dicht naar zich toe en zijn lippen beroerden de mijne. In no time leken we beiden weer in vuur en vlam te staan. We tongden elkaar heftig en vol van passie. Toen we elkaar eindelijk loslieten zei hij dat hij moest gaan. "Vergeet je niet morgen op tijd te komen voor de barbecue?" "Nee, ik denk dat ik zo net na het middageten al kom. Vind je dat goed?" Natuurlijk vond ik dat goed. Ik knikte en speels kneep ik hem even in zijn billen. Hij lachte en gaf me een kusje op mijn voorhoofd. "Weet je, dat zo'n ongeschoren gezicht je heel goed staat?" "Ja, vind je echt?" "Ja, heel stoer en sexy." En nogmaals kneep ik hem in zijn billen. "Ouwe, viezerik," zei hij. "Ik ga maar gauw weg voor je nog wilde ideeën krijgt." Een kus op het puntje van mijn neus en toen liep hij weg. Bij de deur draaide hij zich om en wierp me nog een kushandje toe. "Doei, tot morgen." "Tot morgen." En de deur viel achter hem dicht. Hij stak voor het raam nog zijn hand op en ik zwaaide terug. Toen was het ineens echt heel stil. Alleen niet in mijn hoofd. Allerlei onrustige gevoelens bevlogen me. Waarom had hij mij niet uitgenodigd? Hoorde ik ineens niet meer bij het groepje? Lamgeslagen zat ik op de bank totdat ik mezelf hard toesprak en zei dat ik niet moest zitten zeuren. Ik was EEN vriend van Casper en nog steeds niet ZIJN vriend. Ik was dan wel tot over mijn oren verliefd op hem maar had dat van hem nog niet mogen horen. Dus… wat zat ik te mekkeren. Ik stond op en liep de keuken in om eten voor mezelf klaar te maken. Net toen ik de warme pan op tafel zette, werd er geklopt. Ik deed open en Julia stond hijgend op de stoep en liep meteen door naar binnen. "Heeft Casper je niet uitgenodigd of had je andere plannen voor vanavond dat je niet kon!" Ik begreep de vraag meteen en antwoordde naar eerlijkheid. "De lul!" Boos liep ze heen en weer door de kamer. "Dan nodig ik je hierbij uit om als een vriend van mij mee te gaan!" "Nee, Julia. Dat is heel lief bedoeld van je maar ik denk niet dat het goed zou zijn." "Hoezo niet. Hij had je moeten uitnodigen! Je trekt al bijna de hele week met hem en ons op en dan sluit hij je voor dit uit! Dat is toch belachelijk! Gewoon niet eerlijk!" Ik pakte haar bij haar schouders beet en probeerde haar wat te kalmeren. "Ik begrijp je en heb me zelf ook buitengesloten gevoeld toen ik een uitnodiging verwachtte en die niet kwam. Maar het is zijn keuze Julia en die moet ik respecteren. Ook al voel ik me er rot onder. Meegaan als een vriend van jou zou kunnen maar Casper een rotavond bezorgen en dat wil ik absoluut niet. Hij zou zich vreselijk opgelaten voelen." "Hij is een zak. Punt uit." Haar gezicht was rood en tranen blonken in haar ogen. Gut, wou ze echt zo graag dat Casper en ik een stel werden? Ze koos partij voor mij en niet voor haar eigen broer. Ze legde haar hoofd tegen mijn borst en begon zachtjes te huilen. "Oh Vincent," snikte ze, "het is allemaal zo moeilijk. Ik ben zo bang dat hij niet de juiste keuzes maakt dat ik ze als het ware voor hem wil maken en ik weet dat het niet goed is maar toch…" Ik begreep haar volkomen. Ja, ze wilde inderdaad dat Casper en ik een stel werden. "Hé, stop met huilen. Je hele make-up loopt zo door." Ze lachte naar me. "Ja, ik ben misschien de sufferd maar hij is een zak, een lamstraal, een dikke lul!" Ze was nog steeds boos op Casper en ik hoopte van harte voor hem dat hij niet tegenover Julia zou zitten aan tafel want anders… "Rustig nou maar. Ga nu gezellig uit eten met je ouders en de rest en geniet ervan. Ik vermaak me hier uitstekend alhoewel ik mijn eten wel even moet opwarmen." Ze lachte en veegde haar tranen weg. "Je hebt gelijk. Ik ga plezier maken en hoop van harte dat Casper je vreselijk zal missen." "Dat is een goeie!" "Zeg, Vincent?" "Ja?" "Mag ik misschien je mobiele nummer voor als ik je ooit eens wil bereiken?" Ik had daar geen problemen mee en schreef het nummer voor haar op terwijl zij het hare voor mij opschreef. Nadat ze weg was gegaan, warmde ik eerst mijn eten op en daarna genoot ik van mijn vrijgezellenmaaltijd. Die avond maakte ik het niet laat. Al om tien uur zocht ik mijn bed op met het vaste voornemen om eens een echt goede nacht te beleven. Een nacht met veel slaap. Zondag 29 juli: Het was me eindelijk eens gelukt. De hele nacht had ik zonder ook maar een keer wakker te worden geslapen. Waarschijnlijk het gevolg van de enerverende dag van gisteren. De gezonde buitenlucht, de heerlijke kussen van Casper en een goede maaltijd, zij het in mijn eentje. Vandaag zou ik echter niet alleen hoeven te eten. Om negen uur stapte ik mijn bed uit en maakte ik een ontbijt klaar. Terwijl ik nog druk bezig was met het eten, bliepte mijn gsm. "Waelbers." "Hi Vince, hoe is het met je?" Ik geloof dat ik verteld heb dat ik anders dan mijn opa geen familie gekend heb maar dat is iets bezijden de waarheid. Toen ik 22 was, overleed mijn opa en op zijn begrafenis ontmoette ik zijn zus. Eigenlijk een oud-tante van mij dus. Ze was veel jonger geweest dan mijn opa en ik was absoluut niet op de hoogte van haar bestaan. Toen we als enige familieleden na de begrafenis achter de bekende tafel voor de condoleance zaten, raakten we aan de praat. Ze begreep mijn verbazing en vertelde me dat haar broer haar levenshouding nooit had kunnen accepteren. Hij was altijd een keurige heer geweest en zij een avonturierster. Natuurlijk was ik benieuwd naar haar en zo zaten we nog dezelfde avond samen ergens te dineren. Ik vroeg haar honderduit. Natuurlijk over mijn ouders maar ook over andere familieleden. En eigenlijk was ik dolblij dat ik toch nog familie had. Emma, zoals ik haar mocht noemen, was echt een globetrotter. Ze had een huis in Amsterdam maar het grootste gedeelte van haar leven had ze over de hele wereld gezworven. Echt een heel bijzonder type. Maar ook ontzettend gaaf. En af en toe, als ze weer eens in Nederland was, belde ze me op. En zo ook deze zondagochtend dus. "Hé, Tante Emma," zei ik plagerig want ik wist dat ze geen tante genoemd wilde worden, "bent u weer eens in het vaderland?" "Ja jongen, je oude tante is weer eens op haar nest geland." Een gesprek met Emma is niet zo een, twee, drie voorbij en het duurde dan ook geruime tijd voor we het gesprek beëindigden met de afspraak dat we elkaar de komende tijd zeker nog eens zouden bezoeken. Met een brede lach om mijn mond legde ik de telefoon weer weg maar meteen rinkelde het ding opnieuw. Shit, zo zou ik nooit mijn kleren aan krijgen. "Waelbers," meldde ik me. "Goedemorgen meneer Waelbers u spreekt met Loes van Egmond." Ik bleef stil aangezien er geen belletje bij mij ging rinkelen maar toen ze verklaarde dat ze de moeder van Casper was ging het licht bij mij aan. "Goedemorgen mevrouw, hoe maakt u het," reageerde ik beleefd. Om het gesprek even kort samen te vatten kwam het erop neer dat ze me uitnodigde voor de koffie in haar hotel. Ik stemde hiermee in en zei dat ik er binnen een uurtje zou zijn. Ze bedankte me hartelijk en verbrak de verbinding. Toen was het snel douchen, aankleden en wegwezen. Ik liep de holle weg af naar het dal en toen in de richting van het dorp. Vlak bij de Dorphof zag ik bij een boerderij op een bordje staan dat er honing te koop was en ik nam me voor daar eens langs te gaan voor ik naar huis zou rijden aan het einde van de week. Ik liep de Dorphof op en liep zo tussen de weilanden door in de richting van het hotel. Via de Steenbergerweg kwam ik uiteindelijk uit bij 'Ons Krijtland'. Ik meldde me netjes bij de receptie en kreeg te horen dat de familie Van Egmond een kamer had op de eerste verdieping, nummer 10. Via de trappen ging ik naar boven en had al snel de bewuste kamer gevonden. Klop, klop. "Binnen." Op deze uitnodiging opende ik de deur en stapte de ruim ogende kamer binnen. Bij het raam zat een kleine vrouw in een rolstoel. De zon in haar rug. Ik liep op haar toe en gaf haar een hand. Haar gestalte deed me aan Julia denken. Waar Casper lang en rijzig was, was Julia klein en ook haar moeder dus. In het gezicht herkende ik echter duidelijk tekenen van beide kinderen. "Vincent Waelbers," stelde ik me voor. Ook zij noemde haar naam en wees me een stoel aan. "Wilt u koffie?" "Graag, mevrouw." "Zeg, ik weet dat ik veel ouder ben dan u maar voor een gesprek vind ik het veel fijner als we gewoon je en jou zeggen. Wat vindt u daarvan?" Ik was een voorstander. Terwijl we van onze koffie nipten was het geladen stil. Ik gedachten vroeg ik me af wat ze van me wilde. Waarom had ze me uitgenodigd? Maar al snel leerde ik dat Loes van Egmond niet een vrouw is die lang om de hete brij heen draait. "Vincent, van Julia heb ik begrepen dat jij en Casper goed met elkaar over weg kunnen." Ik knikte, ja zo zou je het wel kunnen noemen. "Bovendien had ze me al eerder, via de telefoon, laten weten dat er schijnbaar iets of iemand was die een heel goede invloed had op onze zoon." Ik kende het verhaal van Julia en knikte instemmend. "Gisteravond heb ik lang met Julia gepraat en ik weet dat jij het serieus meent met Casper. En daar ben ik heel blij om. Ik ken je niet maar via Julia ken ik je eigenlijk ook weer wel." Ik begreep wat ze bedoelde. "Kan jij mijn zoon gelukkig maken?" De vraag kwam niet onverwachts. De moederliefde sprak uit haar ogen en dit was hetgeen ze wilde weten. Bewust antwoordde ik niet maar keek haar alleen maar recht in de ogen. Niet dat ik haar wilde uitdagen of zo maar ik wilde me geheel en al voor haar openstellen. Beiden deden we er het zwijgen toe en na een stilte die zeker vijf minuten duurde zei ze: "Dank je wel dat je me zoveel van je zelf hebt laten zien." "Geen dank. Ik wist gewoon dat woorden tekort zouden schieten. Soms is het beter om dingen niet in woorden te zeggen en ik had het gevoel dat dit zo'n moment was." Ze glimlachte naar me. In stilte dronken we onze koffie op en daarna vroeg ze me of ik nog wat wilde. Ik had wel zin in nog een kopje en ze belde met de room service. "Vincent, gisteren heb ik ook met eigen ogen gezien dat Casper veranderd is. Hij is niet meer zo teruggetrokken maar hij is nog lang niet helemaal zich zelf. Ik weet dat je van hem houdt maar neem van mij aan dat hij zich niet zo snel gewonnen zal geven. Hem veroveren zal tijd kosten en ik hoop dat je hem dat wilt geven." En daar kwam dus ineens mijn probleem op tafel te liggen. Wilde ik hem die tijd geven? Had ik zoveel tijd? "Ik hoop echt dat het niet te lang zal duren want ik weet niet of ik wel zolang kan wachten. Al een paar keer heb ik hem verteld dat ik van hem houd maar steeds kreeg ik niet eenzelfde reactie terug. Ik begrijp nu dat het moeilijk zal zijn om hem zover te krijgen dat hij ook zegt 'ik hou van je' maar weet niet hoelang ik kan wachten." "Ik begrijp je." En in haar meelevende ogen zag ik dat ze me inderdaad volledig begreep. "Je bent gekwetst geweest en wilt nu heel graag zekerheid. Zekerheid voordat je verder met hem gaat." "Ja," voordat ik wist wat ik deed stortte ik mijn hart helemaal bij haar uit, "ik wil van hem horen dat hij van me houdt voordat ik een seksuele relatie met hem aanga. Wat ouwehoeren, wat zoenen en zo vind ik prima maar voordat ik die laatste stap zet, moet ik het gewoon van hem gehoord hebben. Ik ben al 28 en voor mijn gevoel heb ik gewoon niet meer de tijd om tijd te verspillen aan een spel waaruit ik uiteindelijk weer als verliezer naar voren zou kunnen komen. Ik wil dat ook niet weer! Als je verliefd bent geweest, en dat was ik in mijn vorige relatie in het begin, doet het zo'n pijn als je merkt dat de ander niet van jou houdt!" Ze knikte en pakte mijn beide handen beet. "Ik kan me dat heel goed voorstellen, Vincent. En daarom hoop ik voor jou dat Casper je spoedig zal vertellen dat hij van je houdt. Echt!" Ik lachte naar haar en zij naar mij. Een kelner kwam binnen met de koffie en nadat hij de kamer weer verlaten had, praatten we verder over allerlei zaken. Vakantie, Epen, politiek, noem maar op. Vele dingen waren onze gesprekstof. Uiteindelijk stapte ik op nadat ik haar hartelijk bedankt had voor de uitnodiging en de koffie. "Nee, Vincent ik moet jou bedanken. Jij kwam op bezoek bij een jou volkomen onbekende oude vrouw en liet je ook nog eens kennen zoals je bent. Daarvoor ben ik je heel dankbaar." We schudden elkaar de hand en ik vertrok. Maar dat was niet de enige Van Egmond die ik die ochtend, nee het was ondertussen al middag geworden, zou treffen. Toen ik de treden van de trap voor het hotel afliep kwam een oudere man juist naar boven gelopen. Onmiskenbaar de vader van Casper. Een grote man, met spierwit haar, maar precies dezelfde oogopslag, neus en karaktervolle kin als zijn zoon. Ik groette hem terwijl ik hem voorbijliep maar beneden aangekomen draaide ik me om omdat ik het gevoel had dat iemand me aankeek. Je weet wel, zo'n prikkend gevoel in je rug. Van Egmond keek me inderdaad aan en kwam toen langzaam de trap weer afgelopen. "Ben jij misschien …" hij zocht naar mijn naam en daarom kwam ik hem tegemoet. "Ja, ik ben Vincent Waelbers en u bent ongetwijfeld de vader van Casper." "Duidelijk te zien?" "Zeer zeker!" "Is het goed dat ik een eindje met je meeloop?" Hij zag er voor zijn leeftijd, ik schatte hem op duidelijk meer dan de 50 van zijn vrouw, behoorlijk vief uit. En ik zei dat dat geen probleem was. Samen staken we de straat over en liepen het pad naar beneden af in de richting van het dal. Tijdens het wandelen viel het me op dat ik degene was die praatte. Kwam er al iets over zijn lippen dan was dat meestel een erg kort antwoord. Een tijdlang liepen we zelfs in stilzwijgen naast elkaar. Bij de Hofstede aangekomen liepen we in de richting van de Volmolen. En daar op bij de splitsing van wegen vroeg hij me: "Heb je even tijd om met mij wat te praten?" Ik had alle tijd. "Ja, natuurlijk wel." Van Egmond ging op het bankje zitten en ik zette me naast hem neer. Ik hoorde zijn ademhaling piepen en vroeg me bezorgd af of ik niet te snel voor hem gelopen had. "Neem me niet kwalijk dat ik zo stil was onderweg, maar lopen en praten tegelijk lukt niet meer zo goed op mijn leeftijd. Vroeger praatte ik de wandelingen met mijn vrouw en kinderen altijd helemaal vol." "Ja, Caper vertelde me dat. En hij heeft er ontzettend veel van opgestoken." Ik dacht terug aan de grote kennis die hij gisteren tijdens onze wandeling ten toon had gespreid. "Echt?" Ik knikte. "Daar ben ik blij om. Als je als ouder daar zo loopt en vertelt over de wonderen van de schepping heb je echt het idee dat je in de ruimte staat te kletsen en dat niemand naar je luistert. Maar gelukkig heeft hij er dus wel wat van opgestoken." "Zeer zeker, hij heeft een kennis die de mijne ver te bovengaat. Echt heel indrukwekkend. En is er maar wat trots op dat u hem dat heeft bijgebracht." "Raar, eigenlijk dat je dat dan van een derde moet horen." Ja, maar is dat niet vaak zo. Ook in mijn praktijk kwam ik dat vaak tegen. Problemen tussen ouders en kinderen worden vaak aangekaart niet door de betrokkenen zelf maar door een derde. Er is altijd iemand, en vaak een psychiater, die zeggen moet wat er moet gaan gebeuren. "Maar daarover wilde ik niet me je praten. Van mijn vrouw en Julia heb ik begrepen, ook weer niet van mijn zoon," hij lachte zachtjes, "dat jij erg op hem gesteld bent. Dat je zelfs serieuze plannen met hem hebt." Ik knikte en keek hem aan. Waar wilde hij heen? "Je zult het moeilijk krijgen mijn jongen!" Ik was verbaasd en liet hem dat ook duidelijk blijken. Een glimlach brak rond zijn lippen door en hij ging verder. "Maar ik denk dat je dat zelf ook al wel door hebt. Je houdt mij niet voor de gek!" "Ja, ik weet het." "Julia is qua innerlijk precies haar moeder en Casper heeft heel veel van mij weg. Ik ben 10 jaar ouder dan mijn vrouw en toen ik 40 was ben ik pas met haar getrouwd. Ik kende haar al vanaf dat ik 28 was. Ze was, en is nog steeds, prachtig om te zien. Zij was van het eerste moment af verliefd op mij maar ik wist niet wat dat was. Verliefd? Voor mij was er wel iets maar ik wist niet wat. Bovendien had ik grote moeite om me te binden. Ik was absoluut geen losbol hoor maar om nou meteen de verantwoordelijkheid voor een tweede figuur en ook eventueel nog kinderen op me te nemen. Nee, ik twijfelde voornamelijk aan mezelf. Was het mogelijk dat een ander van me hield? Was ik dan bijzonder? Al dat soort dingen speelden door mijn hoofd en maakten het me steeds moeilijker. Uiteindelijk was het Loes die me voor de keus stelde of instemmen met een huwelijk of een definitief einde aan onze relatie. Tien dagen kreeg ik de tijd van haar en je mag gerust weten dat die dagen de beroerdste uit mijn leven zijn geweest. Ik kon aan niets anders meer denken dan die vraag. Ik meldde me ziek op mijn werk en was ook echt ziek. Ziek van mijn eigen besluiteloosheid, ziek van, voor mij dan, die onmogelijke keuze! Ik vertel je dit in vertrouwen en je moet me beloven dat je het nooit verder zult vertellen!" Hij keek me doordringend aan en wachtte op een antwoord. "Okay, ik weet wat vertrouwelijkheid is en zal het nooit verder vertellen." "Goed, ik loste het probleem op de allerlaatste avond op met een dobbelsteen." Verbaasd keek ik hem aan. Maar tegelijkertijd begreep ik hem ook. Soms zijn er dingen waarover je gewoon niet in redelijkheid kunt beslissen. "Even was het huwelijk, oneven de andere optie. Het werd een prachtige zes. Ik ben naar Loes toegegaan en heel snel daarna zijn we getrouwd. En nooit, echt nooit heb ik spijt gehad van die beslissing. Ik ben gewoon heel slecht in dat soort keuzes. Twee opties zijn mij er gewoon te weinig. Maar ik kon me ook heel goed voorstellen dat zij iets definitiefs wilde. Ik heb het haar ook nooit kwalijk genomen dat ze mij tot een keuze dwong. Ik heb dat gewoon nodig. En aangezien mijn zoon op mij lijkt, waarschuw ik je maar alvast. Casper is ook niet goed in het maken van keuzes. Voor hem is er tussen zwart en wit nog een heel scala van kleuren. Enerzijds is dat een prachtige manier van leven maar sommige mensen, en jij bent daar denk ik zeker te weten een van, kunnen daar op bepaalde momenten niet mee uit de voeten. Ik weet dat jij op zoek bent naar zekerheid, vastigheid." Waren al die Van Egmonds begiftigd met speciale gaven? "En dat zijn dingen waar Casper wellicht nog niet aan toe is. Begrijp je wat ik bedoel?" "Ja, ik begrijp het volkomen maar begrijpt u ook mijn kant van de zaak?" "Nee," luidde zijn antwoord. "Ik weet te weinig van je om dat te doorzien maar als je het wilt, vertel me over jezelf!" En daar ging ik. Opnieuw deed ik iemand het verhaal van mijn leven. Eerst zoon en nu vader Van Egmond. Hij liet me praten en handgebaren maken om mijn woorden kracht bij te zetten. Ik ging weer helemaal op in het gebeurde en merkte dat ik weer opnieuw geroerd raakte. Ik schaamde me er niet voor en liet de tranen de vrije loop. "Dat is niet mis, jongen, wat er allemaal met jou gebeurd is. En nu begrijp ik ook waarom. Nu weet ik gewoon dat jullie het heel moeilijk zullen gaan krijgen. Eigenlijk te moeilijk. Twee personen die beiden op zoek zijn naar iets geheel anders en misschien toch ook wel hetzelfde. Maar, weet ook dat niets onmogelijk is." Hij legde zijn hand op mijn schouder en zei dat hij terug moest gaan. "De lunch wacht op me." Plotseling bemerkte ik iets vertrouwds in zijn manier van spreken en de manier waarop hij dingen zei. "Mag ik je nog wat vragen?" Hij knikte. "Wat is je beroep?" "Ik ben hoogleraar klinische psychologie." Ik wist het, ik had het kunnen weten. "Ben u dé professor Van Egmond?" Onwillekeurig was ik weer terug gevallen op 'u'. Met ogen vol van respect keek ik naar hem op. Hij knikte opnieuw. Wow, deze man was een autoriteit op zijn vakgebied en thuis had ik diverse boeken van hem staan. Niet altijd kon ik zijn theorieën volgen maar hij was gewoon ontzettend goed. Toen ik weer in staat was om een redelijke zin te formeren vertelde ik hem dat ik psycholoog was. "Ja, ik geloof dat ik dat gehoord heb van Julia of van Casper. En daarom wil ik ook dat jij vast blijft houden aan het onmogelijke. Jij moet weten dat het onmogelijke mogelijk kan worden." Hij stond op en reikte me zijn hand. "Vincent ik zeg geen vaarwel maar tot ziens!" Toen ik zijn hand aannam sloot hij zijn tweede erover heen. Een warm gebaar dat mij verschrikkelijk goed deed. Hij draaide zich om en liep met langzame maar zekere stappen de weg terug die we gegaan waren. Ik bleef hem nakijken tot hij uit het gezicht verdween. Toen pas zette ik me in beweging. Langs de Volmolen ging het en over de Geul. Toen het holle pad weer op naar boven. Vlak bij mijn huisje keek ik op mijn horloge. Oef, het was al twee uur geweest. Ik opende het hek dat naar de tuin leidde en zag Casper met ontbloot bovenlijf op mijn terras zitten. "Tsjonge, dat werd tijd. Waar was je zolang man?" "Ach ik ben vanmorgen naar het dorp gewandeld…" "In lange broek?" viel hij me in de rede. "Ja, in lange broek, stom eigenlijk hè. Het is prachtig weer en," vevolgde ik mijn verhaal, "daar kwam ik een aantal toeristen tegen en daar heb ik mee gepraat. En toen ben ik gigantisch de tijd vergeten. Maar zeg eens, was je er al lang?" "Ja, ik was keurig op tijd. Om halfeen was ik er al! Doordat jij er niet was, ben ik te prooi gevallen aan de lieve buurkindjes van je. Ik moest mee voetballen, verstoppertje doen, tikkertje. Man, ik ben helemaal nat van het zweet en doodop." "Ach, gut, wat vind ik dat nou zielig voor je," zei ik op plagerige toon. "Maar het staat je weer eens goed hoor?" "Wat staat me goed!" "Dat lekker zweterige lichaam." En inderdaad hij zag er enorm lekker uit. Zijn lijf, grotendeels bloot op een sportbroekje en zijn schoenen na, glom van het zweet en de zon maakte dat het allemaal heerlijk glinsterde. "Jij bent ook zo'n viespeuk hè," zei hij terwijl hij opstond en een plastic tasje van onder zijn stoel vandaan pakte. Meteen daarna gaf hij me een mep mijn zijn T-shirt. "Naar binnen, schiet op. Ik verlang naar de koelte van wat drinken en je huis." "Ja meneer, meteen meneer." Ik stak de sleutel in het slot en opende met een zwierig gebaar de deur voor hem. Hij stapte voor me aan naar binnen, schopte meteen zijn gympen uit en legde het tasje in de kast die om de hoek van de deur stond. Moest hem toch eens vragen wat daar in zat! "Ook iets drinken?" vroeg hij me met de deur van de koelkast geopend. Ik bestelde wat zonder bubbels en alcohol en liep naar boven om van broek te wisselen. Toen ik beneden terug kwam, lag hij languit met de armen onder zijn hoofd gevouwen op de bank. Een heerlijk opwindend schouwspel. Hetgeen ik hem wilde vragen, was meteen verdwenen. "Zo een beetje lui?" Hij knikte. Ik kon de verleiding niet weerstaan en vroeg hem een eindje op te schuiven. In plaats daarvan pakte hij de kussens van de rugleuning op en gooide ze op de grond en zie, daar was de vijfde slaapplaats die in de folder beschreven was. Ik drukte een kusje op zijn voorhoofd en legde me naast hem neer. De haren van onze benen kriebelden tegen elkaar aan en even later lagen we in een heerlijke omhelzing elkaar te kussen. Minutenlang gingen we geheel in elkaar op. De gordijnen waren dicht dus niemand kon ons zien. Toen we het kussen staakten, drukte Casper zijn mond op de mijne en duwde hij zijn tong in mijn mondholte. Het spel werd erotischer. We kreunden beiden dat het een lieve lust was en nooit heb ik geweten dat tongen zo lekker kon zijn. Met Peter had ik het ook wel gedaan maar dat was altijd wat plagerig en klierig naar elkaar toe geweest. Dit was echter geheel anders. Gigantisch opwindend gewoon. Toen we de tongzoen eindelijk verbraken waren er twee diepe zuchten te horen. "Lekker hè?" verzuchtte Casper. "Ja, heerlijk gewoon." "Moet je eens voelen," zei hij. Hij pakte mijn hand en legde die op zijn sportbroekje. Met zijn hand (en de mijne daaronder) kneep hij in zijn kruis. Ik voelde dat hij keihard was. Hij trok zijn hand terug en ik speelde het spel alleen verder. Onder mijn aanraking begon hij zachtjes de steunen. Hij had zijn ogen dicht en genoot schijnbaar met diepe teugen. Ik betastte de contouren van zijn gezwollen lid en ook die prachtige, dikke ballen van hem. Het waren echte knotsen. Die van mij hooguit iets groter dan een hazelnoot maar de zijne hadden zeker de grootte van een pingpongbal. Ik bewerkte ze met mijn duim en vingers en zijn gekreun werd steeds luider. "Vind je het lekker?" vroeg ik hem geheel overbodig eigenlijk. "Ja, heel lekker." "Ik weet nog wel meer lekkere dingen," zei ik en terwijl ik zijn kruis nog streelde, likte ik met mijn tong zijn lippen. Liet hem daarna over zijn kaaklijn naar boven glijden en beet zachtjes in zijn oorlelletje. Hij kreunde harder. Ik gaf een zoen op zijn oor en liet mijn tong naar binnen glijden. Hij begon vreselijk te lachen. "Is het alleen maar lollig of ook lekker," wilde ik weten. "Nee, niet alleen lollig het is ook geil en opwindend." Zijn andere oor was aan de beurt en kreeg een zelfde behandeling. Toen via zijn hals naar zijn mooie borstpartij. Door de donkere beharing gleed mijn tong naar zijn rechtertepel. Eerst likte ik er alleen overheen. De reactie was echter overduidelijk. Hij werd meteen hard. Daarna zette ik mijn lippen erop en tongde ik hem. Casper vond het heerlijk en riep dat ik door moest gaan. Ik was ook absoluut nog niet van plan om op te houden. Vond het zelf veel te leuk om te zien hoe ik die lekkere jongen hier kon opwinden. Bovendien was ik zelf ook al aardig op spanning want mijn pik knelde ik mijn broek. Mijn handen staakten hun werk voorlopig in zijn kruis en terwijl ik een tepel tongde en likte, bewerkte ik de andere met mijn hand. Na een tijdje wisselde het. "Wow, je ruikt lekker man!" Ik rook aftershave, deodorant maar ook zweet. "Vind je? Vind je zweet lekker ruiken?" Ik mompelde wat en likte met mijn tong een zweetdruppeltje tussen zijn beharing weg. "MMM," kreunde ik. Hij tilde zijn armen omhoog en ik wist wat hij wilde. Ik verplaatste me enigszins en liet mijn tong door zijn oksel glijden. Hij lachte hardop en had grote moeite om zijn arm gestrekt te houden. Ook de andere oksel kreeg een zelfde beurt maar hier kon hij zich niet goed meer houden. Hij barstte in lachen uit en deed zijn armen snel naar beneden. Ik wist nu dat hij kietelig was en maakte daar grandioos misbruik van door hem stevig in zijn zijden te kietelen. Hij probeerde zich uit mijn 'martelende' handen te wringen maar ik hield mijn greep op hem stevig zodat dat niet lukte. "Genade, genade," schreeuwde hij, "je mag alles met me doen maar hou hiermee op." Ik staakte mijn kietelpraktijken en keek hem verwachtingsvol aan. "Mag ik alles met je doen?" Zoals ik al eerder bij hem gezien had, kwam er een denkrimpel op zijn voorhoofd te voorschijn en ik besloot niet op een antwoord te wachten. Ik ging terug naar zijn broekje, zette mijn tanden in de contouren van zijn erectie en bevoelde opnieuw zijn