Verhalen

Je moet je registreren of inloggen om een verhaal te kunnen plaatsen.

• 10-10-05

  Zigeunerjongens

  Vaak als je seksverhalen leest denk je dit is onmogelijk, hier is de wens de vader van de gedachte. Soms echter blijkt dat de werkelijkheid de verbeelding verre kan overstijgen. Dat overkwam mij veertien dagen geleden. Ik mag mij de gelukkige eigenaar noemen van een boerderij in Frankrijk, met een mooie tuin en zo’n vijf hectare grond waarvan één hectare boomgaard, de rest is bos en akkerland. De afgelopen jaren is de boerderij met veel zorg volledig gerestaureerd en voorzien van alle moderne comfort inclusief een heerlijk buitenzwembad. Dus bouwkundig is er niet veel meer te doen als alleen het gebruikelijke onderhoud. Anders is het met de tuin, de boomgaard, het akkerland en het bos. Dit vraagt veel onderhoud, dus ben ik iedere twee weken een lang weekend op de boerderij voor het noodzakelijke boerenwerk. Maaien, snoeien, omgewaaide bomen wegslepen en klein zagen en mij met de dieren bemoeien. Er is dus altijd werk volop. Zo ook veertien dagen geleden. Ik was donderdagavond laat aangekomen, had mijn koffer uitgepakt, een borrel genomen en direct daarna onder de wol gekropen. Vrijdagmorgen moest ik dus eerst even wat boodschappen doen, want er was niets eetbaars in huis. Op naar de dichtstbijzijnde supermarkt ca 7 km verderop. Na mijn auto geparkeerd te hebben en een winkelwagentje te hebben georganiseerd, liep ik richting supermarkt. Vlak voor de ingang , werd ik aangesproken door een tweetal jongens. De Fransen zijn nogal op zich zelf, dus het is hoogst ongebruikelijk als je aangesproken wordt door vreemden. Verbaasd bleef ik staan en nam de jongens op van top tot teen. De oudste schat ik, was ca. 19 jaar, en de jongste zo'n 18 dacht ik. Ik zie een paar olijke koppies en twee stevige lijven en vier grote bruine ogen die mij smekend aankijken. “Hebt U wat geld voor eten” vraagt de oudste. “Nee” zeg ik gedecideerd, "je kunt zo meteen een croissant van mij krijgen, maar in principe geef ik geen geld als er niet voor gewerkt wordt”. Al snel wordt mij duidelijk dat dit helemaal de bedoeling niet is. Het gaat dus niet om eten, maar om geld. Boos loop ik door om mijn boodschappen te doen. Waarom ik het deed weet ik nog steeds niet, maar voor de zekerheid had ik toch vier croissants in de winkelwagen gelegd naast de baguette en de vleeswaren en andere noodzakelijke boodschappen. Ik rekende af, ging terug naar buiten. Daar waren de jongens nog steeds aan het bedelen. Inmiddels hadden ze een ander slachtoffer gevonden die ze wat eurocenten proberen af te troggelen. Zo te zien weinig geluk vandaag, want de aangesproken dame draait zich resoluut om en liep bij de jongens vandaan. Ze stonden er wat verloren bij op dat grote parkeerterrein. Ik liep op ze af en gaf ze elk een croissant. Ofschoon ze liever geld hadden werd deze in een mum van tijd verorbert. Al etend liepen ze mee naar mijn auto. “Zullen wij U helpen met het inladen van de boodschappen meneer, dan werken we er toch voor. Wilt U ons daarvoor dan iets geven”. Ik stemde hiermee in en vroeg hen; “maar waarom werken jullie niet gewoon. Bij al die tweede huizenbezitters hier is werk zat, grasmaaien, heggen knippen, bomen snoeien enzovoorts”. “De mensen vertrouwen ons niet, want wij zijn zigeuners” antwoordde de oudste, “en daarom kunnen we nergens een baantje krijgen, bovendien is het altijd tijdelijk, want we trekken met onze groep door heel Frankrijk en verblijven daar afhankelijk van wat we met z’n allen bijeen kunnen bedelen. Dus als er geen inkomsten meer zijn rijden we verder”. “Wat moeten jullie per dag bijeen bedelen” vraag ik hem”. “Ongeveer vijfentwintig Euro per kind meneer” antwoord hij. “En met hoeveel kinderen doen jullie dat”. “Oh, zeker dertig kinderen”, antwoord hij. “Zouden jullie voor dat bedrag ook willen werken” vraag ik. De kinderen knikken enthousiast. Ik sta voor een levensgroot dilemma natuurlijk wil ik deze kinderen helpen, maar ik zit niet te wachten op een berg moeilijkheden. Ik zie het al voor mij zo meteen heb ik de hele zigeunerclan over mij heen en daar zit ik beslist niet op te wachten. Goede raad was duur, dus wat te doen. Opeens wist ik het. Ik gaf de jongens elk vijfentwintig Euro en vroeg; “Waar is jullie camp, want dan gaan we het aan jullie ouders vragen. Stap maar in”. De oudste loodste mij snel naar het camp waar zo’n zeven gigantische sleurhutten achter zware Mercedessen opgesteld stonden. De kinderen sprongen uit de auto en stormden vervolgens een van de caravans binnen. Even later kwam er een man naar buiten die op mij af kwam. Ik stapte uit en begroette hem. Argwanend vroeg hij mij de bedoeling waarom ik de kinderen zomaar elk vijfentwintig Euro had gegeven. Ik legde hem uit, dat ik dit geld niet had gegeven, maar dat ze het met werken bij mij op de boerderij konden verdienen en nog wel meer als ze hard zouden werken. Dat vond de vader een goed idee, dus begonnen we al snel aan de onderhandeling voor het dagtarief. We werden het eens voor zestig Euro voor de twee knapen per dag en ik zou ze inhuren voor drie en een halve dag. Voor het vervoer stelde ik voor, dat ik de jongens s’avonds terug zou brengen en vroeg ik de vader ze ’s morgens weer bij mij af te leveren. Even was het stil, toen de vader zei; ‘Kunnen ze niet die drie en halve dag bij u verblijven, want dan hoeven we de monden ook niet te voeden en U hebt geen idee wat die jongens kunnen eten” Aangezien ik verder toch alleen was, was gezelschap van de knapen wat mij betreft geen probleem, als ze het tenminste zelf geen probleem vonden. Ze vonden het vet cool! Snel werd een tas gepakt, waar wat kleding werd ingepropt en de jongens waren klaar. Vlak voor ik met de jongens wegreed, kwam de vader nog even naar mij toe en vroeg mij of ik alvast niet wat vooruit kon betalen, gezien het zware leven enz, enz. Ik gaf hem honderd euro en zei hem dat ik de rest zou verrekenen met het loon van de jongens. Alzo vertrokken we. Na een kwartiertje waren we weer terug op de boerderij. Door dit gehele oponthoud was het inmiddels half elf en tijd voor de koffie. Qua werk liep ik ruim een uur op het voor mij zelf opgestelde tijdschema achter, maar dat zou met deze twee potige hulpjes wel goed komen. Ik had er alle vertrouwen in. “Zo, vertel me nu eerst maar eens hoe jullie heten” vroeg ik hen. De jongste heette Manuel en de oudste Georgio. Noem mij maar “patron” zei ik. Na wat gedronken te hebben gingen we aan de slag. Ik vroeg Georgio of hij trekker kon rijden, want dan kon hij het gras in de tuin maaien. Hij had samen met z’n pa wel eens illegaal met de Mercedes gereden, dus had het principe van het rijden snel door. Ik begon samen met Manuel aan het snoeien van de heggen en het verwijderden van de dode takken. Al spoedig kregen we het behoorlijk warm, zodat we beiden onze t-shirts uittrokken en in onze blote bovenlijven doorwerkten. Manuels prachtige gespierd lijf was olijfbruin en ik hoefde niet bang te zijn dat hij zou verbranden. Het was geen straf om met zo'n mooie jongen te werken. We schoten prima op, want vele handen maken licht werk. Het was dus al lunchtijd voordat we er erg in hadden. “Zo laten we eerst maar eens gaan eten” zei ik. Dat vond Manuel ook een goed idee. We legden ons tuingereedschap in de kruiwagen en maakten ons gereed om huiswaarts te keren. Plots moest Manuel plassen, hij opende zijn gulp en voor ik er erg in had haalde hij z’n plasser naar buiten trok z’n voorhuidje wat naar achteren en begon te plassen. Een krachtige straal pis werd twee meter ver het gras in gespoten. Allemachtig wat een geil gezicht was dat en wat een leuter had die gozer voor z’n leeftijd. Ik voelde mijn eigen geslacht zich roeren en ik probeerde wat ruimte te creëren in mijn broek. Na het plassen trok hij z’n lul nog een paar keer na en schudde de laatste druppels er af. Hij zag dat ik stond te kijken en vroeg vind je hem mooi. Heel mooi was mijn antwoord, daar kun je zeker lekker mee spelen. Hij glimlachte ontdeugend en borg z’n gereedschap weer op in z’n broek. Gezamenlijk liepen we terug naar de boerderij waar Georgio al het gras inmiddels had gemaaid en met de trimmer de randen aan het bijwerken was. Ik haalde 3 biertjes uit de koelkast want ik vond dat we dat wel verdiend hadden. Gezamenlijk genoten we van het koele bier. “Wat willen jullie op je baguette, zal ik wat eieren en bacon voor jullie bakken. Hun ogen glommen. Blijkbaar waren ze qua eten niet veel gewend. “Gaan jullie maar even zwemmen, dan kom ik zo met de lunch” “We hebben geen zwemkleding bij ons “ zei Manuel . “Zwem maar in je blootje” zei ik, “doe ik ook altijd, niemand kan je hier zien”. Een beetje beschaamd keken de jongens elkaar aan. “Allee, jullie hebben elkaar toch wel eens vaker naakt gezien“ was mijn respons. Met het biertje nog in hun hand liepen ze richting zwembad. Daar zetten ze de flesjes op een van de tafeltjes en met de rug naar mij toe kleedden ze zich uit. Even had ik een fraai uitzicht op de twee paar strakke jongensbillen, toen sprongen ze naakt in het verkoelende water. Ik bakte de eieren en de bacon en belegde de gehele baguette er mee. Zelf had ik al meer dan genoeg aan een halve. Enfin mijn ander helft zou ook wel op komen. Met drie rijkelijk belegde baguettes en drie verse biertje liep ik richting zwembad, waar de jongens lekker in het water aan het ravotten waren. Wat een adonissen. Toen ze mij zagen met de baguettes en het bier kwamen ze mijn kant op gezwommen en klommen uit het water. Ik had nu een prachtig uitzicht op hun gespierde jongenslijven en jongensgereedschap. Wat ik daar in slappe vorm zag was niet mis. Qua grootte en omvang scheelde het niet veel. De penis van Georgio was iets langer en een fractie dikker dan die van Manuel. Ik schatte slap zo’n 14 cm. Dat kon wat worden als ze stijf waren. Zonder zich verder nog wat van mij aan te trekken stortten de naakte knapen zich op hun lunch welke in een mum van tijd werd verorberd. Ik verdeelde vervolgens mijn overgebleven helft en gaf hen ieder een deel. Ze leken nu verzadigd. Langzaam, dronken ze hun bier op en zochten opnieuw verkoeling in het zwembad. Ik had inmiddels ook wel zin in een verfrissende duik. Ik trok m’n broek en boxer uit en liet mij in het verkoelende water glijden. Ik zag je jongens naar mijn bungelend geslacht en ballen kijken en licht kleuren van wat ze daar zagen. Nu hoef ik mij ook niet te schamen voor mijn mannelijkheid. Ruim 16 cm in slappe toestand is niet al te groot, maar je ziet hem nu bepaald ook niet over het hoofd. De jongens vonden het prachtig en kwamen stoeiend achter mij aan. Ze probeerden mij kopje onder te duwen en in een mum van tijd had ik twee naakte jongenslijven aan mijn nek hangen. Ik voelde dat door de opwinding van het spel hun pikken zich verstijfden en in mijn rug en zij prikten. Een opwindend gevoel dat er voor zorgde dat ook mijn hormonale huishouding geprikkeld werd en mijn leuter zich langzaam maar zeker verstijfde tot oorlogssterkte. Georgio probeerde tussen mijn benen door te duiken. Met zijn rug schuurde hij langs mijn zak wat een lichte tinteling van genot veroorzaakte. Manuel hing nog aan mijn nek en schuurde met zijn inmiddels knoertharde lid langs mijn billen. Wat moest dit worden. Ook Georgio deed weer een aanval en ineens waren we een kluwe stoeiende jongens. Willekeurig deed ik een greep en had daarmee gelijk Manuels stijve leuter te pakken. Direct begon hij als een loopse reu stootbewegingen in mijn hand te maken. Georgio die het gezien had, had ook wel zin in een seksspelletje en greep naar mijn stijve en begon die vakkundig af te rukken. Hé, hé rustig aan, ik spuit op mijn leeftijd geen drie keer meer achtereen, dus rustig aan hè. Met mijn andere hand, greep ik naar zijn gereedschap, dat knoerthard schuin tegen zijn buik omhoog stond en begon hem zachtjes maar vakkundig af te trekken. Ik zag z’n ogen wegdraaien en z’n blik wazig worden. Zachte kreun geluidjes kwamen over zijn volle lippen. Opeens kon ik mij niet meer bedwingen en kuste hem vol op zijn half openstaande mond. Onze tongen vonden elkaar snel en raakten verwikkeld in een verwoed spel van aanval en verdediging. Oh wat was die knul geil en wat kon hij kussen. Bijna bezorgde hij mij met dit niet geplande tongen een spontane zaadlozing. Om dit te voorkomen maakte ik mij langzaam uit zijn omhelzing los en probeerde mijn aandacht op Manuel te richten. Ik denk dat we beter uit het water kunnen gaan, dan kunnen we nog wat rusten op de badstoelen, waarna het werk weer wacht. Alle drie kwamen we uit het water met onze stijve palen fier vooruit. Nu kon ik pas echt zien waar de jongens mee gezegend waren. Allemachtig dat was niet mis. In stijve positie waren ze allebei minstens 17 á 18 cm lang. Pracht exemplaren en dat voor zulke jonge knullen, ik was aangenaam verrast. Omdat ze nog geil waren van het stoeien in het water besloten de jongens zichzelf klaar te trekken. Ik vroeg hen hebben jullie elkaar al wel eens afgetrokken. Nee nog nooit bekenden ze, wel naar elkaar gekeken als de een of de ander zich aftrok, maar samen geprobeerd nee dat niet. Bovendien in een krappe caravan met acht personen kon van enige privacy nauwelijks sprake zijn. Nee, als ze geil waren moesten ze zich buiten in de bosjes, of op een openbaar toilet zien te helpen. Probeer het maar eens, het is heel lekker, zei ik. Wijdbeens gingen ze naast elkaar zitten op een van de ligbanken en begonnen elkaar voorzichtig af te trekken. Nog nooit had ik zo iets geils gezien. Mijn paal steigerde als een bronstige hengst. Ik legde de hand aan de ploeg en schoof langzaam mijn voorhuid over mijn eikel. Het voorvocht vloeide rijkelijk. Ik moest zo een kwak lozen, anders zou ik de hele middag met zere ballen lopen. Manuel kwam als eerste. Vier maal pompte zijn pulserende eikel zijn sperma met flinke kracht naar buiten. Hij spoot bijna een meter ver. Ook Georgo was nu niet ver meer van zijn hoogtepunt af. Met een snik kwam hij klaar. Nasidderend van genot perste hij nog een laatste druppel sperma uit zijn langzaam slapper wordende pik. Verbaast zat Manuel naar z’n hand vol sperma te kijken en wist niet goed wat hij hier mee aan moest. “Waar kan ik het afwassen” vroeg hij mij. Ik wees hem naar de buitendouche. Terwijl hij er heen liep zag ik dat hij voorzichtig aan zijn besmeurde hand rook en een likje nam om te proeven. Zijn gezicht zag ik niet dus ik kon niet zien of hij het lekker vond of niet. Ik wenkte Georgio en vroeg hem het karwei waar ik aan begonnen was af te maken. Hij zette zich tegenover mij op het uiteinde van de ligbank en nam mijn harde leuter ter hand. Vakkundig trok hij mij af. Kreunend kwam ik klaar. Grote klodders sperma werden met kracht tegen zijn borst, navel en schaamhaar gespoten. Oh wat was dit lekker. De laatste druppels navocht hingen als een sliert aan mijn snel slapper wordende lul. Ik gaf hem een knuffel omdat hij mij zo lekker had afgetrokken. Je kon zien, deze jongens waren weinig liefde gewoon. Kom op, even douchen, en dan weer aan het werk. Al snel stonden we geheel verfrist weer half gekleed, gereed om aan het werk te gaan. Voor de middag stond het omhullen van de stammen van de fruitbomen in de boomgaard met kippengaas op het programma. Dit om te voorkomen dat de schapen aan de schors van de bomen zouden knabbelen. Gewapend met gaas, draadtang, tractor en aanhangwagen begaven we ons op weg naar de boomgaard. We stopten bij de eerste boom en rolden de stam in het gaas en zetten het geheel vast met tie-rips. Dit ging met z’n drieën heel wat sneller dan wanneer je daar alleen staat te knoeien. Halverwege de middag hadden we een kleine 100 stammen in het gaas gerold. Nog wat drinken mannen? Vroeg ik hen, daar hadden ze wel oren naar. Liever geen bier, maar frisdrank, want van bier krijg ik zware benen zei Manuel. Weet je wat, jullie werken nog even door, dan ga ik met de trekker wat frisdrank halen. Zo gezegd zo gedaan. Manmoedig werkten ze verder terwijl ik de trekker startte en koers zette naar de boerderij. Tien minuten later was ik terug met een paar lekkere koude cola’s en een paar ijskoude flessen mineraal water. We pauzeerden even, dronken onze frisdrank en deden een wedstrijdje wie het verst kon plassen. Natuurlijk won Manuel, de jongste, de wedstrijd. Als beloning mocht hij de trekker zometeen naar huis rijden. Hij straalde van trots. Om half zes vond ik het welletjes. De jongens hadden flink hun best gedaan en hun geld meer dan verdiend. Tevreden over zowel de kwaliteit als de kwantiteit van hun werk keerden we huiswaarts met Manuel aan het stuur als beloning. Thuis gekomen dronken we op het terras een lekker glas wijn en de jongens allebei nog een biertje. Mogen we weer zwemmen vroegen ze. Ik had geen bezwaar. Wat willen jullie eten vroeg ik nog. Maakt niet uit zei Georgio we lusten alles. Dan maar een barbecue besloot ik, dat is makkelijk en de mannen kunnen zelf bepalen wat en hoeveel ze eten en drinken. Ik liet ze alleen in het zwembad achter en reed die dag voor de tweede keer naar de supermarkt om extra proviand voor de barbecue in te slaan. Thuis gekomen waren de jongens nog steeds volop aan het spelen in het zwembad. Ze hadden me blijkbaar niet gemist. Met een glas wijn onder handbereik bereidde ik de maaltijd. Nadat alles gereed was riep ik de jongens, die zonder gene naakt wilden aanvallen, dat was mij iets te gortig en verzocht ze een broek en