balzak. Steels liet ik mijn hand bij de pijp van zijn broek inglijden. Hij kreunde hevig en zei dat het fijn was toen ik langs de rand van zijn binnenbroekje streek met een vinger. ik bracht een hand in zijn broek en bevoelde het dunne stof van zijn binnenbroek. Zijn lijf kronkelde van genot en ik genoot misschien nog wel meer. Toen staakte ik mijn bezigheden en zei dat ik naar het toilet moest. "Je niet stiekem afrukken hè," riep hij me na. Het had makkelijk gekund want ook ik was natuurlijk niet onberoerd gebleven door hetgeen gebeurd was. Het duurde tijden voor ik kon piesen want met een stijve lukt dat nooit. Terug in de kamer lag hij er nog steeds zo verleidelijk mooi en sexy bij. Toen ik me weer naast hem vlijde, greep hij me meteen in mijn kruis. "Wel wat slapper geworden!" bemerkte hij. "Dan zorg jij er maar voor dat hij weer wat meer volume krijgt!" De uitnodiging was niet aan de verkeerde gericht want meteen begon hij mij te liefkozen. Hij trok mijn T-shirt uit en begon met mijn lijf te spelen. Het was duidelijk dat ik zijn leermeester was. De dingen die ik met hem gedaan had, deed hij ook met mij. Het was heerlijk! Op een gegeven moment leek het alsof zijn tong overal was. In raakte gigantisch opgewonden en merkte dat ik voorvocht begon te verliezen. "Heb je nog iets onder deze broek aan?" vroeg de jongen met een lach op zijn gezicht. "Voor jou een vraag en voor mij een weet," reageerde ik plagerig. Voorzichtig trok hij de ritssluiting van de gulp naar beneden en bracht hij zijn hand naar binnen. Hij betastte nu mijn kruis door het stof van mijn strakke short heen. De sensatie werd steeds groter. Hij maakte de knoop van mijn broek los en schoof hem helemaal naar beneden. "Geile jongen, je hebt al lekker gelekt, zie ik." "Ja, je bent ook zo lekker bezig." Hij lachte opnieuw naar me en zette zijn bezigheden voort. Het was een geweldig moment van genot. Ik liet me er helemaal in opgaan en schrok eruit op toen hij eindelijk ophield. "We moeten stoppen Vincent, het is al bijna vijf uur." Ik vloekte binnensmonds. Ik wilde nog lang niet ophouden. Ik wilde dat we zo eeuwig door hadden kunnen gaan. "Mag ik even gebruik maken van de douche?" Ik knikte en met een zoen op mijn lippen liep hij van me weg. Ik ging rechtop zitten en probeerde de heerlijke momenten van zo-even in mijn gedachten terug te roepen. Wow, het was echt vreselijk geil geweest. Ik trok mijn kleren weer aan en wachtte totdat Casper weer naar beneden kwam. "Vind je het erg dat ik een shirt van jou geleend heb? Het mijne is nat van het zweet en stinkt." "Nee hoor, geen probleem. Maar je maakt een foutje. Het stinkt niet," merkte ik lachend op. "Jawel hoor, niet iedereen is zo pervers als jij!" Ik smeet een kussen in zijn richting maar miste doel doordat hij zich bliksemssnel bukte. "Kom we gaan barbecuen," zei ik terwijl ik opstond. "Je zegt het alsof je echt reuze zin hebt?" "Heb ik ook niet," lichtte ik toe. "Ik haat barbecuen. Eigenlijk ben ik vegetariër dus ik hou helemaal niet van vlees. Verder moet ik altijd al mijn eigen eten klaar maken en als je dan op een gezellige bijeenkomst bent, moet je dat ook nog eens doen! Bovendien is mijn vlees nooit te eten. Het is of rauw of verbrand." "Ik zie het al, het wordt echt gezellig met jou vanavond." Hij pakte me bij mijn arm en gearmd liepen we naar buiten. Op het pleintje, waar de anderen ons zouden kunnen zien, liet hij me echter los. Verbaasd wierp ik een blik op hem. "Hé, ze weten heus wel dat wij homo zijn hoor," sprak ik zachtjes. De beide families en de beheerders waren al aanwezig en de kinderen eisten meteen Casper op. Hij moest en zou met hen voetballen. Ze trokken hem mee en in het voorbijgaan zei hij me dat mijn shirt straks nat van het zweet zou zijn en lachte daarbij geheimzinnig. Suggestief trok ik mijn wenkbrauwen op. Ik ging informeren of ik wat kon helpen en kreeg als taak toegewezen om de borden, het bestek en andere zaken naar buiten te brengen. De mannen waren bezig het vuur op te stoken. Is het je wel eens opgevallen dat dat meestal de taak van de mannen is. Mannen hebben waarschijnlijk iets met vuur! Nadat ik me keurig van mijn taak gekweten had, hielp ik nog met het opmaken van de salades die de dames die middag bereid hadden. Het zag er echt allemaal heel goed uit. "Ehhh, niet van de salades snoepen!" kreeg ik berispend te horen toen ik even een hapje nam. Ik lachte en nam onder het wakend oog van Helma, ze heette dus Helma in plaats van Herma, nog een hapje. "Mannen ook," verzuchtte ze, "het zijn en blijven kleine kinderen." Toen alles gereed was, gingen de eerste stukken vlees op de barbecue. En gelukkig, ik hoefde zelf geen hand uit te steken. De heren (Klaas en Piet, Hollandser kan het niet) hadden de taak op zich genomen om het vlees te bereiden. Zo zou ik in elk geval niet-verbrand en niet-rauw vlees te eten krijgen. Maar zoals ik al zei ik ben vegetariër en zou me dus ook vanavond echt beperken in het gebruik van vlees. Toen alles goed fikte, werden de kinderen en Casper geroepen om te komen eten. De schuchterheid van Casper was geheel en al verdwenen en ik zag hoe hij tijdens het eten regelmatig in gesprek was. Ook zelf werd ik continue in conversaties betrokken. Het was echt heel erg gezellig, en ik overdrijf dit keer eens niet. De mensen waren gewoon leuk. Niet nieuwsgierig maar belangstellend. Vroegen wat ik al gedaan had de afgelopen dagen en van al dat soort dingen. Gaven me tips en zo werd het een zeer genoeglijke avond. Toen ik even alleen met Helma zat te praten, vroeg ze me of ik zeker wist dat Casper homo was. Ik vroeg haar wat ze bedoelde. "Nou, hij is zo'n lekker stuk!" zei ze, zonder te blikken of te blozen. Dat deed ik wel voor haar. Ze lachte om mijn rode kleur en zei dat ik een goede smaak had en lachte nog harder. Tegen halftien werden de kinderen naar bed getransporteerd en je raadt het al, Casper moest een verhaaltje voorlezen. Casper had het helemaal bij hen gemaakt. Toen hij een kwartiertje later weer beneden was, zette hij zich naast mij op een bankje. Het eten was inmiddels afgeruimd en de borden en andere dingen zaten inmiddels in de vaatwasser. De wijn was op tafel gekomen maar Casper sloeg beleefd af. "Nee, dank je wel, ik gebruik geen alcohol. Heb je wat fris voor me?" Petra schonk hem appelsap in en hij bedankte haar. "Waarom drink je geen alcohol?" wilde Klaas weten. "Ik denk niet dat alcohol goed is voor de mens. Het kan net als sigaretten verslavend werken en ik wil er gewoon voor zorgen dat mij dat niet kan overkomen. Ik rook dus ook niet!" "Maar vinden anderen je niet saai dan?" wilde Klaas weten. "Ja, dat hoor ik wel vaker. Maar ik zelf weet wel beter," verklaarde Casper met een brede glimlach. De anderen lieten het klaarblijkelijk voor wat het was maar ik dacht er lange tijd over na. Zo jong en toch ook al zo wijs. Natuurlijk had hij gelijk, misschien niet helemaal maar toch wel gedeeltelijk. Alcoholmisbruik is in onze maatschappij een probleem dat nog steeds niet voldoende onderkend wordt. We lopen te hoop tegen drugs en dat soort zaken maar de slachtoffers die alcohol maakt, tellen we niet. En dan bedoel ik niet alleen de mensen die zich zelf te pletter drinken maar juist de onschuldigen daar omheen. De gezinnen die kapot worden gemaakt, de relaties die uiteenvallen. De kinderen die in hun jeugd er mee te maken krijgen. Ook onder mijn klanten heb ik dat soort onschuldigen zitten. Het was een genoeglijke avond maar tegen een uur of elf begon ik toch wel erg moe te worden. Ik zocht Caspers blik en trof hem. Alsof hij mijn intentie begrepen had, stond hij op en begon zich uit te rekken. "Ik denk dat het voor mij tijd is om te gaan slapen. Hoe denk jij erover?" En hierbij keek hij mij aan. Inwendig moest ik lachen, wat een komediant. "Okay, dat lijkt mij ook wel goed." We bedankten allen uitvoerig en liepen terug naar mijn huisje. Bij de deur vroeg ik hem of hij nog even mee naar binnenkwam of dat hij meteen terug wilde naar de camping. "Vind je het erg als ik zou willen blijven slapen?" Ik was verbaasd maar herinnerde me toen meteen weer het plastic tasje dat hij 's middags op de kast had gelegd. "Nee, natuurlijk niet joh. Dat is prima." We liepen meteen door naar de bovenverdieping en terwijl ik me douchte, poetste Casper zijn tanden. Toen ik onder de douche vandaan kwam en naar de slaapkamer liep, lag hij al languit op het bed in een blauw short. Ik pakte uit de kast ook een short (heb ik altijd wel bij me maar ik slaap meestal bloot) en wilde net de handdoek laten vallen om hem aan te trekken toen hij het woord nam. "Draag je anders nooit iets als je slaapt?" Ik draaide naar hem om. "Nee, ik slaap meestal bloot." "Waarom doe je nou wel iets aan dan?" "Ja, gut, omdat jij erbij bent natuurlijk." "Oh, dat snap ik dus niet. Je vindt het dus vervelend om bloot naast me te liggen?" "Nou ja, niet vervelend, maar misschien een beetje 'ongepast'?" vroeg ik met een vraagteken op het gezicht. Hij lachte. "Ik begrijp het nog steeds niet hoor. Waarom doe je je ineens anders voor?" "Okay, wil je graag dat ik bloot naast je kom liggen?" "Nee, sufferd, daar gaat het niet om. Het gaat me erom dat je jezelf moet blijven. Jij slaapt altijd bloot dus waarom vanavond dan niet. Ik draag altijd een short en soms als het koud is ook nog een T-shirt en ga nou toch ook niet ineens naakt bij jou in bed liggen?" "Zou misschien niet gek zijn," zei ik gekscherend. "Je bent een sufferd Vincent. Je begrijpt heus wel wat ik bedoel." En natuurlijk deed ik dat wel. Ik bracht de handdoek terug naar de badkamer en ging naakt naast hem op het matras liggen. Een laken, laat staan een deken, zou vannacht niet nodig zijn. Het was nog veel te warm. "Zal ik het licht uitdoen?" vroeg Casper. Ik bromde een goedkeuring. Even was het helemaal stil in de slaapkamer op de geluiden van buiten na dan. De buren zaten nog gezellig met elkaar te kletsen en hun geluiden waren te horen. Gelukkig was het raam niet aan die kant van het gebouw. Ineens voelde ik zijn hand in de mijne en onze vingers verstrengelden zich met elkaar. "Soms zou ik willen dat ik geen homoseksuele gevoelens had," begon Casper. "Hoezo?" "Het zou allemaal gewoon een stuk gemakkelijker zijn. Minder complex." Het was een tijdje stil, alsof hij zijn woorden nog moest kiezen. "Ik zou gewoon een meisje ontmoeten, gewoon trouwen en kinderen krijgen. Klaar is Kees, geen problemen. Geen gedoe." "Is homo zijn dan een gedoe?" "Ja! Het begint al jong eigenlijk. Als je 7 of 8 bent is het heel gewoon om je arm om de schouder van een vriendje te leggen en zo samen over straat te lopen. Maar als je wat ouder wordt, kan dat al niet meer omdat die ander dat ineens gek gaat vinden. Tenminste ik had zo'n vriendje. Ik had er geen moeite mee en vond het altijd heel plezierig maar ineens was het over en uit. Als je dan ouder wordt en seksuele gevoelens krijgt wordt het nog beroerder want je merkt dat je gedachten zich richten op jongens en niet op meisjes. Opnieuw consternatie diep binnen in je. Is dat wel normaal?" Hij slaakte een diepe zucht. Ik wachtte tot hij verder zou gaan. "En als je dan besluit dat het voor jou normaal is, en er ook nog eens eerlijk voor uitkomt, zijn de rapen helemaal gaar. Je verliest al je vrienden en wordt nageroepen op straat en op school." De pijn van het verleden zat nog steeds diep bij hem. "En, ja dan denk ik wel eens: 'was ik maar gewoon'." Ik trok het laken over ons heen, het begon toch wat fris te worden en draaide me op mijn zij naar hem toe. "Je bent gewoon, Casper. Dat jij van jongens houdt is gewoon voor jou." "O, ja? Hoe weet jij dat?" Even lag ik met de mond vol tanden en wist ik dus niet wat te moeten zeggen en hij maakte van mijn zwijgen gebruik om verder te gaan. "Soms wil ik gewoon kinderen Vincent! Vanmiddag en vanavond was ik reuze in mijn element met die ukken en heb ik echt genoten. Als het gewoon voor mij is om homo te zijn, moet ik dat plezier dan zomaar opgeven?" Hij ging te snel door om mij te verhinderen hem te interrumperen. "Kan ik niet beter gewoon in het huwelijksbootje stappen en een vrouw liefhebben?" "Hé stop," viel ik hem in de rede voor hij verder kon gaan. "Zou jij dat serieus overwegen. Wetende dat je niet van vrouwen houdt?" "Ik weet niet of ik niet van vrouwen houdt! Ik heb er nog nooit een gehad, Vincent!" Stilzwijgen opnieuw van mijn kant. "Maar …" En er kwam verder niets uit mijn mond. Het bleef stil maar zijn hand bleef in de mijne en zijn greep werd alleen maar steviger. "Ik heb ook nooit een vrouw gehad maar weet heel zeker dat ik homo ben, Casper." "Ja, hoe weet je dat zo zeker?" "Vrouwen trekken mij niet aan. Ik heb niets met ze!" "Dus het komt aan op de seks? Toch dus?" "Nee, niet alleen de seks Casper. Maar natuurlijk speelt dat wel mee!" "Hé, verdomme," vloekte hij. "Waarom ben ik niet gewoon zoals 90% van alle mensen op deze wereld." "Je bent zoals je bent Casper en zult het daar mee moeten zien te doen. Blijf bij jezelf jongen." "Dat klinkt filosofisch zeg. Bijvak tijdens je studiejaren?" "Nee, heb ik later pas opgepikt. Maar je gebruikte het zelf net ook tegen mij toch." "Ja, je hebt gelijkt. Maar hoe weet ik wie ik zelf ben?" "Ken, je Zen?" Het was stil en ik wist gewoon dat hij diep aan het graven was in zijn geheugen. Plots kwam het eruit. "Boeddhistische stroming opgestart door Bodhidharma. Werken onder andere met onmogelijke vragen zoals: 'Wat is het geluid van één klappende hand." "Juist, ja. Maar veel meer dan dat. Ik beoefen het nu al een aantal jaren en kan heel goed uit de voeten met de manier waarop Thich Nhat Hanh het Boeddhisme verwoordt. Hij heeft het vaak over 'het eiland van het zelf'. Ook al ben je nog zo ver van jezelf afgedwaald, je weet dat het er is. Het enig dat je moet doen om er te komen is stoppen. Bewust stoppen. Jezelf een halt toeroepen." "En hoe doe je dat en wat heb je eraan?" Ik lachte om zijn ongeduldigheid. "Ik ga zitten op een bankje.." "Gut, wat zweverig man." "Noem het maar zweverig maar het helpt mij. Als ik compleet in de stress dreig te raken, ga ik zitten op mijn bankje en probeer ik mijn ademhaling te tellen." "Dat kan toch een klein kind, tellen!" "Oh, ja! Probeer het maar eens. Maar laat mij nu eens uitpraten wil je!" En ik stompte hem tegen zijn bovenarm. "Sorry." "Tellen van je uitademing doe ik dus. Ik adem in en dan adem in rustig uit en zeg op deze uitademing 'één'. En zo verder tot ik bij de tien ben en dan begin ik weer bij één. In het begin lukt het vaak helemaal niet. Je raakt echt de tel kwijt. Telt ineens niet meer en als je dan denkt dat het lukt hoor je jezelf zeggen 'achttien'. Ben je dus vergeten na de tien terug naar de één te gaan." "Maar wat heeft het voor zin?" "Verdomme, wat ben jij ongeduldig man." En nogmaals gaf ik hem een stoot. "De zin is dat je bewust wordt van jezelf en de dingen die je doet. Wij doen de meeste dingen onbewust. Denken niet na bij wat we doen. Als we afwassen denken we niet aan de afwas maar aan de koffie die lekker staat te pruttelen en die we straks gaan opdrinken. En noem zomaar op. Bewust bezig zijn lukt ons vaak niet. Twee, drie vier dingen tegelijk doen daar zijn wij vreselijk goed in, denken we. Maar bewust één ding doen zoals je adem tellen dat kunnen we niet! Meditatie begint dus bij stoppen. Rustig worden en jezelf onder ogen durven komen. Met al je tekortkomingen, al je gebreken, al je onzekerheden. Daar begint het mee. Want al die dingen zijn van jou en horen bij jou. Ook je twijfels over jezelf Casper. Die horen bij je. En wil je met ze afrekenen, dan moet je ze leren onder ogen te zien. Maar één ding moet je nooit doen en dat is er voor weglopen. Je weet heel goed dat je van jongens houdt. Loop er alsjeblieft niet voor weg. Zo ben jij nou eenmaal lieve jongen." Ik streelde hem door zijn haar. "Maar het is soms zo moeilijk Vincent!" "Ik weet het jongen. Het is vreselijk moeilijk!" Ik trok hem tegen me aan en streelde hem over zijn rug. Al snel hoorde ik daarna zijn ademhaling regelmatig worden en voor ik het wist, sliep hij in mijn armen. Ik durfde mijn armen niet weg te halen omdat ik bang was dat hij wakker zou worden. Met hem in mijn armen viel ik dan ook in slaap. Maandag 30 juli: In mijn slaap moet ik hem uiteindelijk toch eens losgelaten hebben want toen ik wakker werd, lag hij op zijn zij nog rustig naast me te pitten. Ik pakte mijn horloge van het nachtkastje af en keek hoe laat het was. Oei, het liep al tegen tienen. Voorzichtig om Casper niet wakker te maken, stapte ik uit bed. Ik trok mijn short aan en liep naar beneden toe. Druk doende het ontbijt klaar te maken, hoorde ik hem de trap afkomen. "He, slaapkop je had nog wel wat mogen blijven liggen hoor. Ik had je het ontbijt graag op bed gebracht." "Dan ga ik weer terug," mompelde hij. Ik moest lachen. En zo gebeurde het dus dat ik even later met een uitgebreid ontbijt, ik wist dat hij een grote eter was, de slaapkamer binnenkwam. Bekoorlijk als altijd, lag hij languit zonder laken op het bed. "Goedemorgen, lieve Casper," begroette ik hem. Hij keek me meewarig aan en vroeg of ik me wel helemaal goed voelde. Ik negeerde zijn opmerking en ging naast hem op het bed zitten de ontbijtspullen tussen ons in. De jongen had zoals gebruikelijk grote trek en werkte de ene na de andere boterham naar binnen. Waar ik na twee staakte, ging hij rustig door. Toen hij eindelijk uitgegeten was en zijn thee ophad, opende hij het gesprek. "Ik was heel serieus gisteren hoor. Het was niet een grapje of zo, als je dat dacht." "Nee, jongen dat had ik door. Het kan echt een probleem zijn. Vond je dat ik het te luchthartig opnam?" "Nee, dat niet maar ik wilde het nog even benadrukken. Soms weet ik het gewoon niet meer. Misschien wil ik wel gewoon te veel." "Maar als je niet zeker bent van jezelf mag ik je dan vragen waarom je nu bij mij bent?" Lange tijd bleef het echt stil. En op zich vond ik dat een goed teken. Hij zou er zich in elk geval niet met een goedkoop antwoord van afmaken. "Omdat ik gewoon wil weten hoe het is om met een man samen te zijn," sprak hij na lang gezwegen, en gedacht, te hebben. "Ik weet natuurlijk wel hoe het was met vrienden en zo maar echt zo close als wij samen zijn, ben ik nog nooit met iemand geweest. En ik wil gewoon ervaren hoe zoiets is." Zijn antwoord stelde me gerust maar meteen ook voor een wedervraag. "En later ga je eens kijken hoe zoiets met een meisje is?" Weer een lange stilte. "Eigenlijk is dat een heel gemene vraag, vind ik maar ja ik heb er waarschijnlijk zelf om gevraagd. God, Vincent, ik weet het niet. Echt niet. Het voelt heel goed bij jou maar ik weet het gewoon niet." Opnieuw vulde de stilte de ruimte waar we zaten. "Ik vind kinderen hartstikke leuk en weet gewoon niet of ik wel zoveel van een man kan houden om dat op te geven voor een homoseksuele relatie." Hij was doodernstig. Zijn blik en toon benadrukten dat. Ik begreep hem maar voelde me tegelijkertijd een beetje gekrenkt. Was dit een gedeeltelijke afwijzing. Nog veel meer vragen had ik hem willen stellen maar aangezien ik het voornamelijk mezelf niet te moeilijk wilde maken, begon ik de ontbijtboel op te ruimen. Toen ik met het dienblad de kamer uitliep, liep Casper naar de badkamer. Ik hoopte dat het alleen maar zou zijn voor een plas en dat hij nog niet de bedoeling had om echt al op te staan. Terug op de bovenverdieping ging ik zelf ook even naar de badkamer. De slaapkamer deur zat dicht en toen ik hem opendeed en naar binnen stapte, zag ik de jongen spiernaakt op het bed liggen. "Is dit een uitnodiging?" "Ja, kom er gezellig bijliggen," sprak hij. Ik stapte op het bed en wilde languit gaan liggen toen hij zei: "Maar dan wel net als ik, helemaal bloot!" "Waar blijven we nou met het jezelf blijven?" "Niet zeuren, uit die broek en anders rot je maar op!" zei hij op (gespeelde) barse toon. Ik stroopte mijn short naar beneden en nog geen tel later lagen we in elkaars armen. We gaven elkaar vluchtige kusjes waar me elkaar maar konden raken en duwden onze warme, naakte lichamen tegen elkaar aan. Wow, het voelde zoals de vorige keren, gewoon geweldig. Dit strakke jongenslichaam in mijn armen maakte dat ik superheet werd en ik wist dat ik me zelf flink onder controle zou moeten zien te houden, wilde ik me aan mijn eigen gestelde grenzen houden. Toen hij zijn lippen op de mijne drukte en onze tongen elkaar opnieuw vonden, merkte ik dat we beiden keihard werden. Het voelde heerlijk zijn stijve pik tegen mijn onderbuik. Casper kroop boven op me en ik voelde zijn harde lul nu nog duidelijker. Met beide handen begon ik zijn rug te strelen. Van boven aan zijn nek tot net boven zijn billen gleden ze zachtjes heen en weer. Steeds weer opnieuw. Hij verbrak de tongzoen. "God, man ga nou eens door. Pak mijn billen man!" Ik lachte luid. "Wil je dat graag?" "Zeur niet man. Doe het!" Ik liet mijn handpalmen over zijn ronde, stevige billen glijden en voelde zelf een gigantische sensatie door mijn lijf gaan. Oef, dat voelde lekker. Hij moest hetzelfde gevoeld hebben want hij begon vreselijk hard te steunen. "Oooo, Vincent, Dat is zo lekker. Ga door, ga door." Ik glimlachte naar hem en ging door. Streelde zijn bilpartij intens en wilde dat hij zich heerlijk zou voelen. Zachtjes begon hij zijn onderlichaam tegen mij aan te stoten. Ik voelde het heen en weer gaan van zijn staander tegen mijn eigen erectie. God, wat heerlijk. Mijn vinger waagde zich in zijn bilspleet en hij richtte zich zowat geheel op terwijl hij een oerkreet slaakte. "Ahhhh, wat heerlijk," schreeuwde hij. Dit deed me goed en keer op keer liet ik mijn vinger zijn naad verkennen. Een heerlijk onbehaarde jongensspleet. Ik vond zijn gaatje en duwde er stevig met het topje van mijn wijsvinger tegen aan. Het gekreun en gehijg van Casper werd heviger. Zijn stoten op mij ook. Plots echter hield hij op en riep: "Stop!" Ik stopte. Waarschijnlijk had hij zichzelf ook een grens gesteld en was deze nu bereikt. Hij wentelde zich van me af en bleef hijgend en zachtjes kreunend naast me liggen. Ik pakte zijn hand en kuste die. "Ik hou van je Casper." Het antwoord liet op zich wachten maar was niet hetgeen ik zo graag had willen horen. "Ik weet het Vincent." Shit, verdomme maar meteen na de teleurstelling nam ik me voor om hem hiervan niets te laten blijken. Ik moest hem de tijd geven. Ik mocht hem niet onder druk zetten. Maar ik voelde me gigantisch klote! Ik draaide me op mijn zij en begon met mijn vingers op zijn naakte lijf patronen te tekenen. "Niet aan mijn pik komen nog hoor," waarschuwde hij me, "anders kom ik klaar en dat wil ik niet." Ik knikte en ging door met mijn tekeningen te maken op dat prachtig mooie lichaam. Zijn schaamhaar was tot een klein driehoekje geknipt of geschoren en zag er leuk uit. Zijn ballen waren geheel kaal en zoals ik reeds ontdekt had zijn spleet ook. "Zie je nou wel dat je een ijdeltuit bent," zei ik hem terwijl ik naar zijn beharing wees. Hij lachte. "Heb ik toch ook niet ontkend!" "Moet je je vaak scheren daar?" "Mijn ballen twee keer in de week. Bilnaad een keer en het schaamhaar zo af en toe." Ik vroeg hem of de spanning al wat afgenomen was en hij knikte. Ik bracht mijn mond naar zijn volle erectie toe en likte het voorvocht van zijn eikel af. Hij slaakte een geweldige kreet. Met een grijns op mijn gezicht keek ik hem aan. "Lekker?" "Wow, geweldig man. Je moet me maar nooit gaan pijpen want ik denk niet dat ik dat overleef," zei hij lachend. Ik lachte met hem mee. Onze armen gleden als automatisch weer om elkaar heen en we drukten ons dicht tegen elkaar aan. De tongen vonden ook hun weg automatisch en een nieuwe, hete tongzoen volgde. We bleven met elkaar ouwehoeren totdat Casper meldde dat hij honger had. Ik pakte mijn horloge en zag dat het inmiddels al drie uur geweest was. Naakt zoals we waren, liepen we naar beneden waar ik wat te eten voor ons bereidde. Staande aan het aanrecht kwam Casper achter me staan. Hij plaatste zijn handen op mijn heupen en duwde zijn lichaam tegen mijn billen. "Verdomme, ben je nou alweer hard?" "Jaaa, lekker hè." Hij begon zijn lul tegen mijn bilspleet aan te rijden en kreunde opgewonden. "Zeg, lieve jongen. Ik kan niet en voor je maag en voor je pik tegelijkertijd zorgen hoor. Dus maak dat je wegkomt en wacht tot ik klaar ben met het eten." Quasi verongelijkt draaide hij zich om en liep weg naar het zitgedeelte van de kamer. Daar ging hij op de bank zitten en begon obscene geluiden te maken, doende alsof hij zich aan het aftrekken was. Ik lachte en al spoedig lachte hij met me mee. De macaroni smaakte ons beiden prima en na een toetje bestaande uit ijs met aardbeien (ja ik had ook nog wel eens wat boodschappen gedaan) zei Casper dat hij ging douchen. Hij liep naar boven en toen ik het water hoorde stralen, ging de telefoon. Het was Julia die wilde weten of Casper die avond op de camping mee zou eten of niet. We maakten grapjes over zijn eetlust en lachten beiden luid. Ik sprak met haar af dat als ze niets zou horen de jongen spoedig naar huis zou komen. Anders zou hij terugbellen. Net toen ik neerlegde, kwam Casper met een handdoek in zijn hand naar beneden gelopen. Hij droeg inmiddels een short en was nog bezig zijn haren te drogen. "Ik had je zus aan de lijn," zei ik. "Oh ja? Wat moest ze?" "Ze vroeg of je vanavond op de camping nog warm eten moest hebben. Ik heb gezegd dat uitgaande van jouw eetlust het varken gerust aan het spit kon." Casper glimlachte naar me en gooide me zijn handdoek toe. "Vind je het erg als ik straks wegga?" "Nee natuurlijk niet. Zo hou ik in elk geval nog wat voorraad in huis." Een kussen vloog door de lucht en trof me. Eigen schuld ook. Casper kleedde zich verder aan en nam met een zoentje afscheid van me maar niet nadat we afgesproken hadden dat ik morgenmiddag meteen na het eten bij hem langs zou komen. Een afspraak waar ik al verlangend naar uit kon kijken. De rest van de middag was het dus stil en kwam ik een heel eind verder in mijn boek. 's Avonds ging ik op tijd naar bed. De dagen vlogen hier ook werkelijk om. Dinsdag 31 juli: Een nieuwe zomerse dag. Prachtige blauwe luchten met hier en daar een sliertje bewolking. Wellicht een van de laatste mooie dagen want gisteravond hadden ze slecht weer voorspeld. Die ochtend deed ik boodschappen want een nieuw bezoek van Casper zou mijn voorraad niet overleven. Gelukkig hadden zijn ouders jarenlang kinderbijslag voor hem gekregen anders had hij hen zeker aan de bedelstaf gebracht. Na een paar boterhammen tussen de middag, liep ik naar 'De Rozenhof' toe. Bij de tenten aangekomen was het een drukte van jewelste. Een grote groep jongeren had zich daar verzameld en het bleek dat we met de hele groep naar Vaals zouden gaan. Ja, hoor ik hoor mijn geachte lezers al denken: Het Drielandenpunt. Nou heeft Herman Finkers daar een prachtige conference over geschreven en eigenlijk ben ik het wel met hem eens. Mooi hoor dat daar drielanden bijeen komen maar om daar nou een punt van te maken. Ach, ik zeur maar weer eens wat. Wat me echter wel meteen opviel was dat Casper niet zijn gebruikelijk zelf was, tenminste niet zoals ik hem kende. Hij viel wat weg in de massa. Was niet zo uitgelaten en begroette me dan ook vrij koeltjes. Met een zestal auto's reden we naar Vaals toe. Daar aangekomen brachten we tijden door in het Doolhof aldaar omdat zeker ik de uitgang niet kon vinden. Ik vind dat gewoon onmenselijk om mensen zo te laten dwalen. Pret was er echter genoeg want regelmatig moest je door van die poortjes heen waar je dan het risico liep nat gespoten te worden. En dan zijn Nederlanders toch op hun best, als ze kunnen knoeien met water. We beklommen ook nog de Boudewijn toren. Een aantal, waaronder ook ik, durfde niet met de lift en daarom liep de hele groep in ganzenpas achter elkaar de trappen op naar boven. Een behoorlijke klim maar het uitzicht was de moeite waard. Daar boven het landschap verheven probeerde ik opnieuw contact te maken met Casper maar de jongen bleef stil en teruggetrokken. Toen ik een arm om zijn schouder wilde leggen, wierp hij hem af. Er was iets niet goed, dat was overduidelijk. Maar wat! Ik bleef bij Julia, Rob, Tim en Casper brood eten op uitnodiging van Julia. Ook tijdens het eten was Casper stil en niet zoals ik hem kende en na het eten maakte hij het helemaal bont door zomaar op te stappen en weg te lopen. "Wat heeft hij vandaag?" gooide ik een vraag in de groep. "Ik weet het niet," zei Julia. "Op de een of andere manier is hij er niet helemaal bij. Hij is de hele dag al zo verschrikkelijk afwezig. Hij praat niet uit zich zelf, geeft nauwelijks antwoord als je hem iets vraagt." "Ja," viel Rob haar bij, "hij is echt gigantisch chagrijnig. Ook toen ik hem vanmorgen vroeg om samen de route voor donderdag uit te stippelen kreeg ik een grauw en een snauw. Is er misschien tussen jullie iets voorgevallen?" "Nee, niet dat ik weet. We zijn gistermiddag als vrienden uit elkaar gegaan. Er is niets gebeurd dat zulk gedrag voor mij kan verklaren, denk ik." Ik werd wat voorzichtiger. Er was tussen ons natuurlijk wel heel wat gebeurd. Zou dat hem van de wijs gebracht hebben? Was dit zijn reactie daarop? Het duurde tijden voor Casper terugkwam en ik wilde niet eerder weggaan dan dat ik wist dat hij veilig thuis was. Tegen halfnegen eerst kwam hij aangeslenterd. Het hoofd gebogen, de handen in de zakken van zijn broek. Hij wilde meteen zijn tent ingaan maar ik was hem voor. Ik pakte hem bij zijn arm en nam hem mee bij de tenten vandaan. Hij rukte zich los en ik zei: "Prima, als je maar met me meeloopt!" En dat deed hij. We liepen de weg af tot bij de bocht en het muurtje. Daar ging ik zitten en hij zette zich naast me neer. "Mag ik alsjeblieft weten waar je mee bezig bent? Nodig je me uit om me vervolgens te negeren de hele dag?" Het was lange tijd stil maar dat kende ik van hem en ik vond het niet erg. "Sorry maar ik zie het even niet meer zitten. Ik kan er niet meer tegen het is me te verwarrend allemaal." "Wat is te verwarrend!" "Alles gewoon. De aandacht die ik krijg van jou, van iedereen. De vreemde gevoelens die ik voel als ik bij je ben en waar ik me geen raad mee weet. Ik kan gewoon niet met mezelf uit de voeten. Ik heb ruimte nodig. Alsjeblieft geef me dat. Laat me een poosje met rust, dat is alles wat ik van je vraag." Stomverbaasd hoorde ik hem aan. "Waarom Casper. Waarom? Ik snap het niet. Ik hou van je. We hebben het toch fijn gehad samen, of niet dan?" "Ja, zeker maar voor mij is het ook verwarrend. Ik kan niet uit de voeten met die gevoelens, ik weet niet waar het toe zal leiden, word onzeker en bang van mijn eigen gevoelens. Als ik bij je ben voel ik me heerlijk, prachtig maar zodra ik weer alleen ben gigantisch rot en miserabel." De stilte tussen ons werd groter en ik voelde een kou door mijn lijf optrekken. Was ik bezig hem te verliezen? Was dit het begin van het einde? Casper pakte mijn hand beet en keek me recht in de ogen. "Zou je het goed vinden als we elkaar een paar dagen niet zouden zien?" Mijn hart begon langzaam te verkillen en alhoewel ik keihard 'NEE' had willen roepen zei ik. "Ja. Als dat is wat jij graag wilt." Geheel in mijn eigen gedachten verzonken, liep ik naast Casper terug de weg op naar boven. Bij de camping stopten we even maar we keken elkaar niet aan. "Wanneer ga je terug naar huis," vroeg hij. "Ik denk vrijdag. Ik wil niet in de grote verkeersdrukte van zaterdag belanden." "Okay, ik laat wel wat van me horen, goed?" "Prima." Hij draaide zich om en liep van me weg de camping op. De handen in de zakken en zijn hoofd gebogen. Tijden bleef ik daar staan. De tranen brandden me in de ogen en toen de eersten langzaam over mijn wang begon te rollen liep ik verder de heuvel op. Thuisgekomen liet ik ze de vrije loop. Maar al spoedig begon ik me te realiseren dat ik te voorbarig was. Het was nog niet over, of hield ik mezelf voor de gek! Hij wilde tijd om na te denken en alleen te zijn. Maar dat wilde toch niet zeggen dat hij van mij af wou? Maar wat ik ook tegen mezelf zei en hoe ik ook probeerde alles een positieve wending te geven ik werd er niet geruster op. Woensdag 1 oktober: De dag begon schitterend net als alle dagen tevoren maar zodra ik de ogen opendeed, voelde ik meteen de pijn. Het zou een dag zonder Casper worden. Loom stapte ik uit bed, douchte me en kleedde me aan. Ik deed dingen in een automatisme zonder er bij na te denken omdat ik te veel moest denken aan hem. De koffie smaakte me niet en ook het middageten at ik maar half op. Het boek waarin ik al zo'n eind gekomen was boeide me niet meer. Ik zat in de tuin onder de boom en deed niets. Was compleet lamgeslagen. Donderdag 2 oktober: Het weer was omgeslagen zoals ze voorspeld hadden. Het regende en stormde. Toen ik in de ochtend even bij de weg ging kijken, zag ik hoe het water de heuvel afgutste. Mijn gedachten dwaalden af naar Casper en ik vroeg me af of ze het droog zouden houden op de camping. 's Middags in het dorp zag ik tijdens het winkelen even een glimp van Casper toen hij de weg opliep naar Eperheide in zijn eentje, zijn haren kletsnat op zijn hoofd en zijn kleren doorweekt. Ik hield het niet langer uit en toetste het nummer van Julia in. "Hallo." "Met Vincent." "Ik ben blij dat je belt. Echt. Sinds jij er niet meer bent, is het helemaal mis met Casper. Hij is nog verder teruggevallen dan ooit voorheen. Ik ben vreselijk bang. En ik niet alleen. Ik weet niet wat ik moet doen." "Ik ook niet Julia. Ik mis hem maar wil hem ook de tijd geven om dingen voor zichzelf uit te zoeken." Veel verder dan dit kwamen we niet omdat we beiden verstikt raakten in onze emoties. Vrijdag 3 oktober: Ik had mijn spullen ingepakt en was klaar om weg te rijden toen ik voetstappen op het grind hoorde. Het was Casper. Ik had me geen enkele voorstelling gemaakt van hoe onze ontmoeting zich zou kunnen ontwikkelen en had me voorgenomen het over me heen te laten komen. Ik stopte mijn handen in de zakken en wachtte af. Het begon zachtjes te regenen. "Vincent het spijt me vreselijk maar ik kan geloof ik niet verder. Alles wat er gebeurd is heb ik heel fijn gevonden maar het maakt het allemaal zo moeilijk. De kluwen lijkt maar steeds groter te worden en waar ik een knoop uit elkaar haal, ontstaan er meteen weer twee nieuwe. Geloof me, ik zou heel graag van je willen houden maar 'houden van' wordt vaak zo snel gezegd en gebruikt en dat kan ik dus niet. Als ik het zou zeggen moet het betekenis hebben, eeuwigheidswaarde en zover ben ik nog niet." "Waarom niet Casper. Hebben de dingen die we samen gedaan hebben dan niets voor je betekend? Doe ik je niets?" "Ja juist wel. De afgelopen dagen voordat ik begon te donderen waren de prachtigste van mijn leven en ik voel heel veel voor jou. Ik zou veel meer voor je willen voelen maar dat lukt niet. Niet nu. Niet nu al!" "Hoezo, niet nu al!" "Zou je met mij willen vrijen, echt vrijen bedoel ik, zonder dat ik gezegd heb dat ik van je hou?" Daar kwam mijn probleem om de hoek zetten. "Nee, ik denk het niet." "Nee, dat had ik dus wel goed ingeschat. Jij wilt het eerst van mij horen, terwijl ik het nog niet zeggen kan. Ik moet eerst weten wie JIJ bent Vincent. Een paar dagen in de vakantie daarop kan ik niet beoordelen wie jij bent!" "Maar we hoeven toch niet meteen echt te vrijen…" "Ik wil weten wie JIJ bent. Ook als we vrijen, ook als we ruzie hebben ook als we beiden stront chagrijnig zijn. Ik wil je helemaal leren kennen Vincent! En dan pas kan ik misschien zeggen of ik van je hou!" Het werd doodstil tussen ons. De regen tikte harder op de straat en op het met grind belegde erf. We begonnen echt nat te worden. Ik wist niet wat te moeten zeggen. Maar kwam uiteindelijk met woorden die een breuk tussen ons zou bewerkstelligen. "Dan denk ik dat het beter is om er een eind aan te maken. Als onze ideeën echt zover uiteen liggen." Hij knikte zonder me aan te kijken en stak zijn hand naar me uit. Ik kon hem echter niet aannemen. Het zou me te veel worden. Mijn auto stond klaar en ik stapte zonder iets te zeggen in. Ik reed achteruit en het erf af uitgezwaaid door de beheerders. Ik keek niet in mijn achteruitkijkspiegel omdat ik bang was voor de weerspiegeling. De heuvel af en het dal in. Het dorp door in de richting van Mechelen. Mijn blik vertroebelt door de tranen. Op de snelweg dacht ik ineens, hoe stompzinnig, aan de honing die ik niet opgehaald had en ook nooit meer zou krijgen dus. Want Epen was een nieuwe plek op de wereldkaart geworden waar ik nooit meer terug zou komen omdat de herinneringen me te veel pijn zouden doen. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2001 - deel 3

  Vrijdag 3 augustus (het tweede gedeelte): De rit naar huis was een martelgang. Niet vanwege het verkeer en ook niet vanwege mijn gruwelijke hekel aan die automatische signaleringen boven de weg maar puur en alleen vanwege de opgebroken relatie tussen Casper en mij. Regelmatig moest ik mezelf flink herinneren dat ik aan het autorijden was om niet de concentratie helemaal te verliezen. De vakantie was zo goed begonnen en had zulke prachtige dingen bevat dat ik me gewoon niet kon voorstellen dat alles pats, boem over was. En toch was het zo. Onze ideeën over wat een relatie nou eigenlijk was, hadden zover uiteen gelegen dat de breuk onoverkomelijk geweest was. Hij wilde ruimte hebben en ik juist de dichte nabijheid. Tenminste zo zag ik het. Het verkeer was gelukkig niet erg druk en daarom bereikte ik toch nog redelijk snel het rustige Dalfsen. Mijn huis ligt aan de rand van het dorp en heeft een prachtig uitzicht op de weilanden die het dorp omringen. Gelukkig grazen daar na de MKZ-crisis weer de koeien want die weilanden zonder die beesten was toch wel een erg droevig gezicht. Droevig was ik ook toen ik de auto, vanwege de aanhoudende regen, rechtstreeks de garage binnenreed en alleen het huis betrad. Weer helemaal alleen. Ik begon mijn alleen zijn als een last te voelen. Ik had zo de behoefte aan iemand die met mij zijn leven wilde delen dat ik er haast wanhopig van werd. Zeker nu, nu ik gedacht had iemand gevonden te hebben en weer te moeten merken dat het mislukt was. Lag het aan mij? Stelde ik dan te hoge eisen? Om al die muizenissen weg te werken besloot ik eens flink de handen uit de mouwen te steken. Ik sorteerde de was en laadde de wasmachine. Daarna bekeek ik de post die keurig gesorteerd door de buurvrouw op mijn bureau lag. Ook het lijstje met terug te bellen telefoonnummers werkte ik meteen af en zo was het al tegen vijven toen ik eindelijk op de bank neerplofte. De wasmachine bliepte dat hij klaar was en daarom kwam ik toch maar weer in beweging. Ik hing de was op en merkte toen dat ik best honger had. De twee broodjes die ik onderweg achter een benzinestation genuttigd had, waren niet genoeg geweest. Ik bekeek de inhoud van mijn diepvries en besloot dat het toch maar eens tijd werd voor een goede Nederlandse maaltijd. Niets diepvriesspul! Net toen ik de aardappels in het mandje had gedaan ging de bel. Met mandje en al liep ik naar de voordeur. De buurvrouw. "Hallo, ik dacht al dat ik je had zien terugkomen. Alles goed geweest?" Ik antwoordde dat het leuk was geweest en bedankte haar voor het werk dat zij in huis had gedaan tijdens mijn afwezigheid. Normaal doet zij bij mij ook altijd de schoonmaakwerkzaamheden maar in de vakantie geeft ze alles een 'grote beurt' en is zij ook mijn telefonische hulpdienst. Mijn toestel is dan doorgeschakeld naar het hare en zij zorgt er keurig voor dat ik, zoals gebeurd was, niemand vergeet terug te bellen. "Maar moet jij nu nog het eten gaan klaarmaken. Niets daarvan kom maar mee!" En of je het wilt geloven of niet, ze sleurde mij als het ware mijn huis uit. Even later zat ik achter een goede, voedzame kost prettig te converseren met de buurvrouw en haar man. Vanaf de bouw van onze huizen, zo'n drie jaar geleden, wonen we al naast elkaar en we kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Zoals ik al zei doet zij, sinds ik alleen woon (een jaar nadat Peter en ik het huis betrokken hadden), de boel bij mij thuis en als tegendienst help ik de buurman met de administratie van zijn Fietsreparatiebedrijf en zijn belastingpapieren. Betalen over en weer doen we elkaar niet. De buurvrouw wil ook dolgraag in mijn 'wilde tuin' aan de gang maar dat heb ik tot nu toe steeds weten te voorkomen. Niet omdat ik hem graag wild wil houden maar omdat ik me dan toch echt bezwaard zou gaan voelen. Het was reuze gezellig en tijdens het eten vergat ik helemaal mijn gedachten aan Casper. Pas toen ik tegen tienen weer mijn huis binnenkwam schoten de herinneringen weer door mijn hoofd. Ik ging naar mijn 'stille kamer' toe en deed daar de drie kaarsjes aan. Daarna zette ik me op mijn bankje op de mat en probeerde te mediteren. Het ging van geen kant. Telkenmale was de jongen in mijn gedachten en hoe hard ik ook probeerde mijn aandacht bij het tellen te houden, veel verder dan de vier wilde ik maar niet komen. Ik bleef echter zitten. Vijfentwintig minuten lang bleef ik stil zitten. Eén van mijn leermeesters heeft ooit gezegd dat er niet een 'goed zitten' was. 'Heb je gezeten?' vroeg hij dan. Je antwoordde netjes met 'Ja' en dan kwam zijn simpele antwoord: 'Dan is het toch goed geweest.' Zo vatte ik die avond mijn oefenen dan maar op. Ik had gezeten. Ik stapte na het mediteren onder de douche en ging in badjas nog wat naar de t.v. kijken. Veel was er niet op maar tijdens mijn afwezigheid hadden de buren wat programma's voor mij opgenomen en daar had ik wel zin in. Ik speelde de ene na de andere quiz af en zo werd het snel laat. Toen ik ze afgekeken had was het al kwart voor één. Dus… Zaterdag 4 augustus 2001: Ik rekte me uit en schrok op van het plotselinge geblieb van mijn mobiele telefoon. Gelukkig heeft dat ding in huis een vaste plaats en kon ik hem snel opnemen. "Vincent." "Hoi, met Casper." Zijn stem klonk zacht en weifelend. "Sorry dat ik je zo laat stoor maar zou je mij kunnen komen ophalen." Mijn hart maakte een sprongetje maar meteen was er ook die twijfel. Wilde ik dat? "Waar bel je dan vandaan?" "Ik sta ik Zwolle op het station. Net aangekomen met de trein vanuit Heerlen." Hij merkte waarschijnlijk mijn terughoudendheid en drong aan. "Alsjeblieft. Geef me tenminste de kans om nog een keer met je te praten. Als we er niet uitkomen, neem ik hier wel een hotel maar kom alsjeblieft." "Okay, ik kom er aan. Geef me echter wat tijd. Ik moet me aankleden en het duurt zeker een halfuurtje rijden, okay?" "Ik wacht wel op je hoor. Ik zou niet weten waar ik anders heen moet!" Snel kleedde ik me aan en hem kennende nam ik ook een joggingbroek en een dikke trui voor hem mee. Het zou me helemaal niets verbazen als hij daar in korte broek en T-shirt op het stationsplein zou staan. Voor het eerst sinds ik thuis was gekomen voelde ik me weer vrolijk. Er was een opening. De breuk was dus nog niet definitief geweest. Snel maar niet roekeloos, vond ik mijn weg in het donker naar de grote stad. Het weer was bedroevend slecht. De regen striemde tegen de voorruit en het waaide behoorlijk. Toen ik tegen halftwee het stationsplein opdraaide was het er zo goed als verlaten. Ik zag de eenzame figuur in de regen bij een lantaarnpaal staan. Ik reed er naar toe en opende van binnenuit het portier voor hem. "Hoi," begroette hij mij en stapte naar binnen. "De zomer is hier echt over hoor! Had je niet wat warmers aan kunnen trekken?" "Nee, ik ben een beetje overhaast vertrokken weet je." "Achterin liggen warme kleren voor je trek die maar aan." Hij pakte de kleren en bedankte me. Snel ontdeed hij zich van zijn doorweekte spullen en trok die van mij aan. "Waarom ben je eigenlijk in de regen blijven staan wachten. Je had toch ook wel ergens kunnen schuilen!" "Ik was bang dat je mij zou missen," zei hij terwijl hij zich aankleedde. "Wow, dat voelt een stuk prettiger man." Het werd stil tussen ons. De motor van de auto verwarmde de cabine en maakte het meeste lawaai." "Praten we hier of bij mij thuis?" "Misschien is hier beter," begon hij. "Als we dan niet tot elkaar komen, kan ik hier een hotel nemen en morgen doorreizen naar Groningen." "En mijn kleren dan?" "Die stuur ik je wel op." "Als ik gedacht had dat er geen mogelijkheden waren Casper, dan was ik niet gekomen. Dus ik denk (met een duidelijke nadruk op ik) dat het beter is als je met me meekomt naar huis. Praten doen we daar dan wel. Okay?" Ik wachtte op een instemmend knikje van hem en reed toen de auto weer door de stad in de richting van het verlaten, donkere land rond Zwolle. Het was behaaglijk warm en Casper koesterde zich in die warmte. Hij was niet de praatgrage Casper die ik kende van de eerste dagen en dat was maar goed ook want de duisternis, het bar slechte weer en de smalle weggetjes maakten het rijden al moeilijk genoeg. Ik had mijn aandacht hard nodig bij het rijden. Ik deed er langer dan gebruikelijk over maar dat was gezien de omstandigheden niet bijzonder. Toen we mijn huis naderden, gingen de lichten op de oprijlaan als vanzelf aan. Er ontsnapte een zucht aan Caspers lippen. "Wow, dat ziet er goed uit zeg!" sprak hij met bewondering. "Gaaf man." "Bekijk het morgen maar eens beter. En dan vooral de tuin. Dan zeg je geen 'wow' meer," lachte ik. We reden de garage in en stapten uit. Ik hield de tussendeur naar de bijkeuken voor hem open en liet hem voorgaan. "Wil je wat drinken?" "Ja, wat warms graag. Ik heb het nog steeds koud!" "Koffie of thee, ik heb alleen kruidenthee." "Ben je echt zo'n alternatieveling?" "Ja, echt. Had je niet gedacht hè?" Als antwoord glimlachte hij en zei dat hij graag thee wilde. "Maar, zou ik misschien eerst even mogen douchen. Ik heb het zo koud!" "Natuurlijk!" Ik ging hem voor naar boven, wees hem de badkamer en legde handdoeken, een badjas, een short, sokken en een T-shirt voor hem klaar. Daarna ging ik naar beneden om de thee te maken. Het water kookte snel maar ik was er niet echt bij met mijn gedachten en werd dus in mijn mijmeringen gestoord door de fluit van de ketel. Van harte hoopte ik dat het nu niet te verwarrend allemaal voor mij zou worden. Zou ik hem terug kunnen laten komen in mijn leven zonder enige vorm van wrok? Zomaar, zonder voorwaarden vooraf? Ik zette het theepotje op het theelichtje om de thee te laten trekken en ging op de bank zitten. Toen de thee klaar was, schonk ik haar in twee grote mokken. Vlak daarna kwam Casper naar beneden. "Ben je wat opgeknapt?" "Ja, man. Ik voel me weer bijna herboren. Maar in elk geval weer heerlijk warm. Ah, lekker de thee is al klaar." Hij zette de mok aan zijn lippen en nam voorzichtig een paar kleine slokjes. "Heerlijk is dat. Nou word ik ook van binnen weer lekker warm." Hij glimlachte naar me. Ik pakte mijn beker ook op en begon ook te drinken van de lekker ruikende thee. Inderdaad, de thee zorgde voor een heerlijke, verwarmende uitwerking. Maar terwijl ik zo naar hem zat te kijken, merkte ik dat hij vreselijke moeite moest doen om zijn ogen open te houden. Af en toe viel zijn hoofd zelfs iets naar voren. Hij moest doodop zijn. Toen hij zijn mok leeg had, zette hij hem op tafel neer en wilde gaan praten. "Sorry, Casper maar ik denk dat het veel beter is als we gaan slapen. Je kunt je ogen bijna niet meer open houden!" Hij knikte. "Maar morgen moeten we wel eerst praten hoor!" "Okay, baas. Helemaal mee eens. Maar nu naar bed eerst." Ik had mijn mok intussen ook geleegd en ging hem voor naar boven. "Wil je bij mij slapen of op een logeerkamer?" "Moet je dat vragen?" Nee, natuurlijk had dat niet gemoeten maar had dat misschien te maken met mijn eigen onzekerheid? Ik denk het wel. Terwijl hij zijn tanden poetste, douchte ik me. Toen ik in de slaapkamer kwam, lag hij al languit. "Vind je het goed dat ik aan deze kant slaap?" Ik knikte en stapte bij hem in bed. Meteen kroop hij tegen me aan. Hij was geheel bloot en het voelde fantastisch bovendien was hij lekker warm. "Zullen we gaan slapen?" "Ja, dat lijkt me het beste." Ik draaide me op mij zij van hem af en voelde hoe hij zijn lijf tegen mijn rug legde. Wow, wat voelde dat goed. Het was pas de tweede nacht dat wij in een en hetzelfde bed lagen maar het was als vanouds. Al snel hoorde ik aan zijn trage, diepe ademhaling dat hij diep in slaap was. En ook ik kon, ondanks alle vragen die in mijn hoofd opdwarrelden, niet lang meer wakker blijven. Toen ik wakker werd, was het al bijna tien uur. Casper lag van me afgewenteld nog diep in slaap en alhoewel we afgesproken hadden eerst te zullen praten met elkaar herinnerde ik me ineens dat de mondvoorraad die de buurvrouw voor dit weekend voor mij had ingeslagen nooit toereikend zou zijn om een jongen met de eetlust van Casper te verzadigen. Voorzichtig stapte ik uit bed en waste me in de badkamer. Daar kleedde ik me ook aan om daarna beneden snel wat te eten. Ik legde een briefje voor Casper neer en verliet het huis. In de supermarkt was het reuzedruk. Normaal doe ik nooit boodschappen op zaterdagochtend om dit soort topdrukte te vermijden maar vandaag was het dus even niet anders en sloeg ik mij er moedig doorheen. Goed op mijn buurt lettend om te voorkomen dat de een of ander zijn karretje brutaal in de rij wurmde. Bij de bakker was het ook opstellen in rijen van tien. Maar gelukkig was hij nog niet uitverkocht toen ik eindelijk aan de buurt was. Met mijn wagen volgeladen, reed ik terug naar huis. Ik liet de auto op de oprit staan en meteen werd de deur geopend door Casper. Hij was gekleed in een geruit overhemd met korte mouwen en korte spijkerbroek. Alle kledingstukken van mij. "Zooo, heb je mijn klerenkast geplunderd?" "Ja. De inhoud van mijn rugzak heb ik in de wasmand gedeponeerd en ik had dus niets meer om aan te trekken." "Leuk vooruitzicht," grapte ik. Het leverde me een stomp op. Samen pakten we de auto leeg en zorgden ervoor dat alles opgeborgen werd. Hij had de koffie al klaarstaan en toen ik me op de bank liet neervallen, schonk hij het voor ons in. "Was het druk?" "Ja, gigantisch gewoon. Maar alle ondernemers in het dorp waren reuzeblij." "Hoezo? Blij om jou weer te zien?" "Nee, dat ik zoveel kocht." "Huh?" "Ja, jongen ik heb nog nooit zoveel tegelijk hoeven te kopen. Ze vroegen me allemaal of ik een kindertehuis ging inrichten." Hij begreep de grap en wierp me een vernietigende blik toe. Ik lachte hardop. "Ik ben nog in de groei!" zei hij met een serieus gezicht. "Nee hè! Ben je van plan om nog groter te worden?" Wederom moest ik lachen. We namen de eerste teugen van de koffie en ik complimenteerde hem. "Een lekker bakkie, jochie." "Vincent?" "Jaa." "Vind je het goed dat we nu eerst praten of wil je het nog wat uitstellen?" Ik antwoordde hem dat we nu wel konden praten. "Okay, zal ik beginnen dan?" Ik knikte. "Gisteren was de allerrottigste dag die ik ooit heb doorgemaakt. Toen je wegreed moest ik gigantisch janken en ik heb het grootste gedeelte van de dag niet anders gedaan. Ik wilde niemand zien en met niemand praten totdat Julia aan het begin van de avond mijn tent binnenkwam ondanks het feit dat ik haar bruut wegstuurde. Ze begon tegen me aan te praten en langzaamaan begon ik te begrijpen dat ik gewoon niet zonder je kan. Ik wil gewoon bij je zijn. Maar … ik weet ook dat ik nog steeds niet zeggen kan dat ik van je houd. Ik vind je leuk, lief, aardig en al dat soort dingen meer. Maar 'houden van' is voor mij zoveel temeer. En dat stadium heb ik nog steeds niet bereikt, denk ik, ondanks het feit dat ik weet dat ik niet zonder je verder wil. Klinkt dit stom?" Ik wilde nog geen commentaar geven. "Ga verder alsjeblieft." "Okay. Ik wil bij je zijn Vincent en ontdekken wie je bent. Als je gewoon thuis bent. Als je boos bent. Als je met je klanten omgaat. Met je buren, met je vrienden. Ik wil je gewoon helemaal leren kennen. Dan denk ik pas dat ik een volledig beeld van je heb. En dat beeld hoeft niet perfect te zijn Vincent. Je moet gewoon je zelf zijn. Natuurlijk zul je soms stomvervelend zijn en sikkeneurig. Maar dat geeft allemaal niet. Dat hoort ook bij jou en ook dat wil ik kennen. En dan denk ik dat dat 'houden van' vanzelf wel komt. Daar geloof ik heilig in. 