t-shirt aan te trekken. Na het tafelen kon het mij niet schelen, maar tijdens het eten, wilde ik mij niet vergissen in het worstje. Het werd een gezellige schranspartij en de knapen aten bijna letterlijk de oren van mijn hoofd. De worstjes, de karbonades en de mixed grill van lam verdwenen als sneeuw voor de zon even als de tomaten, komkommers en de twee nieuwe baguettes die ik had gekocht. Omdat ze net als ik wijn bij het eten dronken, kwamen de tongen los. Het ene sterke verhaal na het andere werd gelanceerd. Het een nog onwaarschijnlijker dan het andere, want ze wilden niet voor elkaar onder doen. Ik vroeg hen naar hun leefomstandigheden in de caravan. Dat bleek een stuk minder romantisch dan gedacht. Gorgio en Manuel kwamen uit een gezin van 8 personen. Vader, moeder, een oudere broer van 21, een zusje van 20, dan kwam Georgio, Manuel, opnieuw een zusje van 13 en een klein broertje van bijna 11 jaar. De kinderen gingen niet naar school maar kregen wel onregelmatig les van een soort rondtrekkende zigeunerschool. Er was onderling veel ruzie. Wat wil je ook met 8 mensen in een caravan. Sex was een natuurlijk behoefte, zoals eten en drinken. Allemaal nogal primitief. Georgio vertelde dat hij z’n ouders regelmatig zag neuken. Gewoon als pappa zin had en of er dan kinderen bij waren of niet maakte niets uit. Gisteravond nog had hij gezien dat pappa en mamma aan het neuken waren. Hij had op de slaapbank aan de overkant gelegen. Terwijl pappa mamma neukte, lag z’n oudste broer zich af te trekken onder de dekens. Soms trek ik mij dan ook af want op een of ander manier vind ik het zien en horen van neukende mensen reuze spannend. Het verhaal had hem zeker weer geil gemaakt want al vertellend had hij zijn hand in zijn broek gestoken en zat ondertussen z’n pik te masseren. Tussen de wijde pijpen van z’n korte broek zag ik z’n hand op en neer gaan, wat een vreselijk geil schouwspel opleverde, zoals hij daar loom van de wijn in de avondzon met zijn plasser aan het spelen was. Blijkbaar voelde hij zich hier erg op z’n gemak. Manuel was moe en wilde t.v. kijken of een DVDtje. Ik installeerde hem voor de t.v. met de zapper onder handbereik. Toen ik weer buitenkwam zat Georgio nog steeds met z’n piemel te spelen. Ik liep op hem af en vroeg hem; “Zal ik je even helpen ?” Wilt U dat” vroeg hij. Ik pakte een kussentje uit een tuinstoel, legde die op de grond, knielde voor hem neer, ritste zijn gulp naar beneden en maakte de bovenste knoop van z’n broek los. Voorzichtig haalde ik zijn stijve lid naar buiten. Zo’n lekkere lul had ik in jaren niet meer gehad als dessert. Ik boog voorover, opende mijn mond en schoof z’n stijve tussen mijn lippen door naar binnen. Hij kreunde van genot. Met mijn vrije hand kneedde ik z’n ballen. Mijn tong speelde met z’n eikel en af en toe zoog ik hem diep naar binnen. Zo pijpte ik hem langzaam maar zeker naar z’n hoogtepunt. Aan het samentrekken van z’n ballen en het nog verder opzwellen van zijn genotspier in mijn mond voelde ik dat zijn orgasme niet lang meer op zich zou laten wachten. Door mijn tong geraffineerd met het aanhechtsel van zijn voorhuid te laten spelen kwam hij klaar. Hij slaakte een gesmoorde kreet en spoot met kracht zijn sperma achter in mijn keel. Kokhalzend slikte ik het licht zilte, mild naar muskus smakende zaad door zonder een druppel te morsen. Wat een lading whow!! wat een potentie. Vijf maal spoot hij zijn krachtige stralen zaad achter in mijn keel. Zorgvuldig likte ik zijn geslacht schoon. Langzaam nam het af in omvang en volume. Loom stopte hij het terug in z’n broek en bleef zitten, nagenietend van de laatste stralen van de avondzon. Ik stond op en nam een slok wijn. De betovering was verbroken. Het huishoudelijk werk riep weer. Ook Georgio stond op met een diepe zucht. Zonder een woord te zeggen begon hij mij te helpen met het opruimen van de vaat en de overgebleven restjes. Methodisch begon hij met het inladen van de vaatwasmachine die in een mum van tijd gevuld was met vuile vaat. Ik schakelde het programma in en drukte op de start knop. “Mag ik de terrashaard aansteken” vroeg Georgio. Thuis zitten we ’s avonds ook vaak om het kampvuur. Ik had geen bezwaar en liet hem z’n gang gaan. Binnen zat Manuel onderuitgezakt naar een pikante tekenfilm te kijken. Het was een erotische parodie van de avonturen van Asterix en Obelix. Ik was verbaasd, waar had hij die nu weer zo snel gevonden. Enfin hij deed tenminste geen kattenkwaad en was ook niet bezig met het verspillen van kostbaar zaad. Inmiddels had Georgio de terrashaard aangemaakt en er zijn stoel vlakbij geschoven. Ik trok eveneens een stoel bij en zette een tafeltje tussen ons in waarop de fles wijn en de glazen konden staan. Tijd voor een goed gesprek. Ik vulde de glazen bij. “Patron”, vroeg Georgio, “waar moeten wij vannacht slapen”. “Je kunt samen met je broer op het logeerbed in de logeerkamer” zei ik. Hij keek wat bedrukt. “Is er wat” vroeg ik. “We hebben nog nooit alleen op een grote kamer geslapen. Wij slapen altijd bij elkaar in een kleine ruimte” antwoordde hij. “Mogen we bij u slapen ’s il vous plait”. Ik had het niet zo gepland, maar het kwam wel goed uit. Het scheelde weer extra lakens in de was, en ik had in mijn stoutste dromen niet kunnen bevroeden dat ik straks met twee van die mooie jongens in bed zou liggen. Ja dit werd feest. Het kon niet anders. Om elf uur vond ik het welletjes. “Kom jongens, afstallen en naar bed”. Manuel zat nog steeds, waarschijnlijk al voor de derde keer, naar de sex avonturen van Astrix en Obelix te kijken . “Leuk hè. Moet je kijken de pik van Astrix lijkt wel een paardenlul. Terwijl Obelix maar een heel klein piemeltje heeft”. ”Kom knul we gaan naar bed ’t is tijd”. Ik aaide hem over zijn bol. Georgio had het vonkenscherm voor de terrashaard getrokken, zodat er niets kon gebeuren. Ik sloot de deuren en nam de jongens mee naar mijn slaapkamer. Ze keken hun ogen uit. “Een bed van 2.20 x 2.20 daar kon je wel met z’n tienen in”. “Met z’n drieën lijkt mij voorlopig meer dan genoeg”, antwoordde ik droogjes. “Allez, uitkleden nu, tanden poetsen en onder de wol” Toen ze zagen dat ik gewend was naakt te slapen trokken ze eveneens zonder schroom hun boxers uit. Wat waren het toch een paar uitzonderlijke mooie jongens. Met veel welgevallen liet ik mijn begerige ogen over hun jonge jongenslichamen gaan. Ik dirigeerde ze eerst naar de badkamer en vervolgens in bed. Ik zelf tussenin met aan elke kant een van hormonen overlopende puber, die alleen maar aan sex kon denken en zich volgens eigen zeggen dagelijks minstens drie keer aftrok. We lagen nog nauwelijks in bed toen de vrijpartij losbarstte. Overal vochtige monden, graaiende armen, stijf staande jongenstepels, volle ronde billen, keiharde lullen waar de eerste sliertjes voorvocht al uit liepen, strelende en kietelende handen over alle denkbare lichaamsdelen. Ook mijn geslacht was van pure geiligheid zo hard als een spijker. Ik lag te tongen met Manuel zoals ik nog met niemand getongd had. Mijn handen streelden zijn onbehaarde lichaam en beroerden zijn tepels. Een siddering van wellust trok door zijn lichaam. Langzaam gleden mijn handen naar beneden en vond daar zijn keiharde jongenslul die ik zachtjes streelde en kneedde. Met mijn tong daalde ik van zijn mond af naar zijn tepels waar ik ronddraaiende bewegingen rond zijn tepelhoven maakte. Dit maakte hem gek van opwinding. Hij lag met z’n kontje te wippen als een krolse kat. Terwijl ik me met Manuel bezig hield, lag Georgio mijn jongenskut uit te lebberen en probeerde deze alvast met één vinger langzaam op te rekken. Doordat hij regelmatig mijn g-spot bewerkte moest ik vreselijk mijn best doen niet voortijdig tot een zaadlozing te komen. Voor de tweede keer die avond lag ik een leuter te pijpen. Ook Manuels zak en ballen kregen een uitgebreide beurt. Om beurten nam ik ze in mijn mond en sabbelde er op tot hij het bijna niet meer hield. Vlug hapte ik naar zijn penis, want dit kostelijke jongeszaad mocht niet verloren gaan. Heftig bewoog ik mij hoofd op en neer tot hij het niet meer kon in houden. Terwijl hij zijn liefdessappen achter in mijn keel spoot klauwden zijn vingers door mijn haar en hield ik mijn mond zover mogelijk om zijn lid. Langzaam verzwolg ik zijn zaad en doneerde hem het laatste restje van zijn eigen zaad met een heftige tong zoen. Ik masseerde zijn jongenskutje met een beetje babyolie, zodat mijn vinger makkelijk z’n kringspier passeerde. Ik kon haast niet meer wachten deze jonge knaap definitief te ontmaagden. Voorzichtig bewoog ik mijn vinger op en neer. Nog een vinger er bij. Alleen de gedachte al maakte me super geil. Nu zijn kutje voldoende was opgerekt leidde ik voorzichtig mijn neukstaaf z’n liefdesgrotje binnen. Hij jammerde een beetje van de pijn. Relax, mon petit, relax. Ineens schoof mijn staaf tot aan de wortel naar binnen. Oh wat was het daar heerlijk strak. Ik voelde zijn darmen als een krappe handschoen mijn stijve leuter omsluiten. Langzaam begon ik hem te neuken, terwijl ik z’n opnieuw stijf geworden jongenslul langzaam in het zelfde ritme als mijn stoten aftrok. Ineens voelde ik dat terwijl ik lag te neuken, Georgio probeerde zijn stijve leuter bij mij naar binnen te duwen. Ik stopte even om hem gelegenheid te geven om binnen te komen. Met een krachtige stoot, die een aangename pijnsensatie veroorzaakte was hij binnen. Nu moesten we samen het goede ritme zien te vinden, wat we spoedig vonden. Gezamenlijk neukten we ons naar het hoogtepunt. Het was een explosie gelijk toen ik klaar kwam. Er kwamen inderdaad sterretje voor mijn ogen, toen ik mijn lading sperma in Manuel z'n darmen spoot en bijna gelijktijdig een lading sperma van Georgio in mijn darmen ontving. Ik spoot, spoot en bleef spuiten. Ik had nooit gedacht dat een mens zoveel sperma kon produceren. Zes hete shots spoot ik diep in Manuels darmen. Nagenietend liet ik mijn lid verslappen. Grommend trok ik mijn half stijve leuter uit z’n jongeskutje. Ik voelde ook Georgio’s pik verslappen en daarmee de stromen sperma die hij kort daarvoor in mijn darmen gespoten had uit mijn kont lopen. Georgio had het ook gemerkt en begon aan een uitgebreide slobberpartij. Ook mijn ballen kregen een beurt. Ik lag nog steeds Manuel zachtjes af te trekken. Ineens voelde ik hem verstijven en voelde zijn jongenszaad in mijn handen lopen. Hoewel het niet meer zoveel was als eerder op de avond was het toch nog een flinke portie. Ik likte het van mijn handen en maakte de rest schoon met een washandje. Inmiddels was ik blijkbaar uitgelekt, want Georgio hield op mijn aars te likken en richtte zijn volle aandacht nu op mijn nog half stijve lul. In een mum van tijd had hij deze weer op oorlogssterkte. Vervolgens ging hij schrijlings over mij heen zitten en liet zich langzaam op mijn stijve paal zakken. Als een volleerde cowboy reed hij mij en zichzelf nog een keer naar een hoogtepunt. Z’n sperma spoot tot op mijn borst en raakte verstrikt in mijn borsthaar. Centimeter voor centimeter likte hij mij vervolgens schoon, wat me opnieuw een aangename sensatie bezorgde. Hij mocht dan wel geen homo zijn, maar hij wist hoe je mannen moest verwennen. Ik gaf beide jongens nog een knuffel en we vielen vervolgens als een blok in slaap.

• 28-09-05

  Verloren onschuld - deel 9

  Jaap werd wakker met een gigantische pijn in zijn hoofd. Het leek wel of een hele horde wegwerkers met drilboren in zijn kop stond te boren. Wow, vreselijk gewoon. Heel voorzichtig waagde hij het om een oog te openen maar meteen ook deed hij hem weer dicht. Het licht deed te veel pijn. Opnieuw eens proberen. Door zijn wimpers en oogharen keek hij de wereld in. Maar wat voor een wereld? Zijn tweede oog ging nu ook open en tezamen herkenden ze absoluut niet de plek waar hij was. In Godsnaam, waar was hij? Het was niet de kamer van Sander waar hij verwacht had wakker te zullen worden en … ook niet zijn eigen kamer. En jemig wat had hij een raar gevoel in zijn … Toen werd hij zich bewust van het geluid van die ander. Die ander die naast hem lag. Vol schrik was hij ineens klaarwakker. Naast hem lag in geheel ontklede staat Job Hensbroek met een glimlachend gezicht naar hem toegedraaid maar gelukkig nog diep in slaap. Jaap schrok zich een ongeluk. Had hij de nacht hier bij Job doorgebracht? Zijn ogen vlogen over het bed heen en vol afschuw zag hij een groot aantal condooms liggen. De weeïge geur in de lucht verraadde de duidelijke inhoud van de rubbers. Verdomme, wat had hij gedaan? En dat gevoel in zijn achterste? Zou hij zich werkelijk door Job hebben laten nemen? NEE, NEE!!! schreeuwde het in zijn hoofd. NIET met Job!!! Zijn gedachten totaal in de war stond hij van het bed op. Mijn kleren, dacht hij. Waar zijn mijn kleren. Hij zag zijn spijkerbroek en T-shirt liggen en ook zijn schoenen. Snel trok hij deze aan en liep zonder veel geluid te maken de kamer uit en de trap af. Bij de voordeur lag zijn spijkerjack en gelukkig zaten de sleutels in het slot. Hij opende de deur en ging naar buiten waar zijn fiets tegen de muur stond. Het was een mistige ochtend. In ijltempo fietste Jaap het erf af en de weg op maar waar in vredesnaam woonde Job en hoe moest hij naar huis komen. Na een paar kilometer had hij door dat hij een verkeerde afslag had genomen. Snel reed hij terug en kwam zo op de goede weg naar huis uit. De gedachten bleven als mistflarden door zijn hoofd spoken. Hoe was het toch mogelijk geweest dat Job hem zover had gekregen dat hij seks met die idioot gehad had. Hij haatte die vent. Had altijd al een hekel aan hem gehad en nu … nu had hij hem het meest intieme gegeven dat hij had. De tranen rolden over zijn wangen. Tranen die hem diep van binnen pijn deden. Iets na zes uur was hij thuis. Voorzichtig liep hij naar binnen en de trap op naar zijn kamer. Gelukkig kwam hij niemand tegen, niemand die hij uitleg zou moeten geven. Op zijn kamer wierp hij zich op het bed en smoorde zijn luide snikken in het kussen. Jelmer, dacht hij ineens. Hij moest het Jelmer vertellen. Hij wilde niet met deze leugen voortleven. Hij zou het niet kunnen verdragen net te doen alsof. Gelaten ging hij achter zijn computer zitten en opende zijn hotmailaccount. De woorden die anders zo makkelijk uit zijn vingers vloeiden, wilden dit keer niet komen. Niet gemakkelijk in elk geval maar na een lange worsteling had hij toch het een en ander op papier staan. --- Beste Jelmer, Net thuis en de koele ochtendlucht heeft me doen besluiten om je meteen de waarheid maar te vertellen. Woorden en daden daar draait het om. En deze twee stemmen hebben de afgelopen uren op een vreselijke manier bij mij gebotst. Zodanig dat ik gewoon niet verder kan. Van zondag op maandag sprak ik nog met je. Heel serieus over seks en liefde en nu … nu heb ik er zelf een puinhoop van gemaakt. Ik zal het je proberen uit te leggen niet als excuus maar gewoon om de waarheid nog eens hard onder ogen te zien. Gisteravond gaf een goede vriend van mij zijn verjaardagsfeestje. Hij was in maart al jarig geweest maar nu, nu waren zijn ouders op vakantie en hadden we wat meer 'ruimte' voor een feest. Al met al waren er zo'n 20 mensen denk ik, boys and girls. Onder de gasten was een jongen waar ik normaal een vreselijke hekel aan heb maar nu op de een of andere manier bleef ik maar naar hem luisteren. Ik had toen eigenlijk gewaarschuwd moeten zijn maar hoe het nu eigenlijk gekomen is weet ik niet maar zo'n uur geleden werd ik dus wakker in het bed van die jongen. Voor mij een hele schok want van al hetgeen dat we gedaan hebben, heb ik niet meegekregen. Echter, de hoeveelheid volgespoten condooms, het feit dat we beiden spiernaakt waren en een vreemd gevoel van achteren, zijn bewijs genoeg om te weten dat HET gebeurd is! En terwijl ik jou nog zo duidelijk had gezegd dat dat niet zou gebeuren voor ik iemand gevonden had waar ik echt van hield. Geen seks zonder liefde en nu … nu kan ik mezelf wel gigantisch voor de kop slaan en durf ik me zelf niet onder ogen te komen. Loze woorden dus achteraf! Ik kan me zelf dus totaal niet vertrouwen en wil daarbij niet de schuld afschuiven op de drank want dat is het waarschijnlijk geweest. Het schuldgevoel komt terecht op mij en alleen op mij. Maar dat vreselijke schuldgevoel tegenover jou moet ik toch eerst kwijt want anders … anders durf ik er zelf helemaal niet meer te zijn! En … wat ik het allerergste vind ik dat van een eventueel ONS voor mij geen sprake meer kan zijn. Ik durf, nu ik jou zo bedrogen heb, je zo voor de gek gehouden heb je niet meer onder ogen te komen … ik durf mezelf niet eens meer onder ogen te komen. Godverdomme Jelmer ik heb iets dat misschien zo mooi had kunnen worden volkomen naar de kloten geholpen!!! Jelmer ik hoop dat je heel spoedig een goede vriend zult vinden die jou waard is want ik ben dat dus niet! Jaap --- De tranen dropen over zijn gezicht toen hij op de knop 'verzenden' drukte. Hij sloot de computer af, kleedde zich uit en stapte in bed. Snikkend verstopte hij zijn hoofd in het kussen. De rust die hij zo nodig had, kwam echter niet. Hij voelde zich van binnen verscheurd en kon op geen enkele manier een oplossing vinden. Heel af en toe leek het of hij insliep maar dan meteen was er weer een schok door zijn lijf die hem wakker maakte. Zijn gedachten vlogen als een gek heen en weer en voorkwamen dat hij echt in slaap zou vallen. Sander werd wakker van de telefoon die maar bleef rinkelen. De eerste tonen had hij genegeerd maar nu het ding weer van voren af aan begon te luiden, moest hij hem toch wel opnemen, vond hij. Moe stapte hij uit zijn bed en liep naar het bureau toe waar het draagbare toestel lag. Waarom had hij dat ding dan ook niet naast zijn bed gelegd, verweet hij zichzelf en met een kort 'Sander' nam hij op. "Hé met Job! Ben je al wakker?" "Ja, nu wel." "Je lag nog te maffen dus!" "Ja!" "Nou ik wou je bedanken voor dat knalgoeie feestje van gisteren zeg. Echt te gek man. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel plezier gehad heb." "Oké! Was dat alles want dan ga ik weer slapen." "Nee, nee nog niet ophangen. Wist jij dat Jaap homo was?" Sanders ogen sperden zich plotsklaps wijd open en van verbazing liet hij zowat de hoorn uit zijn hand vallen. Snel ging hij op de rand van het bed zitten. "WAT?" "Ja, gisteravond is hij met mij mee naar huis gegaan en we hebben heerlijk met elkaar gevreeën man. Hij is echt helemaal te wow in bed. Vurig, gepassioneerd en wat een lekker strak gaatje heeft die gozer zeg." Sander wilde dat Job zijn bek zou houden. Hij kon en wilde het niet aanhoren allemaal. "Je raaskalt Hensbroek! Je bent knettergek!" "Nee, echt. Ik dacht wel dat je het niet zou geloven maar voor deze keer vertel ik eens echt de waarheid. Vraag het anders zelf aan hem als je wilt! Echt ik heb een ongelofelijke nacht met hem gehad." "En nu! Waar is hij nu dan?" "Ja, naar huis gegaan, denk ik want toen ik wakker werd, was hij al verdwenen. Maar ik moet straks nog even bij hem langs omdat hij wat kledingstukken heeft laten liggen," gniffelde Job. "Ik geloof er geen snars van Job volgens mij zuig je een gigantisch stuk uit je duim." "Zelf weten Sander je hoort nog wel eens van mij." En daarmee legde Job de hoorn op de haak. Sander bleef zitten waar hij zat en staarde naar de telefoon in zijn hand. Waarom Jaap, waarom, vroeg hij zich af. Als je dan … waarom dan niet met mij. Nee, dit kon gewoon niet. Job verzon dingen om hem uit te dagen waarschijnlijk en als het toch waar was … dan was het in elk geval heel anders dan Job had verteld. Even dacht hij eraan om meteen Jaap te bellen maar uiteindelijk deed hij het niet. Toen het elf uur geworden was, werd het Lianne te gortig. Ze had Jaap in alle vroegte horen thuiskomen maar had zich gewoon weer omgedraaid. Ze had Leon en Marianne horen vertrekken en nadat ze heerlijk met haar man had gevreeën was ook hij weggegaan. Tegen tienen was ze zelf uit bed gegaan. Ze had zich gedoucht en daarna koffie voor haar en Jaap gezet en toen hij er om elf uur nog niet uit was, werd ze ongerust. Ze liep de trap op en klopte op zijn deur. Eerst hoorde ze niets dus nog maar eens geklopt. Een heel iel stemmetje reageerde en meteen wist ze dat er iets niet in orde was. Ze opende de deur en stapte de kamer binnen. Haar oudste lag diep onder het dekbed verscholen en toen ze naast zijn bed op de stoel ging zitten en hem recht in zijn gezicht kon kijken, zag ze zijn rood betraande ogen en de sporen die de tranen op zijn wangen hadden getrokken. "Wat is er Jaap? Wat is er gebeurd?" "Oh mam, het is zo verschrikkelijk." Ze ging op de rand van zijn bed zitten en strekte haar armen naar hem uit. Jaap ging rechtop zitten en liet zich in de troostende armen van zijn moeder glijden. De tranen kwamen opnieuw. Schokkende tranen die zijn onmacht uitdrukten en met de tranen deed hij zijn verhaal zonder namen te noemen. "Maar het is toch niet zo erg," concludeerde Lianne, "dat je seks met iemand gehad hebt en dat …dat ook gebeurd is." "Op zich niet maar wel als je weet dat het met Job Hensbroek is geweest en dat ik me bovendien helemaal niets meer kan herinneren." "Wat?" "Ik weet er helemaal niets van mam. Ik weet alleen dat ik gisteravond met hem aan de praat kwam op het feestje bij Sander en dat hij mij een biertje haalde alhoewel ik gezegd had dat dat niet nodig was. Daarna is het een groot gat in mijn geheugen tot ik naast hem wakker werd." "Verdomme Jaap hij zou je toch niet gedrogeerd hebben met GHB of GBH? Hoe heet die drug ook alweer?" "Ik weet het niet mam, misschien heb ik wel gewoon te veel gedronken." "Jaap, dat doe je anders ook nooit dat weet je." "Nee mam! Ik weet het dus niet!" Bedroefd keek ze naar haar zoon. Het deed haar zo vreselijk veel verdriet dat hem dit was overkomen. "En het meeste baal ik nog van mezelf weet je. Ik heb laatst nog tegen Jelmer gezegd dat ik nooit zomaar met iemand seks zou hebben. Dat er voor mij liefde zou moeten zijn voor de seks en nu … Nu heb ik mij eigen woorden gebroken dus." "Dat kan gebeuren Jaap in een opwelling kan zoiets "Het voelt alsof hier," en hij legde zijn gebalde linkervuist op de plaats van zijn hart, "helemaal niets meer zit mam en dat voelt zo vreselijk rot." "Jongen toch," verzuchtte ze. "Ik wou dat ik je kon zeggen dat het allemaal niet zo erg is maar dat is het niet voor jou. Voor jou is het wel een groot probleem en ik kan dat begrijpen. Ik kan er alleen maar zijn en naar jouw verhalen luisteren en echt geloof me … ik zal naar je luisteren en als het kan je ook van advies voorzien." Beneden ging de deurbel. "Ik zal maar even gaan kijken wie er is." Lianne stond op en liep de kamer uit. Snel was ze echter weer terug. "Jaap, het is Job. Hij heeft een tasje bij zich met wat spullen van jou zegt ie en hij wil graag met je praten." "Verdomme, nee hè. Niet nu al!" "Misschien kun je het beter nu maar afronden dan heb je het achter de rug Jaap! Zoiets uitstellen is niet het beste lijkt me." "Je hebt gelijk. Ik ga me even aankleden dus laat hem nog maar even wachten." Lianne liep naar beneden. "Hij kleedt zich even aan Job zodra hij klaar is roept hij je wel," zei ze tegen de wachtende jongen. "Oh, voor mij had hij geen moeite hoeven doen hoor mevrouw!" antwoordde de jongeman met een grijns op zijn gezicht. Ineens wist Lianne waarom haar man en Jaap zo'n hekel aan de Hensbroeken hadden. Zo'n antwoord was toch gewoon ongepast! Net toen ze hem van repliek wilde diende, verscheen Jaap op het overloop en riep dat Job kon komen. "Hé lover," zei Job terwijl hij de trap opliep, "nog lekker van mij gedroomd vannacht." Wat een eikel was die jongen toch eigenlijk. Die opmerking had hij toch ook wel achter de gesloten deur van Jaaps kamer kunnen maken? Hij deed het vast met opzet om haar te shockeren maar dan kende hij haar nog niet! Jaap deed de deur achter Job dicht. De jongen stond dichtbij hem en leunde naar voren. "Krijg ik geen kus van je?" vroeg hij. "Zou niet weten waarom Job. Ik heb niets met je. Helemaal niets." "Je hebt niets met me? En vannacht dan? Telt dat niet meer mee?" "Job ik zal er niet om heen draaien. Ik weet niet wat er allemaal gebeurd is en bij God ik hoef het ook niet te weten. Als je gekomen bent om me de schunnige details van ons samenzijn te onthullen dan kun je maar beter meteen oprotten!" "Niet zo driftig Japie," zei Job terwijl hij op de stoel achter het bureau ging zitten. "Ik kom je wat spullen terugbrengen." En een voor een haalde hij Jaaps sokken en onderbroek tevoorschijn uit zijn tas. "Die zijn van jou en had je laten liggen in je haast om weg te komen." "Dank je." "Maar wat ik niet snap is dat nu ineens alles over lijkt te zijn tussen ons?" "Job er is nooit iets geweest … " "Verdomme Jaap dat is niet fair. Gisteravond en vannacht heb je me bezworen dat je verliefd op me was. Dat je geil van me werd en vreselijk opgewonden raakte als je me zag en nu, NU ineens is er niets meer … " "Read my lips, Hensbroek! Ik vind je de allergrootste eikel die er hier in de buurt rondloopt en dat heb ik altijd al gevonden. Wat mij bezield heeft om met jou mee naar je huis te gaan weet ik niet. Er is een gigantisch groot gat in mijn geheugen waarin zich dingen afgespeeld hebben die normaal nooit zouden zijn voorgevallen en aan die dingen wil ik geen consequenties verbinden. Waarschijnlijk heb ik teveel gezopen en is dit de tol die ik daarvoor heb moeten betalen maar ik wil zeker niet aan jou gebonden worden Job. Dus alsjeblieft! Bedankt dat je mijn spullen hebt gebracht maar rot je op!" Jaap opende de kamerdeur wijd voor hem en bleef net zo lang wachten tot de jonge Hensbroek opstond en langs hem heen de kamer uitliep. "Je bent nog niet van mij af Jaap. Dit pik ik niet van je. Mij dingen beloven en alles dan binnen een paar uur weer terugdraaien. Nee, jongetje zo gemakkelijk kom je niet van mij af." Stampend liep hij de overloop over en de trap af en met een geweldige knal sloeg hij de voordeur achter zich dicht. Jaap bleef staan waar hij stond en leunde tegen de deurpost. God, dit kostte hem jaren van zijn leven. Langzaam kwam hij in beweging en zette zich achter zijn computer. Zou er al een mail van Jelmer zijn? Hij startte zijn Hotmailaccount op en zag dat er in zijn Postvak In een bericht zat. Inderdaad een van Jelmer. Hij klikte het bericht aan en las: --- Hoi Jaap, Ik schrok erg van je mailtje maar zoiets kan gebeuren. Je was denk ik erg benieuwd naar seks met een jongen. Ik vind alleen je conclusie niet juist. Het kan voor mij niet zo zijn dat het nu tussen ons over is. Ik had gehoopt dat ik een jongen ontmoet had met wie ik verder zou kunnen en denk dat je de drank de schuld kunt geven. Ook ik heb wel eens te diep in het glaasje gekeken hoor! Verder zou je het kunnen zien dat die jongen misbruik van je heeft gemaakt. Hij heeft je mee naar huis genomen terwijl hij waarschijnlijk wist dat je dronken was. Ik denk dat je het niet gedaan zou hebben als je volledig bij je positieven was in elk geval. Ik zou willen zeggen, denk er nog eens over na. En … vanavond wil ik je toch graag ontmoeten op Messenger. Kom alsjeblieft! xxx Jelmer --- Wow, dacht Jaap. Gelukkig viel de reactie van Jelmer op zich mee. Geen harde veroordeling maar … Toch schortte er iets aan. Nogmaals las Jaap het mailbericht door en toen wist hij wat het was dat hem niet zinde. Hij kon de schuld niet geven aan de drank! Stel dat hij inderdaad te veel gedronken had, dan was dat nog altijd zijn eigen stomme fout geweest! Had hij maar niet zoveel moeten drinken tenslotte. Nee, de schuld van zich afschuiven kon en wilde Jaap niet. Alles wat er gebeurd was, had hij zich zelf op de hals gehaald. Vreemd genoeg was zijn Jan Bloemendael tussen de middag thuis om te eten. Normaal bleef hij altijd op kantoor maar nu ineens zat hij met Lianne en Jaap aan de tafel. Al snel begreep Jaap waarom. Lianne had haar man gebeld en hem op de hoogte gebracht van de 'crisis'. Jan wilde alles van Jaap weten en opnieuw deed hij zijn verhaal. "Als er een Hensbroek bij betrokken is, dan weet ik haast wel zeker dat het geen zuivere koffie is Jaap," concludeerde hij nadat Jaap uitgepraat was. "Ik kan het gewoon niet anders zien. Je weet heus wel dat je nooit te veel drinkt dus dat kan het niet zijn en voor je lol zou je nooit met hem meegegaan zijn toch?" "Nee, zeker niet." "Dus …" "Dus … weet ik nog steeds niet wat er allemaal gebeurd is en hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Ik ken alleen de feiten en dat is dat ik bij Job Hensbroek in bed wakker werd in geheel ontklede staat en dat er voldoende gevulde condooms lagen die aantoonden dat wij behoorlijk tekeer gegaan moeten zijn. Verder deed mijn kont behoorlijk zeer en dat kan maar een oorzaak hebben." "En toch geloof ik er niets van, jongen!" "Ik ook niet, Jaap. Je tekent de feiten prima maar dat gat in je geheugen zint me helemaal niet," vulde Lianne aan. "Wat denk je van mij? Mij zint dat ook helemaal niet maar ik weet goddomme gewoon niet wat er gebeurd is. En alsjeblieft laten we erover ophouden al dat geklets brengt mij geen stap verder. Het spijt me!" Jaap schoof zijn stoel achteruit en liep van tafel. "Dit kan gewoon niet gebeurd zijn, Lianne," begon Jan. "Dit is Jaap niet! Tegen ons vertelde hij ook dat hij dat nooit zou doen tenzij … " "Ik weet het schat, jij weet het maar hij wil er niet aan. Hij houdt vast aan de dingen die hij met zijn eigen ogen gezien heeft en als je daar vanuit gaat, moet je wel tot zijn conclusies komen." Ze schrokken op van de klop op de achterdeur. Het was Sander. "Hé Sander," zei Jan, "kom erin joh!" Sander stapte naar binnen en begroette hen. "Is Jaap thuis?" "Ja, maar niet echt in een vrolijke bui." "Is het waar dan wat Job mij verteld heeft?" "Heeft hij het jou verteld?" vroeg Jan duidelijk verbaasd. Sander knikte. "Hang ervan af wat hij jou verteld heeft," zei Lianne. "Nou ja … dat hij en Jaap …" "Of het waar is weten we niet Sander," reageerde Jan, "maar we weten wel dat Jaap ervan overtuigd is dat het zo gebeurd is. Alleen … nee, laat hij je dat zelf maar zeggen. Ga maar naar hem toe." "Oké!" Jaap lag met een bonkende hoofdpijn op zijn bed naar het plafond te staren. Nee, nergens zag hij een uitweg. Iedereen praatte er zo gemakkelijk overheen. De drank, verkrachting, twijfel of het wel gebeurd was. Maar voor hem was het overduidelijk: het was gebeurd. Die pijn in zijn achterste had hij niet voor niets! Hij schrok van het geklop op zijn deur. Wie nu weer? "JA!" "Kun je mij even gebruiken?" vroeg Sander toen hij zijn hoofd om de hoek van de deur had gestoken. "Jou altijd. Kom maar binnen." Sander liep op het bed af en ging er vlakbij Jaap op zitten. "Job belde me vanmorgen vroeg dus ik weet ervan!" "Shit, wat een eikel zeg!" "Ja, gewoon geen manier van doen gewoon. Zelfs als het waar is … " "Begin jij nou ook niet hè? Het is waar. Hoe het gebeurd is en waarom weet ik niet maar vanmorgen werd ik wakker in zijn bed." "Maar … " "Geen 'maren' Sander. Het zijn feiten. Er lagen zat voldoende condooms en mijn kont doet nog steeds zeer!" "Jij zou nooit zoiets doen Jaap! Ik weet het gewoon zeker! Ik ken jou lang genoeg om te weten dat jij niet zomaar met iemand mee zou gaan voor een avontuurtje. Zo ben jij niet!" "Hoe verklaar jij dan de feiten?" "Ik weet het niet Jaap! Ik heb geen flauw idee! Maar … " "Ja, en verder komt niemand!" Heel lang bleef het stil tussen de twee vrienden. Zwijgend keken ze voor zich uit. "En nu?" vroeg Sander. "De lul was hier vanmorgen om me op te eisen. Ik zou hem verteld hebben dat ik verliefd op hem was en zo …" "De zak!" "Inderdaad. Echt, Sander geloof me. Ik weet helemaal niets vanaf het moment dat hij met een biertje voor me terugkwam. Dat heb ik opgedronken en daarna … totale leegte." "Je gedroeg je heel vreemd gisteren Jaap. Je had de grootste lol met hem en jullie lagen continue in een deuk van het lachen. Ik begreep er helemaal niets van … " "Kan ik me voorstellen. Misschien is het bier me slecht gevallen of heb ik er gewoon te veel gehad." "Jij?" "Ja, dat hoor ik dus ook al de hele morgen. 'Zo ben jij niet Jaap'. Verdomme! Alsof iedereen me kent …" "Trouwens, waarom heb je me nooit gezegd dat je homo was. Ik ben toch je vriend?" "Ja, maar ik was er nog niet aan toe om het wereldkundig te maken. Mijn ouders, Marianne en Leon weten het nu al drie jaar en verder nog niemand. Echt, als ik het verder verspreid zou hebben, zou jij de eerste geweest zijn die ik het verteld had. Echt." "Oké ik geloof je." "Maar, vind je het nou vervelend dat wij het afgelopen weekeinde zo 'intiem' zijn geweest?" Sander wist niet wat hij moest doen. De angst gierde hem door keel want hij durfde het hoge woord er nog steeds niet uit te gooien. Voor het eerst zou hij iemand anders dan moeten gaan vertellen dat hij van jongens hield en misschien zelfs wel zeggen dat hij van de jongen hier zo dicht bij hem hield. Maar wat maakte het ook uit! Nu was misschien wel het allerbeste moment ervoor! "Ben je gek. Het was toch leuk? En bovendien … bovendien hou ik net als jij van jongens." Jaap keek hem verbaasd aan. "Echt? Je maakt er toch geen grapje over hè?" "Nee! Geloof niet dat het tijd is om daarover grapjes te maken!" "Maar waarom …" "Ja, waarom heb ik er nooit eerder iets over gezegd? Zelfde reden als jij denk ik. Het is toch vreemd, het is toch raar om gevoelens voor jongens te hebben?" Ze glimlachten naar elkaar. Sander trok zijn vriend overeind in zittende positie en omhelsde hem. "Je bent mijn allerbeste vriend Jaap!" "En jij de mijne Sander!" "Hoe ga je er nu mee verder?" "Ik weet het nog niet. Ik elk geval wil ik niets met Job. BAH!!!! Maar verder … Ik heb een chatvriendje die ik na de vakantie zou ontmoeten … " Het nieuws sloeg bij Sander in als een bom. Shit! Eerst Hensbroek die Jaap voor zijn neus weggekaapt had en … en … en nu nog een ander. "Zijn reactie was aardig positief maar ik weet nu niet hoe hij vanavond zal reageren." "Ik hoop dat het goed komt," zei Sander alhoewel hij de woorden met moeite uit zijn keel kon krijgen maar hij realiseerde zich ook meteen dat hij zich natuurlijk nooit aan Jaap zou kunnen opdringen. Jaap moest zelf voor hem kiezen. "Ik ook. Heb echt het gevoel dat ik van hem hou." "Dat is mooi Jaap!" Sander bleef nog geruime tijd bij Jaap en at ook mee. Pas na het eten ging hij terug naar huis. Jaap bleef die avond op zijn kamer en zat om tien uur al achter zijn computer. Klaar om met Jelmer te chatten. Het duurde echter nog anderhalf uur voor hij kwam. *** Jelmer zegt: Hoi Jaap zegt: Hoi Jelmer zegt: Nou nou Jelmer zegt: Jaap zegt: Hoe bedoel je? Jelmer zegt: Gewoon, ben er al sinds ik dat mailtje gelezen heb helemaal van slag door wil je dat wel geloven? Jaap zegt: Ja kan ik me voorstellen Jaap zegt: Zelf ook nog steeds erg verward Jelmer zegt: Maar voor mij blijf je erg leuk hoor Jelmer zegt: dus om nou te zeggen ik ben je niet waard. Jaap zegt: Ken je het beeld van Zadkine in Rotterdam dat herinnert