'Houden van' is voor mij niet ineens. Niet een bliksemschicht bij heldere hemel. Nee, het is een proces. Misschien voor jou niet en voor miljoenen anderen niet. Maar voor mij wel!" Hij leek uitgepraat en nam een slok van zijn koffie. "En hoeveel tijd denk je daarvoor nodig te hebben?" "Gut … dat weet ik dus niet hè! Dat is onmogelijk om te zeggen. Ik weet het gewoon niet." "Ik weet niet of het zo werkt Casper maar ik wil je de tijd geven om aan mij te wennen. Om mij te leren kennen maar…" "Ja, ik weet je voorbehoud en zal eerlijk zijn. Ik vind het vreselijk rot dat jij dat voorbehoud maakt. Het is je recht," zei hij met duidelijke gebaren erbij. "Maar toch vind ik het rot! Want ik zou ook graag willen weten hoe je bent als je met me vrijt. Als jij en ik besluiten om dat laatste stapje te zetten. Als we alles delen. Het 'ultieme delen' zoals jij dat eens zo mooi gezegd hebt, weet je nog?" "Ja, ik weet het nog. Maar voor mij moet dat duidelijk zijn. Dat laatste stukje delen kan ik alleen maar met iemand als voor mij duidelijk is dat hij van mij houdt. Anders heb ik het gevoel dat 'onze relatie' gebaseerd zou kunnen zijn op alleen seks en puur lichamelijke aantrekkingskracht. En dat wil ik niet! Dat kan ik niet! Niet weer!" "Ik begrijp het. Maar je moet me ook leren vertrouwen zonder dat ik gezegd heb dat ik van je hou. En dat is misschien ook iets dat bij jou nog ontbreekt. Sorry, dat ik het zeg maar zo voel ik het wel. Ik zie je niet als een seksobject. Niet als iemand om seks mee te hebben. Nee, ik zie je als een echte vriend en de seks is alleen maar een toegift. Geloof me!" Het was stil tussen ons beiden en de koffie werd koud. Hij was oprecht. Ik voelde het. Ik kreeg kippenvel. "Ik ga voor jou en niet voor de seks Vincent. Ik wil van jou leren houden. Echt!" Ik was diep ontroerd en met een door tranen gesmoorde stem zei ik. "Ik geloof je Casper en hoop echt dat je van mij kunt houden zoals ik van jou houd." Hij kwam naast me zitten op de bank en sloeg een arm om me heen. Ook hij huilde. Vrijelijk lieten we onze tranen lopen. Een erg ontroerend moment. Een tijdlang bleven we zo bij elkaar uitjanken. De gevoelens van onmacht die ik gehad had toen hij me gezegd had dat hij ruimte wilde en toen het uiteindelijk mis ging, kwamen allemaal naar buiten en vonden hun uitweg in de tranenvloed. "Hoe stel je je zo'n kennismakingsperiode voor?" "Ja, dat weet ik ook niet precies," zei hij terwijl hij met de rug van zijn hand de tranen uit zijn ogen veegde. "Niet als iets bijzonders eigenlijk. Ik wil je gewoon leren kennen zoals je bent. Zoals je hier bent. Wat ik al zei, met je patiënten, voor zover dat kan, met je vrienden en al dat soort dingen. Gewoon!" En hij lachte, waarschijnlijk omdat hij wel begreep dat ik het niet helemaal snapte. "Okay, zullen we dan vanavond meteen maar afspreken bij mij allerbeste vrienden?" "Dat is goed, als jij het wilt?" "Ja, tuurlijk. Ik heb ze zeker al een maand niet gezien nu en het wordt wel weer eens tijd om bij te kletsen. By the way, het zijn twee vriendinnen hoor maar niets om jaloers op te worden het is een lesbisch stel." Casper lachte en ik ook vanwege zijn opgeluchte gezicht. Ik zoende hem op zijn mond en zei: "Ik houd van je Casper. Vreselijk veel en heb het idee dat het met elke seconde meer begint te worden." "Ik voel het Vincent." "Nee, joh, dat is mijn harde pik die je voelt," grapte ik. "Oh ja, ben jij hard dan. Nu al?" en hij greep me in mijn kruis. "Ik voel anders niets bijzonders." "Nee, idioot het was een grapje! Zeg en hoe zit het met een tweede bakje koffie." Ik leunde achterover en liet me bedienen. Na de koffie belde ik met Bertha en vroeg haar of het goed was dat ik die avond samen met een vriend langs zou komen. Ze was reuze benieuwd merkte ik maar ik was niet van plan veel van de sluier op te lichtten. Ze moest haar nieuwsgierigheid (belangstelling) in toom zien te houden tot die avond. Na het telefoontje zei ik Casper dat ik wat afspraken moest gaan maken. Hij stelde voor om het eten voor die middag klaar te maken en ik vroeg hem verbaasd of hij dat kon. "Zeg, wat denk je! Of dacht je dat op de camping Julia alle dagen voor ons kookte!" Dat bleek dus niet zo te zijn. Op vakantie kookten ze om beurten. Mooi, dan kon ik dus rustig aan het werk. In mijn kantoortje liep ik mijn agenda door en bracht het een en ander op orde. Ik belde een paar nieuwe cliënten op en maakte een afspraak met hen. Wat we zouden gaan eten wist ik niet maar wel dat het erg lekker in huis begon te ruiken. Anderhalf uur later zat ik dan ook verheerlijkt aan tafel te wachten totdat de chef de cuisine het eten opdiende. "Voila, Chile Con Carne, zonder de carne dus," kondigde hij aan. "Zeg hoe heb je dat voor elkaar gekregen?" "Ja, ik heb me de vrijheid genomen om eens grondig rond te snuffelen in je keukenkastjes en vond daar allerlei rommel die een vegetariër 'vleesvervangers' noemt. Ik hoop dat het smaakt maar betwijfel het ten zeerste." Ik gaf hem een por en zei dat het wel wat mee zou vallen. Met een bedenkelijk gezicht nam hij een eerste hap en na langdurig gekauwd te hebben zei hij breed glimlachend: "Niet slecht!" "Nee, helemaal niet joh. Het smaakt prima." De maaltijd verliep rustig we praatten wat heen en weer en Casper wilde alles weten over Bertha en haar vriendin Anouk. Ik vertelde hem dat ik Bertha had leren kennen in het ziekenhuis. Zij werkte daar als verpleegster. Het was in de tijd geweest dat ik me van Peter losmaakte. Ze waren mijn vriendinnen geworden en niet die van ons samen. Als ik hen bezocht had, was dat altijd in mijn eentje geweest. Ik had een bijzonder band met hen gekregen die niets of niemand zou kunnen ondermijnen. Na het eten werkte Casper me de keuken uit. "Nee, laat mij de afwas maar doen. Ga jij maar andere belangrijkere dingen doen." Ondanks fel aandringen kreeg ik geen kans om hem te helpen. Ik had nog genoeg te doen op mijn kantoortje maar wilde hem niet alleen al het werk in het huishouden laten doen. Tenslotte had hij ook al gekookt! Maar ik verloor en liet me verslaan. Die middag zag ik weinig meer van Casper. Het werk slokte me op en toen hij me tegen halfvier een mok met thee bracht verontschuldigde ik me tegenover hem. "Verdorie man, is het al zo laat. Ik ben helemaal de tijd vergeten. Kijk, dat ben ik nu dus ook hè. Zodra ik eenmaal in mijn werk zit, vergeet ik de hele wereld om me heen." "Prachtig toch. Dat je werk hebt dat je zo boeit en bezighoudt!" "Ja, maar het kan ook verkeerd uitpakken. Zoals nu dus." "Hoezo?" "Ik heb de hele middag niet aan je gedacht man. Zo'n bijzonder leuke jongen in huis en ik laat je helemaal aan je lot over." Ik trok hem naar me toe en legde mijn hoofd tegen zijn buik en borst aan. Hij streelde door mijn haren. "Zeur niet Vincent. Ik vind het helemaal niet erg om alleen te zijn. En zo krijg ik bovendien de kans om eens rustig je hele huis door te snuffelen. Je vindt het toch niet erg hè dat ik overal kom?" "Wie van ons tweeën zeurt er nou! Jongen, als je mij wilt leren kennen moet je de vrijheid hebben om mijn domein te ontdekken en dan hoef je heus niet steeds te vragen 'Vincent mag ik dit' 'Vincent mag ik dat'. Nee jongen, doe alsof je thuis bent. Deze plek moet ook jouw thuis worden." "Je bent een lieverd Vincent." "Ja, dat weet ik." "Maar soms ook erg vervelend." Hij kneep me in mijn wang en verliet het kantoor. Tegen vijven riep hij me dat het eten klaar was. Ik rekte me uit en slenterde naar de keuken. Het was best wel vermoeiend geweest om zo ineens weer met je werk te beginnen. Misschien had ik het ook wat overdreven en had ik sommige dingen best wel even kunnen opschuiven. Maar ja, dat ben ik ook. Een doordrammer, iemand die altijd maar door wil gaan en soms (vaak) te weinig tijd neemt voor zijn eigen rust. En dat ondanks al die meditatie van mij. Ik nam plaats aan een goed belegde tafel en we begonnen te eten. "Je hebt een prachtig huis Vincent." "Vind je?" "Ja, anders had ik het niet gezegd. Nee, echt. Heel mooi. Lekker ruim, veel kamers en ook dat kleinste kamertje, niet de w.c., is heel mooi ingericht. Vooral dat beeld van de Boeddha is prachtig. Heb je dat ergens op de kop getikt?" "Nee, een vriend van me heeft dat voor me gemaakt. Het is een dierbare herinnering aan hem geworden omdat hij een jaar nadien is overleden." "Oh, dat spijt me." "Het geeft niet. Maar het beeld doet me altijd aan hem herinneren. Het is echt een prachtwerk geworden." "Ja, echt heel goed. Uit een stuk steen gebeiteld, echt heel knap." "Ben je ook even gaan zitten?" "Ja, hoe weet je dat!" "Gewoon. De kamer lijkt daartoe iedereen uit te nodigen. Ik heb wel vaker logees gehad die ook altijd, als ze de kamer zien even moeten gaan zitten. Beviel het je wat?" "Nee, niet echt. Ik heb geloof ik maar een paar minuten gezeten en ik heb nou nog pijn in mijn benen. Ik geloof niet dat ik daarvoor gebouwd ben. Chinezen en Japanners zijn ook allemaal veel kleiner." "Gezeur man. Ik ben net zo groot als jij en kan het ook. Gewoon een kwestie van oefenen." Ik lachte naar hem en hij glimlachte terug. "Nou, ik zal het nog wel eens proberen de komende dagen. Ik weet nou trouwens ook hoe het komt dat je nog geen seks met me wilt hebben." "Oh, ja?" "Ja, ik heb ook wat gesnuffeld in wat boekjes en daar onder andere wat gelezen van die Vietnamese monnik … ik ben zijn naam kwijt. En daar zag ik het staan." "En wat vond je van die richtlijn?" "Op zich wel goed. Als je je realiseert wat de gevolgen zijn van onverantwoord seksueel gedrag is het goed om voorzichtig er mee om te gaan. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor die andere vormen van lijden door hem genoemd." "Dus kun je me nu beter begrijpen?" "Nahh, nog niet helemaal maar wel een klein beetje. Zelf heb ik ook altijd al een beetje zo'n regel van hem gevolgd bemerkte ik. Dat met dat consumeren en het niet zullen gebruiken van alcohol en andere verdovende middelen. Toen ik dat zo zwart op wit zag staan, wist ik dat dat de reden voor mij was. Ik wil er altijd bij zijn, bij wat ik doe. Ik ben verantwoordelijk voor mijn daden en moet dus gewoon weten wat ik doe. Alcoholmisbruik brengt zoveel ellende met zich mee!" "Ja, ik heb genoeg patiënten in mijn praktijk die daaronder te lijden hebben en gehad hebben." "Dat kan ik me voorstellen. En weet je wat ik ook gezien heb?" "Nou, vertel het eens." Hij wachtte langdurig voor hij verder ging en keek me lachend aan. "Toe maak me niet zo nieuwsgierig, vertel!" "Een pracht van een jongen." "Waar, waar?" En ik liet mijn ogen door de keuken heen en weer gaan. "Buiten in de tuin bij de buren." "Oh!" Ik wist wie hij bedoelde en voelde me meteen niet meer op mijn gemak. "Wat is er? Heb ik iets verkeerds gezegd?" Ik bleef stil en durfde hem amper aan te kijken. "Kom op Vincent, vertel het me. Wat is er. Wees eerlijk tegenover mij alsjeblieft." "Hij was degene met wie ik Peter in bed aantrof die laatste keer. En het was heus niet zijn schuld, Peter heeft hem verleid. Ik weet het." "Ben je bang dat je me aan hem kwijt zult raken? Is dat het?" "Ja, een beetje wel. Hij is iemand die altijd zijn pik achterna loopt. Ik weet het uit eigen ervaring omdat hij op een gegeven ogenblik ook in mijn bed is beland." "Als wraak op Peter?" "Ja, ik denk het wel. Ik voelde niets voor de jongen en doe dat nog steeds niet. Het was echt puur wraak denk ik. Maar alsjeblieft kijk uit voor hem. Hij neemt het niet zo nauw en ik zou niet willen dat je in zijn handen komt en je aan hem verliest." "Okay, ik zal uitkijken. Wees maar niet bang. Ik ben er alleen voor jou." En hij drukte me een kus op mijn voorhoofd. We aten ons eten op en lieten de afwas staan omdat ik niet te laat wilde komen bij Bertha en Anouk. Ze hebben namelijk twee kindjes en ik ben gewoon gek op die twee en wilde dus niet het risico lopen dat ze al in bed zouden liggen. "Zeg hoe laat wil je weg want eigenlijk wil ik me nog even douchen," zei Casper. "Ik wil om halfzeven weg als het je lukt en eigenlijk wil ik ook nog douchen!" "Samen dan maar?" "Als je me belooft dat het samen sneller gaat wel!" "Ja hoor, ik zal mijn handen thuishouden." Lachend liepen we de trap op. Ach en hoe goed de voornemens ook waren het lukte niet. Onder de stralen van het water kon ik het gewoon niet laten om hem stevig te omarmen en tegen me aan te drukken. Het voelde zo goed. En ook Casper genoot. Ik hoorde hem kreunen toen ik mijn handen over zijn rug en billen liet glijden. Minutenlang stonden we daar van elkaar te genieten. "Zeg, zo komen we vast te laat!" "Huh?" "Ik zeg dat we te laat zullen komen. Waar ben je met je gedachten!" "Bij jou natuurlijk jongen. Waar zou ik anders kunnen zijn met zo'n lekker stuk in mijn armen." Ik drukte hem nog steviger tegen me aan. "Je hebt gelijk. Opschieten nu en vooral niet aan elkaar zitten." Zonder elkaar nog aan te raken, vervolgden we toen onze bezigheden en iets na half zeven, verlieten we mijn huis. Bertha en Anouk woonden aan de andere kant van het dorp maar omdat het prachtig weer was gingen we lopend. Twintig minuten later stonden we bij hen op de stoep. "Hé hallo, leuk dat jullie er zo vroeg zijn. Marije en Tineke zijn nog op." "Ja, waarom denk je dat ik zo vroeg ben," zei ik. "En jij moet Casper zijn," zei Bertha terwijl ze de jongen een stevige handdruk gaf. Casper knikte en moest hevig blozen toen Bertha hem op beide wangen kuste. "Ja, sorry hoor maar zo ben ik nou eenmaal. Een vriend van Vincent is een vriend van mij en vrienden kussen elkaar nou eenmaal." "Ja, sorry, het geeft ook niets. Let maar niet op mij. Het is allemaal nog een beetje vreemd voor mij," verontschuldigde hij zich. In de kamer herhaalde zich hetzelfde tafereel nog eens met Anouk. Het zijn nou eenmaal twee gigantisch joviale dames en prachtige vrienden. De kleintjes waren nog op en terwijl Casper op de bank plaatsnam en zich liet onderwerpen aan een 'kruisverhoor' speelde ik met hen in de poppenhoek. Ik genoot en verloor alle gevoel van tijd zoals altijd als ik met die twee ukken, beiden 2 jaar, bezig ben. Wreed werden we dan ook in ons spel gestoord toen Anouk aankondigde dat het bedtijd was. Natuurlijk moest ik die avond, zoals altijd als ik op bezoek kwam, een verhaaltje voorlezen en Casper ging met me mee. Toen we na de nodige kusjes eindelijk samen naar beneden konden gaan zei hij: "Zeg, ik heb nooit gevonden dat jij zo goed met kinderen om kan gaan?" "Ja, toch maar goed dat je me achterna gekomen bent dus." "Ja, zie ik ineens een heel andere Vincent!" Hij stompte me in mijn zij en zo liepen we de kamer in. De avond was gezellig. We praatten met elkaar over onze vakanties en over allerlei andere dingen. Liefde, verbondenheid ook dat soort zaken gingen over tafel. En toen de klok twaalf uur sloeg zei ik dat we naar huis moesten gaan. We namen afscheid en ditmaal bemerkte ik dat Casper niet bloosde onder de zoenen van de dames. "En Vincent, je weet van ons aanbod hè. Waag het niet het te vergeten!" Zo verlieten we hun huis en liepen de donkere nacht in. Zondag 5 augustus: In het dorp was het rustig en ook de eerste minuten van onze wandeling terug naar huis waren wij stil. Bij de kerk ging Casper op het bankje zitten en kloppend op de plek naast hem nodigde hij me uit ook plaats te nemen. "Zeg lieve jongen," begon hij, "mag ik je een vraag stellen." "Ja, dat mag je als je me voor eens en altijd beloofd om niet steeds alles te gaan vragen." Hij lachte. "Ben jij de vader van Marije en Tineke?" Ik keek hem verbaasd aan. "Nee, ik ben niet de vader." "Kom Vincent, hou een ander voor de gek." "Een vader is iemand die voor zijn kinderen zorgt en de verantwoordelijkheid voor ze heeft. En dat doe ik dus niet." "Okay, jij je zin! Ben jij de verwekker dan?" "Ja, dat klopt. Heb je het geraden?" "Nee, man je zegt wel dat je niet de vader bent maar toen ik jou zo met hen bezig zag, droop de vaderlijkheid er gewoon vanaf man. Zo overduidelijk!" "Vind je het erg?" "Erg. Nee natuurlijk niet. Het is jouw keuze destijds geweest en die kan ik alleen maar respecteren." "Dank je. Bertha en Anouk…" "Nee, je hoeft het niet uit te leggen." "Ik wil het graag uitleggen. Okay?" "Goed." "Bertha en Anouk waren dus mijn vrienden geworden. Niet de vrienden van Peter en mij maar alleen mijn vrienden. Het was in de tijd dat ik me meer en meer van Peter begon los te maken en zo begon ik dus ook mijn eigen vrienden te krijgen. Bertha zag ik ook dagelijks op het werk en we kregen een ontzettend goede band met elkaar. Op een avond toen ik bij hen at, vroeg ze mij of ik het zou willen overwegen om de vader van hun kinderen te willen worden. Ze wilden beiden graag een kind maar wilden het niet kunstmatig doen. Ze wilden wel graag zelf ook weten wie de vader was. Ik voelde me reuze vereerd en zo is het er dus van gekomen." "Dus je hebt het ooit wel met een vrouw gedaan?" "Ja, maar het ging niet om de seks. Het was puur om een kind te verwekken. Voor mij dus ook geen pleziertje alhoewel…" Casper drukt een kus op mijn lippen. "En dat vind ik zo prachtig aan jou Vincent. Je bent zo vreselijk betrokken bij de mensen om je heen dat je zelfs zoiets voor hen doet. Echt geweldig man." Ik werd een beetje verlegen. "En wat bedoelde Bertha met die onduidelijke opmerking toen we weggingen?" "Ahum, wil je dat echt weten?" "Ja natuurlijk!" Ik slaakte een diepe zucht, haalde diep adem en ging verder. "Na die avond dat ik speelde voor de 'verwekker des levens' hebben beide dames mij beloofd dat als ik ooit kinderen zou willen ze bereid waren tot de tegendienst." "Wow, verdorie man. Dat is niet mis!" "Nee, zeker niet. Dus Casper als die kinderwens bij jou er is en blijft, dan kan daarvoor gezorgd worden." "Gut man, ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet." En inderdaad zeer lange tijd bleef het helemaal stil tussen ons. Hij legde zijn hoofd tegen mijn schouder aan en ik sloeg mijn arm om hem heen. Ineens hoorde ik hem lachen. "Waar lach je om?" wilde ik weten. "Ga je vanavond alle obstakels tussen ons wegnemen?" "Hoe bedoel je?" "Nou ja, een obstakel hebben we al genomen. Ga je nu hier met mij vrijen?" "Zeg jochie, dit is een respectabel dorpje hoor en ik zou het zeker niet in mijn hoofd halen om hier op het bankje, bij de kerk nota bene, seks met jou te hebben." "Nee, je wil nog helemaal geen seks met me!" Onze aanhankelijkheid die zo-even nog zo groot was geweest, leek iets te verkillen. Na een nieuwe periode van stilzwijgen stond Casper op. "Kom, laten we naar huis gaan." Ik pakte zijn hand beet en zo liepen we naar huis terug. Thuis gekomen liepen we meteen door naar boven. Het was tandenpoetsen en het bed in. Al snel waren we in dromenland. Die zondagochtend sliepen we lang uit. Dit keer was Casper het eerste wakker en ik toen ik mijn ogen opsloeg, keek ik in zijn lachende gezicht. "Goedemorgen stuk," begroette hij me. "Hallo schoonheid," mompelde ik nog half slaapdronken terug. Hij legde zijn arm op mijn schouder en begon me zachtjes te strelen. We schoven dichter naar elkaar toe en legden onze warme lichaam dicht tegen elkaar aan. Een heerlijk gevoel doorstraalde mijn lijf. Mijn ochtenderectie drukte tegen zijn dijbeen en hij slaakte een kreetje. "Oei, dat voelt lekker!" "Vind je?" Ik greep tussen zijn benen en begon zijn spul lekker te masseren. Al snel begon het te groeien en werd zijn stang even hard als die van mij. "Dit voelt ook goed zeg!" Hij glimlachte en drukte een kus op mijn lippen. We begonnen onze lichamen ritmisch tegen elkaar aan te bewegen en al snel kreunden en steunden we flink. "Oh, shit," riep ik, "laten we stoppen alsjeblieft!" "Waarom?" Vragend keek ik hem aan. "Ach ja, ik weet het ook wel. Maar…" Ik stapte uit bed, trok mijn ochtendjas aan en vroeg hem of hij mee ging ontbijten. Met een gezicht waarop de spijt duidelijk te lezen viel, stemde hij toe. We aten en bespraken de plannen voor de rest van de dag. Na het verlate ontbijt, douchten we (afzonderlijk) en trok ik mijn wielrentenue aan. Ook voor hem had ik er een klaar gelegd. Terwijl hij de ontbijtboel afwaste, ging ik naar de buren (de fietsenmaker) toe om een racefiets te lenen. Met de fiets aan de hand was ik binnen een kwartier weer terug met de buurman. Die wilde perse meekomen om er voor te zorgen dat de fiets goed afgesteld werd op zijn berijder. Casper nam plaats en de buurman deed zijn werk waarna wij vertrokken. We reden rustig en maakten er absoluut geen wedstrijd van. Het weer was goed geweest toen wij vertrokken maar langzamerhand trok de lucht dicht en begon ik te vrezen voor regen. En ja, tegen een uur of drie begon het gigantisch te plenzen. We werden drijfnat en moesten zeker nog zo'n dertig kilometer terug naar huis. Verkleumd kwamen we dan ook thuis aan. Het was de hele tijd blijven regenen. Terwijl Casper thee zette, liet ik het bad vollopen. Met de geurige thee in twee koppen kwam hij even later naar boven gelopen. We kleedden ons uit en stapten in het heerlijk warme water. Casper kwam voor me zitten en ik begon hem zachtjes te strelen. Mijn handen gleden over zijn borst en bewerkten zijn tepels. Hij kreunde en legde zijn hoofd achterover tegen mijn schouder aan. Mijn handen gingen lager en onder het water betastte ik zijn mannelijkheid. Het ding was fors en de balzak strakgespannen om zijn grote ballen. Wow, wat zou ik graag met hem willen vrijen, wat zou ik graag hem in mijn armen meenemen naar mijn bed om hem te laten merken dat mannen inderdaad wel voor elkaar geschapen zijn. Door mijn vurige gedachten kreeg ik zelf ook een gigantische erectie. "Je voelt erg lekker tegen mijn rug aan Vincent." "Ja vind je?" Hij kreunde toen ik in zijn ballen kneep. "Jij voelt ook heel lekker jongen." "Ja, hè?" "Ja!" "Zou je nou niet graag met mij willen vrijen, echt vrijen?" Daar verwoordde hij mijn gedachten van zo-even. Ik haalde mijn schouders op. "Ik kan wel wachten," antwoordde ik. "Maar ik doe je toch wel wat?" "Ja natuurlijk wel, waar denk je anders dat die stijve vandaan komt!" Hij lachte en streelde met mijn hand over zijn wang. "Ik hoop dat ik ook kan wachten." Ik keek hem vragend aan. "Ach, laat ook maar." Tevreden kroop hij weer tegen me aan. Tijden bleven we in het bad zitten af en toe wat warm water bijtankend. "Hé ik krijg honger, jij ook?" Ja, ik lustte ook best wat. We stapten uit bad en droogden ons af waarna we onze badjassen aantrokken. Wederom bereidde Casper het eten. Ik hoefde alleen maar de tafel te dekken en aan te schuiven. Het smaakte goed. "Moet je morgen weer werken?" vroeg Casper tijdens het eten. "Ja, morgen komen mijn eerste klanten weer." "Hoeveel heb je er per dag?" "Normaal acht per dag. Maar op dinsdag en donderdag altijd zes. Dan hou ik tegen drie uur op en ga ik naar de sportschool om aan mijn uiterlijk te werken." "Ja, heb je ook wel nodig," grapte Casper. "Nee, dat heb ik niet maar ik moet het wel bijhouden natuurlijk. Ga je trouwens op die dagen met me mee?" Casper vond dat wel een goed idee. "Hoelang duurt nou een sessie bij jou?" Ik vertelde hem over mijn schema van maximaal 40 minuten voor een gesprek en dan 20 minuten om mijn aantekeningen bij te werken en me voor te bereiden op de nieuwe afspraak. "Best wel intensief eigenlijk dus!" "Ja, dat kun je wel stellen. Maar het is een vreselijk mooi beroep." "Ja, dat zegt mijn vader ook altijd." "Wat, is jouw vader ook psycholoog dan?" Ik speelde de onwetendheid zelve. "Nou ja, hij heeft geen eigen praktijk zoals jij maar onderwijst het op de universiteit." "Is hij dan dè professor Van Egmond." Casper knikte. "Ja, ik heb een paar van zijn boeken in je boekenkast zien staan. Ben je een bewonderaar van hem dan zorg ik voor een handtekening!" "Hij weet dingen wijs te zeggen, laten we het daarop houden. Ik ben niet iemand die zomaar achter anderen aanloopt." "Behalve dan achter die Vietnamees," merkte hij op. "Nee, daar ben ik ook niet zomaar achter aangelopen. Eerst kon ik helemaal niets met zijn zienswijze maar toen ik langzamerhand de waarde ervan ontdekte, begon het voor mij te leven. Maar ik blijf kritisch!" We aten ijs toe en deden daarna gezamenlijk de afwas. Op de t.v. was niets bijzonders en daarom lagen we die avond al voor elf uur in bed. Dicht bij elkaar gaven we ons over aan het spel van onze handen. We betastten elk deel van de anders lichaam en gingen daarbij heel ver. Maar niet zover dat we de controle verloren. Het was een heerlijk tijdverdrijf. Moe en voldaan vielen we uiteindelijk in slaap. Maandag 6 augustus 2001: Die ochtend liep het alarm in mijn horloge om 06.00 uur af. Mijn vaste tijd om op te staan. Casper schrok van het gebliep, keek met grote ogen om zich heen en vroeg wat er aan de hand was. "Niets jongen, ga maar lekker weer slapen." Hij draaide zich om en tukte weer in. Ik douchte me en daarna ging ik naar mijn meditatiekamertje. Daar las ik eerst een stukje om vervolgens 25 minuten te mediteren. De geur van de heerlijk ruikende wierook drong mijn neusgaten binnen en deed zijn deel van het werk om mij gedurende die tijd aandachtig te houden. Het zat lekker en voordat ik het wist was de tijd om. Toen ik om halfacht klaar was met mijn ontbijt kwam Casper met zijn donkere, verwarde haardos net uit bed. "Goedemorgen," groette hij me nog half slaperig en hij drukte een kus op mijn lippen. Ik sloeg mijn armen om hem heen en drukte hem lekker tegen me aan. "Goedemorgen lieveling. Wat zie je er nog heerlijk slaperig uit zeg." Hij gromde wat. "Wat kan ik vandaag voor je gaan doen." "Nou, ten eerste zou je de telefoontjes voor me kunnen aannemen." Ik ging hem voor naar het kantoortje en startte de computer op. Liet hem zien hoe mijn elektronische agenda werkte en hoopte van ganser harte dat hij het allemaal zou begrijpen zonder de hele boel door de war te gooien. Maar ondanks zijn slaperige uiterlijk, was hij scherp genoeg om een paar kritische vragen te stellen. "Daarna wil ik graag om 10.40 uur een bak koffie en om 12.00 uur het middageten. Ik stel voor om dan brood te eten. Vanavond hebben we dan ruim de tijd om een warme maaltijd klaar te maken. Als je nog boodschappen moet halen, daar (en ik wees naar het bergmeubel) ligt mijn portemonnee met voldoende geld erin. Je gaat je gang maar zou ik zo zeggen." Tien minuten later zat ik met mijn eerste cliënt in mijn behandelkamer en was ik me niet meer bewust van de aanwezigheid van die mooie jongen in mijn leven. Ook dat ben. Ik ga voor hetgeen ik doe en vergeet daarbij alles. Toen mijn eerste afspraak voorbij was, werd er op de deur van mijn spreekkamer geklopt. "Ja, kom maar binnen Casper." "Sorry, dat ik je stoor hoor maar zou ik ook met die mooie tuin van je aan de gang mogen gaan. Ik neem de portable handset van de telefoon wel mee de tuin in." "Ja, dat is prima joh. Ga je gang!" "Wil je me nog even zeggen welke buren nou die zijn van de fiets, voordat ik door een op seksbeluste jonge schoonheid overvallen wordt!" Ik wees hem vanuit mijn kamer het huis aan. "Daar kun je veilig aankloppen. Vraag de buurvrouw maar om het nodige tuingereedschap. Ik heb niet zoveel maar ze zal je graag alles lenen. Maar, ik waarschuw je. Het is een lieve vrouw maar ze praat wel erg veel." Lachend verliet hij me en ik haalde mijn tweede opdracht van die dag uit de wachtkamer. Toen ik nog diep in gesprek was met mijn derde patiënt, rook ik de heerlijke geur van koffie al. Wel cafeïnevrij maar de geur is even goed, de smaak trouwens ook hoor. Ik liet haar uit en ging meteen door naar de keuken. Casper zat al aan de tafel achter een dampende mok van het zwarte spul. Hij stond op en schonk ook voor mij in. "En heb je nog wat kunnen werken in de tuin." "Nee, niet echt. Ik heb jouw advies ter harte genomen en daarom voor dat ik naar de buurvrouw ging een lijstje gemaakt van alles wat ik nodig had. Ik heb alles, inclusief een kruiwagen van haar losgekregen maar verder dan dat ben ik niet echt gekomen." Ik lachte. "Maar wel een prachtmens trouwens hoor. Echt!" Ik zag dat hij het meende en kon me bij die conclusie geheel aansluiten. Mijn buurvrouw is er een uit duizenden. Al snel was de koffiepauze om en ging ik op voor klant numero vier, de laatste van die ochtend. Een uurtje later zaten we samen aan de tafel voor het middageten. Caper had zo te zien nu al wel wat kunnen werken want zijn gezicht, armen, benen en T-shirt zaten onder de zwarte vegen. "Zeg, het staat je wel prachtig hoor. Kan ik eindelijk eens zien dat je ook hard kunt werken." "Ja, lach jij maar! Jij hebt al die jaren geen klap uitgevoerd in je tuin man. Het onkruid van zeker twee jaar staat er nog." En daarin had hij helemaal gelijk. We waren er destijds in maart komen wonen en twee maanden later had ik Peter op straat gezet. "Je hebt helemaal gelijk. Ik ben niet zo'n tuinier. Peter wilde perse een tuin ik niet." "Oh." "Maar ik ben blij dat jij er nu bent dan kun jij je ook nuttig maken de komende tijd." Meteen reageerde hij en ontving ik een klap tegen mijn schouder. "Is toch zo?" "Ik maak me hartstikke nuttig hier. Zelfs voor jou. Want ik heb wel vier telefoontjes gehad. Ze staan al in je agenda vermeld dus kan jij je straks ook weer nuttig maken." We aten af en terwijl hij weer naar de tuin ging, begon ik te bellen. Mijn eerste klant van die middag liet op zich wachten. Doelloos slenterde ik wat heen en weer door mijn praktijkruimte. Ik zag Casper staan en bleef naar hem kijken. Wow, hij stond er dan ook schitterend bij. Ontbloot bovenlijf, strakke korte broek en laarzen. Het moest of warm zijn buiten of hij spande zich in. Een combinatie kon natuurlijk ook want zijn huid glansde van het zweet. Toen hij zich vooroverboog om een plant uit de grond te trekken, kreeg ik het behoorlijk warm. Wow, wat een lekkere billen. Mijn klant wekte me uit mijn stoute dromen door stevig op de deur te kloppen. Snel zorgde ik ervoor er weer enigszins normaal (zonder rood hoofd dus) uit te zien en ik opende de deur. De thee haalde ik zelf die middag en ik bracht mijn knappe tuinman ook een beker. Op twee omgekeerde emmers dronken we het op. Het was inderdaad mooi weer en ik vond het jammer dat ik de hele dag binnen moest zitten. Ik nam me voor om tussen mijn patiënten door steeds even te gaan kijken hoe Casper vorderde. Had ik ook mooi de gelegenheid om hem wat van dichterbij gade te slaan. De volgende pauze bewonderde ik opnieuw zijn prachtige lijf. De spanning in de spieren van zijn benen en armen bezorgde me een erectie en echt ik was vreselijk geil aan het worden. Het werk riep echter en gelukkig was het de laatste voor die dag. Na die laatste sessie ruimde ik mijn spullen op, schoot in wat zomerse kledij en keek in de keuken wat we zouden kunnen gaan eten. Er was weinig voorraad en daarom reed ik snel even op mijn fiets naar de supermarkt. Met een bloemkool en nog wat andere dingen was ik binnen het half uur weer terug. Toen begon ik met het klaarmaken van het avondeten. Casper was nog steeds druk bezig en af en toe wierp ik door het raam een blik op hem. Die zal straks wel een vreselijke honger hebben, dacht ik en ik schilde voor de zekerheid nog maar een paar extra aardappelen. En inderdaad toen we tegen zessen aan tafel zaten bleek het dat ik gelijk had. Caspers honger was bijna niet te stillen. Nou eet hij je normaal al de oren van het hoofd maar bij extra lichamelijke inspanning is zijn eetlust helemaal onvoorstelbaar. Met groeiende verbazing, ik was immers allang klaar met eten, bleef ik naar hem kijken. Toen hij eindelijk de laatste happen naar binnen gewerkt had en een diepe zucht slaakte keek ik hem glimlachend aan. "Ongelofelijk zeg. Voor al dat geld dat jij hier op zit te eten had ik al bijna een professionele tuinman kunnen laten komen!" "Haha, niet leuk hoor. Wacht jij maar eens af straks. Als het klaar is weet je niet wat je ziet. Het gaat je wel het een en ander kosten maar dat moet je er maar voor over hebben. By the way, morgen zul je eerst met mij naar een tuincentrum hier in de buurt moeten dus die sportschool kun je wel vergeten." "Okay, je zegt het maar generaal," zei ik lachend. "En ga nu maar eerst eens douchen want je stinkt een uur in de wind." "En ik dacht dat jij zweet, en zeker het mijne, zo lekker vond?" "Ja, zweet wel maar niet als het is vermengd met allerlei viezigheid uit de tuin. Schiet op onder de douche jij!" Gedwee liep hij naar boven waar ik hem even later luidkeels hoorde zingen, nou ja zingen. Even voor ik klaar was met de afwas was hij weer beneden en hielp me nog met het afdrogen. Meteen daarna zeulde hij me mee naar de tuin en liet me zien wat hij allemaal gedaan had. Ook de berg onkruid vooraan bij de oprit liet hij me zien en echt het was een berg. "De buurvrouw heeft gezegd dat haar man die morgen wel zal wegbrengen voor ons." En zo pratend liepen we terug naar de tuin aan de achterkant van het huis. "Ja, buurman," hoorde ik ineens, "je hebt een prima tuinman in dienst genomen." Het waren de buurman en -vrouw die over de heg heen het resultaat van Caspers sloopwerkzaamheden stonden te bekijken. Want meer zag ik er echt nog niet in. De tuin was nu een kale vlakte geworden. Gevieren bleven we een tijdlang staan praten en de buurman raadde me aan om naar het tuincentrum van Boersma te gaan. Daar zouden ze prima spullen hebben en, "niet al te duur" voegde hij eraan toe. De telefoon bij de buren ging en de buurvrouw haastte zich naar binnen. Even later riep ze haar man, het was voor hem. Toen ook wij naar binnen wilden gaan werden we opeens aangesproken vanaf de andere kant van de tuin. Het was Pim, dangerous Pim. "Hij heeft niet alleen pracht werk gedaan maar is ook nog eens een pracht tuinman Vincent, waar heb je die op de kop getikt?" Ik voelde dat Casper begon te blozen. "En hij is nog bescheiden ook nog!" ging Pim door. "Pim, dit is Casper. Casper dit is Pim waar ik je al zo veel over verteld heb," zemelde ik. De jongens schudden elkaar de hand en ik zag hoe Pim Casper met zijn ogen uitkleedde. We moesten inderdaad uitkijken met hem. Het praatje dat we maakten verliep echter gemoedelijk pas op het eind werd het weer riskant. "Nou als je je ooit verveeld Casper dan heb ik wel leukere plekjes die ontgonnen mogen worden." En met die opmerking liep hij van ons weg. Casper keek mij aan en glimlachte breed naar me. Snel maakten we dat we in huis kwamen en daar schaterden we het uit. "Gadverdamme, wat een vreselijk figuur zeg!" begon Casper. "Niet normaal toch. Die blikken die hij op me wierp, bah!" "En dat broekje dan dat hij aanhad! Zeker 2 maten te klein en geloof me dat heeft hij expres zo gekocht." We lachten nog een tijdje om onze bijzondere buurjongen en toen zette ik de koffie. Samen bekeken we het acht uur journaal en lieten het wereldnieuws over ons heen komen. We zaten naast elkaar op de bank en Casper legde zijn arm over mijn schouders en ik liet mijn arm om zijn middel glijden. Gezellig dicht bij elkaar. "Ben je moe," vroeg ik hem toen het journaal was afgelopen. "Valt wel mee, hoezo?" "Nee, gewoon belangstelling. Kon toch zijn na al die inspanning van vandaag?" "Nee joh, ben nog lang niet moe. Klein beetje spierpijn maar dat is dan ook alles." "Weet je dat je er heel goed uitziet jongen!" "Ja, vind je?" "Het spijt me dat ik het moet zeggen maar toen ik je zo zag in de tuin in je korte broek en stevig aan het werk werd ik best heet." "Gadver, Vincent en dan beklaag jij je over je buurjongen!" Meteen begon hij echter te lachen en trok hij me dicht tegen zich aan. Gelukkig het was een grapje dus. Hij drukte zijn lippen op de mijne en we begonnen aan een heerlijk lange, lome tongzoen. Het vuur was er meteen weer en ik liet het lang in me smeulen. Toen we hem eindelijk verbraken werd hij ernstig. "Maar eerst nog wat werk Vincent, heb je een potlood en wat papier voor me?" Ik haalde het gevraagde en hij begon een schets te maken. Al snel had ik door wat de bedoeling was. "Zeg, ik dacht dat het jouw bedoeling was om mij te leren kennen dezer dagen maar het lijkt er veel meer op dat ik jou ga leren kennen. Je beschikt over ongekende talenten man. Waar heb je dat geleerd allemaal?" "Niet overdrijven Vincent, het is een hobby meer niet." "Nou ja, noem het maar een hobby maar het is niets om laatdunkend over te doen." Ik keek over zijn schouder mee naar de tekening die steeds meer op een echte tuin begon te lijken. Vaardig zette hij de lijnen uit en maakte hij er een mooi geheel van. Bewonderend keek ik toe. Hij kon ook nog eens prachtig tekenen. Bij mij zou een boom een kruisje worden maar hij maakte er echt een boom van. "Zo, hoe lijkt je dit. Het kan straks natuurlijk anders zijn in de werkelijkheid maar zo heb ik het ongeveer in mijn hoofd." "Ja hoor, ik zal je er heus niet op afrekenen als die heester daar straks 10 centimeter verder naar rechts staat." Ik glimlachte naar hem en keek toen weer naar de tekening. Ik vroeg hem wat uitleg bij sommige dingen en hij lichtte het toe. "Zeg maar, heb je ook gedacht aan een plaats voor mijn droogmolen?" Een praktische vraag van een praktische huisman. "Ohh, vergeten, foutje." Even dacht hij na en begon toen met een gummetje dat ik voor hem gehaald had het een en ander te wijzigen. Hij tekende een keurig rond plateautje met daarop de droogmolen. Ik in mijn sas. "Zo goed?" "Keurig Casper. Het ziet er perfect uit. En morgen moet ik dus met je shoppen gaan?" "Ja of je moet willen dat ik de buurvrouw vraag?" "Nee, natuurlijk niet joh. Ik ga met je mee morgenmiddag. Die sportschool kan ik wel een keertje overslaan." Hij keek me glimlachend aan. "Toch?" vroeg ik met duidelijke verbazing in mijn stem. "Nou laat die overweging maar aan mij over. Ik zal het wel even keuren." Hij stond van de bank op en reikte mij zijn hand. Ik nam hem aan en hij trok me overeind. Hand in hand liepen we naar mijn slaapkamer toe. Beiden gingen we op onze rug op het bed liggen maar al snel draaiden we naar elkaar toe. We zoenden elkaar hartstochtelijk en de vlam die eeuwig leek op te laaien zodra onze tongen elkaar vonden, zette ons ook dit keer in vuur en vlam. Al snel zat Casper schrijlings op me. Hij begon mijn overhemd los te knopen en streelde met zijn handen over mijn borst. Ik kreunde want ik vond het heerlijk. Speels kneep en trok hij aan mijn tepeltjes. Daarna zette hij zijn lippen erop en bewerkte hij ze met zijn tong. Ik vond het hartstikke geil en in mijn broek stond mijn pik al keihard. Zijn tong en handen gleden verder naar beneden. Via mijn buik naar mijn navel en vandaar nog verder naar de rand van mijn korte broek. Hij maakte de knoop los en trok de rits naar beneden. Met zijn lippen bevoelde hij de contouren van mijn stijve lid door de stof van mijn slip heen. Wow, wat een heerlijk gevoel. Hij werkte mijn korte broek helemaal naar beneden en gooide hem door de kamer heen. "Nummer één," riep hij luid. "Volgt er nog meer?" "Niet zo haastig jongetje, rustig aan." Maar er volgde meer. Ook mijn sokken deed hij uit waarna hij met zijn tong een nat spoor trok van mijn hiel, over mijn kuit, tot aan mijn knieholte. Eerst het ene en toen het andere been. Ik vond het vreselijk sexy en raakte compleet buiten zinnen. Mijn slip werd nat van het eerste zaad dat ik lekte. Af en toe keek hij mij glimlachend aan en ging dan weer verder met zijn werk. Vanaf mijn knie ging hij verder strelend en likkend naar de rand van mijn slip. Ik hield het haast niet meer, zo geweldig lekker was het. Met een ruk trok hij mijn onderbroek naar beneden en werkte ook deze geheel weg. Hij drukte een zoen op de top van mijn lul en ik ging zowat door de grond van genot. Heerlijk wat een gevoel. En ik wist dat het nog veel beter zou kunnen worden maar dit was al zo verrekte goed. Hij gleed met zijn tong van het topje van mijn paal naar onderen. Via mijn ballen maar het begin van mijn spleetje. Ik kreunde en bromde diep. "Oh, lekker Casper!" "Ja, vind je dit lekker?" En hij herhaalde de beweging maar dan in omgekeerde volgorde. Diep gekreun van mijn zijde overtuigde hem. "Zal ik je proberen te pijpen?" "Nee!" Meteen rinkelden alle alarmbellen bij mij. Nee, zover wilde ik niet gaan. Het moest hierbij blijven. Niet voordat …"Nee, lieve jongen, laten we maar niet verder gaan. Ik vind dit al zo goed." Het was echter duidelijk dat hij, ondanks mijn pogingen tactisch te blijven, teleurgesteld was. Hij kapte het spel af en zei dan hij zijn tanden ging poetsen. 'Shit' vloekte ik binnensmond toen hij weg was. Ik bleef een tijdje liggen en ging toen ook naar de badkamer. Hij was net zijn mond aan het spoelen en zo wisselden we van plaats bij de wasbak. Toen ik terugkwam in bed lag hij een stripboekje te lezen. Waarschijnlijk had hij het ergens gevonden. Ik vleide me tegen hem aan maar kreeg geen respons. "Zal ik het licht uitdoen?" "Nee, laat me nog maar even lezen." "Ben je boos op me?" Het bleef stil. Zijn bekende stilte om na te denken. "Ja! Ik ben boos op je!" "Maar je weet toch …" "Natuurlijk weet ik dat wel maar … verdomme, we waren net zo lekker bezig man. Ik had een paal van hier tot Tokio en dan in een keer 'nee' te moeten horen is verdomde vervelend." "Ik begrijp het," zei ik terwijl ik hem over zijn borst streelde. "Laat maar Vincent, laten we maar gaan slapen." Hij smeet het boekje naast bed, knipte het licht uit en draaide zich van me af. Echte stilte. Doodse stilte. Angstige stilte. Geen stilte waarin we aan het nadenken waren maar stilte die leek op het moment toen ik in mijn auto stapte en van hem wegreed. "Kunnen we er echt niet over praten," probeerde ik. "Ik denk niet dat het verstandig is. Praten heeft weinig zin denk ik. Dus laten we alsjeblieft gaan slapen. Morgen zal mijn boze bui wel weer geluwd zijn. Welterusten." Het was duidelijk. Hij wilde er niet meer over praten. Dinsdag 7 augustus 2001: Toen die ochtend om zes uur mijn wekker afliep, stapte ik meteen onder de douche. Daarna liep ik naar mijn meditatiekamertje. Net toen ik de deur achter me wilde dichtdoen, hoorde ik Casper vragen of het goed was dat hij meedeed. "Natuurlijk, dat vind ik fijn." Ik legde een tweede mat neer en zette een bankje voor hem klaar. Nadat ik de kaarsen en de wierook had aangestoken, maakten we de drie buigingen en gingen we zitten. Ik bediende de klankschaal en zette het wekkertje aan. Ik was hogelijk verbaasd over de prachtig rechte manier waarop Casper zat. Alsof hij het al jaren gedaan had. Ook zat hij ontzettend stil en waar ik af en toe verschoof, zat hij als een beeld zo stil. Toen de wekker afliep, zette ik hem uit en sloeg nog een keer op de klankschaal. Ik zuchtte diep. "En hoe vond je het?" "Lekker, een prima gevoel zo lekker rustig de dag te kunnen beginnen." "Ja, dat vind ik nou ook altijd. De dag beginnen met zo'n rustig moment is een prachtige gewoonte." Ik liep naar beneden om het ontbijt te maken terwijl Casper zich douchte. Toen hij beneden kwam, drukte hij een zoen op mijn lippen. "Goedemorgen, lieveling." "Goedemorgen, prachtige jongeling. En ben je nog boos," wilde ik weten. "Een beetje, maar dat gaat wel weer over denk ik. Ik vind het alleen zo vreselijk jammer dat we steeds op prachtige momenten op moeten houden. Zondagochtend, gisteravond. Net als ik het gevoel heb je te kunnen veroveren, haak je af." Ik knikte begrijpend. "Maar je weet waarom hé?" "Ja, maar dat wil nog niet zeggen dat ik ermee instem! Ik wil je leren kennen Vincent. En ook op dat gebied." Nogmaals knikte ik maar voor mij ging hij te ver. Zover zou ik het niet laten komen niet voordat …We begonnen te eten en praatten verder niet meer over het heikele onderwerp. Na de afwas, ging ik naar mijn werkruimten en trok hij zijn laarzen aan om naar de tuin te gaan, zijn werkplek. Om 10.40 uur, na drie klanten gehad te hebben, dronk ik samen met Casper koffie in de tuin. Hij was druk bezig geweest en op bepaalde plekken kon ik de contouren van zijn ideeën die hij gisteren voor mij geschetst had al herkennen. Hij was echt vakkundig bezig geweest en ik complimenteerde hem daarmee. "Ach, niet overdrijven," deed hij bescheiden. "Nee, jongen. Het ziet er echt prima uit." "Kan ik je soms komen helpen?" hoorden we opeens. Aan de andere kant van het hek stond Pim. "Nee, dat is niet nodig," antwoordde Casper prompt. "Ik ben straks toch klaar en dan moet ik eerst wachten op het zand en de andere spullen die we nog moeten gaan kopen." "Okay, maar als je me nodig mocht hebben, hoef je maar te gillen hoor!" "Dank je," zei Casper. Pim ging weer naar binnen en ik keek verbaasd naar Casper. "Zoo, je hebt behoorlijk indruk gemaakt geloof ik." "Ja, bij hem wel!" De opmerking kwam aan. "Hé, gaan we katten," vroeg ik plagerig. Casper reageerde echter niet en ging weer aan het werk. Het zat hem duidelijk niet lekker. Tijdens het middageten werd er een grote hoeveelheid zand op de oprit gekiept en Casper kon gaan beginnen te kruien. De rest van de dag verliep verder zonder noemenswaardigheden. Nadat ik mijn twee patiënten die voor die middag gepland stonden geholpen had, reed ik met Casper naar het tuincentrum. Hij wist verrekte goed wat hij wilde en zo kwam het dat we al zeer snel konden afrekenen. "Brengen jullie de spullen thuis," vroeg hij de jongeman achter de kassa. "Ja, dat kan wel maar dan komt er ƒ 50,00 bij." "Wat?" riep Casper verbaasd. "Nou, weet je wat. Hou dan alles maar lekker en zet zelf alles maar weer op zijn plek." En meteen wilde hij weglopen. De jongeman was zeer verbaasd en keek mij met een hulpeloze blik aan. Ik haalde mijn schouders op. "Wacht u maar even, ik vraag het wel even aan de chef," riep hij Casper na. Deze draaide zich om en kwam weer terug. "Dat is toch belachelijk," zei hij mij. "Je koopt hier voor een vermogen en moet dan ook nog eens geld betalen om het thuis te laten bezorgen!" Ik bleef zwijgen bij zoveel vastberadenheid. De chef kwam en wees op het bordje bij de kassa. "Ja, meneer," begon mijn vriend, "ik kan heus wel lezen hoor maar vind het gewoon getuigen van verrekte weinig service. Ik, sorry wij, kopen hier voor een kapitaal en dan wilt u ons dat zelf laten vervoeren? Nee, sorry, u wilt het ook wel brengen maar dan moet ik nog meer gaan betalen. U heeft twee keuzes of u brengt het thuis voor het bedrag dat op de kassabon staat of ik laat alles hier staan en u bekijkt het maar." "Maar meneer ik kan u geen voorkeursbehandeling geven!" "Okay, kom Vincent we gaan." En hij trok me aan mijn arm mee de winkel uit. De chef bedacht zich echter snel. "Wacht u nog even," de chef keek om zich heen of er geen andere klanten in de buurt waren, "misschien kunnen we er een mouw aanpassen. Als u beiden ons helpt met inladen hier en uitladen bij u thuis dan kan ik het zonder verdere kosten laten bezorgen." Casper keek me glunderend aan. "Okay, dat is een deal." En hij schudde de hand van de chef. Ik rekende af en nadat we de bestelwagen van het bedrijf samen met een andere medewerker hadden ingepakt reden we naar huis. In de auto sprak ik mijn bewondering uit over zijn doorzettingsvermogen. "Ach, je moet je gewoon niet laten flessen. Het is toch ook belachelijk. Hoe moet je in vredesnaam alles zelf in je auto mee naar huis nemen. Ze tillen je gewoon!" Nog geen uur later waren onze spullen er en brachten we gedrieën de spullen naar achteren. Toen was het echter al wel tijd geworden om te gaan eten. Ik zette een maaltijd in elkaar terwijl Casper nog het een en ander versleepte in de tuin. We aten genoeglijk en deden daarna de afwas. Casper wilde nog wat in de tuin bezig gaan maar ik weerhield hem ervan. "Je hebt vakantie hoor! Wil je ook nog eens wat gaan ontspannen!" hield ik hem voor. Niet helemaal overtuigd, legde hij zich bij mijn uitspraak neer. We gingen rustig op de bank zitten en al snel liet hij zijn hand in de mijne glijden. "Ik hou van je Casper," fluisterde ik in zijn oor. "Ik weet het," luidde zijn reactie. Hij kneep me in mijn wang en trok me naar zich toe. "Zeg, dat wilde ik je al de hele tijd vragen." "Wat?" "Vind je het goed dat we dit weekend naar mijn thuis gaan? Mijn moeder is zondag namelijk jarig en daar wil ik dan wel graag zijn." "Natuurlijk, dat is toch prima." Ik nestelde me opnieuw in zijn armen en toen rinkelde de telefoon. Met een diepe zucht onttrok ik me aan zijn strelende handen. "Waelbers!" "Ah, Vince, hoe is het met je? Weer thuis? En hoe is het met de liefde? Al eens wat aan de haak geslagen?" Mijn tante Emma dus. De enige die me Vince noemt en met een hele serie vragen begint waarop ze je niet eens de tijd gunt om de antwoorden. "Ach nu u het over de liefde heeft, hij zit hier vlak bij me. Wilt u hem even spreken?" "Jaaaa, dat lijkt me wel wat!" Ik wenkte Casper dichterbij en zei hem dat tante Emma hem wilde spreken. Meteen schakelde ik de luidspreker in zodat ik hun gesprek zou kunnen volgen. "Maar ik ken haar niet eens!" zei hij. "Straks wel," lachte ik. "Met Casper." "Wat een prachtige naam heb je jongen. En wil je mij straks even een plezier doen?" "Natuurlijk wel." "Dan moet je die plaaggeest van een Vincent eens een paar geweldige stompen verkopen. De eerste omdat hij mij 'tante' noemde terwijl hij wel weet dat ik dat niet wil hebben en ten tweede omdat hij jou zo voor het blok zette." Met verbazing hoorde ik Emma aan. "Dat zal ik doen mevrouw." "Nee, nee, jongen ik heet geen mevrouw. Noem mij maar gewoon Emma. En zeker geen tante! Ik vind het heel leuk een klein beetje kennis met je gemaakt te hebben en hoop dat ik zeer spoedig je nader leer kennen." "Goed, mevr… uhh, goed Emma." Casper overhandigde mij de hoorn weer en diende me meteen mijn eerste stomp toe. "Auw," riep ik hard in de hoorn. "Ja, Vince je verdiende loon," merkte mijn tante Emma op. Het verdere gesprek duurde lang omdat zij de meeste tijd aan het woord was en uitvoerig rapporteerde over hetgeen zij de afgelopen tijd allemaal had beleefd. Uiteindelijk, en dat was de bedoeling van het telefoontje geweest, spraken we af dat ze donderdag langs zou komen. Ik zou haar tegen drie uur van het station afhalen. Nadat we afscheid hadden genomen, plofte ik met een nieuwe diepe zucht naast Casper op de bank. Meteen ging hij in de aanval en incasseerde ik mijn tweede dreun. We rolden van de bank op de grond en onze stoeipartij was de inleiding tot een heerlijke vrijage. We rolden om en om en drukten onze lijven zo dicht mogelijk op en tegen elkaar. Casper was verrekte fanatiek en liet met voelen hoe sterk hij was. Natuurlijk had ik hem makkelijk kunnen pareren maar ik wilde het gewoon niet. Ik liet me onder krijgen en Casper ging schrijlings op me zitten. Hij pakte met twee handen mijn overhemd beet en scheurde het open. De knopen vlogen in het rond. Wow, die was heet. Meteen wierp hij zich om mijn borst en begon die heerlijk te verwennen met zijn vingers en tong. Ik werd keihard en wilde maar een ding hem laten merken hoe hard ik wel niet was. Hem laten merken dat ik zijn gaatje wilde. Een nieuw robbertje vechten en toen lag hij onder mij. Ik scheurde ook zijn overhemd (een van mezelf) open en opende ook meteen zijn broek en trok die samen met zijn slip naar beneden. Ook hij was in optima forma. Zijn lid was groot en hard. Ik werkte mijn eigen broek naar beneden en legde zijn benen tegen mijn schouders aan. "Oh ja, toe Vincent, neem me," kreunde hij luid. "Toe, maak me de jouwe!" Toen bemerkte ik ineens wat ik aan het doen was. Ik stopte en beschaamd liet ik hem los. "Alsjeblieft Vincent, ik vind je vreselijk lief en wil één met jou worden. Kun je je principes niet aan de kant zetten en het gewoon met me doen?" De stilte kwam weer tussen ons. De stilte waarin ik zijn voorstel overwoog en allerlei herinneringen door mijn hoofd flitsten. "Nee, Casper, ik kan het niet. Ik heb dit allemaal al eens eerder doorgemaakt en …" "Verdomme," haalde hij woest uit. "Ik wil niet dat je me steeds met dingen uit het verleden vergelijkt. Ik ben ik Vincent en niet die kloothommel waarmee jij een relatie hebt gehad." Opnieuw stilte. Waren we nu beiden druk in gedachten bezig, of was ik nog steeds de enige? "Sorry, maar ik word daar zo kriegel van." "Okay maar ik wil graag eerst van je horen dat je van me houdt. Okay!" "Nee, ik heb je al uitgelegd dat dat iets is dat langzaam bij mij moet komen. Dat kan ik niet ineens. Het is voor mij nog een te grote stap. En, en spreken mijn daden niet voor zich? Ben ik je niet achterna gekomen omdat ik voel dat er iets bijzonders tussen ons is?" "Jawel maar…" "Maar wat Vincent. Wat ontbreekt er dan nog!" "Die paar kleine woordjes Casper. Die ontbreken." "Ik kan er niet meer tegen Vincent. Ik doe er alles aan om je te leren kennen. Ik merk gewoon dat ik steeds meer van je ga houden maar jij komt niet uit die verdomde schuilhoek van je principes. Je verbergt je er achter en laat mij niet je ware gevoelens zien!" "Dat is niet waar! Ik hou van je man!" "Laat me dat dan zien. Vrij met me, neuk me, maak me de jouwe!" Opnieuw stilte. Ik dacht niet meer, wist niet meer wat te moeten denken. "Ik wil dat je nu met me vrijt en anders stap ik nu nog op." "Dat meen je niet. Zo kom je terug en vraag je me om me te leren kennen en zo wil je er weer uitstappen?" "Ja, omdat ik nu het gevoel heb dat jij geen stap in mijn richting zet." "Dat is niet waar!" "Wel waar. Ik probeer je te leren kennen maar jij graaft je in in je principes. Zeg me dat je me niet wilt, dan heb je een reden om niet met me te hoeven vrijen." Ik bleef stil want ik wilde hem maar nu nog niet. "Zie je wel. Je wilt me dus wel maar alleen om die kleine rot woordjes blijf je van me af. Ik haat woorden Vincent! Met woorden kun je zoveel kapot maken. Woorden zijn bedrieglijk. En echt ik meende wat ik net zei." Verslagen onderging ik zijn woeste blik. Ik wist niet wat te moeten doen, wat te moeten zeggen. Toen hij opstond naar de telefoon liep en in het telefoonboek een telefoonnummer opzocht wist ik het helemaal niet meer. Vurig tikte hij de nummers in en bestelde een taxi. "Alsjeblief Casper blijf en laten we erover praten." "Nee, ik wil niet meer praten. Je hebt me vaak genoeg gezegd dat je van me houdt. Ik had nu het bewijs willen zien!" Hij denderde de trap op naar boven en kwam even later gekleed in zijn eigen kleren en met zijn rugzak in de hand weer terug. Toen de taxi het erf opreed, liep hij het huis uit en sloeg de voordeur hard achter zich dicht. Ik hoorde hoe een autodeur zich opende en weer sloot en daarna reed de taxi weg. Opnieuw was ik er in geslaagd hem te verliezen. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2001 - deel 4 (einde)