aan het bombardement? Jelmer zegt: Ja??? Jaap zegt: Zo voel ik me nou ook, alsof er een stuk uit me weg is. Jaap zegt: En dat ik je niet waard ben, dat vind ik nog steeds. Jaap zegt: Ik zeg dingen, maar doe ze dus niet! En daar kan ik zelf niet mee uit de voeten. Jelmer zegt: HUH?? Jelmer zegt: Ja, maar geef die drank en die jongen de schuld. Jaap zegt: Nee, dat kan ik dus niet hè! Ik heb zelf die drank genomen en heb gezien de 'bewijsstukken' die ik gezien heb hem ook genomen dus dat zou wel erg goedkoop zijn niet dan? Jelmer zegt: Weet je wat je moet doen Jelmer zegt: gewoon geen drank meer nemen. Jaap zegt: Ja, dat is misschien het allerbeste Jaap zegt: en ben ik echt van plan! Jaap zegt: Ik heb door die drank gewoon niet geweten wat ik gedaan heb en in zo'n situatie wil ik dus nooit weer verzeild raken. Jelmer zegt: Maar zeg tegen jezelf dat je nog waardevol bent. In elk geval voor mij. Jaap zegt: Nee, dat kan ik nog niet Jelmer. Jaap zegt: Ik ben nog steeds bezig mezelf te beoordelen en val me zelf flink tegen! Jelmer zegt: Jaap zegt: Het spijt me! Jaap zegt: Jelmer zegt: Ik vind je nog steeds lief Jaap! Jaap zegt: Dank je. Jelmer zegt: Kan ik je ergens mee helpen?? Jaap zegt: Nee, denk dat dit is iets waar ik zelf door heen moet. Jaap zegt: Moet mezelf weer vinden en recht in de ogen durven kijken. Jelmer zegt: Ja dat moet je zeker doen. Jaap zegt: En als ik mezelf nu in de spiegel bekijk dan word ik beroerd. Jelmer zegt: Kom op zeg je bent en blijft gewoon een lekkere jongen. Jaap zegt: Ja, daar heb ik wat aan. Jelmer zegt: Iedereen maakt op zijn tijd wel eens een grote fout. Jaap zegt: Ja, maar zijn ze allemaal zo hypocriet als ik? Jelmer zegt: Weet niet. Jelmer zegt: Wel een aantal in elk geval! Jaap zegt: Ik heb altijd gezegd dat seks niet zonder liefde kan Jaap zegt: en dan ineens doe ik het omgekeerde. Jelmer zegt: Ja Jelmer zegt: valt me ook best wel tegen van je. Jaap zegt: Dank je zeg! Jaap zegt: ik heb jou laatst nog gezegd dat ik me nooit zou laten neuken als er geen liefde in het spel is en nu ... Jelmer zegt: Ja. Jaap zegt: Ja! Jaap zegt: En zo'n eerste keer had heel bijzonder moeten zijn Jelmer! Jelmer zegt: Ja dat is zeker waar. Jaap zegt: En nu, nu kan ik het me niet eens herinneren, weet niet eens hoe het geweest is! Jelmer zegt: Tja wat denk je nu van mij. Jaap zegt: Ja, dat vind ik nog het meest beroerde Jelmer dat mijn stommiteit doorwerking heeft op iemand die ik alleen maar bezeer en pijn doe! Jelmer zegt: Ik had eindelijk een leuke jongen ontmoet die over een heel aantal dingen, en zeker seks, hetzelfde dacht als ik en dan maakt die zo'n grote blunder. Jaap zegt: Ja. Jelmer zegt: Ik zit er zelfs over na te denk om te stoppen met alcohol drinken. Jelmer zegt: Vanwege hetgeen de alcohol en die jongen met je gedaan hebben. Jaap zegt: Ik doe dat in elk geval wel! Jaap zegt: Geen druppel neem ik meer! Jaap zegt: Maar dat helpt nu niets meer natuurlijk! Jaap zegt: Als het kalf verdronken is ... Jelmer zegt: Je hebt gelijk. Jelmer zegt: Ja. Jelmer zegt: Heb er echt veel over na gedacht Jelmer zegt: van zal ik nog wel met Jaap chatten Jelmer zegt: maar ja de positieve dingen aan je wegen toch zwaarder dan die ene vergissing. Jaap zegt: Dat vind ik heel aardig van je. Jaap zegt: Echt! Jelmer zegt: Zo vind ik het nou eenmaal. Jelmer zegt: Ja ik lieg niet. Jelmer zegt: Praat echt zoals ik het voel. Jaap zegt: Je bent een goede knul. Jaap zegt: Te goed! Jelmer zegt: Ja dat zeg jij. Jelmer zegt: Voor jou ben ik heel goed. Jelmer zegt: Heb een heel lief en zorgzaam karakter. Jaap zegt: Ja, dat blijkt. Jelmer zegt: En jij maakt echt het goede in me los. Jaap zegt: Zo'n eikel als ik maakt het goede in jou los! Jaap zegt: Jelmer zegt: En dan maak je zo'n fout. Jelmer zegt: Had ik echt niet verwacht van jou Jaap! Jelmer zegt: Maar je bent geen eikel. Jaap zegt: Ja dat ben ik wel! Jaap zegt: Een levensgrote eikel. Jelmer zegt: Tja als je dat maar van jezelf zegt Jelmer zegt: komt het echt allemaal weer goed. Jelmer zegt: WORDT WAKKER Jelmer zegt: !!!!!!!!!!! Jaap zegt: Ben ik, heb de ogen wijd ogen voor de werkelijkheid. Jaap zegt: Denk veel te veel! Jelmer zegt: Waarover Jaap zegt: Over wat ik voor stoms heb gedaan. Jelmer zegt: Zet dat ene uit je hoofd. Jaap zegt: Hoe ik jou bezeerd heb. Jaap zegt: Hoe ik mijn 'maagdelijkheid' verloren heb. Jaap zegt: Ik wou dat ik terug in de tijd kon gaan. Jelmer zegt: Ja maar dat gaat niet! Jaap zegt: En zodra ik die oetlul dan zag zou ik hem meteen tegen de grond slaan. Jaap zegt: Maar ja, het is natuurlijk ook niet zijn schuld alleen. Jelmer zegt: HIJ HEEFT JOU GEBRUIKT MAN Jaap zegt: Maar het was wel mijn eigen schuld. Jelmer zegt: Door zo te blijven denken kwets je mij nog veel harder. Jaap zegt: Het spijt me maar ik kan daar maar zo niet over heen stappen. Jelmer zegt: Begrijp ik ook wel. Jaap zegt: En jou kwetsen wil ik niet. Jaap zegt: Sorry! Jelmer zegt: Maar ik dacht eindelijk een echt leuke jongen te hebben leren kennen. Jaap zegt: Ik ben misschien ook wel een echt leuke jongen maar ... Jaap zegt: Vind mezelf nu een idioot grote eikel doordat ik gewoon niet eerlijk ben! Jaap zegt: Ik zeg het ene en doe het andere. Jaap zegt: Dubbele moraal heet zoiets! Jelmer zegt: Ja dat weet ik ook wel. Jaap zegt: En zo'n leuke lieve jongen als jij bent, ben ik niet waard! Jaap zegt: Echt niet! Jelmer zegt: Nou mag ik een directe vraag stellen?? Jaap zegt: Ja! Jelmer zegt: Wil je nog verder met mij Jaap???? Jaap zegt: Ik weet het niet! Jaap zegt: ik voel me gewoon heel rot en beroerd op dit moment Jaap zegt: en kan niet nuchter denken. Jelmer zegt: Dus antwoord is NEE??? Jaap zegt: Als jij het zegt! Jelmer zegt: Tja wat moet ik anders? Wachten tot jij uit je wanhopige bui bent???? Jaap zegt: Jelmer! Dit is vreselijk ingrijpend voor mij ... Jelmer zegt: Jaap zegt: hoe zou jij je voelen als jou zoiets overkomen was? Jaap zegt: Jelmer zegt: Mij overkomt zoiets niet!!!!!! Jaap zegt: Dat heb ik ook altijd gezegd Jaap zegt: en gedacht ... Jelmer zegt: Ik roep het Jelmer zegt: i.p.v. zeggen. Jelmer zegt: (sorry dat ik nu wat grover ben) Jelmer zegt: Had dit niet moeten zeggen. Jaap zegt: Geeft niet ik denk toch al slecht over mezelf kan er nog wel bij! Jelmer zegt: Ik moet je juist troosten niet verder de grond intrappen. Jelmer zegt: Sorry. Jaap zegt: Laat maar! Jelmer zegt: Nee. Jelmer zegt: Ik kan nu niet zeggen van ik wil je niet meer Jelmer zegt: lieg ik tegen jou maar ook tegen mezelf Jelmer zegt: als ik dat zou zeggen. Jaap zegt: Ja, dat kun je wel als je mij niet meer moet, als ik je tegenval, als ik niet voldoe aan je verwachtingen moet je dat gewoon zeggen of ROEP het maar! Jelmer zegt: Nee bedoel krijg je misschien nog andere rare gedachten. Jelmer zegt: En dat allemaal door zo'n klootzak! Jaap zegt: Wat voor andere rare gedachten? Jelmer zegt: Nee, laat ik niet gebeuren. Jelmer zegt: Weet ik veel! Jaap zegt: Jelmer zegt: Ik begon net om je te geven man. Jaap zegt: Wat dacht je van mij? Jelmer zegt: Ja ik weet niet wat jij voor me voelt???l Jelmer zegt: Weet nou echt niet meer wat ik moet geloven!!! Jaap zegt: shit, dit vind ik pas echt een rotopmerking Jelmer! Jelmer zegt: Jelmer zegt: Tja ik ging weer te ver. Jelmer zegt: Meende dit echt niet. Jaap zegt: Ik denk dat we beter nu dit gesprek kunnen kappen Jaap zegt: de emoties lopen te hoog op. Jelmer zegt: Nou ik wil wel met je verder chatten Jelmer zegt: ik kan toch niet slapen. Jaap zegt: Ik ook niet maar ik denk toch dat het beter is om te stoppen. Jelmer zegt: Voorgoed? Jaap zegt: Ik ga goed nadenken over hoe ik verder moet gaan. Zodra ik meer weet laat ik het je horen. Maar heb vooral over je laatste opmerkingen geen goed gevoel Jelmer. Misschien dat ik morgen nog antwoord voordat we 2 weken op vakantie gaan maar anders wordt het nadien. Jelmer zegt: Oh oké Jelmer zegt: Nou toch prettige vakantie. Jaap zegt: En geloof me als ik besluit om definitief te kappen dan ligt het niet aan jou maar 100% aan mij. Jelmer zegt: xjes van iemand die wel om je geeft Jaap zegt: Ik durf je niet eens een kusje te geven zo vies en smerig voel ik me Jaap zegt: Jelmer zegt: Jelmer zegt: Nou probeer toch te genieten van je vakantie. Jaap zegt: Zal het proberen. Jaap zegt: Doei. Jelmer zegt: Hoop dat je voor mij kiest en Jelmer zegt: ik vergeef je alles Jelmer zegt: als je voor mij kiest. Jaap zegt: Praat maar niet meer tegen me Jelmer je maakt het alleen maar beroerder. *** En met deze laatste opmerking verbrak Jaap het contact met Jelmer. Hij sloot de computer niet af maar knipte de transscriptie van hun gesprek en plakte dat in een Worddocument. De tranen brandden achter zijn ogen. Hij moest praten anders deed hij de hele nacht geen oog dicht maar met wie in vredesnaam. Zijn ouders wilde hij niet lastigvallen, die sliepen natuurlijk allang. Zachtjes liep hij naar beneden en tikte het nummer van Sander in. "Sander," klonk het slaperig. "Sorry dat ik je bel vriend maar ik heb je nodig." "NU???" "Ja, als je het niet erg vindt?" "Ik kom eraan. Geef me een paar minuten!" Hij hing op. Jaap sloop naar de hal en ging op de trap zitten wachten. Al na tien minuten hoorde hij een auto voorrijden. Snel deed hij de deur van het slot en liet hij Sander binnen. Stilletjes liepen ze naar boven. "Wat is er aan de hand?" wilde Sander weten toen Jaap de deur van zijn slaapkamer achter hem gesloten had. "Ik ben verdrietig en heb iemand nodig om tegenaan te praten, dat is alles," zei Jaap. Hij ging op de rand van het bed zitten en Sander zette zich naast hem. "Is het misgegaan met Jelmer?" "Ja, heb het gevoel van wel. Hij … hij reageerde zo vreemd op bepaalde momenten. Zo totaal onverwacht … Had eerst het idee dat hij me goed aanvoelde en toen … toen kwam hij met van die onzinnige opmerkingen." Jaap stond op en laadde het bestand waarin hij de transcriptie had geplakt op de computer die nog steeds aanstond. "Hier lees maar." Sander ging op de bureaustoel zitten en begon te lezen. Al snel begreep hij Jaaps problemen met deze weergave van het gesprek maar … eigenlijk zou hij er helemaal niets over willen zeggen bang als hij was dat hij Jaap in een bepaalde richting zou sturen en dat wilde hij absoluut niet. "En …?" vroeg Jaap toen Sander weer op het bed kwam zitten. "Moet een rot gesprek geweest zijn, denk ik." "Ja, was het ook. Ik kan zo niet met hem verder Sander. Wat is hij voor iemand die zulke stomme dingen kan zeggen als ' Tja wat moet ik anders? Wachten tot jij uit je wanhopige bui bent????'. Dat is toch een gigantisch kloterige opmerking. Dat getuigt toch niet van een relatie die je met elkaar hebt. Als ik een slechte bui heb vanwege het een of ander zeg jij toch ook niet zulke dingen tegen mij dan gun je me toch ook de tijd die ik nodig heb. Onze allereerste crisis en hij wil meteen bepalen hoelang ik over iets mag rouwen. Hoe lang ik in de put mag zitten. Dit kan ik niet Sander. Dit wil ik niet." "Ik begrijp het Jaap. Helemaal." "En dan dat allerlaatste dat hij zegt over dat vergeven en zo. Dat schoot me helemaal verkeerd, man! Toen ik ontdekte dat ik homo was heb ik jarenlang dat gevoel van zonde gehad. Ik deed dingen verkeerd en was dus zondig. God op mijn knieën, letterlijk, gesmeekt om die zonde van me weg te nemen en me te vergeven maar altijd ging ik weer de mist in. En nu ik eindelijk weet dat mijn manier van leven niets met zonde te maken heeft, komt hij met dat begrip van vergeving terug. Alsof ik hem daarom gevraagd heb!!! Hij hoeft me helemaal niets te vergeven! Ik wil niet eens dat hij me iets vergeeft! Waar haalt hij het idee vandaan dat hij me iets kan vergeven! Ik wil zijn verdomde vergeving helemaal niet. 'Ik vergeef je alles als je voor mij kiest' zei hij. Hij schept de voorwaarden en dan pas vergeeft hij. Voorwaardelijke liefde dus! Je bent een lieve jongen als je maar doet wat ik je zeg …" De tranen begonnen te komen. De woede sloeg om in onmacht. Sander sloeg zijn armen om zijn vriend heen en troostte hem zo goed en kwaad als dat ging. Af en toe kwamen er nog flarden van het gesprek tussen Jaap en Jelmer naar boven en uitte Jaap zijn boosheid maar het meeste was onverstaanbaar door zijn snikken. Toen hij eindelijk na lange tijd rustig werd, stelde Sander zijn vraag. "En nu …?" "Nu schrijf ik hem meteen een mail om te zeggen dat het over en uit is voor mij!" Vastberaden stond Jaap op en opende achter de computer zijn account. Hij klikte het tabblad 'opstellen' aan, koos Jelmers naam uit het lijstje en begon te tikken. --- Jelmer, Als het gesprek van zo-even me iets duidelijk heeft gemaakt, is het dat wij samen geen enkele toekomst hebben. Als je niet verder wilt lezen, is dat jouw keuze. Je kunt hier stoppen … De tekst verderop vind je misschien niet interessant genoeg! Wellicht heb ik een fout gemaakt, ik weet het niet. Ik weet helemaal niet wat er gebeurd is alleen maar dat ik naakt met een andere naakte jongen in bed wakker werd, dat er diverse condooms om ons heen lagen en dat ik een raar gevoel van achteren had. Fout? Ja, want zo had ik het nooit willen doen! Dat ik daar wanhopig van word, lijkt me heel normaal want zo had het niet moeten zijn, zo had ik het me niet voorgesteld. Ik had me altijd voorgenomen, altijd gezegd, dat ik het zo niet zou doen. Wat nu werkelijk de reden is dat het toch zover is gekomen weet ik niet maar ik zal er achter komen! Het kost mij echter wel tijd, veel tijd om het verlies van mijn onschuld te verwerken en daar heb ik dus die tijd voor nodig. Een opmerking van jouw kant als "Tja wat moet ik anders. Wachten tot jij uit je wanhopige bui bent????" geeft duidelijk aan dat jij niet van plan bent mij die tijd te geven terwijl jij zelf toch wel zult weten wat is het is als wonden moeten helen. Een kusje, een aai over de bol, zeggen dat ik een lieve jongen ben, is in dit geval niet voldoende, NOOIT VOLDOENDE. Ik ben een stuk van mezelf kwijtgeraakt! Het hart uit het beeld van Zadkine in Rotterdam dat eruit is gerukt, zo voel ik me! Verder is het voor mij onmogelijk een gelijkwaardige relatie met iemand aan te gaan op de conditie van "ik vergeef je alles" "als je voor mij kiest". Ik hoef geen vergeving! Fout gemaakt, stom maar ik kan er op een gegeven moment wel verder mee. Daar is geen vergeving voor nodig. Dat hele gedoe van schuld, zonde en vergeving uit de kerkleer heb ik achter me gelaten en laat er nu NIEMAND, NOOIT meer mee aankomen dat ik vergeving voor wat dan ook nodig heb! Alleen als ik iemand bewust pijn heb gedaan, dan zal ik bereid zijn om hem of haar mijn excuses aan te bieden en om vergeving te vragen! Al met al twee redenen om voor mij te kappen met wat wij hadden en aan het ontwikkelen waren. Ik hoop dat je een leuke en lieve jongen zult vinden die goed bij je past en het beste in jou naar boven kan halen want ik weet zeker dat jij een lieve en leuke jongen bent. Misschien ben ik toch niet zo lief en leuk … Groeten, Jaap --- "Kom je even kijken," zei Jaap zachtjes tegen Sander nadat hij uitgerammeld was. Sander liep naar hem toe en las over zijn schouders de tekst mee. "Weet je zeker dat je het zo moet doen?" "Ja, heel zeker." "Alles wat jullie hebben, wordt hiermee teniet gedaan!" "Ik wil helemaal niets meer met Jelmer, Sander. Finito! Uit!" "Dan doe je er denk ik goed aan om het zo op te stellen en te versturen." Jaap klikte op de knop 'verzenden' en wachtte eventjes op het bericht dat de mail verzonden was. Toen sloot hij de computer af. "Blijf je slapen?" "Ja, ik kan het niet maken om mijn vader nog een keer uit zijn slaap te halen. Ik was al hartstikke blij dat hij me weg wilde brengen." "Natuurlijk, stomme vraag van me." "Ik lag zelf ook al in bed dus ik hoef me niet meer te douchen of mijn tanden nog te poetsen want je hebt me toch helemaal niets aangeboden." "Sorry, wil je nog wat drinken of eten?" "Ben je gek. Laten we gaan slapen. Het is al hartstikke laat!" De jongens begonnen zich uit te kleden en stapten in bed. Jaap kroop dicht tegen Sander aan en deze voelde hoe zich langzaam bij zijn vriend een erectie begon te ontwikkelen. "Jaap," fluisterde hij. "Ja." "Ik zal heel eerlijk zijn tegenover je. Ik wil nu geen seks met je hebben. Ik snap goed dat je nu op dit moment snakt naar zoiets intiems vanwege je verdriet maar het zou niet goed zijn. Je zou het alleen maar met mij doen vanwege dat verdriet. Ik zou de compensatie voor Jelmer zijn en dat wil ik niet, Jaap. Ik zal je eerlijk vertellen dat ik al heel lang verliefd op jou ben maar voor liefde heb je twee personen nodig. Dat weet ik en dat weet jij ook. Nu seks met elkaar hebben zou iets wat ooit tussen ons zou kunnen groeien kapot maken en dat risico moeten we niet nemen denk ik." "Ben jij verliefd op mij?" "Ja, al heel ontzettend lang. Maar ik heb het altijd verzwegen bang als ik was dat jij niet eens iets voor jongens zou voelen en ik me belachelijk zou maken." "Je bent lief Sander." En zachtjes wreef Jaap met zijn hand over Sanders gezicht. "Jij bent veel liever Jaap maar laten we geen gekke dingen doen." "Waarom ga je morgen niet met ons mee naar Vira dan kunnen we misschien aan iets werken." "Nee, dat lijkt me geen goed idee. Morgen ga jij met jullie gezin naar Vira en dan heb je twee weken de tijd om over een mogelijk 'ons' na te denken. Ik wil je als mijn geliefde en vriend Jaap maar wil dat jij zeker bent van jouw zaak. Ik wil niet de positie van een substituut maar een volwaardige plaats naast jou. Denk daar de komende dagen over na en zodra je terug bent, kunnen we besluiten wat we gaan doen." Het bleef een lange tijd stil. Jaap dacht na over hetgeen Sander hem gezegd had en Sander dacht na of hij de dingen wel goed gezegd had. "Oké Sander. Het lijkt me een goed voorstel. Ik geloof dat ik heel goed van je zou kunnen houden en heus niet alleen vanwege de seks." "Vind het fijn dat te horen Jaap maar denk goed na voor je iets besluit. Neem je tijd en zelfs als je er na veertien dagen nog niet uit bent, heb ik nog wel tijd." "Je bent te lief voor mij Sander. En je weet wel dat ik dan geen maagd meer ben hè?" "Volgens mij heb je je onschuld nog niet verloren, Jaap. Ik ben er haast van overtuigd dat het niet zo is." "Het voelt wel zo Sander. Het voelt alsof ik mijn onschuld verloren heb." "Ik begrijp het lieve jongen maar zullen we gaan slapen?" Jaap knikte en zo dicht bij elkaar gelegen gaven ze zich over in Morpheus' armen. Toen Lianne de volgende ochtend haar zoon wilde wekken, schrok ze van de aanblik in diens bed. Sander??? Hier in huis??? Ze was echter ook vertederd bij hun aanblik in dat tweepersoonsbed. De arm van Jaap lag om zijn vriend heengeslagen. Awww, dacht ze. Voorzichtig deed ze de deur een eindje dicht en wenkte Jan die net de overloop op kwam. "Moet je eens kijken," zei ze. Jan keek en was ook verbaasd. "Ik wist niet eens dat hij hier was?" "Is het geen prachtig plaatje die twee daar zo te zien liggen?" "Ja, dat is het. En jij hebt je zin nietwaar." Voorzichtig trok Jan de deur weer dicht. "Ik wil alleen maar dat hij gelukkig is. Meer niet!" Ze glimlachten naar elkaar en liepen naar beneden. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Verloren onschuld - deel 10