  dinsdag 7 augustus (vervolg): Halfnaakt, mijn overhemd hing nog om mijn schouders en mijn sokken zaten nog aan mijn voeten, zat ik op de grond. Totaal verslagen en niet wetende wat ik zou moeten doen. De eenzaamheid raakte me genadeloos. Net als toen ik afgelopen vrijdag alleen thuis gekomen was, wist ik dat ik dit niet wilde. De telefoon rinkelde maar ik liet hem gaan. Op de grond voor de bank bleef ik zitten en na een voor mijn eeuwig lijkende tijd ging ik apathisch op zoek naar de knopen. Zo kroop ik door de huiskamer. De telefoon rinkelde nogmaals en na geruime tijd nogmaals. Ik had, geloof ik, ze alle gevonden en hield ze stevig in mijn hand geklemd. woensdag 8 augustus: Opnieuw ging de telefoon. Ik wilde hem niet opnemen. Ik was alleen en op zoek naar een uitweg uit mijn misère. De telefoon bleef onophoudelijk rinkelen. Woest liep ik naar het apparaat toe en rukte de stekker uit de wand. In zakte opnieuw op de grond ineen en besloot dat ik een leven zonder Casper niet wilde. Nee, dan kon ik nog beter… Inderdaad dan verkoos ik liever de dood. Gesterkt door deze redenatie richtte ik me op en liep naar de keuken. Ik hoorde de deurbel maar ook deze liet ik rinkelen. Voor het medicijnkastje overwoog ik welke middelen ik het beste kon gebruiken. Ik had genoeg oude medicijnen die ik kon gebruiken voor mijn uitweg maar zou ik het ook durven? Na lange, pijnlijke overwegingen was ik bereid om er echt een einde aan te maken. Een leven zonder Casper of alleen wilde ik niet. Ik vond het rot voor degene die me zou vinden maar er was gewoon geen andere oplossing. Met de verkozen pillen in de ene en een glas water in de andere liep ik terug naar de bank. Ik zag de koplampen van een auto die de oprit opdraaide maar deed niets. Opnieuw de deurbel en een hevig gebons. Toen hoorde ik hoe het slot werd omgedraaid. Bertha stormde gevolgd door de buurvrouw de kamer binnen. “Stop, niet doen!” gilde ze en meteen sloeg ze mij de pillen en het glas water uit de handen. De buurvrouw schrok waarschijnlijk van mijn halfnaakte aanblik en begon meteen de pillen en de scherven van het glas bijeen te zoeken. Bertha duwde me op de bank en begon me te knuffelen. In haar warme aanwezigheid kwamen eindelijk mijn emoties los. Bittere tranen schreide ik en als een klein kind liet ik me door haar troosten. Ze bekommerde zich niet om mijn naaktheid en koesterde me. De buurvrouw kwam aangelopen met mijn badjas en samen lieten ze mij deze aantrekken. Opnieuw jankte ik. Toen ik na tijden eindelijk uitgehuild was en weer wat bij zinnen kwam, merkte ik dat de buurvrouw verdwenen was en dat Bertha voor ons beiden een mok koffie had ingeschonken. “Gaat het weer wat?” Ik knikte. “We waren vreselijk ongerust man. Je nam maar niet op. We hebben toen de buurvrouw gebeld en die is voor ons gaan kijken maar je reageerde ook niet op de deurbel. Toen ze ons terugbelde ben ik meteen hiernaar toe gekomen. Wat is er gebeurd?” “Casper is weg,” snotterde ik. “Wat is er dan gebeurd? Nee, wacht. Ik wil gewoon alles weten. Vertel me alles vanaf jullie eerste ontmoeting.” Verbaasd keek ik haar aan. “Alles?” “Ja, alles. Ik wil proberen me een compleet beeld te maken van jullie beiden. Het kan gewoon niet dat jullie uit elkaar zijn. Jullie passen zo verrekte goed bij elkaar! Ik heb nooit een stel gezien dat beter bij elkaar past als jullie.” “Nou, niet dus hè!” “Jawel, en daarom wil ik alles weten.” Hortend en stotend begon ik mijn verhaal zoals jullie dat ook hebben kunnen lezen. Ik was zo nauwkeurig mogelijk en waar ik te snel ging, bracht Bertha me met enkele korte vragen weer terug op het juiste spoor. De dorpsklok sloeg 4 uur in de ochtend en nog was ik niet geheel en al klaar met vertellen. Bertha bleef echter aandachtig luisteren. Een half uur later ongeveer besloot ik het verhaal met de gebeurtenissen van de afgelopen avond. Het vertrek van Casper. “Okay, en wat nu?” “Hoe je bedoel je wat nu?” “Ben je echt van plan er een eind aan te maken of probeer je hem terug te winnen?” Ik haalde mijn schouders op. “Ja, daar heb ik niets aan Vincent Waelbers! Word wakker man! Je zult iets moeten doen!” “Oh ja, en waarom dan?” “Je houdt van die jongen, vertel mij wat. Ik heb nog nooit iemand zo verliefd gezien als jij!” Langzaam brak een glimlach door op mijn gezicht. “Ja, ik houd van hem maar er is een obstakel in onze relatie die ik niet uit de weg kan gaan!” “Dat kun je wel. Jij houdt van hem en hij heeft, voor zover ik dat kan beoordelen en je mij verteld hebt, diverse keren laten zien dat hij van jou houdt…” “Alleen hij zegt het NIET!” “Nee, en daar zul jij dus over heen moeten stappen. Was er niet ooit eens een wijze man die tegen een onzekere jonge vent zei: ‘…blijf af en toe gewoon eens gek doen zonder er bij na te denken’.” Ze stopte even en wachtte tot het muntje viel. “Nou?” Ik herkende de woorden en wist in welke betekenis ik ze gebruikt had. “Toe, Vincent word wakker. Die woorden gelden niet alleen maar voor hem maar zeker ook voor jou! Je mag spontaniteit niet om zeep helpen door principes. Principes zijn prachtig maar mogen je nooit tot een willoze slaaf maken. Je bent een goed mens Vincent. Ik weet het. Je doet anderen niet bewust kwaad en de regel die jij hanteert hoef je niet te gebruiken als schild om je achter te beschermen. Laat hem je ware gevoelens zien en doe er naar! Jij houdt van hem en hij, ik weet het zeker, houdt ook van jou! Zonder het te zeggen, Vincent!” “Maar ik wil zekerheid, Bertha! Ik wil niet opnieuw 10 jaren verspelen aan een relatie die geen kans van slagen heeft!” “Zekerheid zul je nooit krijgen Vincent. NOOIT. En zeker niet door die paar stomme woordjes. Zekerheid moet je jezelf verschaffen of leren te leven met de onzekerheden die er zijn.” Tranen welden op achter mijn ogen en opnieuw liet ik ze stromen. Hoe had ik zo stom kunnen zijn. Waarom moest een ander dit mij vertellen en de ogen openen? Waarom had ik het Casper zo moeilijk gemaakt. “En wat nu…” drong Bertha opnieuw aan. “Ik wil hem terug.” “Okay,” zei ze, “zo ken ik je weer.” Ze klapte me op de schouders. “Ga je straks meteen naar, waar woont hij eigenlijk? “Groningen, maar ik weet bij god niet waar!” “Telefoongids op je PC!” We liepen naar mijn kantoor en startten het programma op. Maar jammer genoeg voor ons veel te veel Van Egmonds in die stad. “Wacht ik heb het nummer van Julia, zijn zus.” Zonder er bij na te denken dat het midden in de nacht was, tikte ik haar nummer in. Een slaperige stem meldde zich. “Hé Rob met Vincent, sorry dat ik je op dit stomme tijdstip bel maar is Julia in de buurt.” Waarschijnlijk lag ze naast hem want meteen hoorde ik haar stem. “Sorry Julia maar ik moet weten of Casper goed thuis gekomen is.” “Ja, maar wel behoorlijk van de kaart. Wat is er gebeurd? Hij wilde tegen mij niets zeggen!” Ik legde haar alles uit en gaf ook meteen aan dat alles, als het aan mij lag, weer goed zou komen. “Maar ik weet niet waar jullie wonen?” Julia lachte zachtjes en gaf me het adres. We namen afscheid en ik legde neer. “Wanneer ga je?” vroeg Bertha. “Meteen!” “Nee! Geen sprake van! Je gaat eerst douchen en daarna het ontbijt opeten dat ik intussen klaar zal maken, ben jij helemaal gek geworden. Hup naar boven.” Ik liet me door haar commanderen en friste heerlijk op van het verkwikkende water. Keurig gekleed kwam ik even later naar beneden. Het was inmiddels zes uur en in de keuken rook het heerlijk. Bertha had een geweldig ontbijt klaargemaakt met geroosterd brood, een eitje en alles er op en er aan. Ik kuste haar op haar voorhoofd en bedankte haar voor haar goede zorgen. “Daar heb je toch vrienden voor Vincent!” “Natuurlijk, dat is wel zo maar toch bedankt. Als je niet op tijd gekomen was …” “Daar hebben we het nooit meer over begrepen! Deze afgelopen nacht heeft voor mij nooit bestaan.” Ik gaf haar een nieuwe kus op haar voorhoofd. Gezellig babbelend ontbeten we. Maar voordat ik wegging moest ik toch nog wat praktische zaken regelen. Mijn klanten bijvoorbeeld! Bertha zou de eersten opvangen hier in huis en de anderen die later op de dag kwamen afbellen. “En de andere dagen?” “Hoezo andere dagen!” “Zeg, zou je niet eens rustig de tijd nemen om alles goed met Casper door te praten en uit te werken?” Natuurlijk ze had gelijk. De klanten zouden een tijdje geduld moeten hebben met hun psycholoog. Die had eerst de handen vol aan zichzelf en het regelen van zijn eigen leven. Om zeven uur zat ik in de auto en reed met een gerust hart weg wetende dat alles in vertrouwde handen was bij Bertha. De rit verliep voorspoedig alleen vlak bij Assen en de stad Groningen had ik te maken met de ochtendspits. Om kwart over negen parkeerde ik mijn auto op een parkeerplaatsje vlak bij Caspers huis. Ik moest een klein eindje teruglopen en beklom toen de trapjes voor het huis. Ik belde aan en wachtte gespannen af. Als vanzelf ging de deur open en achterin de gang zag ik mevrouw Van Egmond zitten in haar rolstoel. “Kom binnen, ik had je verwacht.” Ik liep naar haar toe en boog me naar haar voorover om haar hand te schudden. Zij pakte me echter bij mijn schouders en drukte een zoen op mijn beide wangen. “Nu weet ik, dat alles weer goed komt.” Ze reed voor me uit naar de zitkamer en bood me een stoel aan. “Natuurlijk wil je zo snel mogelijk naar Casper maar eerst wil ik even met je praten als je het goed vindt.” “Natuurlijk,” antwoordde ik. “Was het echt zo moeilijk? Ik had al voorzegd dat het niet gemakkelijk zou zijn maar was het echt zo moeilijk!” “Ja, maar dat lag niet aan Casper alleen. Ik had een groot obstakel opgeworpen in onze kennismakingsperiode en wilde van geen wijken weten totdat iemand mij de afgelopen nacht de ogen opende. Nu weet ik dat ik grote fouten heb gemaakt. De schuld van onze tweevoudige scheiding ligt niet zo zeer bij Casper als wel bij me zelf.” “Kom kom, nou moet je jezelf niet de schuld van alles geven. Casper heeft verteld dat hij de reden is geweest van die eerste breuk.” “Heeft hij al met je gepraat?” “Natuurlijk. Als je zoon in zo’n ontredderde toestand thuis komt, wil een moeder eerst praten.” Ze had gelijk. “En wat vindt u?” “Ik denk dat je nu maar naar boven moet gaan.” Ik stond op maar was zo onzeker als wat. “Denkt u dat ik het weer goed kan maken bij hem?” Ze glimlachte. “Dat moet je zelf maar uitzoeken.” Ik glimlachte naar haar terug en nadat ze mij gezegd had welke kamer van Casper was, liep ik naar boven. Het huis was enorm maar de aanwijzingen waren duidelijk geweest en zonder moeite vond ik waar ik zijn moest. Voorzichtig klopte ik op de deur. Daarna ietsjes harder maar er kwam geen reactie. Ik duwde de klink van de deur naar benenden en opende de deur op een kier. Ik keek naar binnen en zag mijn vriend op zijn buik in zijn bed liggen. Ik stapte de kamer binnen, sloot de deur achter me en liep op het bed toe. Het dekbed bedekte zijn bovenlijf niet en hij had een arm onder zijn hoofd gevouwen. Op zijn wang zag ik de sporen van tranen. Ik wilde hem niet wakker maken en nam daarom plaats op de stoel naast het bed. Langzaam gleden de minuten voorbij. Plotseling bewoog de klink van de deur opnieuw. Julia stak haar hoofd om de deur en toen ze mij zag, kwam ze naar binnen. Ik deed mijn vinger voor mijn mond en wees op Casper. Op haar tenen kwam ze naar me toegelopen. “Maak je hem niet wakker,” fluisterde ze in mijn oor toen ze bij me was. “Nee, laat hem nog maar wat slapen.” Julia drukte een kus op mijn wangen en ik keek haar vragend aan. “Welkom in de familie.” “Maar..” “Het komt vast wel goed nu.” Op haar tenen verdween ze weer. Toen zij de deur sloot, zag ik dat Casper langzaam zijn ogen opende. Hij knipperde wat tegen het licht dat door de gordijnen kwam en opende zijn ogen toen helemaal. “Hallo, wat doe jij hier?” Ik opende mijn mond maar even kwam er helemaal geen geluid. Moest ik gaan praten, moest ik het uitleggen of wilde ik hem gewoon in mijn armen nemen en met hem vrijen? Maar ik moest eerst wel weten natuurlijk of hij me nog wel wilde. “Ik ben gekomen om mijn excuses te maken. Om je te zeggen dat ik spijt heb van dat het uhh, allemaal zo gelopen is als het gelopen is.” Dit was helemaal niets voor mij. Meestal zit ik nooit om woorden verlegen maar dit keer lukte het me amper om me verstaanbaar te maken. Ik vond het vreselijk moeilijk. “Ik had zo graag gehad dat het allemaal anders was gegaan maar… zo is het nou eenmaal niet gegaan en het spijt me vooral vreselijk geweldig dat ik jou daarbij bezeerd heb.” “Je zult het zelf ook niet gemakkelijk hebben gehad gisteravond en vannacht.” “Nee, dat heb ik ook niet en ik ben echt heel dankbaar dat ik nog een kans heb om mij te verontschuldigen bij jou.” Met grote vragende ogen keek hij me aan. “Nee, dat zal ik je nu niet gaan uitleggen dat moet wachten. Ik wil je nu alleen maar vragen of je me nog terug wilt hebben. Of ik weer je vriend mag worden.” “Is dit een goed teken voor je?” Hij sloeg zijn dekbed op. Ik knikte en begon me uit te kleden waarbij ik ervoor zorgde dat ik mijn ogen niet van zijn prachtige lichaam afhield. Hij was zo mooi, zo ongerept en ik was vast van plan hem nu niet alleen met woorden te laten merken dat ik van hem hield. Af en toe floot hij naar me en toen ik geheel bloot was, stapte ik bij hem in bed. Ik was door en door koud maar hij liet het toe dat ik me aan zijn machtig mooie en bovenal warme lichaam laafde. Mijn handen gleden over zijn rug en door zijn haren. De zijne zochten ook een weg over mijn lijf. Zijn heerlijk warme handen gaven me al snel een behaaglijk gevoel. De doodsangst van die nacht was volledig verdwenen. “Casper ik hou van je en voordat je me je zegt ‘ik weet het’ zal ik je ook laten zien dat ik verder met je wil gaan. Niet om een prestatie neer te zetten maar om je te laten zien dat ik echt van je hou!” “En je principes dan?” vroeg hij heel serieus en heus niet plagerig of om te kwetsen. “Mijn principes overtreed ik hiermee echt niet. Ik hou van jou, ik wil een relatie met jou en daarom bewijs ik je mijn liefde. En nu wil ik niet meer praten, althans voorlopig niet!” Ik drukte mijn lippen op de zijne om een eventueel weerwoord te smoren. Mijn tong speelde tegen zijn opeen gesloten lippen aan en wachtte tot hij me toegang verschafte tot zijn warme mondholte. Toen hij me binnenliet kreunde hij vreselijk. Zijn lijf drukte hij nog steviger tegen het mijne. Ik voelde al zijn contouren en was me bewust van die vreselijk harde penis van hem. De tongzoen deed ons beiden ontvlammen. Als gevaarlijk licht ontvlambaar materiaal stonden we meteen in lichterlaaie. We braken de eerste af maar vervolgden meteen met een tweede terwijl onze handen ook hun verkennend werk deden. Toen ik hem eindelijk afbrak, liet ik mijn tong langs zijn stoere, massieve kaaklijn naar zijn oor glijden waar ik een heerlijk spel met zijn lelletje en zijn oor zelf speelde. Hij steunde gigantisch en duwde zijn stijve tegen mijn onderbuik. Ook zijn andere oor kreeg een zelfde bewerking en zachtjes riep hij dat ik door moest gaan. Mijn tong gleed door zijn hals en mijn handen volgden. Ik likte en streelde hem waar ik hem maar kon raken. Zijn tepeltjes maakte ik eerst lekker nat om er vervolgens speels in te bijten. Mijn tong ging verder terwijl mijn handen ieder een tepeltje onder hun hoede namen. “Ahhh, heerlijk, oh god, wat zalig Vincent, ga door, ga door, ik kom haast al man!” Door dat laatste liet ik me echter niet weerhouden hem heerlijk te verwennen. Zou hij spuiten dan moest dat maar gebeuren. Ik zou gewoon doorgaan. Hij kon vast wel vaker dan een keer klaarkomen. Mijn tong raakte vlak voor zijn navel al het topje van zijn jongeheer. Speels gleed ik erover heen en likte het voorvocht weg. Via de brede schacht vervolgde ik mijn weg naar zijn heerlijk dikke, kale ballen. Ik likte eraan en nam ze toen een voor een in mijn mond. Ze verstrakten ze meteen en kropen hoog op in zijn balzak. Inderdaad er zou weinig voor nodig zijn om hem nu klaar te laten komen. Ik liet ze in en uit mijn mond glippen en af en toe beet ik er zachtjes in. Toen ging ik weer terug naar boven. Ik plaatste mijn hand om zijn dikke pik en sloot mijn lippen rond zijn dieppaarse en vreselijk dikke eikel. Hij veerde op en terwijl onze blikken elkaar kruisten zag ik de intens liefdevolle maar ook smachtende blik in zijn ogen. “Oh, Vincent, heerlijk, maak me klaar!” Zeker dat was ik van plan. Ik zoog zijn stang diep in mijn keel naar binnen. Helemaal tot aan de wortel zonk hij weg in mij. Ik genoot van de heerlijk smaak van zijn jongenstamp en te zien aan de verheerlijkte blik op zijn gezicht genoot hij ten volle van het heerlijke gevoel dat pijpen nu eenmaal is. Maar ik realiseerde me terdege dat het voor hem zijn eerste keer was. Ik voelde de spanning toenemen en liet hem iets naar boven komen opdat zijn zaad me niet rechtstreeks in de keel zou glijden. Ik wilde weten hoe hij zou smaken. “Ohhh, kut, ik kom ik kom.” Hij probeerde mijn hoofd weg te duwen maar ik wilde alles van hem hebben. Met grote dikke stralen spoot hij zijn witte spul in mij. Ik slikte en bleef slikken om het weg te werken. Toen hij eindelijk ophield met spuiten, strekte ik me over hem uit en duwde ik mijn mond op de zijne. Zijn tong woelde meteen door mijn mondholte en hij kon zijn eigen zaad proeven. Hij kreunde en ik kreunde. Een heerlijk geil moment. Een moment van intense beleving van elkaars lichaam. Een moment dat nooit voorbij zou mogen gaan. Nadat we elkaar een tijdje zo bemind hadden, maakte ik me op voor de ultieme liefdesdaad. In mijn beleving tenminste. En voorzover ik kon nagaan ook ik de zijne. Had hij me gisteravond niet gesmeekt om hem te nemen, om hem de mijne te maken? Ik pakte zijn heupen beet en draaide hem op zijn buik. “Vincent …” “Nee, zeg maar even niets.” “Vincent, ik wil dat je weet …” “Stt!” suste ik hem. Met mijn handen streelde ik over zijn brede, goed gespierde schouders. Ik gleed naar beneden in de richting van zijn verleidelijke, ronde billen en liet mijn handen er over heen gaan. Gekreun van zijn kant. Ik liet mijn vinger wat verkennend werk in zijn bilnaad uitvoeren en zijn gekreun werd heviger. “Vincent, als je niet wilt, hoeft het niet. Ik weet dat je van me houdt! En Vincent …” Ik drukte mijn mond op de zijne om zijn gepraat te onderbreken. “Niet met woorden meer Casper, alleen nog maar met daden!” Mijn tong die zo-even nog met de zijne had gevochten in ons erotisch spel liet ik nu door zijn spleet glijden. Op en neer ging hij om hem heerlijk nat en soepel te maken. Ik boog diep over hem heen en duwde zijn konthelften uiteen om een goede blik te kunnen werken op zijn aars. Wauw, een prachtig, roze gaatje had hij. Helemaal kaalgeschoren en maagdelijk. De aanblik zorgde voor een keiharde erectie. Ik drukte mijn tong tegen zijn grotje en duwde hem zover mogelijk naar binnen. Casper kromde zijn rug, veerde omhoog en slaakte een vloek van ingespannen verlangen. Ik maakte mijn wijsvinger nat in mijn mond en bracht hem langzaam bij hem naar binnen. Gekreun was zijn reactie. Ik liet twee vingers samen naar binnen glijden en opnieuw alleen maar gekreun. Hij voelde gelukkig geen pijn dus! “Jongen, ik ga je nemen,” fluisterde ik in zijn oor. Als het zeer doet moet je het me zeggen dan stop ik meteen. Ik zal zo voorzichtig mogelijk zijn maar ik wil je een echte man maken. NU! Ik pak even een condoom.” Hij reikte naar mijn arm en pakte me beet. “Nee, Vincent! Geen condoom. Jij bent de enige die dit ooit bij mij zal mogen doen! Ik wil geen condoom! En weet dat ik …” Verder liet ik hem niet komen want ik duwde mijn eikel door zijn sluitspier heen. Eventjes gilde hij hard. Ik wachtte op wat er komen zou. Zijn ademhaling ging gehaast maar toen het weer rustiger ging, duwde ik langzaam verder naar binnen. Het ging gemakkelijker dan ik gedacht had. Heel voorzichtig ging ik met kleine stootjes dieper in zijn donkere grot naar binnen. Regelmatig nam ik de tijd om hem aan het gevoel van mij, in hem te laten wennen. Hij kreunde en zweette. “Gaat het?” vroeg ik hem. “JA, JA, het is een overheerlijk gevoel Vincent.” “Doet het zeer?” “Nee, een klein beetje in het begin maar nu niet meer. Ga alsjeblieft verder. Ik wil je diep in me voelen. Neuk me. Maak me de jouwe!” Weer diezelfde woorden. Blij dat het goed ging, ging ik verder en begon wat onstuimiger op zijn billen te stoten. Na een tijdje klapten mijn ballen tegen zijn billen. Ik zat er helemaal in. Voldaan bleef ik op hem rusten en fluisterde hem in zijn oor dat ik er helemaal in zat. “Ja, echt?” Ik bevestigde het en zei hem dat ik hem nu zou gaan neuken. “Ohh, jaa, toe maar, toe maar.” Ik vertelde hem echter ook dat hij moest aangeven als het niet prettig was. Hij knikte. Ik trok me zover als mogelijk terug en stootte toen in een keer terug naar binnen. Hij kreunde met open mond. “AHHHHHHHH, god wat heerlijk, ga door, ga door man.” Opnieuw deed ik het en daarna bleef ik doorgaan. Zijn aanmoedigingen deden mijn bloed koken. Ik hoorde zijn stem niet meer alleen nog maar het suizen van mijn eigen bloed. Wild beukte ik in zijn kontje, hem en mijzelf het grootst mogelijke plezier verschaffend dat maar mogelijk is. “Ik kom, ik kom,” riep ik. “JAAA, spuit me vol, laat me je zaad voelen!” En met een paar grote stralen, maakte ik hem de mijne. “Vincent, IK HOU VAN JE!” schreeuwde hij luidkeels. De tranen sprongen me in de ogen. Ik trok me uit hem terug en nam hem in mijn armen. Ook hij huilde en liet zijn tranen stromen. Ik kuste hem en knuffelde hem en hield hem dicht tegen me aan. “Rustig maar, alles is nou toch goed,” zei ik met tranen in mijn stem. “Ja, Vincent alles is goed!” zei hij huilend tegen mijn borst. “Ik ben zo blij met je maar wil je nog zoveel vertellen.” “Wil JIJ praten?” Ik kreeg een stomp en moest lachen en huilen tegelijk. “JA, IK WIL PRATEN!” Ik lachte naar hem en drukte een kus op zijn lippen. “Vincent, ik ben zo verschrikkelijk blij met je maar moet je eerlijk bekennen heel lang onzeker over je geweest te zijn. Daarom wilde ik zo graag dat je met me vrijde. Wilde ik dat je me nam. Al vanaf die eerste echte ontmoeting bij de Geul, weet je nog? Had ik het gevoel dat als jij bij mij klaarkwam je al mijn onzekerheden zou wegnemen. Alsof het een soort van rituele daad was. In de tent na onze fietstocht hoopte ik dat je me zonder mijn toestemming zou neuken alleen maar om van die onzekerheden af te kunnen komen. Maar jij, jij was te lief en naar later bleek ook te veel gebonden aan je principes. Maar het was niet eerlijk van mij om je voor die keuze te stellen. Ik had niet bij je weg mogen gaan maar inderdaad met je moeten praten. Als ik eerder …” “Zeg het niet. Laten we het erop houden dat we beiden fouten gemaakt hebben. Ook ik! Hield ik je niet voor op die eerste avond dat je bij mij was wezen koffiedrinken dat principes mooi zijn maar niet alle spontaniteit mogen wegnemen?” Hij knikte. “Ja, en ik, grote lul die ik ben, paste dat niet toe op mezelf. Hield mijn eigen principes hoger dan de spontaniteit. En ook dat, lieve Casper, had te maken met onzekerheid. Ik voelde me zo verschrikkelijk eenzaam en alleen en toen ik jou trof, wist ik vanaf moment nummer 1 dat jij het voor mij was. Maar bovenal wilde ik die zekerheid. Wilde ik horen dat je van mij hield. Wilde ik die woordjes horen. Net als bij jou dus iets van een ritueel. Met die woordjes zou je van mij zijn! En nee, dat ging dus niet op. Onzekerheden horen nu eenmaal bij ons leven. Daar ben ik nu van overtuigd. Ik heb voor jou gekozen Casper met alle onzekerheden die op onze toekomstige weg liggen. En met jou kan ik ze aan. Ik wil geen zekerheden, ik wil alleen maar jou.” “Ja ik ook. Mijn onzekerheden zijn nog lang niet weg, hoezeer ik dat ook gehoopt had maar ik wil van jou zijn en met jou verder in dit leven. Hoe groot mijn twijfels misschien ook nog mogen worden, een ding weet ik zeker dat ik met jou mijn leven wil delen en met jou alles aan zal kunnen.” “Amen,” zei ik zachtjes en beiden barstten we uit in lachen. Zachtjes werd er op de deur geklopt. “Binnen,” riep Casper. Met een volgeladen dienblad in haar hand kwam Julia de kamer binnen. “Ik dacht dat jullie wel honger zouden hebben!” Ik keek Casper aan maar voordat ik iets kon zeggen kreeg ik een por in mijn zij. “Ja, dank je Julia,” antwoordde Casper. Meteen daarop verliet ze de kamer weer. We lieten het ontbijt nog even voor wat het was en kropen weer dicht tegen elkaar aan elkaar beminnend. “Zeg, ben je nou wel een upper of niet?” wilde Casper weten. “Ik ben geen upper!” antwoordde ik pertinent. “En daarom wil ik straks heel graag dat jij ook mij de jouwe maakt.” “Maar ik kan dat nog niet, heb dat nog nooit gedaan!” “Nee, maar als je het nooit doet, zul je het ook nooit leren. Een keer moet de eerste zijn lieve Casper en ik wil het heel erg graag.” Ik kuste hem op zijn mond en mijn tong was al snel weer in druk duel met zijn tong. Onze lichamen raakten weer verhit en al snel zette ik me op knieën en ellebogen op het bed. Zo wilde ik door hem geneukt worden. Hij verkende mijn bilnaad met zijn tong en vingers en daarna instrueerde ik hem wat te doen. Het ging uitstekend. Soepel en snel gleed zijn lange pik bij mij naar binnen. Hij kwam snel maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik was de zijne en dat was het enige dat telde. “Het was slecht hè?” “Nee, jongen het was goed! Ik vond het heerlijk.” ”Dat zeg je er maar om!” “Nee. Het was uitstekend.” “Volgens mij ben ik een echte bottom!” “Zeur niet, Casper!” We kropen in elkaars armen en al snel waren we beiden in dromenland. Heel laat in die middag werden we pas wakker. Het ontbijt stond er wat verpieterd bij maar we aten het zo goed als het ging toch nog op. We kleedden ons aan en achterop de fiets bij Casper reed ik de stad in. Bij een juwelier zochten we een paar mooie ringen uit en lieten daarin de datum van die dag graveren. De dag waarop wij echt elkaars geliefden waren geworden. Tante Emma (sorry Emma) stapte die donderdag niet in Zwolle uit maar reed door naar Groningen. Caspers moeder had haar uitgenodigd en ze bleef tot en met diens verjaardag in Groningen. Ook Bertha, Anouk, Marije en Tineke kwamen die zondag om het verjaarsfeest bij te wonen en zo waren we allemaal één grote familie. Op maandag vertrokken Casper en ik voor 14 dagen zon naar Hawaï. Hij had mogen uitzoeken waar we heen gingen en was heel zeker van zijn zaak geweest. En nu, nu is het bijna half november en gaat het uitstekend met ons. Ons liefdesleven is prachtig. Casper is beslist geen echte bottom want hij vindt het heerlijk om mij vaak van achteren te nemen. Mijn tuin ligt er prachtig bij maar wat veel belangrijker is, is dat wij echte zielsverwanten zijn. We praten wat af samen en vergeten daarbij regelmatig de tijd zodat het vaak al veel te laat is om nog samen uitgebreid seks te hebben. En voor een vluggertje gaan we niet! Tenminste meestal niet. We hebben een relatie gebaseerd op bewustzijn. Ik heb mijn praktijk wat ingekort zodat ik op de dinsdagmiddag naar Groningen kan gaan om ’s avonds bij mijn vriend te zijn. Op woensdagochtend rijd ik dan weer terug naar huis. Om en om zijn we de weekends in Groningen of in Dalfsen. De afgelopen herfstvakantie was hij bij mij. Beiden kijken we uit naar de tijd dat we voorgoed hele dagen bij elkaar kunnen zijn maar Casper zal eerst zijn studie moeten afmaken. Hij weet nog niet precies wat hij na dit jaar wil gaan doen maar stiekempjes hoop ik dat hij een studie kiest die hij in Zwolle kan gaan volgen. Dan kan hij bij mij komen wonen namelijk. We passen uitstekend bij elkaar. Bertha heeft volkomen gelijk gekregen. Een beter bij elkaar passend stel is er niet. Het diepe geheim van die allerdonkerste nacht in mijn leven heb ik echter nog steeds niet onthuld aan Casper maar ik heb het gevoel dat hij dat allang geraden heeft.