  Die dag was het verder een rommeltje in huize Bloemendael. Kleerkasten werden leeggeplukt, de laatste was van de lijn en uit de droogmachine gehaald en tassen en koffers volgestouwd. Jan controleerde de auto voor de laatste keer en keek na of hij alle benodigde reisdocumenten verzameld had. In al dat tumult liet Jaap Sander na de koffie naar huis gaan. Het kostte hem moeite om afscheid te nemen en nogmaals herhaalde hij zijn verzoek of Sander niet mee wilde gaan. De hernieuwde afwijzing begreep hij echter ook volkomen. Hij zou het verlies alleen moeten zien te verwerken en zich niet meteen op iemand anders werpen. Tegen zeven uur die avond reden de Bloemendaeltjes weg van huis. Jan en Lianne reden bij toerbeurt en op een recht stuk autobahn toen zijn moeder het even helemaal niet meer zag zitten, gaf Jan het stuur over aan zijn oudste. Alhoewel hij nog niet zijn rijbewijs had, wist hij wel hoe hij moest rijden. De lessen zouden spoedig komen. Lianne lag achterin te slapen en samen reden vader en zoon Zwitserland in. De veertien dagen vakantie waren voor Jaap een welkome afwisseling. Hij bracht heel veel tijd door met zijn familie maar af en toe nam hij ook de tijd om alleen te zijn. Als de anderen weggingen, bleef hij soms bewust thuis om na te kunnen denken. Helemaal alleen zat hij dan aan de rand van het Lago di Maggiore en dacht na over de toekomst. Hoe die eruit zou gaan zien. Zou hij kiezen voor iets samen met Sander of zou hij toch een andere weg in slaan? Des te langer zijn denken duurde en des te meer de vakantie vorderde, des te duidelijker werd het hem dat hij gewoon niet om Sander heen kon. Sander was de persoon voor hem om zijn leven mee te delen. Ze pasten uitstekend bij elkaar en het verlangen naar de jongen werd groter en groter. Na de vakantie reden ze op vrijdagavond weer terug naar Nederland. Ook nu weer een lange autorit met enkele kleine onderbrekingen. Tegen elf uur op zaterdagochtend waren ze thuis. Normaal hielp Jaap altijd mee om de auto uit te laden en zo maar dit keer vroeg hij toestemming om naar Sander te gaan. "Toe maar, ga maar," zei z'n moeder. "Hij zal je gemist hebben!" Jaap bloosde en rende weg naar de schuur waar hij zijn fiets pakte. Bij het huis van de familie Schilstra aangekomen, kreeg hij te horen dat Sander nog niet op was. "Geen probleem, jongen," reageerde mevrouw Schilstra. "Als jij nu even wat boterhammen voor jullie beiden smeert dan zorg ik voor de thee. Of heb je liever koffie?" "Thee is goed, mevrouw. "Zeg, je mag nu wel ma of mam of zo zeggen hoor!" Jaap bloosde tot ver achter zijn oren. Mevrouw Schilstra keek hem giechelend aan. "We weten dat Sander verliefd op je is en als ik jou nu diep in je ogen kijk, weet ik dat het wederzijds is." Opnieuw kreeg Jaap een kleur en moest zij giechelen. Met het dienblad in zijn hand, liep Jaap voorzichtig de trap op. Het ding op een arm manoeuvrerend, klopte hij op de deur. Al ruim na elven en nog geen reactie, dacht hij. Hij drukte de klink naar beneden en opende de deur. Zachtjes liep hij naar binnen en zette het dienblad op Sanders bureau neer. Sander lag op zijn zij en sliep nog vast. Jaap dacht niet verder na maar begon zich uit te kleden en stapte toen onder het dekbed. Steels vlijde hij zich tegen het warme jongenslijf aan. Het voelde zo verrukkelijk goed. Zijn voorkant tegen de achterkant van Sander. Zijn piemel werd stijf tegen diens billen en hij waagde het om een arm om hem heen te slaan. Daarna kuste hij hem in zijn nek. "Oh, ohhhhhh," kreunde Sander. "Ohhh wat lekker." Ineens schrok hij wakker en met wijdopen ogen draaide hij zijn gezicht naar Jaap toe. "Hé! Ben jij het!" "Ja, wie dacht je dan?" "Nou ja, ik droomde van een lekker ding maar jij bent het dus." Jaap beschouwde dit als een belediging en ging zijn maat te lijf. Hij kietelde hem in zijn zij en werkte zich boven op zijn vriend. "Ja, ik ben het en ik kom wat lekkers halen!" "Maar moet je dan misschien eerst niet wat uitleggen?" "Geen woorden maar daden, zeg ik maar." "Kom op Jaap. Anders zit je ook nooit om woorden verlegen dus …" "Laat me met mijn lijf duidelijk maken wat ik wil," smeekte Jaap. "Nee! Ik wil het je horen zeggen ook al komt het er als gestamel uit," antwoordde Sander beslist. Jaap ging naast hem liggen, sputterde nog wat maar stemde uiteindelijk in. "Oké jij je zin." Even was het stil. "Lieve Sander." "Ah, wat lief klinkt dat zeg!" "Hou je snuit anders schrap ik alle woorden en neem ik je meteen!" dreigde Jaap. Sander keek hem lachend aan. "De afgelopen dagen heb ik ontzettend vaak na zitten denken. Ik had er de tijd voor en heb er ook bewust de tijd voor genomen. Af en toe is het goed om dat te doen en zeker op het punt waar ik beland was. Het was een prima reactie van jou om niet mee te gaan naar Zwitserland. Ik zou anders niet zo goed hebben kunnen denken als ik nu gedaan heb. Helemaal alleen met de stilte om je heen kom je vaak op de beste ideeën. En het allerbeste idee dat ik daar aan het meer opdeed was dat ik mijn verdere leven niet zonder jou wil doorbrengen. Lieve Sander, ik wil je niet alleen als mijn vriend maar zeer zeker ook als mijn minnaar hebben. De rol van vriend die ken ik al wel maar de andere rol wil ik heel graag samen met jou uit gaan werken." Sander lachte nog steeds maar de tranen die in zijn ogen blonken, waren duidelijke tekenen van ontroering. "Lieve Jaap. Ik heb jou mijn hele leven al gewild maar het heeft me jaren gekost voor ik die gedachte eindelijk onder woorden durfde brengen." "Ja, en dan nog wel tegen onder andere je moeder in plaats van tegenover mij!" Sander lachte luid. "Ja, mijn ouders waren mijn proefpersonen laat ik het zo maar zeggen. Maar toen ik het jou duidelijk had gemaakt was er die complicerende factoor die zich voor mij gelukkigerwijze zelf oploste en nu … nu ben ik vreselijk blij dat je voor mij hebt gekozen." Hij sloeg zijn armen om de nek van Jaap, trok hem tegen zich aan en drukte zijn lippen op die van hem. Twee paar lippen openden zich en de jongenstongen gingen op zoek naar elkaar. Het was hun teken van verzoening. De tongen vonden en bespeelden elkaar. Vurige liefde en hartstocht begonnen te ontbranden en zette hen beiden in lichterlaaie. Ze rolden over elkaar heen en lieten hun opgewarmde, geile lichamen langs elkaar heen glijden. Met hun handen betastten ze het strakke lijf van de ander op zoek naar wat ze ook maar konden krijgen. Toen ze na minuten de tongzoen eindelijk verbraken, keken ze diep in elkaars ogen. "Wow," dat was geweldig," verzuchtte Sander. "Wow, inderdaad. Nooit geweten dat een tongzoen zo opwindend kon zijn. Ik ben keihard man!" "Ik ook!" En Sander showde zijn stijve aan zijn vriend. Jaap nam het initiatief en streelde met zijn handen over de strakke onderbuik van Sander. Hij speelde met zijn vingers in diens navel en klierde net zo lang tot Sander een lachstuip kreeg. Toen hield hij op met kietelen en richtte hij zijn strelende handen in de richting van het jongensspeelgoed. Met de vlakke hand gleed hij van de bloot liggende eikel naar beneden in de richting van de volle balzak. Hij streelde erover heen en voelde de haartjes op de ballen onder zijn handen. Het voelde geweldig om zo ongegeneerd aan het lichaam van de jongen te zitten. Geen reden voor terughoudendheid, geen enkele reden om je te schamen of om bang te zijn te ver te gaan. Dit keer kon hij alles met hem doen wat hij wilde. Sander voelde de hand over zijn geslacht glijden en genoot met volle teugen. Dit had hij al zo vaak willen voelen. Ohhh, en nu … nu gebeurde het echt. Jaaps hand die langs zijn stijve pik ging en over zijn balzak gleed. Het voelde enorm goed. De ballen werden zachtjes gekneed en van genot begon Sander zijn rug te krommen. Nog eventjes verder, dacht hij. Nog eventjes … ja, en toen voelde hij die ene vinger ietsjes verder dan zijn ballen gaan. Heel speels gleed hij in de richting van zijn spleet. De aanraking van zijn rozetje deed hem hard kreunen en opnieuw kromde hij zijn rug. Een enorme tinteling doorvoer zijn lichaam. Jaap bracht zijn hand naar Sanders mond en deze zoog een paar vingers naar binnen. Met deze nat gemaakte vingers ging Jaap opnieuw naar onderen toe. Ditmaal ging hij ineens verder op onderzoek naar die geile, hete bilspleet. Hij drukte tegen het gaatje en een vinger gleed naar binnen. Opnieuw kreunde Sander hard het was een geweldige sensatie. Natuurlijk had hij het zelf wel eens gedaan maar om nu door een ander gevingerd te worden was zoveel te beter. Sander merkte hoe Jaap de vinger heen en weer liet gaan en er uiteindelijk een tweede bij deed. Zijn holletje werd langzaamaan wat opgerekt en dat was ook wel nodig, bedacht hij zich, als Jaap hem straks echt zou willen neuken. Wow, van pure opwinding begonnen de eerste druppeltjes uit zijn pik te vloeien. Gelukkig liet Jaap zijn gaatje eventjes met rust anders was de kans groot geweest dat Sander spontaan zou zijn klaargekomen. Jaap richtte zijn aandacht nu weer op Sanders pik en ballen. Langzaam gleed zijn tong over de harige ballen en eventjes nam hij ze een voor een in zijn mond. De jongen kreunde en steunde. Jaap glimlachte. Het was fijn om iemand zo te plezieren. Toen liet hij zijn tong van de stam via de schacht naar het topje van de jongen zijn pik glijden. Daar aangekomen likte hij het voorvocht dat al rijkelijk gevloeid had weg en nam toen de eikel in de mond. Sander kreunde steeds harder en harder. Jaap liet de stang helemaal naar binnen glijden en vond het een heerlijk gevoel die warme worst in zijn mond te hebben. Het ding vulde hem helemaal en met grote moeite, hij deed zijn uiterste best, slaagde hij erin om hem helemaal in zich te krijgen. Toen dat gelukt was, begon hij zijn mond op en neer te bewegen. Sander ging uit zijn dak. Hij begon te rillen en met dat, spoot hij zijn zaad in Jaaps mond. Deze schrok heftig en liet meteen de pik uit zijn mond glijden. De eerste spermastraal was echter al diep naar binnen geschoten en smaakte niet eens zo slecht, vond hij. Snel pakte hij Sanders lid weer beet en nam hem opnieuw in zijn mond. De laatste restjes liet hij zich goed smaken. "Weet je dat dat hartstikke goed was," zei Sander terwijl hij Jaap van zich afduwde en zich tegen hem aannestelde. "Echt ontzettend te wow!" Jaap lachte. "Maar weet je ook dat je verschrikkelijk stinkt!" "Ja, wat wil je! Een autorit van zo'n 12 uur en dan meteen bij jou in dat stinkende nest van jou gekropen." Ze lachten. "Tijd voor een douche?" Sander knikte. Hand in hand liepen ze naar de badkamer toe. Jaaps stijve wees recht vooruit en plagerig gaf Sander er een tikje tegenaan. "Wacht jij maar jochie," waarschuwde Jaap hem. "Mijn tijd komt nog wel!" En Jaap liet inderdaad niet lang op zich wachten. Ze maakten zich nat, zeepten zich in en daarna draaide Jaap de jongen in zijn armen om. Sander zette zich schrap tegen de muur en wist wat er zou gaan komen. Jaap knielde echter eerst achter zijn vriend neer en bereidde met het zeep en zijn vingers het holletje voor op wat zou gaan komen. Sander was botergeil en kreunde en steunde vreselijk hetgeen Jaap nog hitsiger maakte. Toen drukte Jaap het topje van zijn lat tegen het roze rozetje aan. Sander schreeuwde hard maar Jaap duwde door. Vaak genoeg had hij gelezen dat het de eerste keer erg strak en bovendien pijnlijk kon zijn maar … daar zouden ze door heen moeten. Geen genade dus en hij duwde stevig door. Nogmaals een harde schreeuw van Sander en toen gleed de stang soepeltjes naar binnen. Nu begon Jaap ook te kreunen. Het was een overweldigend gevoel die strakke aars om zijn kloppende pik te voelen. Wow, gewoon te gek voor woorden. Stevig duwde hij door net zolang tot hij er helemaal in zat. Toen bleef hij eventjes hijgend tegen Sander aan staan. "Neuk me hard!" "Oké jongen. Ik doe mijn best voor je maar weet niet ik het lang volhoud." Jaap trok zijn pik zover mogelijk terug en duwde hem toen opnieuw helemaal naar binnen. Gekreun van alle kanten nu. Twee jongenslijven die volop genoten van elkaars nabije aanwezigheid. Twee geile jongens bezig met hun allereerste echte ervaringen. Jaap overtrof zijn eigen verwachtingen en slaagde erin, ondanks het steeds aanwezige gevoel dat hij prompt zou klaarkomen, een flink aantal malen heen en weer te gaan in dat strakke jongensgaatje. Toen spoot hij zijn zak helemaal leeg. Stroom na stroom van zijn warme, witte vocht spoot hij in Sanders kontgat. Hij trilde over zijn hele lijf en toen hij zich terugtrok, zakte hij langzaam door zijn benen. Zittend op de bodem van de douchebak kwam hij weer op adem. "Wow, Jaap! Dat was geweldig man. Weet je zeker dat je dit nooit eerder hebt gedaan?" "Shit," riep Jaap ineens luid. "Wat is er?" "Ik had een condoom moeten gebruiken." "Ach, man wat maakt het uit. Je hebt toch nog nooit eerder met iemand … " Terwijl hij Jaap aankeek, kwamen de woorden op zijn lippen tot stilstand. "Alsjeblieft Jaap," zei hij terwijl hij naast hem in de douchebak ging zitten, "geloof me. Job heeft je verneukt en niet geneukt. Het kan niet anders dan een truc zijn dat hij je geflikt heeft." "Maar zolang dat niet zeker is, is het stom van mij om je zomaar, zonder condoom te neuken Sander!" "Dan doe je het de volgende keer maar met! Kom sta op!" Zelf inmiddels weer staand, trok hij zijn vriend overeind en gaf hem een zoen op zijn lippen. "Je dacht toch nog niet dat je nu al helemaal klaar met me was?" Een wrange glimlach brak op Jaaps lippen door. Die herinnering aan dat gedoe met Job had de lust eigenlijk helemaal verdreven. Alles viel daarbij ineens in het niet. Hoe fijn het ook met Sander was die herinnering deed hem zeer. Sanders gedrevenheid wond hem echter weer op en terug in de slaapkamer hervatten ze hun spel. Sander haalde condooms tevoorschijn en toen Jaap op zijn rug op het bed ging liggen, plaatste Sander zich tussen zijn benen. Langzaam streelde hij met zijn handen langs Jaaps gladde dijen. Voorzichtig legde hij diens benen tegen zijn schouders aan waarna hij een condoom om zijn stijve trok. Hij nam wat crème op zijn vingers en smeerde dat op Jaaps kut. Langzaam liet hij een vinger naar binnen glijden. Jaap kreunde hard bij het binnendringen en Sander lachte hem toe. Toen zette hij zijn stamper tegen het roze rozetje en drong hij naar binnen. Zonder aarzeling schoof Sander door. Jaap gilde hard toen het topje de kringspier doorkliefde maar toen, toen kwam ineens dat heerlijke gevoel over hem. Sander bleef in het begin van zijn darmkanaal heen en weer bewegen en deed geen moeite om helemaal naar binnen te komen. Daar zo'n vijf centimeter na de ingang trof Sanders penis de prostaat van Jaap. Met zijn harde stimuleerde hij dit orgaan en plots kwam Jaap hevig klaar. Toen stootte Sander pas door. Tot aan zijn ballen dreef hij zijn staak naar binnen. Jaap had het gevoel compleet van de wereld te zijn. Eerst dat spontane klaarkomen en nu die heftige neukpartij. Sander ging ook uit zijn bol en bleef maar stoten. Toen hij voelde dat hij ging komen, liet hij Jaaps benen van zijn schouders glijden en strekte hij zich over zijn vriend uit. Hij drukte zijn lippen op die van Jaap en liet zijn tong naar binnen glijden. Hun tongen verenigd en hun lijven ook. Nog een enkele heupbeweging en toen spoot Sander het condoom vol. Beiden kreunden ze van uiterst genot. "Wow," zei Jaap. "Nooit geweten dat het werkelijk zo goed kon zijn." "Nee?" "Nee, echt niet. Wel allerlei fantasieën gehad maar zo goed … " Sander lachte naar hem en trok zich uit zijn warme lijf terug. Hij legde zich naast hem neer terwijl zijn hand die van Jaap opzocht. Hun vingers verstrengelden zich. "Ik hou van je Bloemendael!" "Ik van jou Schilstra maar ik heb nu vreselijke honger en hoezeer ik ook van je hou dat stilt mijn honger niet! Van liefde kun je dus toch niet leven!" Sander stond op en liep naar het bureau toe om het dienblad op te halen en tussen hen in op het bed te zetten. "De thee is zeker niet meer te drinken hè?" Toen hij de theebeurs opende en in de kan keek, bleek de thee inderdaad zo donker dat hij niet meer te drinken was. "Zal ik iets anders ophalen? Cola?" "Is goed." Sander stond op, trok een badjas aan en liep naar beneden. "Hé, nog niet aangekleed?" vroeg zijn moeder. "Ik dacht toch echt dat ik de douche gehoord had!" "Ja dat klopt en wat wil je daarmee zeggen?" antwoordde Sander. "Nou … " "Laat die jongens Marja," viel Peter Schilstra haar in de reden. "Toen we jong waren, lagen we toch ook wel eens een hele dag samen in bed," zei hij met een knipoog naar zijn vrouw. Sander schudde zijn hoofd, pakte een fles cola uit de koelkast en liep daarmee terug naar boven. De dorst werd gelest en daarna speelden de jongens de hele middag nog met elkaar en sloegen ze een flinke bres in Sander zijn voorraad condooms. Pas tegen een uur of vijf waren ze beiden eindelijk bevredigd. "Nooit geweten dat jij zo'n beest in bed was," zei Sander. "Nee? Trouwens ook nooit geweten dat jij zo onverzadigbaar was! Man, jij weet hoe je iemand uit moet putten zeg!" "Nou ik wil niet veel zeggen maar volgens mij heb ik zelf ook een flink aantal keren jouw gaatje gevuld." "Oh ja?" "Ja!" "Nou ik ben niet van plan om de inhoud van de condooms te gaan vergelijken dus … geloof ik je voor deze ene keer." "Je bent me er eentje Jaap Bloemendael." Jaap sloeg zijn armen om Sander heen en trok hem dicht tegen zich aan. "Beloof je me dat je al die dingen die je vanmiddag met mij hebt gedaan nooit met een ander zult doen?" Met een plagerige lach op zijn gezicht keek Sander hem aan. "Nou, mag ik daar over nadenken? Lang over nadenken?" Jaap trok zijn omhelzing steviger aan. "Nee, dat mag je niet. Ik wil nu een antwoord." "Jaap, jij bent het allerbeste dat ik in mijn hele leven ken en al die dingen die we vanmiddag samen gedaan hebben, wil ik alleen maar met jou herhalen en uitbouwen. Met helemaal niemand anders." "Ook niet met Brad Pitt?" "Wat?!? Die is oud man!" "Ja of nee?" "Nee, natuurlijk. Ik heb jou honderdmaal liever!" "Josh Hartnett dan?" "Jaap houd je kop! Ik wil alleen maar jou en helemaal niemand anders!" Nog eenmaal deed Jaap zijn mond open maar Sander legde hem vermanend een vinger tegen de lippen. "Sttt. Geen vragen meer. Laten we lekker stil zo bij elkaar blijven liggen." Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 2