• 28-09-05

  Hamferton Hall

  Die maandagochend laat Philip een starende, doodse blik door de tuin glijden. De door de sneeuw en rijp witafgetekende bomen, de sprankelende fontein, de uitbundig kwinkelerende vogels het kan hem deze ochtend allemaal niet boeien. Eigenlijk kan niets waar hij anders zo mateloos in geïnteresseerd is hem op dit moment bekoren. Er zit maar een ding klem in zijn hoofd en dat is het onderzoek waar zijn pupil nu mee bezig is. Het idee was door hem zelf aangedragen maar nu twijfelt hij er hevig aan of het een goed voorstel was geweest. Na de zomervakantie van het vorige jaar had hij hier op 'Hamferton Hall' gesolliciteerd naar de betrekking van privé-onderwijzer. Of eigenlijk, en dat was beter gezegd, had een goede vriend en bekende hem voorgedragen bij de ouders van Joshua. Philip Ambrose was toen 24 jaar geweest maar had nog steeds weinig relevante ervaring op gedaan in zijn vakgebied. Zijn opleiding had hij zeer succesvol doorlopen maar hij twijfelde nog steeds of hij wel een goed leraar was. De baantjes die hij had gehad (meestal vervangingen), waren alle kort geweest en een paar keer was het voorgekomen dat hij zelf voortijdig zijn ontslag had ingediend omdat er iets niet goed zat, volgens hem. Dan waren de leerlingen hem te brutaal, dan was de sfeer onder de collega's niet goed. En zo was er altijd wel iets geweest waardoor hij nooit langer dan vier, vijf maanden ergens had gewerkt. Mede daarom was er altijd die twijfel, en dan vooral die grote knagende twijfel, aan hem zelf gebleven. Op een avond toen Philip en zijn vriend William te gast waren bij Philips oude mentor John Aldridge had deze hem gewezen op de baan van privé-onderwijzer voor de zoon van de steenrijke familie Hamferton-Smythe. Lang had de onderwijzer na moeten denken maar uiteindelijk had hij Aldridge gebeld en gezegd dat hij het wel wilde proberen. Maar meteen had hij daarbij ook een voorwaarde gesteld. Aldridge, die de familie goed kende, had de heer Hamferton-Smythe gebeld en een afspraak voor hem geregeld. Het onderhoud op 'Hamferton Hall' was buitengewoon goed verlopen. Philip was enorm geïmponeerd geweest door de immense afmetingen van het landgoed en het huis maar had zich hierdoor zeker niet uit het veld laten slaan. Naar eigen mening had hij zeer adequaat gereageerd op de vele vragen die de heer en mevrouw Hamferton-Smythe hem gesteld hadden en ook uit eigener beweging had hij de opvoedingsfilosofie die hij voorstond uit de doeken gedaan. Bovendien had hij hen zonder blikken en blozen medegedeeld dat hij homoseksueel was en een verhouding had. Daarover wilde hij absoluut niet zwijgen. Eventjes meende hij een frons bij beiden gezien te hebben maar die was al snel verdwenen. Na het onderhoud met pa en ma had hij met Joshua gesproken omdat hij eerst duidelijk wilde weten wat hem te wachten stond. Een schuchtere, slungelige, iele jongen van 16 jaar. Erg bleek in het gelaat en met sluik, lichtblond haar. Wow, had Philip gedacht, daar krijg ik nog een flinke dobber aan om daar wat van te maken. Aan de jongen zijn intelligentie mankeerde het echter niet. Hij was slim genoeg en Philip zag dan ook geen enkel bezwaar om deze job aan te nemen. De Hamferton-Smythes waren ook met hem ingenomen en zo werd met een ferme handdruk de overeenkomst gesloten. Al Philips wensen zouden worden ingewilligd en ook zijn belangrijkste: een evaluatie door John Aldridge in maart van het komende jaar. In augustus was Philip op het landgoed komen wonen. Zijn vriend was voor twee jaren naar Japan vertrokken voor zijn studie en Philip zou hun appartement alleen in de weekende en de vakanties bewonen. Zijn kamers op 'Hamferton Hall' zagen er uitstekend uit. Een grote zitkamer met op het bureau een splinternieuwe computer en een ruime slaapkamer met een aangrenzende, eigen badkamer. De kamer die ze zouden gaan gebruiken als lokaal was ook voorzien van twee computers. Verder was er in de westelijke vleugel van het huis een kamer ingericht met allerlei sporttoestellen. Joshua had de veranderingen die aangebracht werden in die zomermaanden met grote belangstelling maar ook verwondering gadegeslagen. Wat was die man wel niet van plan? In de westvleugel werd bijna een compleet gymlokaal ingericht! Zou de man echt denken dat hij hem zover zou kunnen krijgen. Nou mooi niet hoor! Meteen de eerste dag had Philip Joshua duidelijk gemaakt dat voor hem een gezond lichaam en een gezonde geest tezamen gingen. Hij had hem een schema gegeven en hem verzocht zich daaraan stipt te houden. De jongen had het papier van hem aangenomen en hem schaapachtig aangekeken. Met steeds groter wordende ogen had Joshua het keurige volgetypte A4'tje bekeken. Elke ochtend om 6.30 uur opstaan? Dan een uur hardlopen? Hoe haalt die man het in zijn hoofd? En dan 's middags ook nog eens twee volle uren gym? Die is gek, dacht de jongen! Toen Joshua echter de volgende ochtend niet op tijd bij de voordeur was, liet Philip er geen gras over groeien. Op hoge poten liep hij naar de kamers van de jongen en bonkte hij net zolang op diens slaapkamerdeur tot er open werd gedaan. In T-shirt en short en met een ontzettend slaperig hoofd opende Joshua de deur. "Jongeheer Hamferton-Smythe u heeft op dit moment een afspraak met mij en ik sta niet toe dat u zonder mededeling vooraf zomaar wegblijft." Joshua hoorde de goedgevormde volzin aan en mompelde zachtjes: "Het spijt me." "Daar heb ik helemaal niets aan. Schiet op, kleed je aan en binnen vijf minuten zie ik je bij de voordeur." Abrupt draaide Philip zich om en beende hij de lange gang weer door. Verdikkeme, dacht hij, wat denkt die snotneus wel niet. Hij wachtte in de frisse ochtendlucht op de jongen en toen deze aangesjokt kwam, moest hij inwendig lachen. Het was ook eigenlijk geen gezicht. Het T-shirt en de wijde sportbroek slobberden om zijn smalle lichaam. De benen leken hem bijna breekbaar toe en waren zo wit als melkflessen. Zeker weinig in de zon gezeten de afgelopen zomer! Philip ging de jongen voor door het park van het landgoed en paste zijn tempo aan aan dat van de jongen die echter ondanks het (naar zijn mening) sjokken als snel hijgend naast hem liep. "Zullen we even in wandeltempo verder gaan?" vroeg hij. Joshua knikte en zo wandelden ze een kwartiertje naast elkaar verder. Philip praatte honderduit maar kreeg weinig respons. De jongen was of geheel buiten adem, of nog niet wakker of gewoon niet erg sociaal ingesteld. Hun route voerde ook langs het strand en daar stopte Philip even om te genieten van het prachtige uitzicht over de Atlantische Oceaan en om wat oefeningen te doen. De jongen deed keurig mee al leek het allemaal wat houterig. Philip dacht terug aan zijn eerste indruk die hij gekregen had van de jongen; het zou inderdaad een zware dobber worden om hier wat van te maken! Terug bij het huis vroeg hij: "En Joshua, hoe is het bevallen." "Prima," hijgde hij, "maar ik heb liever dat u me Josh of Jo noemt en niet Joshua." "Goed, dat zal ik doen. Kom, naar je kamer en douchen en dan zie ik je straks bij het ontbijt." Joshua probeerde flink te zijn te niet te laten merken dat hij echt geradbraakt was maar nadat hij de deur van zijn slaapkamer achter zich had dichtgetrokken, liet hij zich op de grond zakken en strekte zich languit op de vloer. Hij was kapot. Zeker een kwartier bleef hij liggen en toen waagde hij het zich langzaam op te richten. Alles in hem deed pijn. De stralen van de douche pijnigden zijn lijf en ook het afdrogen en aantrekken van zijn kleren was pijnlijk. Met voorzichtige passen liep hij de lange gangen van het huis door naar de eetkamer. Philip zat reeds aan tafel maar was nog niet begonnen met eten. Met een pijnlijk vertrokken gezicht zette Josh zich aan tafel. "Gaat het wel goed met je?" "Ja, alleen wat spierpijn denk ik." Philip glimlachte en zei hem dat dat wel over zou gaan. Tijdens de ochtendlessen begreep Philip al snel dat zijn inschatting van de intelligentie van Joshua juist geweest en met verbazing vroeg hij zich dan ook af waarom de jongen zulke slechte cijfers had gehaald op de kostschool waar hij op gezeten had. Hij nam zich voor hem daar eens naar te vragen. De middagmaaltijd nuttigde hij ook samen met de jongen en daarna hadden ze volgens Philips schema beiden een uurtje pauze. Josh ging meteen naar zijn kamer en ging languit op zijn bed liggen. Alles deed hem nog zeer en dan straks volgens het schema gymmen. Hij kreunde al bij voorbaat. Toch stond hij op tijd op om zich om te kleden en naar de tot gymzaal omgedoopte ruimte te gaan. Philip was al aanwezig en bezig met wat oefeningen op de toestellen. Hij zag het moeizame lopen van de zijn pupil en besloot om maar te beginnen met wat voorzichtige grondoefeningen. Het ging goed en hij had het gevoel dat Josh er ook wel plezier in had al liet hij dat niet echt blijken. Na een uurtje stopte Philip en vroeg hij de jongen of hij zin had om te gaan zwemmen. Het was prachtig mooi weer en het zeewater ('Hamerfon-Hall' ligt aan zee) was prima van temperatuur. "Prima," zei Josh. Ondanks de wel erg korte zin meende Philip even echte enthousiasme te horen in zijn stem. Ze gingen naar hun kamers om hun zwembroek en een handdoek te halen en liepen even later door het park naar het strand. Josh ging hem ditmaal voor. Dit vond Josh fijn. Hij mocht graag zwemmen en deed dat dan ook erg vaak. Meestal echter in hun eigen binnenbad omdat hij niet graag bekeken wilde worden. Maar nu vond hij dat niet erg en bovendien was hij erg benieuwd hoe zijn leraar er zonder kleren uit zou zien. Op het strand aangekomen, draaiden ze elkaar de rug toe en begonnen ze zich uit te kleden. Steels wierp Joshua een paar maal een blik over zijn schouders en hetgeen hij zag vond hij prachtig mooi. Philip was mooi gespierd op zijn rug, had prachtige brede schouders en was lekker gebruind. Ook zijn billen vond Joshua mooi. Gekleed in zwembroek keerden ze zich weer naar elkaar toe en ook de voorkant van zijn leraar mocht er zijn. Enorm prachtig was die man. Joshua was blij dat hij zijn wijde short had meegenomen in plaats van zijn strakke zwembroek. Zo kon zijn licht groeiende penis mooi verborgen blijven. Ruim drie kwartier lang zwommen ze in zee. Daarna lagen ze nog een tijdje te drogen in de zon en liepen toen in hun zwembroeken terug naar huis. Een korte douche en daarna weer verder met de lessen van die middag. Tegen halfzes uur namen ze voor die dag afscheid van elkaar. Joshua zou het avondeten nuttigen met zijn ouders en alhoewel de heer en mevrouw Hamferton-Smyte erop gestaan hadden dat Philip met hen mee zou eten had hij dat zo diplomatiek mogelijk afgewezen onder het voorwendsel dat hij het niet goed vond al te familiair met zijn leerling te worden. Philip kreeg zijn maaltijd keurig geserveerd op zijn kamer en voor de televisie at hij het op. Daarna zette hij zich achter zijn computer en maakte hij via MSN Messenger Service contact met William in Kyoto. Lang waren ze met elkaar aan het chatten ze hadden elkaar ook zoveel te vertellen. Philip miste zijn vriend nu al vreselijk erg en vroeg zich af hoe hij in hemelsnaam die lange periode zonder hem moest doorkomen. Maar met elke dag lange e-mails over en weer en af en toe langdurige chats zou het vast wel lukken. De dagen daarna groeide Josh' uithoudingsvermogen met de dag en ook zijn eerst enorme spierpijn werd steeds minder. Al snel kon Philip het trainingsschema wat opvoeren en na enkele weken hield de jongen hem moeiteloos bij. De dagen met mooi weer waren ze 's middags altijd aan het strand te vinden en bij een van die gelegenheden zagen ze, toen ze uit zee terugliepen, Josh' vader op het strand zitten. "Lekker weer hè Pa!" "Ja prachtig weer," antwoordde hij, "en ook zo'n prachtig uitzicht." De dagen regen zich aaneen tot weken en de weken en tot maanden en zo was het al heel snel Kerst geworden. Philip was voornemens geweest om de kerstvakantie in Plymouth door te brengen maar vooral mevrouw Hamerfton-Smythe had erop aangedrongen dat hij zou overblijven voor de Kerstdagen. Hij had toegestemd en zo vierde hij met de familie het Kerstfeest. Natuurlijk had hij cadeautjes voor hen gekocht en ook hij werd door hen bedacht met allerlei presentjes. Het was echt winter met dikke pakken sneeuw en een koude vrieslucht. Samen met Josh en zijn vader maakte hij elke middag een lange wandeling. En na het eten zwommen hij en de jongen nog een tijdje in het zwembad. Oudjaar vierde hij ook met de familie en toen werd het januari. Hij belde Aldridge op om een afspraak te maken voor de evaluatie. Toen had hij dat nog helemaal zien zitten. De jongen had qua kennisniveau goede vooruitgang geboekt en ook lichamelijk was hij enorm veranderd. De schriele jongeman die hij in augustus had leren kennen was nu geworden tot een mooie jongen. De zon waarin ze zich regelmatig gelaafd hadden na het zwemmen in zee had hem toen een prachtige bruine kleur geschonken en die was nog steeds niet helemaal verdwenen. In elk geval was hij niet meer zo bleek als toen geweest. De vele uren in het gymlokaal hadden zijn spieren goed ontwikkeld en zijn uithoudingsvermogen was door het hardlopen gewoon prima te noemen. Philip had het idee dat Aldridge tevreden zou kunnen zijn. Maar nu het zover is, nu Aldridge bezig is zijn leerling te ondervragen en te testen zinkt de moed hem toch weer in de schoenen. Waar was hij aan begonnen? Had hij het wel goed gedaan? Had hij niet te veel de nadruk gelegd op de wiskunde? Zou de jongen alles wel kunnen reproduceren wat hij van hem geleerd had? Met al deze wanhoopsvragen verdwijnt zijn zelfvertrouwen (zo die er al was) als sneeuw voor de zon. Aldridge was gisteravond al aangekomen en had na het eten langdurig met hem gepraat. Die ochtend hadden Philip en Josh eerst nog samen hardgelopen en had hij hem aangeraden zo kalm en rustig mogelijk te blijven. Maar eigenlijk had hij dat veel beter tegen zich zelf kunnen zeggen. De jongen was rustig en kalm geweest en scheen zich absoluut nergens druk over te maken. En ook nu vraagt hij zich af of hij Josh misschien niet onnodig zenuwachtig heeft gemaakt met zijn gezeur en gezemel. Verdomme, denkt hij, was het nu maar afgelopen. Ging die deur van het leslokaal nu maar eens eindelijk open. Zenuwachtig ijsbeert hij door de gang heen en weer. Na 2 volle uren houd hij het niet meer uit, trekt zijn jas aan en loopt het park in op weg naar de kust. Daar op het strand zet hij zich neer op een boomstam en snuift hij de zilte zeelucht op. Met gesloten ogen voelt hij de spanning iets van zich afvallen. Tijd en plaats vallen om hem weg en hij voelde zich één met alles om hem heen. Rennende voetstappen achter hem doen Philip opschrikken. Hij draait zich om en ziet hoe Josh met niet dichtgeritste jas op hem af komt rennen. "Het ging prima meneer. Ik heb niet een vraag overgeslagen en wist vrijwel meteen overal een antwoord op. En raad eens wat ik gescoord heb?" Het enthousiasme van de jongen verwarmt zijn bloed maar toch kan hij nog geen woord uitbrengen. Was het goed gegaan? Echt? Josh wil de gok van zijn leraar niet afwachten en roept luid: "NEGENENTACHTIG PROCENT!" Hij danst als een halfwilde indiaan om Philip heen en trekt hem uiteindelijk overeind. Slaat zijn armen om hem heen en bedankt hem wel duizendmaal. "Hé Josh je moet mij niet bedanken. Je hebt het helemaal zelf gedaan hoor!" "Natuurlijk moet hij jou wel bedanken," horen ze beiden plotseling iemand zeggen. Het is de heer Hamferton-Smythe die samen met John Aldridge us komen aanlopen. Ze hadden Josh gevolgd maar hadden hem natuurlijk nooit zo snel kunnen bijhouden. "En ook ik wil je bedanken Philip voor het geweldige resultaat dat je in paar maanden tijd met mijn zoon hebt bereikt." Hij schudt Philips hand en opnieuw voelt de jongeman zich warmer worden. "Ja, petje af Philip," voegt John toe. "Ongelofelijk wat jij in zo een korte tijd bereikt hebt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik met lood in de schoenen hier heen gekomen ben omdat ik vond dat je veel te snel die evaluatie gepland had maar jij en Josh hebben me versteld doen staan." Nu wordt Philip toch echt wat verlegen en begint hij ondanks de kou te blozen. Hij stamelt wat beleefdheidsfrasen terug en na een tijdje lopen ze gevieren terug naar het huis. Philip voelt zich in een woord GEWELDIG. Het huis waar hij een tehuis had gevonden en dat hij zo verschrikkelijk mooi vond zou gelukkig nog langer zijn thuis kunnen zijn. Na de verlate lunch gaat Aldridge weer naar huis. Philip schrapt het lesprogramma voor die middag en in plaats daarvan liggen hij en Josh bijna de gehele middag in het zwembad. Om half zes neemt hij afscheid van Josh en gaan ze ieder hun eigen weegs. Hij doucht zich en trekt alleen zijn badjas aan, gereed voor een rustige avond waarop hij van plan is een zeer lange e-mail te sturen aan William. Op het dienblad met eten vindt hij echter een briefje van de moeder van Josh. Ze verzoekt hem vriendelijk om een kort onderhoud tegen acht uur. Hij moet zijn plannen dus bijstellen, kleedt zich netjes aan en keurig op tijd klopt hij aan de deur van haar kamer. Ze opent de deur voor hem en laat hem binnen. Op haar verzoek neemt hij tegenover haar plaats. Eerst praten ze over van alles en nog wat maar uiteindelijk komt ze net als haar man met een welgemeend bedankje voor hetgeen Philip met Joshua had bereikt. "Philip ik moet echt zeggen dat ik vooraf een beetje mijn twijfels heb gehad. Ik weet niet of je dat gemerkt hebt maar mijn twijfels waren er wel. Je kwam tijdens het sollicitatiegesprek heel zelfverzekerd over maar ik voelde gewoon dat je niet echt vol zelfvertrouwen was. Noem het maar vrouwelijke intuïtie als je wilt. Maar ik ben heel blij dat het zo goed is gegaan. En niet alleen op het gebied van kennis. Ik vind het vooral prachtig dat je mijn iele, bleke zoon tot zo een mooie, knappe jongeman hebt gemaakt." Wow, daar zit Philip dan met zijn mond vol tanden en weet hij gewoon niet wat te moeten antwoorden. "Dank u wel," weet hij zachtjes uit te brengen. "Ik heb gedaan wat ik kon mevrouw en ben blij dat het u goed bevalt." Opgetogen, ja eigenlijk zo blij als een kind verlaat Philip haar kamer en loopt hij de lange gangen door naar zijn eigen vertrekken. Nu dan snel die e-mail naar William fabriceren en opsturen om hem ook te laten delen in de feestvreugde. Als hij zijn computer opstart, krijgt hij de melding dat er een bericht voor hem is binnengekomen. Het blijkt een e-mail van zijn vriend te zijn. Hij opent het bericht en leest het met steeds groter wordende verbazing, de rillingen lopen hem over zijn rug terwijl de tranen hem in de ogen springen. Woest rijdt hij zijn bureaustoel naar achteren en rent de kamer uit, de gangen door en naar buiten toe. Joshua die juist in de hal is, ziet hem als een dolle stier voorbij komen stormen. Hij roept hem nog na maar krijgt geen reactie. Eerst wil de jongen gewoon verder gaan met waarmee hij bezig is maar dan gaat hij op een holletje naar Philips kamer. De deur staat nog open en de computer nog aan. Nieuwsgierig geworden, stapt hij de kamer in en loopt naar het flikkerende beeldscherm. Hij leest het bericht en weet dat hij iets moest doen. Hij pakt Philips jas en rent terug naar de hal. Uit een kast pakt hij zijn eigen jas, trekt deze aan en ritst hem dicht. Daarna holt ook hij naar buiten. Hij weet waar hij Philip zal kunnen vinden. Op het strand aangekomen, laat Philip zich door zijn knieën zakken en blijft hij snikkend zitten. Verdomme, na al die jaren. Waarom? Net nu hij het idee had dat het eindelijk goed met hem gaat, komt dit! Zo zit hij daar tijden in gedachten verzonken en probeert hij te ontrafelen wat hij in hemelsnaam verkeerd heeft gedaan! Er moet toch een reden voor zijn? Zoiets doet iemand toch niet zomaar? Het geluid van voetstappen in het zand doet hem opschrikken. Hij draait zich half om en ziet daar Josh staan. "Hier is je jas trek hem aan man want het is vreselijk koud!" Josh komt dichterbij en reikt hem zijn jas aan. "Dank je," mompelt Philip. "Ik heb gelezen wat er gebeurd is en ik vind het echt vreselijk voor je dat je vriend het heeft uitgemaakt." Het oprecht klinkende medeleven van Josh veroorzaakt bij Philip een gigantische huilbui. Josh loopt naar hem toe en knielt naast hem neer. Hij legt het hoofd van zijn mentor op zijn schouder en streelt hem zachtjes over zijn rug. De tranen blijven komen en Philip laat ze vrijelijk hun loop. Na zo'n tien minuten is de bron echter opgedroogd en pakt hij een zakdoek om zijn neus te snuiten. Met de rug van zijn hand veegt hij de laatste tranen weg en zegt: "Bedankt Josh, dat je er even voor me was. Dat ik me even mocht laten gaan." "Tuurlijk man, is toch geen enkel probleem." Ze staan op uit het zand, lopen iets terug van de kustlijn en gaan op een omgehakte boomstam zitten. "Had je al lang iets met hem?" vraagt Josh. "Wist je dat ik homo was?" vraagt Philip op zijn beurt. "Nee." "Vind je het vervelend dat ik homo blijk te zijn?" Josh schudt het hoofd. "William en ik hebben elkaar op kostschool leren kennen en vanaf de eerste dag waren we maatjes. Na zo'n twee jaar kregen we iets met elkaar en daarna zijn we altijd samen gebleven." En met stemverheffing laat hij erop volgen: "En nu biecht die klootzak me op dat hij al drie jaar iets heeft met een ander." Een snik volgt. Het wordt stil tussen hen en een tijdlang blijft het zo. Philip verstikt door verdriet niet in staat om iets te zeggen en Josh bang dat hij teveel zal zeggen. Dat hij zich zal laten gaan en dingen gaat zeggen die hij eigenlijk nog niet durft. Een half uur lang zitten ze daar ongeveer en dan zegt Philip dat ze terug moeten gaan. Samen lopen ze de weg door het bos en de tuin terug naar het huis. In de hal bedankt Philip Joshua nogmaals en dan scheiden hun wegen zich. Terug op zijn kamer kan Josh het niet langer houden. Hij kleedt zich uit en stapt onder de douche. Hij sluit zijn rechterhand rond zijn keiharde penis en begint zich hevig af te rukken. Hij trekt net zolang tot grote stromen jongenszaad zich vermengen met het heldere water. Een heerlijke ontlading op eerdere heerlijke momenten. Dat gevoel dat Philip zo dicht bij hem was had hem compleet gek gemaakt. De tranen die zijn jas bevochtigd hadden, hadden hem in vuur en vlam gezet. En nu krijgt hij alweer een harde. Hij stapt onder de douche vandaan en strekt zich nat, languit op zijn bed. Zachtjes begint hij zijn jongenslijf te bespelen. Het speels aanraken en knijpen in zijn tepeltjes veroorzaakt een geweldige sensatie in zijn kruis en hij ziet hoe er voorzichtig een eerste druppel uit zijn pisspleetje te voorschijn komt. Hij likt zijn vingers nat en verplaatst ze dan naar zijn bilspleet. De aanraking doet hem kreunen en als hij in zich zelf naar binnendringt schreeuwt hij het bijna uit van genot. Zo bewerkt hij zijn gaatje een tijdje proberend een zaadlozing zo lang mogelijk uit te stellen. Maar lang houdt hij het niet vol. De gedachten aan Philip zijn te intens en al spoedig spuit hij zijn volle balzak nogmaals tot op de laatste druppel toe leeg. De volgende ochtend is Philip niet op tijd voor hun dagelijkse rondje en Joshua loopt naar zijn kamers om te kijken wat er aan de hand is. In ochtendjas opent Philip de deur op een kier voor hem. De jongeman ziet er vreselijk uit en vertelt dat hij de hele nacht niet heeft kunnen slapen. Hij vertelt Joshua dat hij maar alleen moet gaan lopen en verontschuldigt zich bij hem. Joshua loopt alleen hun vaste route waarna hij zich doucht. Ook bij het ontbijt is Philip er nog niet. De jongen slentert met een bang voorgevoel naar het leslokaal en als hij zijn leraar ook daar niet treft begint een lichte paniek toe te slaan. Hij begint met zijn werk maar kan zich niet echt concentreren. Tegen elven komt Philip er eindelijk aan. Nogmaals verontschuldigt hij zich en legt Joshua dan uit dat hij voor een paar dagen terug naar huis zal gaan om wat orde op zaken te krijgen. Joshua is hevig teleurgesteld maar probeert dat niet te laten blijken. Natuurlijk het is logisch dat hij even weg wil, zegt hij tegen zichzelf maar niet erg overtuigend. Philip geeft hem aanwijzingen voor een hele week en laat hem dan alleen in het lokaal achter. In de auto draait hij ondanks het koude weer de raampjes wijd open. De vrieslucht beneemt hem zowat de adem maar hij vindt het heerlijk zo. Alle muizenissen moeten uit zijn hoofd verdwijnen en wel voorgoed. Heeft hij eindelijk een baan naar zijn zin, heeft hij eindelijk door die evaluatie van Aldridge het gevoel dat hij het goed doet en dat laat die hufter van een Wiliam hem zitten. "Nee mannetje," zegt hij hardop, "je krijgt mij er niet onder." Maar eenmaal thuisgekomen ziet hij alle herinneringen aan hun samenzijn en wordt het hem toch weer te machtig. Tranen stromen en blijven stromen en een fles whisky biedt enige troost maar de volgende ochtend ook een gigantische hoofdpijn. Dat is dus ook niet de manier. Met ferme tegenzin haalt hij de volgende ochtend de fotoalbums uit de bergkast en begint alle foto's van William of hen samen te ruimen. Hij scheurt ze tot in piepkleine stukjes en met elke beweging slingert hij zijn ex een verwijt naar het hoofd. 