  Zondag 21 juli: De zondagochtend begon zonnig. Zonnig genoeg in elk geval voor de korte broek. Tegen halfzeven was ik het bed uit en aangekleed maar om te ontbijten op mijn terras, daarvoor was het nog echt wat te fris. Dan de boterhammen maar binnen opgegeten. Daarna ging ik op pad om te kijken of ik ergens mijn dagelijkse hardlooptraining zou kunnen gaan houden. Ik besloot het dal in te gaan en liep via de holle weg, die vlak bij de woning lag en onderdeel uitmaakte van de blauwe wandelroute, naar beneden. Dit was dus absoluut niet een geschikt pad om hard te lopen. Wandelen was soms al moeilijk. De watersporen van overvloedige regenval hadden het pad diep doorgroefd en gigantisch oneffen gemaakt. Overal lagen losse stenen en hardlopen hier zou me snel een enkele reis ziekenhuis bezorgen. Nee, dat was geen doen dus. Eenmaal in het dal liep ik op de grote weg naar links. Daar was wel een vlak stuk maar dat voerde over een camping en ik had het idee dat campinggasten het nou niet echt leuk zouden vinden als er elke morgen heel vroeg een hardloper zou langskomen. Terug dus naar daar waar ik links afgeslagen was. De weg volgend naar rechts kwam ik uiteindelijk bij het begin van het dorp uit. Ik ging het dorp in waar het zo vroeg natuurlijk nog helemaal leeg was. Bijna niemand nog op. Wel lekker rustig eigenlijk maar waar ik voor kwam, vond ik ook hier niet. De straatjes liepen stevig omhoog en maakten het voor mij onmogelijk om hier hard te lopen. Als je het vlakke land rond Zwolle kent, weet je wat ik bedoel. Nadat ik een tijdje wat rondgelopen had, besloot ik om terug naar huis te gaan. Het was inmiddels halftien geworden en via de weg die ik de vorige dag gereden had, liep ik terug naar mijn huisje. Bij de 'oranje tenten' stopte ik eventjes. Er was nog niet veel bedrijvigheid zo vroeg maar de verkopers waren druk bezig hun goederen, voornamelijk fruit, uit te stallen. Nieuwsgierig geworden naar hetgeen ze nou echt verkochten liep ik er heen. Als een echte kenner, ja dat krijg je als je al een paar jaar een huishouden drijft, liep ik langs de kraampjes en pakte af en toe het een en ander op om te testen. "Goedemiddag," hoorde ik ineens een stem zeggen. De zachte 'g' was onmiskenbaar aanwezig en gaf het door hem gesprokene iets speels. Ik keek op en demonstratief keek ik op mijn polshorloge. "Nou, volgens mij is het nog echt ochtend hoor!" "Ja, maar voor mij is het al middag omdat ik altijd heel vroeg opsta vandaar," zei de zwartharige jongeman gevat. Een echte verkoper. Iemand die niet om een antwoord verlegen zat. Ik nam hem goed in me op voor zover ik hem kon zien daar achter zijn kraam.. Zwart haar, zoals ik al gezegd had en een frisgewassen, vrolijk gezicht met een rechte neus, donkerbruine kijkers en een bijna continue glimlach op zijn lippen. "Waarmee kan ik je helpen?" En gedienstig dus ook nog. "Zijn jullie al open dan?" "Nou ja, eigenlijk nog niet maar elke klant is er eentje en ook de vroegen," lachte hij. Ik bestelde kersen, perziken en aardbeien bij hem. Meteen kwam zijn koopmansgeest de hoek omzetten door mij ook nog te wijzen op de overheerlijke zoete druiven en de pasgeplukte nectarines. Dus … deed hij me er daar ook nog wat van. Hij pakte alles in twee plastic tasjes voor me en nadat ik afgerekend had, pakte ik ze op. "Kan ik je misschien ook nog verleiden tot het kopen van een overheerlijk ijsje?" vroeg hij me schalks. Ik stemde toe. "Wat voor smaken wil je?" Oh jee, daar had ik dus niet op gerekend. Hij voerde me naar zijn ijsbakken waar ik wel kon kiezen uit meer dan 10 verschillende smaken. Waarschijnlijk zag hij mijn vertwijfeling. "Weet je wat, als jij nou eens ergens een plekje op het terras zoekt dan kom ik je zo het ijsje brengen. Verrassing van de zaak!" Die opdracht was voor mij niet al te moeilijk omdat ik keuze had uit genoeg plaatsen want er was nog echt geen enkele klant. In het weekend en vooral op zondag komen de toeristen in de regel pas laat hun bed uit en ik … ik was natuurlijk weer eens de bekende uitzondering op de regel. Eventjes keek ik rond en koos toen een plaats op een bankje met de rug tegen de muur. Lekker in het zonnetje dat zijn uiterste best deed om door te komen. De tasjes zette ik voor me op de tafel neer. Het duurde eventjes voor de jongen kwam maar toen hij mij die mega uit de kluiten gegroeide ijshoorn overhandigde, keek ik mijn ogen uit. "Je gaat me toch niet zeggen dat je hem niet opkunt!" zei hij met een brede glimlach en een twinkeling in zijn ogen. "Gut, dat weet ik nog niet hoor maar ik zal mijn best doen." "Volgens mij ben jij wel een jongen die van likken houdt," zei hij terwijl hij mij de hoorn overhandigde en opnieuw was er die mooie rij witte tanden en die speelse opgetogenheid in zijn blik. Mijn onderbewustzijn noteerde een eerste dubbelzinnige opmerking. Hij ging naast me op het bankje zitten en begon te praten. Ik likte aan het ijs en af en toe gaf ik wat commentaar op zijn soms stekelige opmerkingen. Het bleek dat hij hier vakantiewerk deed in het bedrijf van zijn oom. Samen met zijn neef, en hij wees daarbij naar een jongen die net zo goed zijn tweelingbroer had kunnen zijn, runde hij de tent. "Gaaf, werk wel hoor!" zei hij. "Je ontmoet heel veel mensen en de meeste vakantiegangers zijn vaak vrolijker dan ze normaal zijn. Een grapje hier en daar en het ijs is meteen gebroken," lachte hij. "Standaardgrapje dus van dat goedemorgen, goedemiddag." "Ja, maar ik pas hem gedurende de dag natuurlijk wel aan." Ik moest om deze guitige knaap lachen en probeerde grote problemen met het smeltende ijs te voorkomen door sneller te likken. Hij keek me van de zijkant aan en lachte me toe. "Wat zit je nou te lachen?" "Ik dacht hoe lekker het zou zijn als je ergens anders aan zou likken." Dubbelzinnige opmerking nummer twee. Deze jongen was geil en had duidelijk ergens zin in. En dat bleek des te meer toen hij zijn hand ongevraagd op mijn bovenbeen legde en deze zachtjes onder de tafel begon te strelen. Ik deed of het me niets deed maar hield dat niet lang vol. In mijn korte broek begon zich duidelijk iets te ontwikkelen en eigenlijk had ik daar geen bezwaar tegen ook. Het was voor mij lang geleden dat iemand mij zo had kunnen opwinden. Toen ik eindelijk door de berg ijs heen was en mijn mond schoonveegde met een servetje, zei hij dat hij moest gaan. "Het werk wacht." "Goed en ik zal al dat lekkers eens naar huis gaan brengen." Hij stond op en ik vroeg hem hoeveel hij kreeg voor het ijs. "Verrassing van de zaak had ik toch gezegd! En … als je een keer aan iets anders lekkers wilt likken dan moet je zo 's avonds tegen een uur of halftien eens langskomen," hoorde ik hem zeggen en hij bevestigde het dubbelzinnige met een vette knipoog. Ik stond op, pakte de tasjes van de tafel en zei hem dat ik erover na zou denken. Eventjes legde hij zijn hand op mijn achterste en draaide zich toen om. Een verrassende ontmoeting was dit geweest. Zelden had ik een jonge vent ontmoet die zo direct was in zijn handelen. Vol van verbazing keek ik zijn vertrekkende gestalte na. Zijn donkere haren, gele T-shirt en zwarte korte broek brandden zich in mijn geheugen. Jammer dat ik niet beter had opgelet tijdens het eten van mijn ijsje. Ik stapte op en liep de kronkelende weg naar boven in een langzaam tempo. Vol van gedachten aan uitbundige seks en mijn stijve bleef gedurende de wandeling stijf zonder ook maar iets in sterkte af te nemen. Bij het huisje aangekomen hoorde ik uit de tuin geluiden. Ik opende mijn deur en zette het fruit in de koelkast. Daarna maakte ik koffie. Het was een vreemd en eentonig geluid dat uit de tuin kwam. Iets dat leek op: tik, tik, tik. Ja gut, hoe omschrijf je geluiden eigenlijk. Toen de koffie doorgelopen was, opende ik mijn tuindeur en zette me met een mok vol met heerlijk geurend donkerbruin vocht in een tuinstoel. Het geluid begon me zo langzamerhand mateloos te irriteren en toen ik een twee mok had volgeschonken en het nog steeds bleef aanhouden ging ik nieuwsgierig geworden op onderzoek uit. Al snel wist ik het te traceren. Aan het begin van de tuin onder de bomen stond een pingpongtafel en daar was Ken. Hij hield zo'n klein wit balletje in de lucht door hem steeds een klap te verkopen met het plankje waar je dat spel meespeelt. Je kunt het al merken, ik kende de termen niet. Veel verstand van sport maar lang niet van alles natuurlijk. "Lukt het een beetje?" Met een ruk schoten zijn ogen in mijn richting en meteen viel het balletje op de grond. Eigenlijk was ik blij want het eentonige geluid hield eindelijk op. "Ja hoor prima. Het is toch niet lastig hè dat ik hier me zo sta te vervelen?" En wat moet je dan zeggen. Zeg je zo'n leuke, jonge jongen dat je het ontzettend vervelend vind dat geluid of lieg je dat het gedrukt staat en zeg je hem dat hij helemaal niet lastig is. Een gewetensvraag. "Nee, hoor helemaal niet! Ik vroeg me alleen af wat het geluid was maar nu weet ik het." Hij bloosde lichtjes en vroeg zich waarschijnlijk af of ik een leugentje om bestwil had verteld of dat ik het echt meende. "Wacht je op een tegenstander?" "Ja! Mijn vader is onderweg maar heeft altijd wat tijd nodig 's ochtends om warm te lopen. Hij is niet zo snel meer." "O? Maar voor jou is dat misschien wel handig natuurlijk als je straks tegen hem speelt." "Vorig jaar heb ik voor het eerst een aantal partijtjes van hem gewonnen," grinnikte hij, "maar dit jaar gaat hij voor de bijl. Dit jaar verlies ik er niet een meer van hem." Zijn blik was vastberaden en toen zijn vader om de hoek kwam, nam hij meteen plaats achter de tafel. "Goedemorgen, Rogier," wenste Kens vader me. Ik groette hem terug en toen de heren begonnen te spelen, liep ik terug naar mijn terras en de koffie. Het geluid dat ik nu hoorde was veel prettiger om te horen. Het getuigde van flink spel en tegenspel en af en toe werd het doorspekt van wat krachttermen vooral gebezigd door Jan. Al snel kon ik uit de met verve door Ken vermelde standen begrijpen dat hij op voorsprong stond en het eerste potje won hij met 21-15. Walters senior verloor het tweede spel met 21-19 een nipte overwinning voor Ken dus maar het laatste partijtje van die ochtend ging senior dik de boot in met 21-10. Ken lachte luid toen hij de derde keer won en met de arm om de schouder van zijn vader liep hij langs mijn terras. "Gefeliciteerd Ken," zei ik. "Ik heb begrepen dat je je ouwe heer geen enkel respijt hebt gegeven." "Nee! Drie keer heb ik hem ingemaakt." "Geen wonder ook. Zo'n jonge knul van 16 tegen een oude man van 56. Het zou tijd worden dat je van mij ging winnen. En als je echt een uitdaging zoekt," zo sprak hij tegen zijn zoon, "dan moet je Rogier eens uitdagen! Dan wil ik nog wel eens zien of je kunt winnen!" Voor ik goed en wel wist wat er gebeurde, had Jan Walters mij betrokken bij hun spel. En eigenlijk wist ik helemaal niet of ik dat wel wilde: shit! "Nou?" keek Jan Ken vragend aan. "Zou je tegen mij willen spelen?" vroeg Ken met een uitdagende blik die hij tussen mij en zijn vader heen en weer liet gaan. "Graag!" reageerde ik. "Maar je moet me wel eerst de spelregels en zo uitleggen want ik doe heel veel aan sport maar dit heb ik dus nog nooit van mijn leven gespeeld. "OHHHHHH! Waar ben ik aan begonnen," verzuchtte Jan. "Ik ook altijd met mijn grote mond!" Ken lachte luid en liep met opgeheven hoofd terug naar het plekje onder de bomen. Eerst legde hij mij de regels uit. Daarna hoe ik de bal moest raken en dergelijke en na een kwartiertje van oefenen, begonnen we aan ons eerste spel. Natuurlijk werd ik ingemaakt. Ik wist slechts 3 punten te scoren en dat was niet zozeer mijn verdienste als wel te wijten aan fouten van Ken. Aan mijn kant van de tafel nam ik er regelmatig de tijd voor om mijn tegenstander goed in me op te nemen. Hij had iets overmoedigs over zich. Geen wonder natuurlijk als je zo'n eitje als tegenstander hebt. Hij lachte vaak en luid en op zijn grijze, mouwloze T-shirt zaten een paar grote zweetplekken. Hij was lang, zeker voor zijn 16 jaren, en mager. Hij droeg een lange broek hetgeen ik betreurde want nou had ik verder niets te bekijken. Zijn lange zwarte haren droeg hij in een staart. Hij deed zijn uiterste best om geconcentreerd te spelen en slaagde daar ook in. Hij maakte bijna geen enkele fout en dus haalde ik amper punten. Het tweede spelletje won hij nog dikker, ja het kon nog erger dus. Een punt wist ik slechts te scoren maar dan wil ik je wel zeggen dat dat dankzij een fabuleuze actie van mij was! Ere wie ere toekomt! Spel nummer drie kwam ik eindelijk in mijn ritme. Ik begon de bal beter te raken en probeerde de bal zo wijd mogelijk te spelen. De ene keer die hoek en dan weer de andere. De precisie begon te komen alleen had ik nog lang niet de snelheid die Ken had. Zijn ballen waren iedere keer zo weer over het net en dan had ik soms amper tijd om iets te ondernemen. Maar ik besloot een truc uit te halen om te kijken of ik hem uit zijn concentratie kon halen. In oorlog, liefde en spel is alles toegestaan toch? "Poeh wat heb ik het warm zeg," zuchtte ik, legde het batje op tafel neer en trok mijn shirt uit. Jan veegde ook eens langs zijn hoofd zag ik. Ken had de opslag en ik nam een verdedigende houding aan. In een ogenblik zag ik dezelfde reactie als gisteren bij de auto: zijn mond hing open en hij likte met zijn tong langs zijn lippen. Gelukt! Juichte er een stemmetje in mij. "Zeg jongen, ga je nou nog eens opslaan of hoe zit dat?" drong zijn vader aan. Het juichen in mij bleef aanhouden en toen Ken eindelijk opsloeg maakte hij zijn eerste dubbele fout. Een punt die mij zo in de schoot geworpen werd. Het was er maar een van de vijf uiteindelijk maar ik vond het een heel waardevolle. De jongen was overduidelijk in mij, of misschien wel in jongens in het algemeen, geïnteresseerd en dat was misschien wel meer waard dan het winnen van een spelletje. "Nou Ken," zei ik toen hij zijn laatste punt gescoord hij, "hier moet ik nog maar eens flink op oefenen wil ik een waardige tegenstander genoemd worden." "Bedoel je dat je wel vaker tegen mij wilt spelen?" "Ja, natuurlijk wel. Vind het een leuk spel dus waarom niet!" "Gelukkig," zuchtte zijn vader, "dan hoef ik dit jaar niet zo vaak aan de bak als vorig jaar!" Hij lachte luid. "Nee hoor jongen," vergoelijkte hij het tegen zijn zoon, "ik speel net zo vaak tegen je als je wilt!" Als kameraden liepen ze met de handen om elkaars schouder geslagen, na een groet aan mijn adres, weg. Een opmerkelijk gezicht. Die lange jonge vent met zijn wel 20 centimeter kleinere vader. Maar ze hadden een goede band leek me en dat is iets wat heel belangrijk is. Na het middageten trok in een zwembroek aan om in de tuin te gaan liggen zonnen. Het was nog niet echt geweldig warm maar 20 graden is voor mij warm genoeg om schaars gekleed te gaan liggen bruinen. Nu ben ik niet iemand die alleen maar ligt. Ik moet wel wat te doen hebben en dus nam ik een boek mee. Een van de grote stapel die ik mijn