's Avonds besluit hij het er eens flink van de nemen. Keurig opgedoft stort hij zich in het uitgaansleven vastbesloten om iemand te versieren. In de vroege ochtenduren komt hij thuis met een jongen van een jaar of 18 en laat hij zich door deze heerlijk verwennen. Als hij de volgende ochtend echter alleen wakker wordt, komen de tranen opnieuw. Die avond stapt hij achter zijn computer en bezoekt hij een chatbox. Eerst kijkt hij alleen naar het geouwehoer in het voorportaal maar dan probeert hij zelf af en toe een privégesprekje aan te gaan. Tegen middernacht ontmoet hij iemand die zich Donald noemt. Het gesprek loopt soepel en is leuk. Zo leuk dat ze afspreken elkaar de volgende avond weer te ontmoeten. De hele dag is Philip in een opperbeste stemming. Hij ruimt nog meer spullen van William op en krijgt nog maar een keer een spontane aanval van waterlanders. Tegen acht uur die avond zit hij al op de chatbox wachtend op Donald. Zodra deze zich aanmeldt, voelt Philip een warme vloedgolf door zijn lijf stromen. Wow, echt een heerlijk gevoel. Uren lang babbelen ze met elkaar over van alles en nog wat. Het lijkt of er geen eind aan komt. Na twee avonden achtereen met elkaar gechat te hebben via de cyberspace worden ze op vrijdagavond zelfs een beetje intiem met elkaar. Donald vertelt dat hij nog maagd is maar het wel heel graag eens wil doen. Philip nodigt hem uit om de volgende dag langs te komen. "We hoeven dan niet meteen iets te doen hoor maar we zien wel dan," zo zegt hij. Donald twijfelt nog een poosje maar als ze na uren hun gesprek beëindigen, zegt hij toe de volgende middag langs te zullen komen. "Maar wel geheel vrijblijvend hè," voegt hij eraan toe. Op zaterdagochtend is Philip druk bezig met het opfrissen van het huis. Stoffen, zuigen, ramenlappen al die huishoudelijke beslommeringen houden hem de hele ochtend bezig. Een snelle boterham tussen de middag en dan nog even wat boodschappen halen. Tegen drie uur heeft hij de thee gezet en wacht hij gespannen de komst van Donald af. Als de bel gaat, loopt hij met ietwat knikkende knieën naar de deur. Door het glas ziet hij de contouren van Donald en wordt nog zenuwachtiger. Hij opent de deur en … Joshua schrikt zich werkelijk een ongeluk. Oog in oog staat hij daar geheel onverwachts met Philip. Lijkbleek wordt hij, draait zich om en zet het op een lopen. Ook Philip is compleet van zijn stuk gebracht door de verschijning van zijn pupil maar realiseert zich snel dat dit zo niet mag en kan aflopen. Meteen holt hij de jongen achterna en als hij hem eindelijk heeft ingehaald, pakt hij hem stevig bij zijn arm beet. "Joshua, stop. Dit moeten we uitpraten!" Hij draait de jongen met zijn gezicht naar hem toe en ziet dat deze huilt. Hij drukt hem tegen zich aan en voelt hoe het jongenslichaam tegen het zijne schokt. Als het snikken wat minder wordt, neemt hij hem aan zijn arm mee terug naar zijn huis. Eerst is de stilte tussen hen snijdend. Philip begint zich hevige verwijten te maken maar al snel sust hij die negatieve, destructieve gedachten met een grote nuchterheid die zegt dat hij dit niet had kunnen voorkomen. Joshua zit als een lamgeslagen vogeltje tegenover hem en nipt voorzichtig van de warme thee. Als zijn glas leeg is begint hij zachtjes te stamelen. "Ik was er eindelijk aan toe. Eindelijk wilde ik het met iemand doen. Eindelijk durfde ik die grote stap te zetten en dan komt dit!" De jongen snuift een snik weg en veegt zich de tranen van het gezicht. "Joshua het spijt me!" "Dat is nergens voor nodig. Je wist toch niet dat ik het was!" "Nee maar misschien…" "Kom op zeg, maak je zelf geen verwijten. Een blind date heet zoiets hoor! En we wisten beiden niet wie we zouden aantreffen toch?" Met zoveel realiteitszin kan Philip allen maar instemmen. Hij schenkt hun beiden nogmaals een kop thee in en al snel zijn ze, alsof er niets gebeurd is, stevig met elkaar aan het ouwehoeren. Philip laat de jongen het huis zien en ook de rommel van William die hij allemaal in dozen en zakken heeft opgeslagen. "Herinnering aan een lange geschiedenis" zo omschrijft hij het. Josh voelt zich echter nog niet geheel op zijn gemak en daarom geeft hij het gesprek een serieuzere wending. "Philip ik wil je toch graag nog het een en ander uitleggen." Philip brengt naar voren dat het echt niet nodig is maar de jongen is vastberaden en begint zijn verhaal. "Ik heb altijd al een voorkeur voor jongens gehad. Ik keek graag naar ze tijdens het sporten, in het zwembad en zo en had altijd fantasieën over hen. Tegen elf, twaalf jaar werden dat ook seksuele gedachten. Op kostschool was ik altijd met jongens samen maar toch voelde ik me daar niet echt op mijn gemak. Ik was niet zo sterk, niet zo sportief en al snel was ik het mietje, het watje van de klas. Daar kwam nog eens bij dat ik, sorry dat ik het zelf zeg, veel intelligenter dan de meesten was en ook dat werkte niet in mijn voordeel. Halverwege het eerste leerjaar begonnen voor mij de problemen. George, de bullebak in mijn groep, dreef me tijdens de gezamenlijke douchebeurt in een hoek en begon over me heen te pissen. Ik schaamde me dood en wist niet hoe hierop te reageren. Ik voelde me vernederd en tot op het bot geraakt. Daarna gebeurde dit ritueel dagelijks en George spoorde anderen er toe aan om zijn voorbeeld te volgen. 'Het mietje moest worden afgezeken' zo noemde hij het. Met niemand durfde ik erover praten. Ook tijdens het sporten waren er altijd plagerijen. De bal werd me regelmatig hard in de buik of het kruis gegooid en regelmatig zat ik onder de blauwe plekken. De gymleraar was een echte eikel. Zag het wel maar zei dat ik maar hard moest worden. Toen het eerste jaar erop zat was ik blij dat ik naar huis kon. Maar de vakantie vorderde en ik begon steeds angstiger te worden. Ik werd echt ziek op een gegeven moment en zo kwam het dat ik vier weken later dan de anderen begon aan het tweede jaar. Vanaf mijn eerste dag begon het allemaal weer opnieuw en erger dit keer. De hele groep rond George piste dagelijks over me heen en George maakte het nog erger toen hij zich op een keer boven me begon af te trekken. 'Lekker hè flikkertje,' beet hij me toe. Ik had altijd, zoals ik al zei, seksuele ideeën over jongens gehad maar zoiets intens gemeens nooit." Even slaakt Joshua een diepe zucht. Philip ziet dat de jongen niet te stuiten is in zijn ontlading en laat hem dan ook rustig verder gaan. "Het tweede jaar probeerde ik ook nog, stom eigenlijk maar wist ik veel, bij hen in een goed blaadje te komen. Bewust haalde ik slechtere cijfers. Ik schreef expres verkeerde antwoorden op. Het hielp echter niet. Ik was hun pispaaltje, letterlijk en figuurlijk. In het derde jaar werd ik opnieuw lange tijd ziek en bij mijn terugkeer op kostschool werd het nog erger. George dwong me op een avond om met hem mee te gaan naar zijn kamer en daar moest ik hem pijpen. Hij spoot zich in me leeg en ik walgde van hem maar vooral van mezelf. Ik kon me totaal niet meer concentreren op het leerwerk en haalde het ene na het andere slechte cijfer. De decaan en andere leraren mopperden op me maar het deed me allemaal niets meer. Ik liep als een zombie rond en liet alle plagerijen en vernederingen over me heen komen. Een leraar pikte het echter niet en ging met mijn ouders praten. Zo kwam ik thuis en zo kwam jij op 'Hamferton Hall'. Vanaf het moment dat ik je zag wist ik dat het met jou goed zat. Dat je mij over die vervelende dingen heen zou helpen. Dat ik ze zou kunnen vergeten en dat ik anders zou kunnen worden…" Hier onderbreekt Philip hem en zegt: "Maar ben je anders geworden. Je hebt je toch niet laten veranderen door wat je is gebeurd? Niet jij, maar zij moeten veranderen!" "Nee ook ik moest veranderen. Waar geplaagd, gepest en gesart wordt, is er ook iemand die zich laat plagen, pesten en sarren. Ik had moeten opstaan vanaf het allereerste moment en heb dat niet gedaan. Nu weet ik dat ik het kan. Ik heb me kapot gelopen en stukgetraind samen met jou om te bewijzen dat ook ik er mag zijn. En durf nu een ieder recht in de ogen te kijken en te zeggen: 'Hier ben ik en waag het eens me iets te doen'. Philip staat op, loopt naar de jongen toe, trekt hem overeind en slaat zijn armen om hem heen. "Je bent geweldig Josh! Was je niet mijn leerling dan zou ik je kussen!" "Dat mag nu ook wel hoor!" Het heerlijk aanvoelende lichaam van de jongen doet hem even twijfelen maar al snel komt zijn professionle houding weer boven en zegt hij: "Nee dat kan niet Josh. Ik ben je mentor en hou dat beetje afstand dat nodig is." De rest van de middag maken ze het gezellig met elkaar en na het avondeten gaan ze samen terug naar 'Hamferton Hall'. De dagen verstrijken snel en half april beginnen de temperaturen al weer lekker op te lopen. Zodra het kan, duiken de twee weer in zee. Eerst is het water nog wel erg koud maar na een onderdompeling in het zilte nat verwarmt de zon hun lijven al weer snel. Op een van die mooie dagen is meneer Hamferton-Smythe ook weer op het strand. "Genietend van het uitzicht" zoals hij dat zo mooi zegt. Begin mei is Joshua jarig en het daarop volgende weekend wordt er een groot feest georganiseerd ter ere van zijn 18e verjaardag. Er zijn veel familieleden en belangrijke mensen uit de zakenwereld. Philip is natuurlijk ook een van de genodigden maar voelt zich niet echt op zijn gemak. Voor hem hoeft zoiets niet. Veel te veel mensen en veel te veel kouwe kak. Toch blijft hij de hele avond en als hij af en toe een blik wisselt met Joshua merkt hij al snel dat de jongen ook niet weg is van het feest. Tegen twaalven zijn de meeste gasten vertrokken. Een aantal familieleden blijft slapen en als Philip zich tegen half een naar zijn kamers begeeft, is hij best moe. Hij opent de deur en drukt op het lichtknopje maar wat er ook gebeurt, het licht gaat niet aan. Zeker de lamp kapot, denkt hij. Voorzichtig tastend in het duister loopt hij naar zijn badkamer. Ook hier ontspringt geen licht als hij op de schakelaar drukt. Stroomstoring dan? Hij poetst zich de tanden, kleedt zich uit en stapt naakt in zijn bed. Als hij zich op zijn linkerzij draait, merkt hij plotseling de aanwezigheid van een tweede persoon in zijn bed. Iemand slaat zijn armen om hem heen en drukt hem stevig tegen zich aan. Philip probeert zich los te wurmen maar het lukt hem niet. Het is een manspersoon die hem tegen zich aan trekt. Hij voelt een naakt mannenlijf! Uiteindelijk weet Philip zich aan zijn 'belager' te onttrekken, springt snel uit bed, trekt de gordijnen open en ziet in het licht van de volle maan Joshua geheel bloot op zijn bed liggen. "Waarom kom je niet gezellig bij me liggen," vraagt de jongen. "Joshua dat kan niet. Dat weet je toch!" "Verdomme Philip, ik hou van je! Ik ben gek op je! Ik wil voor altijd bij je zijn!" Philip loopt terug naar het bed en gaat op de rand ervan zitten. Zachtjes begint hij te praten: "Josh, je weet dat het niet kan. Zelfs al zou ik van je houden dan nog is het een onmogelijke situatie waarin we zitten. Je ouders hebben je aan mij toevertrouwd en daar mag en kan ik geen misbruik van maken. Ik ben je leraar en kan niet je minnaar zijn!" "Alsjeblieft Philip, ik wil niemand anders dan jij! Ik voel dat je voor mij gemaakt bent. Elke nacht sinds onze blind date in januari droom ik van je. Elke ochtend word ik keihard wakker omdat ik weer zo heerlijk aan je gedacht heb in mijn slaap. Elke dag droom ik ervan dat je mij de jouwe maakt…" "Stop ... ga niet verder. Het kan niet en daarmee uit!" Philip wendt zich van de jongen af en staart niets ziend de door de maan verlichte tuin in. Verslagen stapt Joshua uit het bed en begint zich aan te kleden. Zijn zich verwijderende voetstappen doen Philip omkijken. Met gebogen hoofd loopt de jongen zijn kamer uit. Als hij goed en wel weg is, doet hij de deur op slot en strekt zich languit op het bed uit. Oh, verdomme waarom is het dan ook zo moeilijk. Een heerlijke jongen in zijn bed en dan zo onbereikbaar. De slaap wil niet komen en diverse malen denkt hij eraan wat er gebeurd zou kunnen zijn als hij Josh had laten blijven. Telkens krijgt hij van opwinding een stijve en tot driemaal toe spuit hij zichzelf onder zijn eigen warme zaad. De volgende ochtend is het zondag en als de heer en mevrouw Hamferton-Smythe uit de plaatselijke kerk terugkomen, vraagt hij hen om een onderhoud. Niet geheel op zijn gemak zit hij even later tegenover hen. "Ik weet eigenlijk niet precies hoe ik moet beginnen maar ik zal starten met mijn conclusie en dat is dat ik niet langer les kan geven aan Josh." De ogen van zijn toeschouwers worden van verbazing groot en als ze hem willen interrumperen vraagt hij nog even geduld te hebben met hun commentaar. Gedetailleerd schets Philip hen wat er onlangs allemaal is gebeurd: hun chats, hun blind date en tenslotte het voorval van gisteravond. Als hij dan eindelijk stopt, is het ook werkelijk doodstil in de kamer waar ze zitten. "Ik geloof dat we een ondernemende zoon hebben," begint Josh' moeder. Ze glimlacht naar haar man en deze glimlacht terug. Wat Philip ook verwacht had, zoiets absoluut niet! "En daarom denk ik dat het beter is dat ik vertrek," zegt hij nogmaals, bang dat zijn toehoorders niet begrijpen waar hij heen wil. "Philip, ik denk niet dat dat goed is," begint mevrouw Hamferton-Smythe. "Je hebt juist onze zoon uit zijn schulp gehaald. Hem ertoe bewogen, bewust of onbewust, te laten zien wat hem dwars zit. Daarnaast prachtige studieresultaten met hem behaald en als je hem nu zou laten zitten, zou hij dat wel eens kunnen zien als 'verraad' en zich opnieuw en ditmaal verder in zichzelf terugtrekken dan ooit." "Maar ik kan toch geen seksuele relatie met hem beginnen?" roept Philip vertwijfeld. "Die keuze is aan jou!" zegt ze zachtjes. "Onze zoon is 18 jaar nu en best in staat zijn eigen keuzes te maken. Jij bent duidelijk ouder en kunt dat ook heus wel!" "Ik heb jullie vaak samen gezien," vult meneer Hamferton-Smythe aan, "en dan vaak gezegd dat ik van het uitzicht genoot. Daar bedoelde ik niet alleen de natuur en zo maar ik genoot ook van jullie samenzijn. Twee mooie jongemannen die zo verduiveld goed en leuk met elkaar leken om te gaan en als dat eindigt in iets intiems, dan heb ik daar geen problemen mee. Nee Philip. Dit is geen reden om je contract te ontbinden. We moeten je houden aan de verplichtingen die je met ons bent aangegaan. Til er niet zo zwaar aan man. Probeer er van te genieten." "Je hebt toch niets verkeerds met hem in gedachten?" vraagt mevrouw. "Nee absoluut niet. Alleen… Ik vind het zo moeilijk…Ik zou best…Het is allemaal zo verwarrend voor me…Ik weet niet…" Philip kan niet uit zijn woorden komen en werpt uiteindelijk zijn armen van vertwijfeling in de hoogte en roept: "Ik weet het allemaal niet meer.." Hij bedankt hen voor het onderhoud en gaat terug naar zijn kamers. Inderdaad hij weet het niet meer. Nu helemaal niet meer! Hadden ze hem maar gezegd dat het niet kon dan was hij zo weg geweest. Weg bij Josh vandaan. Weg bij de jongen die het hem zo moeilijk maakt. Maar dat zou een vlucht geweest zijn. Een vlucht om zijn problemen achter zich te laten en niet echt de manier waarop je een probleem te lijf gaat. Nee, dat zou niet een oplossing geboden hebben. Maar wat dan wel? Een tijd lang blijft hij op zijn kamer op het bed liggen maar dan staat hij op en maakt een lange wandeling. Als hij over het strand terugloopt ziet hij Josh bij hun plekje zitten. Hij zet zich naast hem in het strand en begint te praten: "Josh nog even over gisteravond. Ik denk dat ik juist heb gehandeld maar weet het allemaal niet zeker meer. Ik vind je echt een toffe peer maar geloof niet dat ik verder iets voor je voel. Ik heb je ouders voorgesteld om weg te gaan…" Met grote verschrikte ogen kijkt Josh hem aan "…maar ze wilden er niets van weten. Dus moet ik wel blijven." Josh vliegt hem om zijn nek en drukt hem dicht tegen zich aan. "Gelukkig, oh wat ben ik blij. Ik zal het je niet moeilijk meer maken. Tenminste … ik zal mijn best doen. Is dat goed genoeg voor jou?" Philip knikt en streelt hem over zijn rug. De vakantieperiode breekt aan en zoals afgesproken begint Philip zijn spullen te pakken om naar huis te gaan als meneer Hamferton-Smythe hem vraagt of hij niet samen met Josh op het landgoed wil blijven. Josh wil niet met zijn ouders naar Rhodos en eigenlijk zien ze het niet zitten dat hij helemaal alleen blijft. Philip vraagt om wat bedenktijd en als hij alleen is, weegt hij de voor en nadelen tegen elkaar af. Al snel is hij eruit! Hij zal blijven! Zo gebeurt het dat ze half juni met zijn tweeën in het jachthuis trekken op het landgoed. Het grote huis bewonen met twee man en zonder personeel zou niet echt gemakkelijk zijn. Het jachthuis is een betere plaats. Op vrijdag vertrekken Josh' ouders en nog diezelfde avond zoeken zij het jachthuis op met hun spullen. Ze nemen allebei een kamer en installeren zich daar. Als Philip alleen in zijn bed ligt, kan hij niet anders dan aan Josh denken die slechts een deur verder slaapt. Zou hij wel slapen? Of net als hij wakker liggen? Zijn handen glijden onder het laken en over zijn warme lijf. Van het spelen met zijn tepeltjes raakt hij opgewonden en als hij een hand verder naar beneden laat glijden, voelt hij zijn stijve pik. Hij masseert zijn harige ballen en laat ze door zijn vingers rollen. Als Josh nu bij hem was, zou hij dan wat met hem doen? Of zou hij hem weer wegsturen? Zo in gedachten verzonken begint hij zich af te trekken. Hij manipuleert zijn staander net zolang totdat een heerlijke ontlading volgt. Zoete dromen ontfermen zich over hem. De volgende ochtend lopen ze ondanks dat het weekend is hun vaste route over het landgoed. Daarna douchen ze om beurten en daarna is er het ontbijt. Met een picknickmand gaan ze daarna naar het strand waar ze de rest van de dag doorbrengen. Tegen zevenen zijn ze 's avonds pas terug in huis. Philip maakt snel wat te eten en ze genieten er met een glaasje wijn extra van. Als het zo ongeveer elf uur is geeft Josh aan dat hij naar bed wil. "Mag ik me eerst douchen? Ik roep wel als ik klaar ben!" Philip vindt dit geen probleem en doet de vaat nog even. Als de jongen roept gaat hij naar de badkamer. Met een handdoek om zijn middel staat de jongen zijn tanden te poetsen. Philip kleedt zich uit en stapt onder het verkwikkende water. Na een kwartiertje draait hij de kraan dicht en droogt hij zich af. Joshua is er al niet meer. Als hij bloot met de handdoek in zijn hand zijn slaapkamer binnenloopt, ziet hij de jongen op zijn bed liggen. Geheel naakt! Maar ook diep in slaap. Philip twijfelt wat hij moet doen. Moet hij in de kamer van de jongen gaan liggen? Of gewoon naast hem? Om de jongen niet te wekken, stapt hij voorzichtig op het bed. Langdurig bekijkt hij het mooie, bruingekleurde lijf van Joshua en langzaam begint hij stijf te worden. De jongen is ook zo mooi! Zo lekker strak, zo goed gespierd en met een mooie (zij het slappe) ranke penis. Zijn balzak is geheel kaal en boven zijn pik groeit een weinig, blond schaamhaar. Verder is de knaap helemaal onbehaard. Philip likt met zijn tong langs zijn lippen en beroert even zijn erectie. De jongen draait zich op zijn zij (met de rug naar hem toe) en zodoende krijgt Philip een mooie blik op zijn billen. Witgekleurd (ze hebben nog nooit naakt gezwommen; moeten ze misschien eens doen!) en heerlijk stevig en lekker rond. Goddomme, Philip kan zich amper goed houden en voelt hoe de eerste zaaddruppeltjes zich naar buitenpersen. Hij vermant zich echter en dekt de jongen voorzichtig toe met het laken. Waarna hij er zelf ook onder kruipt. De volgende morgen is Philip als eerste wakker maar voordat hij opstaat kijkt hij naar het lieve, slapende gezicht van de jongen naast hem. Eventjes raakt hij met een tedere beweging diens bovenarm aan maar de jongen is nog zo ver weg dat hij het niet eens merkt. Philip staat op en wast zich in de badkamer. Dan zet hij het water op voor de thee en loopt in zijn joggingpak naar de brievenbus aan de weg voor de zondagkrant. Als hij hijgend terugkeert in het huis, begint het water net te koken. Hij schenk de thee op en neemt plaats aan de ontbijttafel. Hij heeft de krant wijd voor zich uitgespreid en hoort niet hoe Josh binnenkomt. Een flinke mep tegen de krant doet hem ontwaken uit zijn nieuwsgaring. "Hé, idioot, is dat de manier om iemand goedemorgen te wensen?" beklaagt Philip zich. "Ja, vond ik wel leuk!" "Nou, ik niet." Hij probeert geërgerd te klinken maar als hij het schalkse gezicht van de jongen ziet moet hij lachen. Hij is gekleed in een badjas en Philip bekijkt hem goedkeurend. Josh merkt de keurende ogen over zijn lijf en vraagt of hij er mee door kan. "Ja je ziet er prima uit. Al had ik gisteravond een beter overzicht." De jongen loopt rood aan en neemt en gaat zitten. "Sorry! Ik had het niet moeten doen." "Wat niet!" "Doe niet zo onnozel Philip. Ik had niet bij je in bed moeten kruipen. Ik had je beloofd het je niet moeilijk te maken en dan doe ik zoiets stoms!" "Het geeft niet. Bovendien was je diep in slaap toen ik de slaapkamer binnenkwam." "Ja," snuift Josh, "en dat was nog stommer! Wil ik iets met iemand en dan val ik in slaap!" Beiden moeten ze lachen. Ze eten hun ontbijt in een roerende stilte, die alleen verstoort wordt door het knisperende geluid van de krantenpagina's. "Zou je me weer weggestuurd hebben?" vraagt Joshua ineens. Hij laat zijn gedeelte van de krant zakken en kijkt naar de plaats waar Philip verborgen achter het zijne zit. "Nee, dit keer niet." Een grote glimlach verschijnt op Josh' gezicht. "Echt niet?" "Nee. Maar ik zal eerlijk zijn en je uitleggen waarom." Dan vertelt Philip hem hetgeen er plaats heeft gevonden na het eerste incident. Hij vertelt over de gesprekken die hij gehad heeft met de vader en moeder van Josh en ziet het gezicht van de jongen flink betrekken. "Dus ze weten het nu van mij!" klinkt het woest. "Ja." Voordat de jongen hem in de rede kan vallen gaat Philip door. "Ik moest het vertellen omdat ik geen andere uitweg zag. En je ouders zijn schatten van mensen jongen en hebben altijd al wel iets gemerkt aan je." "Nou ja," reageert Josh laconiek, "dat scheelt me de moeite van het zelf vertellen." "Was je dat van plan dan?" "Nee, nog lange niet. Maar als ik het nu goed begrepen heb, wil jij dus wel meer van mij." De jongen staat van zijn plek op en loopt naar de plaats waar Philip zit. Deze schuift zijn stoel naar achteren een idee hebbend van wat er komen gaat. Josh gaat schrijlings bij zijn mentor op schoot zitten en slaat zijn handen rond diens nek. Philip kijkt in de mooie blauwe ogen van de jongeling en voelt zich helemaal week worden. Wow, die voelt goed. "Philip?" "Ja?" "Weet je dat ik van je hou?" "Ja, dat week ik. En weet je het ook van mij?" "Wat?" "Dat ik van jou hou?" "Nee, eigenlijk heb je me dat nog nooit laten zien!" plaagt Josh hem. "Let op dan zal ik het je nu laten zien." En plots drukt hij een zoen op de mooie, smalle lippen van de jongen op zijn schoot. Hij verbreekt de kus en vraagt: "Bewijs genoeg?" "Nou het was nou niet echt overtuigend!" Philip legt een hand tegen zijn achterhoofd en duwt hun lippen weer op elkaar. Met zijn tong bespeelt hij de lippen van Josh en als deze ze gewillig uiteen doet, laat hij zijn tong bij de jongen naar binnen glijden. Hij zoekt de tong van Josh en als hij hem vindt, ontspint zich een heerlijk, geil en opwindend tonggevecht. "En dit dan?" "Waaaat?" Philip bemerkt dat de jongen hem opzettelijk sart en begint hem in zijn zij de kietelen. Hij gaat net zolang door tot ze beiden languit op de grond liggen. Hij boven op de jongen wiens basjas is open gegleden waardoor hij hem geheel kan bekijken. Hij gaat net zolang door tot de jongen hem smeekt op te houden. "Waaat?" vraagt Philip nu op zijn beurt. Hij laat de jongen los en zegt: "Je bent vreselijk mooi Joshua Hamferton- Smythe." Hij streelt met zijn handen over de borst van de jongen en knijpt zachtjes in zijn tepeltje. "Als jij wat uittrekt, kan ik bezien of ik dat ook van jou kan zeggen?" "Nee, jochie dat gaat niet. Weet je nog waar wij heen moeten vandaag?" Shit, ineens weet Josh het weer. De hardloopwedstrijd waar zij zich voor ingeschreven hebben. Tien kilometer lang rennen in dit prachtige weer. "Kunnen we het niet voorbij laten gaan?" Philip is echter vastberaden en zegt hem dat dat niet gaat gebeuren. "Schiet op, onder de douche, aankleden en dan gaan we weg." "Samen onder de douche dan?" "Neeeee, anders komen we zeker niet weg!" Hij trekt de jongen overeind en met een klapje voor zijn blootje billen verwijst hij hem naar de badkamer. In zijn slaapkamer kleedt hij zich zelf ook om voor de wedstrijd. Twintig minuten later rijden ze het landgoed af op weg naar hun wedstrijd. Onderweg praten ze over koetjes en kalfjes en de reis lijkt om te vliegen. Bij het wedstrijdterrein aangekomen (een oud landhuis dat in gebruik is als school) is het ontzettend druk. Een man met een gele armband om zijn rechterarm, geeft hen de richting aan waar zij de auto kunnen parkeren. Ze volgende zijn aanwijzingen en zetten de wagen ergens op een weiland naast andere neer, stappen uit en volgen nieuwe aanwijzingen. Bij de kleedgelegenheden aangekomen worden ze echter gescheiden vanwege hun leeftijd. Onder de 21 naar links, 21 en ouder naar rechts. Een uur later is de start. Bij de wedstrijd staan ze echter wel bij elkaar: Philip met nummer A213 en Josh met B 169. De match winnen is voor hen een onmogelijkheid omdat er ook echte wedstrijdrenners meedoen maar al met al zetten ze een keurige prestatie neer. Gezamenlijk lopen ze over de finish en dan worden ze door de onverbiddelijke bordjes voor even weer van elkaar gescheiden. Josh laat het heerlijk aanvoelende water over zijn verhitte lijf lopen en geniet er met volle teugen van. Dan is er plotseling die stem. Die stem die oude herinnering bij hem naar boven roept. "Als we daar de jongeheer Hamferton-Smythe niet hebben!" Josh draait zich om en ziet daar George Beddocks staan, temidden van een groepje anderen. Rustig draait hij de kraan uit en zegt hen goededag. Als hij naar de kleedkamer terug wil lopen, verspert George hem met zijn brede, uitstulpende gedaante de weg. "Ha, die George, nog geen spat veranderd zie ik. Nog steeds dezelfde ongelikte beer als toen. En nog steeds een schare van bewonderaars om je heen!" George kijkt vreemd op en snuift wat in de richting van Josh. "Zeg, George, wie van deze leuke jongens pijpt je nu, nu ik er niet meer ben?" Hij ziet twee gezichten vuurrood worden. Het ene is dat van George en het andere van een hem onbekende jonge jongen in het groepje. "Ja George, je zoekt ook altijd de jonge jongetjes uit hè." George haalt naar hem uit maar lenig en zonder enige moeite ontwijkt Josh zijn stoot. De bullebak schiet langs hem heen en knalt tegen de wand van de douche aan. "Pak hem jongens?" roept hij. Maar niemand in het groepje beweegt zich. "Zeg, luisteren jullie niet meer naar hem?" "Wat bedoelde je net met dat 'wie pijpt je nu?'" vraagt Lionel hem. Opnieuw wordt het jonge ventje rood. En ook Lionel ziet dit nu. "Is dat waar Richard? Moet je George pijpen?" De jongen buigt zijn hoofd van schaamte en knikt. Op dat moment wil George Josh van achteren aanvallen maar deze verwachtte al zoiets en weet hem weer netjes te ontwijken. "George, ik waarschuw je maar een keer. Nog een zo'n kunstje en ik laat niets van je over." Een schamper lachen valt hem te deel en met gebalde vuisten staat George voor Josh en begint hij op hem in te beuken. Josh pareert de slagen zoals hem geleerd is en begint dan met zijn tegenactie. Woest, maar gecontroleerd slaat hij terug. Elke stoot raakt doel en uiteindelijk zakt George als een plumpudding ineen. Als de jongeman aan zijn voeten ligt, stapt Josh over hem heen de kleedkamer in. De groep 'aanbidders' volgt hem. Lionel wil beginnen te praten maar Josh belet hem dat: "Het heeft geen enkele zin Lionel om je te verontschuldigen. Jullie waren net zo fout als George toen. Ik hoef je excuses niet. Als je iets wilt doen, begin dan maar met Richard. Help hem!" Josh verwijdert zich van de groep en als hij even later de kleedkamer verlaat staat Richard bij de deur op hem te wachten. "Mag ik je wat vragen?" "Natuurlijk!" "Liet George jou ook al die dingen doen die hij mij laat doen?" "Ja, ik denk het wel en net als jij durfde ik daar niets tegen te doen. Ik deed wat hij zei en heb daar later vreselijk veel last van gehad. Nu heb ik geleerd dat ik voor mezelf moet opkomen en dat ook ik belangrijk ben en meetel. En dat moet jij ook leren Richard. Je bent niet de speelbal van anderen. Je bent jezelf. En ik weet niet wat later jouw seksuele voorkeur zal zijn maar je mag nooit ergens toe gedwongen worden." Josh haalt zijn hand door de donkere krullen van Richard en loopt bij hem weg. "Wat heb jij een glimlach om je smoel zeg," zegt Philip als hij Josh ziet aankomen. "Het lijkt wel of je de beker hier hebt gewonnen!" "Nou, dat niet. Maar wel een prachtige overwinning behaald!" Hij kijkt om naar de kleedkamer en ziet het groepje jongens rond Lionel en Richard en een eindje verderop in zijn eentje George staan. "Kus me, Philip!" "Wat zomaar hier?" "Zeur niet man, doe het!" Philip slaat zijn armen om de middel van zijn vriend heen en drukt zijn mond op de zijne. Hun tongen vinden elkaar en spelen een geraffineerd spel. Josh opent zijn gesloten ogen en kijkt naar het groepje. Een juichkreet klinkt op uit de mond van de kleine Richard en Philip draait zich verschrikt om. "Wat heeft die?" "Ook een overwinning behaald!"