laatste verjaardag die ik samen met mijn vader gevierd had van hem gekregen had; bijna een jaar geleden dus al. Het leek erop dat ik ineens dingen ging doen die ik nog niet eerder gedaan had sinds het overlijden van mijn pa. Vanmorgen was ik opgewonden geraakt van die brutale rakker bij die fruitkraampjes en nu, nu pakte ik voor het eerst weer een boek. Een dik boek geschreven door Elisabeth George. Een schrijfster die de naam gekregen heeft dat zij de zogenaamde 'whodunit' verheven heeft tot literatuur. Ik vorderde gestaag en vond het in het begin best wel wat saai en verwarrend en dan vooral de manier waarop zij het verhaal steeds belichtte vanuit een ander persoon. Steeds moest je er dus volledig met je aandacht bij zijn om te weten wie er nu weer aan het denken was! Diverse keren draaide ik me om teneinde niet eenzijdig bruin te worden. Ik lag met mijn hoofd in de richting van het dal en Paul en Paulien speelden in de zandbak. Ze speelden rustig voor zover ik kleuters van vijf kan beoordelen. Heel af en toe hoorde je hun stemmetjes maar de meeste tijd waren ze stil. Dan liepen ze weer naar de schommels toe om daar een tijdje op te spelen. En omdat ik mijn blik dus op de tuin gericht hield, daarom kwam het dat ik Ken totaal niet opmerkte ook niet als ik me omdraaide. Ineens hoorde ik geluid achter me en geschrokken draaide ik me om. "Hé zit je daar allang?" "Nou, anderhalf uur geloof ik," zei hij terwijl hij op zijn horloge keek. "Je had ook best hier bij me mogen komen liggen of zitten hoor!" "Nee, mijn vader heeft gezegd dat ik je niet lastig mag vallen. Je hebt ook recht op vakantie." "Nou en! Kom hier bij me zitten je stoort me heus niet." "Maar je leest een boek?" "Nou?" "Dat gaat toch niet als ik bij je kom zitten?" "Zolang je je mond houdt is dat toch geen probleem?" Vertwijfeld keek hij me aan. "Een grapje Ken!" "O!" "Kom op!" Ik maakte een armgebaar dat hij bij me moest komen en ging zelf rechtop zitten. Langzaam liep hij op me toe en ging met opgetrokken knieën, nog steeds in spijkerbroek, naast me zitten. "Heb je het koud?" vroeg ik. "Hoezo?" Ik wees hem op zijn lange broek. Hij glimlachte. "Nee, dat niet maar …" "Je vindt je benen niet mooi?" Hij knikte. "Ja, gut daar kan ik natuurlijk niet over oordelen als ik ze niet gezien heb." Nu glimlachte ik en zag dat hij bloosde. "Sorry, hoor," verontschuldigde ik me, "het was niet mijn opzet om je aan het blozen te maken." "Geeft niet," mompelde hij. "Natuurlijk wel. Als je bloost is dat een teken dat je jezelf niet prettig voelt in de regel en dat was dus echt niet mijn bedoeling. Het spijt me." Hij haalde zijn schouders op. "Ik ben nou eenmaal niet zo'n sportief figuur en dan zie je er ook niet zo goed uit. Ik ben lang, mager en heb gewoon niet zoveel spieren." "Nou en?" "Dat betekent dat je voor een nerd versleten wordt en er altijd overal bijhangt. Niemand die zich in jou interesseert. Niemand die naar je luitstert. Je bent alleen maar goed genoeg om steeds al die verhalen van al die anderen aan te horen en zodra jij dan iets zegt, haken ze er met een van hun belevenissen op in en is de aandacht weer terug bij hen!" Eventjes was het stil. "En dan … dan ga je je vanzelf minachten en een hekel aan jezelf krijgen. Je bent alleen maar goed als er op school werk gedaan moet worden. Ken is goed voor het maken van het huiswerk. Ken mag bij iedereen in het groepje omdat Ken altijd alles weet. Bij het maken van proefwerken wil iedereen ineens naast Ken zitten zodat ze bij hem af kunnen kijken." De jongen stortte al zijn puberleed bij mij uit en ik … ik vond het vreselijk rot om te horen. "Maar al dat wil toch niet zeggen dat je niet waardevol bent?" "Oh nee? Nou die indruk krijg ik toch wel heel erg vaak. Wie interesseert zich nou voor mij? Wie vindt mij nou belangrijk?" "Wat dacht je van je ouders?" "Ja die, maar dat is toch logisch?" "Oh ja?" Verbaasd keek hij me aan. "Ik … ik … dacht … het wel," stotterde hij. "Liefde en aandacht van ouders is niet vanzelfsprekend Ken. Er zijn voorbeelden zat waar ouders hun eigen kinderen verwaarlozen, hun eigen kinderen niet eens erkennen. Dus wees blij met de liefde en aandacht die je van hen krijgt en zie het niet als iets gewoons!" "Je hebt gelijk. Denk ik," glimlachte hij. "Ik hoef geen gelijk te hebben maar denk er eens over na. Je bent bijzonder genoeg Ken!" "Hmmm," bromde hij. "Nee echt! Ik meen het! Je bent belangrijk voor ze. Ik heb dat toch gezien aan de manier waarop je vader naar je kijkt! En je bent reuzegoed in tafeltennis man!" Een bredere glimlach brak op zijn kaken door. Een tijdje bleven we stil naast elkaar zitten. "Gek toch hè dat die kleintjes zich met zoiets onzinnigs als zand kunnen vermaken?" "Ja! Ze zijn al tijden bezig daar." "Waarom trek je niet een korte broek aan. Het is echt warm in de zon man," zei ik opeens terwijl ik hem vragend aankeek. "Ik heb niet eens een korte broek." "Wat??" Het ongeloof klonk duidelijk door in mijn vraagtekens. "Nee, ik draag er nooit een dus waarom zou ik er een hebben." "Oké," ik sprong in de benen en trok hem ook omhoog, "dan leen je er een van mij!" En vastberaden liep ik naar mijn huisje. "Nee, niet doen man! Het is echt geen gezicht! Ik ben hartstikke wit!" "Ja, en dat blijf je ook als je er niets aan doet." Ik was inmiddels naar binnen gelopen en hoorde hem achter me aan komen. Ik liep de trap op en waarschuwde hem dat hij om zijn hoofd moest denken. Hij was langer dan ik was. In mijn tas vond ik een korte broek die ik hem wel kon uitlenen. Ik hield hem in de hoogte. "Deze past je vast wel. Hij heeft een koord zodat je hem strakker kunt aantrekken je bent wat smaller in de heupen dan ik ben." Vertwijfeld keek hij me aan. "En nu?" "Nu moet je hem aan gaan trekken natuurlijk. Ik wil die benen van je zien!" "En blijf jij staan toekijken?" "Sorry, nee natuurlijk niet." Ik liep de slaapkamer uit en trok de deur achter me dicht. Het liefst was ik natuurlijk wel blijven staan kijken maar …Het duurde eventjes voor hij uit mijn slaapkamer tevoorschijn kwam en eerlijk gezegd viel die witheid best wel mee. "Prachtig man en nu de zon in met dat lijf. Dat shirt kan ook wel uit." "Nee hè?" verzuchtte hij. "Kom op jongen doe niet zo moeilijk." En voor hij iets kon uitrichten had ik hem zijn T-shirt uitgetrokken. "Het is koud!" "Ja, hier binnen wel maar buiten is het heerlijk." Voordat we weer naar buiten gingen, gooide ik hem wel een tube zonnebrandcrème toe. "Goed insmeren eerst anders verbrand je me!" Hij deed wat van het witte spul op zijn handen en begon zich goed in te vetten. "Die sokken moet je trouwens wel uit doen want met die blote benen en dat blote lijf van jou is dat echt geen gezicht." Stuurs keek hij me aan maar voldeed toch aan mijn eis. Toen hij klaar was, draaide hij een rondje voor me. "Meneer zo helemaal tevreden?" "Prima Ken, zo kun je ermee door! Ho wacht! Ik zal je rug nog even insmeren." Met het spul op mijn handen begon ik zijn rug in te wrijven en ineens waren er die geile gedachten. Ik sprak mezelf vermanend toe. Dit kon toch niet. Deze knul was nog maar 16 en ik bijna 24. No way, geen denken aan. Mijn hardheid nam af. Toen ik klaar was, gaf ik Ken een handdoek en zo gingen we weer naar buiten. We praatten verder gezellig met elkaar tot de twee kleine kleutertjes ons kwamen storen. "Jij bent wit zeg!" zei Paulien tegen Ken. "Zie je nou wel," kaatste hij terug naar mij. "Nee Paulien dat zie je niet goed. Hij is niet erg wit, jij bent gewoon al erg bruin." Ze gniffelde. "Wij willen graag op de wip maar het lukt niet," zei Paul met een beteuterd gezicht. "We kunnen er niet op komen," legde zijn zus uit. Ken en ik kwamen in de benen en liepen met hen mee de tuin in. We snapten al snel het probleem. Als de ene kleuter ging zitten, kon de ander van zijn lang zal zijn leven nooit meer aan de andere kant plaatsnemen. Tijd voor hulp dus! Ken ging met Paulien aan de ene kant zitten en ik met Paul aan de andere. En zo begonnen we te wippen. De kinderen hadden grote lol en wij niet minder, had ik het gevoel. Onze schaterlachen klonken door de tuin en het dal. Grote lol vanwege zoiets simpels als een wip. "Jullie hebben deze meneren toch niet gevraagd om met jullie te spelen hè!" klonk het ineens bars. Verschrikt keek ik op en zag Antoinette staan met haar ander kleutertje op de arm. "Nee, echt niet hoor mama!" verkondigde Paul. Ken stapte af en hielp het meisje op de grond. Daarna deed ik hetzelfde met Paul. Ken stond er wat verlegen bij maar ineens begon hij te praten. "Nee, hoor mevrouw ze hebben ons niets gevraagd. Wij hebben aangeboden met hen te spelen." Antoinette keek hem strak aan. "Het is dat je zo'n leuk koppie hebt anders …" Ken werd rood en ik moest vreselijk lachen. Het bleek dat Antoinette wist hoe ze mannen moest laten blozen. Gisteren deed ze het bij mij en nu bij Ken. "Kom kleuters, we gaan met de auto weg!" De twee holden voor haar uit. "Zit niet zo stom te grijnzen jij!" zei Ken terwijl hij naar me uithaalde. Ik holde weg en Ken kwam achter me aan. Na heel lang hem voorgebleven te zijn, dreef hij me uiteindelijk in een hoekje. Bewust liet ik me door hem op de grond gooien en … hij dook boven op me. We rolden door het gras en lachten beiden keihard. Toen hij me weer een keer onder had, keek hij me recht in de ogen. "Zin in een spelletje?" vroeg ik hem. "Zeker, tegen jou altijd!" "Je bent een gemenerd Ken. Je durft wel tegen mij hè?" "Ja. Ben ik eindelijk eens niet de nerd!" "Oh dank je. Nu vraag ik me af of ik nog wel tegen jou wil spelen?" "Sorry Rogier. Ik meende het niet zo." "Nee, dat weet ik ook wel joh. Kom op!" Ik duwde hem van me af en stond op. Samen liepen we naar de tafel toe. Vanwege de steentjes rond de speelplaats trokken we beiden eerst onze gympen aan. Blote voeten en steentjes; dat is niets waard. Natuurlijk verloor ik alledrie de partijtjes die we speelden maar toch wist ik bij een van de drie meer dan 10 punten te halen en dat was, vond ik, een geweldige prestatie. "Volgens mij duurt het niet lang meer of je bent een geduchte tegenstander," zei Ken na afloop van het laatste spelletje. Beleefd boog ik naar hem. "Dank je wel! Ja, heb zelf ook het idee dat ik het al aardig leer. Maar … van jou winnen dat zal nog wel eventjes duren." We liepen terug naar mijn terras en ik vroeg hem of hij wat wilde drinken. Zijn antwoord liet lang op zich wachten. "Waarom zeg je niets?" "Ik mocht je niet lastigvallen van mijn ouders en nu ben ik al een hele tijd hier bij je en …" "Je lust vast wel cola," zei ik terwijl ik mijn huisje binnenging. "Maar," begon hij toen ik terug was. "Niets te maren Ken. Als ik je zat ben, stuur ik je wel weg. Afgesproken?" Hij was nog niet echt overtuigd dat hij niet lastig en vervelend was maar knikte toch, zij het heel lichtjes. Heel lang bleven we die middag met elkaar praatten. En voor iemand die eindelijk de kans had om van zich af te praten was hij beleefd genoeg om ook af en toe naar mij te luisteren. Het was tegen vijf uur toen meneer Walters het trapje naast mijn huisje afkwam. "Ahh, hier ben je dus!" zei hij toen hij Ken zag zitten. "Je moeder en ik vroegen ons al af waar je was. Is het niet veel te koud zo bloot? "Nee hoor," antwoordde Ken. Beleefd vroeg ik Jan of hij ook wat wilde drinken. "Nee, dank je wel. We moeten zo eten." "Ken? Jij nog?" "Nou dat lijkt me niet goed jongen," antwoordde zijn vader voor hem, "we gaan zo eten." "Nee, dank je," antwoordde Ken. Ik wist genoeg. Niet alleen voelde Ken zich een nerd vanwege hetgeen er waarschijnlijk op school rond hem gebeurde maar hij had ook nog eens ouders die waarschijnlijk vreselijk bezorgd waren en heel veel dingen uit goedheid voor hem beslisten. De glimlach die een groot gedeelte van de middag rond zijn lippen had gelegen, was ineens verdwenen. En nadat meneer Walters een tijdje had gepraat, stond hij op om naar huis te gaan. "Ik wist niet eens dat je een korte broek had?" zei hij. "Ik heb hem er een geleend," antwoordde ik prompt. "Nou dat is heel aardig van je maar Ken denk er wel om dat je hem weer teruggeeft hoor!" Hij draaide zich om en verdween. Eventjes bleven we nog zitten kijken. Ken ontzettend beteuterd en ik wist ook niet echt wat ik moest doen. "Dan moet ik maar eens gaan," zei hij. Ik stond op en liep voor hem het huisje binnen. Ken sjokte achter me aan. En bewust schrijf ik 'sjokte' want hoe moet je het anders noemen als je weet dat zo'n lange jongen met slepende tred en neerhangend hoofd achter je aan loopt? Dit keer kleedde hij zich in mijn bijzijn om. Hij zag er goed uit voor een zestienjarige. "Dank je voor het lenen," zei hij terwijl hij mij de korte broek aanreikte. "Neem hem mee Ken en draag hem zoveel mogelijk." Zijn gezicht stond donker en bedroefd. "Alsjeblieft," smeekte ik. "Niet voor mij maar voor jezelf joh!" Met de korte broek in zijn hand liep hij voor me aan de trap af en ging hij naar huis. Shit, wat een anticlimax zoiets. Had ik hem zover gekregen dat hij een korte broek aandeed, dat hij zich wat vrijer gedroeg, hadden we zoveel plezier gehad met die kleuters en met elkaar en dan ineens … ineens was alles over door een enkele zin uitgesproken door zijn vader. Woest sloeg ik met mijn vuist tegen de muur die natuurlijk geen enkele schuld had. Voor mij stond er die avond macaroni op het menu. Makkelijk klaar te maken en daar hou ik wel van op vakantie. Niet dat ik gezonde kost helemaal mijd in de vakantie maar toch wil ik het me dan niet elke dag moeilijk maken met een aantal pannen op het fornuis. Hetgeen ik gefabriceerd had, smaakte me prima en nadien deed in fluitend op muziek van Billy Joël de afwas. Daarna trok ik een korte broek en T-shirt aan en wandelde ik via de holle weg het dal in. Niet om naar die ijsverkoper te gaan want daar was ik voor mezelf nog niet helemaal uit. Ik had ook nog niet echt aan hem gedacht maar nu kwamen die gedachten wel. Bewust duwde ik ze echter ook weer weg. Nog even niet. Ik wilde genieten van het weer en van de omgeving. Drie kwartier later was ik weer terug. Bij de Volmolen had ik het pad door de weilanden genomen zodat ik bewust niet langs zijn kraam had hoeven te gaan. Aan hem wilde ik nog niet denken! Thuis hoorde ik het getiktak van het pingpongspel tussen Ken en zijn vader, tenminste daar ging ik vanuit. Ik zette koffie voor mezelf en toen Jan Walters uitgespeeld was en met het batje in zijn hand langs mijn terras liep vroeg ik hem of ik het batje over mocht nemen van hem. "Jawel maar je moet het niet als een verplichting zien hoor om je bezig te houden met Ken." "Dat doe ik absoluut niet Jan. Ik vind het een leuk spel en het in mijn eentje spelen, daar is geen donder aan!" glimlachte ik naar hem. "Nee, ik meen het serieus!" "Ik ook. Ik voel het niet als een verplichting als ik met Ken een paar spelletjes tafeltennis speel." "Maar vanmiddag heeft hij jou ook al lastig gevallen en is hij heel lang bij je geweest heb ik begrepen." "Hij heeft mij niet lastiggevallen. Ik heb hem zelf gezegd dat hij bij me moest komen zitten. Dus …" "Ja maar!" "Jan laten we het volgende afspreken. Laat mezelf bepalen wanneer ik met Ken wil praten en een spelletje wil spelen. Ik geloof dat ik daar oud en wijs genoeg voor ben." Ik keek hem recht in zijn ogen. "Je hebt waarschijnlijk gelijk," zei hij terwijl hij zijn ogen neersloeg. "Daar gaat het niet om Jan. Ik wil plezier hebben in mijn vakantie. En tafeltennis draagt daaraan bij denk ik," zei ik glimlachend. Hij reikte mij het batje aan en ik nam het van hem over. Ken stond wat mistroostig bij de tafel met zijn rug naar me toe en ik hoopte dat hij van de conversatie tussen zijn vader en mij niets meegekregen had. "Hé knakker! Klaar om ingemaakt te worden?" Verrassing stond op zijn gezicht te lezen. "Hé? Jij?" "Ja, ik! Verrast?" Hij knikte. "Nou kom op. Laten we elkaar afmaken." Gretig nam hij de eerste opslag. Elkaar afmaken daar kwam het niet van. Ik werd afgemaakt en opnieuw drie keer op een rij. Maar … en daar ging het mij om, we hadden grote lol. De lachsalvo's klonken over en weer en na de drie partijtjes had ik alleen maar last van mijn buikspieren en dat niet van het tafeltennis. "Dan moet ik nu maar eens gaan," zei Ken toen we uitgespeeld waren. Ik begreep wat hij bedoelde en wilde het niet ongemakkelijker voor hem maken door aan te dringen dat hij wat zou blijven drinken of zo. "Goed," reageerde ik. "Ik zie je morgen of zo wel eens weer." "En bedankt voor …" "Ken, hou op! Laten we het erop houden dat we beiden plezier gehad hebben! Oké?" Hij knikte en was weg. Van de wandeling en het tafeltennis stonk ik nu als een otter naar het zweet en als ik nog wat wilde vanavond dan … zou ik zeker moeten gaan douchen. Netjes gedoucht en aangekleed kwam ik weer beneden en wist nog steeds niet of ik het zou doen. Voors en tegens spookten door mijn hoofd maar een redelijk afgewogen besluit kwam er niet. Tenslotte trok ik tegen tien uur toch mijn schoenen aan en liep ik het dal in. Het was donker inmiddels maar de straatlantaarns verschaften me voldoende licht. Bij de verkoopplaats aangekomen was het leeg en stil. De tentdoeken wapperden in de wind en maakten een vreemd, spookachtig geluid. Van mijn verkoper was geen spoor te bekennen. Natuurlijk, eigen schuld. Ik was ook veel te laat! Toch liep ik het terrein op. Ik liep naar de kraampjes toe en ineens viel mijn oog op een pad dat daar achter tussen de struiken doorvoerde. Nieuwsgierig geworden, liep ik naar achteren toe. Het was een geïmproviseerd, platgetreden pad en ik moest grote moeite doen om te voorkomen dat de overhangende takken me in het gezicht raakten. Toen ik de grootste hindernissen genomen had, stond ik plotsklaps voor de contouren van een bouwval: de ruïne van wat eens een voorname boeren hofstede moest zijn geweest. De houten toegangsdeuren waren verdwenen en het enige dat daaraan nog herinnerde was de boogvormige poortopening. Een aantal meters achter die opening zag ik een vuurtje branden. Voorzichtig om zo weinig mogelijk geluid te maken, kwam ik dichterbij en in de poortopening liet ik me op mijn hurken zakken. Verscholen in de schaduw keek ik opnieuw. Twee bijna identieke jongens zaten naakt op hun knieën tegenover elkaar. Ik herkende de ijscoverkoper aan zijn glimlach. De ander moest gezien de grote gelijkenis zijn neef zijn. Het vuur trok grillige patronen over hun blote lichamen en bij het licht ervan zag ik dat ze hun handen over elkaars lichaam lieten glijden. Hun hoofden kwamen dichter bij elkaar en er werd een lange tongzoen uitgewisseld. Beiden waren ze mooi. Donker haar op hun hoofden en ook op hun borst hadden ze allebei donker haar. Ik voelde dat ik hard begon te worden en legde mijn hand op mijn korte broek om het een en ander een beetje te verschuiven. De zoen werd verbroken en de neef (zo zal ik hem maar blijven noemen want ik kende zijn naam niet noch die van de verkoper) stond op. Een aardig stijve pik kwam nu op mondhoogte van de ijscoverkoper. Hij nam het ding in zijn hand en likte er met zijn tong aan. Het maakte me duidelijk dat ook hij niet vies van likken aan iets anders dan een ijsje was. Zijn natte lap gleed eerst langdurig en uiterst langzaam rond de eikel. Zijn neef had zijn hoofd achterover en ik zag hoe zijn mond wijdopen stond. Af en toe hoorde ik hem diep brommen en kreunen. De verkoper liet zijn tong langs de schacht heen en weer gaan en maakte af en toe een uitstapje naar de ballen van zijn neef. Toen nam hij de dikke kloten een voor een in zijn mond en knabbelde er waarschijnlijk zachtjes op. Na een tijdje zo zijn partner verwend te hebben, nam hij hem helemaal in zijn mond. De neef was waarschijnlijk ongeduldig want ik zag hoe hij het hoofd van mijn verkoper aan de zijkanten beet pakte en wild zijn mond begon te neuken. Het gekreun klonk heftig door de doodstille avond. Hij kwam klaar en ik zag spoortjes zaad uit de mondhoeken van mijn verkoper stromen. Nadat hij zijn mond had afgelikt, stond ook hij op. Een nieuwe tongzoen volgde. De neef draaide zich om en de verkoper zakte op zijn knieën achter hem neer. Hij liet zijn handen over de ronde billen glijden en likte met zijn tong de spleet. Toen besloot ik uit mijn schuilplaats tevoorschijn te komen. Ze gingen verder met hun spel en niet eerder dan dat ik in het midden van de poortopening stond en mijn keel schraapte, merkten ze me op. "Hé, ben je toch nog gekomen?" zei de verkoper. Ik knikte. "Kom erbij joh dan maken we met z'n drieën plezier." Ik liep de open plek naar het vuur op maar bleef op geruime afstand van hen staan. "Je hoeft niet zo verlegen te doen," zei de neef en ook had hij die zachte 'g' in zijn stem liggen. Ik bleef echter op afstand. Toen ze beiden mijn richting op kwamen lopen, hief ik een hand op. "Ho, ik geloof niet dat ik dit wil." Meteen draaide ik me om en liep weg. De takken zwiepten me tegen het hoofd maar het maakte me allemaal niet uit. Ik wilde alleen maar weg! Half rennend ging ik over de parkeerplaats en toen ik bij de weg was, voelde ik ineens een hand op mijn schouder. Geschrokken draaide ik me om. "Sorry, ik wilde je niet aan het schrikken maken." Het was mijn verkoper. Hij droeg een sportbroekje en schoenen meer niet en hijgde. Klaarblijkelijk had hij nog harder gelopen dan ik want anders had hij me hier nooit kunnen inhalen. "Ik dacht dat je niet meer zou komen," begon hij. "En daarom … daarom ben ik wat gaan doen met Kees." "Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik was er gewoon niet dus!" "Maar je bent toch gekomen!" "Ja." "Klinkt niet echt overtuigd!" "Is het ook niet." "Maar waarom ben je dan toch hier?" "Ik weet het allemaal niet meer. Ik … ik heb heel lang zitten denken vanavond en kwam er gewoon niet uit. Maar toen ik jullie zo bezig zag, wist ik gewoon dat het niet goed was dat ik hier was. Ik ga naar huis." "Wacht, wil je echt helemaal niets? Ook niet met mij alleen dan?" Hij legde zijn armen om mijn nek en drukte zijn lijf dicht tegen het mijne. "Ik geloof het wel," zei hij. "Ik voel het gewoon." En hij had gelijk. Mijn lichaam verraadde mijn ziel. Mijn pik was keihard en klopte in mijn broek. Maar verder riep alles keihard 'NEE' in me. En daarom duwde ik hem zachtjes maar wel duidelijk van me af. "Het spijt maar ik wil echt niets. Dat ding is keihard, ik weet het maar alles in me roept dat ik het niet moet doen." "Als Kees het probleem is dan stuur ik hem zo weg hoor." "Nee, ik wil gewoon helemaal niets." Gedurende een aantal minuten stonden we zwijgend tegenover elkaar. "Ligt het aan mij? Ben ik niet knap genoeg?" "Dat is het niet … vertel me in elk geval je naam als je wilt." "Ik heet Bram en jij? "Rogier. Maar dat is het niet Bram. Je bent gewoon hartstikke knap dat merkte ik vanmorgen vroeg reeds op en daarnaast ook nog eens heerlijk spontaan en impulsief en van wat ik zo net gezien heb absoluut niet vies van seks dus … dat is het allemaal niet." "Maar wat dan wel?" "Het ligt aan mij en het zou tijden duren voor ik je het duidelijk zou kunnen maken, zo het me al zou lukken het onder woorden te brengen." "Ik heb tijd." "Nee, laten we het niet doen Bram. Het voelt bij mij gewoon niet goed. Ik ga!" Resoluut draaide ik me om en liep bij hem weg. Ik hoorde zijn voetstappen achter me aankomen. "Kan ik je echt niet overhalen? Op geen enkele manier?" Ik hield stil en draaide me naar hem om. "Bram je bent een lieve jongen maar … nee. Het ligt aan mij dus voel je er niet schuldig door of zo. Ga terug naar Kees en geniet van elkaar." Met die woorden draaide ik me opnieuw van hem af en liep de weg op naar boven. Ik weet niet of Bram is blijven staan omdat ik niet omgekeken heb. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 3

  Maandag 22 juli: Eigenlijk sliep ik de hele nacht van zondag op maandag niet dus kan ik ook niet aangeven wanneer ik die maandagochtend nou wakker werd. Wel dat ik het gedraai en gewoel om zeven uur spuugzat was en uit bed ging. Ik douchte me en voelde me daarna weer een beetje mens. Een nacht wakend doorbreken is iets vreselijks. In het ziekenhuis hoor ik wel eens verhalen van patiënten met chronische pijn die regelmatig hele nachten niet slapen en ik weet nu dat zoiets vreselijk is. Normaliter heb ik een goede nachtrust. Soms val ik wat moeilijk in slaap maar dat alleen maar als ik mijn denken niet kan stoppen. En dat was dus gisteravond het geval geweest en dan wel zodanig dat ik dus de hele nacht geen oog had dicht gedaan. Thuisgekomen bleef het maar malen in mijn hoofd. Wat ik ook probeerde te doen om afleiding te krijgen, het lukte niet. Er was niets bijzonders op de televisie. De door mij meegebrachte muziek kon me niet bekoren en ook het boek waarin ik die middag begonnen was kon me niet meer boeien. Er ging gewoon teveel om in mijn hoofd. Waarom had ik toch het aanbod van Bram afgeslagen. Ik wilde verdomde graag weer eens iets hebben met een vent en toch … toch had ik het niet gedaan. Waarom riepen die stemmen in mij zo hard van 'NEE' dat ik hen niet had kunnen negeren? Natuurlijk had ik ze wel kunnen negeren. Iedereen heeft dat toch wel eens dat alles zegt van 'niet doen' en dat je het dan toch doet? En waarom ik dan gisteravond met zoiets verlokkelijks niet? Ik had de kans gehad om met twee leuke, goeduitziende knapen seks te hebben en … Dat soort gedachten plaagde me de hele nacht maar uitkomst kwam er niet. Nooit zo'n heldere gedachte, als je enkel wel eens hebt, die licht biedt. In de keuken maakte ik mijn ontbijt en at het aan de bar daar op. Drie boterhammen, een glas melk en een kom yoghurt met appel moesten voldoende zijn om de dag goed te beginnen. Terwijl ik na het brood aan mijn yoghurt begon, voelde ik ineens alles trillen! Alles bewoog om me heen! De lamp boven me zwiepte fanatiek heen en weer en er was ook een vreemd soort geruis. Een aardbeving, dacht ik meteen. Snel stond ik op van de kruk en liep naar mijn buitendeur toe. Ik draaide de sleutel om en stapte op sokken en slechts gekleed in een wijde short naar buiten. Ineens was het ook weer over. De deur van 6B ging ook open en Kens vader kwam in ochtendjas naar buiten. "Verhip! Dat was eng," zei hij toen hij mij op mijn stoepje zag staan. "Inderdaad. Een aardbeving?" "Ja, lijkt me wel," zei hij. "Ja hoor. Dat was er weer eentje," zei de beheerder die ook uit zijn huis kwam. "Komt hier vaker voor maar dit was wel een behoorlijke." "Nou," zei Jan Walters, "ik ga meteen even op het nieuws kijken." Ook ik ging weer naar binnen en zette de t.v. aan. Pas aan het einde van het journaal van acht uur werd er iets over gemeld. Een meting was nog niet binnen. Ondanks de eerste schrik besloot ik toch gewoon te doen wat ik van plan was. Ik trok mijn fietskleren aan en liep met mijn fiets met dunne bandjes aan de hand naar de weg toe. "Gaat u fietsen," vroeg de beheerder die aan een tafeltje buiten een kop koffie zat te drinken. "Ja, lijkt me wel goed weer voor vandaag." "Inderdaad het wordt niet al te warm dus kun je best wel fietsen. Heeft u goed geoefend?" "Zeg maar gewoon 'je' dat vind ik prettiger." "Ik zal er om denken," lachte hij. "Mijn vader en ik fietsten vroeger heel veel. Alleen het laatste jaar is er niet zoveel van gekomen maar als iets er goed in zit, blijft er altijd iets hangen." Hij glimlachte. "Hoop ik," voegde ik er snel aan toe. Hij wenste me een prettige dag en ik stapte op. Het kleine stukje naar de grote weg leerde ik al meteen dat het flink schakelen zou worden hier in dat gloeiende landschap. Thuis had ik bij wijze van voorpret al de nodige fietsroutes over de weg uitgezet en vandaag had ik gekozen voor de route richting Vaals en dan België in. Over Slenaken zou ik dan weer terugkomen in Epen. Het begin van de rit ging door de Vijlnerbossen en toen ik eenmaal het bos uitkwam, had ik een prachtig vergezicht over het dal waar Vaals in ligt. Natuurlijk fietste ik via het Drielandenpunt bij Vaals. Zoiets mag je natuurlijk niet missen maar zoiets is wel een flinke aanslag op je conditie en je spieren. Het viel me echter reuze mee. Natuurlijk moest ik wel flink hijgen toen ik boven was maar ik veroorloofde me niet om daar meteen al een pauze in te lassen. Kom! Ik was wel meer gewend! Manmoedig waagde ik me aan de afdaling het Vlaamse land in. Gemmenich was het eerste plaatsje dat ik tegenkwam en meteen viel mij op hoe anders hier gebouwd werd dan bij ons in Nederland. Een huis niet gebouwd uit een steensoort, nee hier gebruiken ze er rustig drie verschillende. Echt lapwerk soms. De wegen, alhoewel die bij ons de laatste jaren ook steeds meer op lapjesdekens lijken, zijn daar helemaal erg. En dan die bovengrondse elektriciteits- en telefoondraden. Werkelijk geen gezicht! Vind ik tenminste. Het landschap buiten het plaatsje was ook ineens zo heel anders dan het Zuid-Limburgse Heuvelland. Dat straalt iets uit. Iets van … hoe moet je het noemen … voorspoed? Ja misschien wel. En dit was soms armoe troef leek het wel. Wel was ik enorm onder de indruk van een spoorwegviaduct dat uit keurig natuursteen gebouwd was over een dal. Een enorm bouwwerk waar ik echt voor van de fiets ging. Ik ben niet een fietser die het alleen maar gaat om een afstand zo snel mogelijk af te leggen. Ook wil ik van de omgeving genieten zoals je wellicht al begrepen hebt. Via La Chapelle, Montzen, Birken en Lontzen kwam ik uit bij Welkenraedt. Vandaar was het nog maar een klein eindje naar de plaats waar ik mijn middagpauze zou nemen: Eupen. Het laatste stukje naar het centrum vond ik een crime: vreselijk gewoon! Een en al industrieterrein links en rechts van de weg. Ontzettend veel verkeer en stank van auto's en fabrieken. Wat me wel opviel was dat de McDonalds in België geen 'drive in' hebben maar een 'drive throu'. Kan het Belgischer??? En misschien hebben ze ook wel gelijk. Je rijdt er tenslotte niet naar binnen maar door! Het centrum van Eupen was mooi. Duidelijk te zien dat het een oude vestingstad moet zijn geweest uit waarschijnlijk de Romeinse tijd. Grote hoogteverschillen ook en op de kleine klinkertjes was het verdraaid lastig fietsen. De stad was mij echter te druk en daarom besloot ik na een kleine stop om mijn kaart te bestuderen door te rijden naar het stuwmeer een eindje verderop, dat zo mooi 'Barrage de la Vesdre' heette. Een paar kilometer extra dus nog en heuvelopwaarts maar toen ik daar aan de rand van het meer me in het gras zette, wist ik dat het de moeite waard was. Heerlijk rustig, ver weg van de drukte van de grote stad die Eupen toch was. Nadat ik mijn lunch had opgegeten, strekte ik me uit voor een dutje. De stilte maakte dat ik al snel in slaap viel. Pas tweeëneenhalf uur later werd ik wakker. Oei, dat was nou ook weer niet echt de bedoeling geweest maar … gedane zaken nemen nou eenmaal geen keer. En ik had het waarschijnlijk nodig gehad want anders kon ik overdag nooit zo goed slapen. Wel had ik een paar muggenbulten opgelopen zag ik toen ik merkte dat mijn benen op bepaalde plaatsen behoorlijk jeukten. Thuis maar even wat op doen. Eerst echter de weg terug. Voor ik van start ging, keek ik uitvoerig op mijn kaart en las ik de route die ik op mijn lijstje had staan. Eerst ging het helemaal terug naar Welkenraedt en vandaar via een andere richting terug naar Epen. Hier kwam ik onder andere langs Henri-Chapelle waar een grote begraafplaats van oorlogsslachtoffers uit de tweede wereldoorlog is gelegen. Toen verder via de 'beruchte' Voerstreek naar Nederland. Regelmatig gaven leuzen geschilderd op boerderijen aan waar het hier om ging: de eeuwige taalstrijd tussen Franstaligen en Vlaamstaligen. En toen ik vlak voor Slenaken de grens overkwam, voelde ik me weer thuis. Slenaken, een prachtig dorp. Echt zo'n pittoresk plaatsje uit het Heuvellandschap. Bij een cafetaria aan het eind van het dorp stopte ik voor wat drinken. Het laatste eindje wachtte me nog en uit de autorit van zaterdag wist ik dat het geen kattenpis was dat allerlaatste stukje van hooguit 8 kilometer. Na een flesje appelsap voelde ik me weer gesterkt en reed ik verder. En inderdaad in een auto gaat zo'n heuvel op best wel lekker maar op de fiets … valt het niet mee. In de allerkleinste versnelling ging het heel moeizaam vooruit. Maar het voordeel is dat als je eenmaal boven bent je weet dat het weer naar beneden zal gaan. En dan hoef je bijna niets te doen. En zo reed ik met een duizelingwekkende vaart Epen binnen. Recht op de supermarkt af. Hard nodig om bij te remmen want anders lig je zo tussen de groenten. De haakse bocht om naar rechts en het dorp door. Dan weer met de bekende slingers het dal door tot over de Geul en daar, daar was mijn ijscoverkoper. Zou ik? Nee, ik trapte flink door. De heuvel achter Epen op naar Camerig toe. Voorbij de camping en dan nog een klein eindje. Dan naar rechts en daar was ik weer thuis. Halfvijf in de middag en ruim 80 kilometer erop. Geen topprestatie maar ik had al gezegd dat ik daarvoor niet fietste. Met de fiets aan de hand liep ik het terrein op en het hek door. Ik zag Ken en zijn vader bij de tafeltennistafel staan. De knaap droeg de van mij geleende korte broek niet. Vrolijk werd ik begroet. "Ging het goed," vroeg Jan. "Ja, prima. Uitstekend weer om te fietsen en prachtige dingen gezien onderweg." "Niet saai zo helemaal alleen?" vroeg Ken. "Nee, niet echt!" Ik glimlachte naar hem. "Zou jij ook eens moeten gaan doen jongen. Wat fietsen. Goed voor je spieren!" "Weet niet," antwoordde de jongen en ging weer op zijn plek staan. Ik stalde mijn fiets en keek hem meteen na. Het grootste vuil haalde ik van de ketting en daarna liep ik naar binnen om een pak appelsap leeg te drinken. Als ik zo door zou gaan, moest ik morgen wel boodschappen gaan halen. Nadat ik wat uitgehijgd was, stapte ik onder de douche. Een ijskoude douche om dat warme lijf van mij wat te laten afkoelen. Het was heerlijk en lang liet ik de stralen over me heen komen. Uiteindelijk draaide ik de kraan dicht om mijn haren en lijf te wassen en daarna spoelde ik me met wat warmer water weer schoon. Op mijn slaapkamer droogde ik me af. De badkamer was namelijk erg klein. Ik trok een korte broek en T-shirt aan en ging naar beneden. Op mijn terras wilde ik verder gaan met mijn boek. "Zin in een spelletje?" vroeg Ken. "Awwwwww, ik zit net," kreunde ik. "Oké. Een andere keer dan." "Ik heb toch geen 'nee' gezegd wel?" "Nee, dat niet maar … ik dacht …" "Moet je niet te vaak doen, Ken. Word je alleen maar moe en moedeloos van. Neem het van een kenner aan." Ik stond op en liep met hem naar de tafel. Natuurlijk lukte het me nu helemaal niet. Ik was gewoon te moe. Fietsen doe ik graag maar zo'n eind ging me toch wel in de benen zitten. Drie keer op rij verloor ik. "Heb je je pa ook zo vaak verslagen vandaag?" "Nee. Maar drie van de zes keer." "Hé, hoe had je dat nou? Niet in vorm?" "Denken!" zei hij met een uitdagende glimlach in mijn richting. "Ai! Ik zei het je al." "Maar ja, toen had ik je waarschuwing nog niet gehoord, natuurlijk!" verdedigde hij zich. Op dat moment werd er heel luid 'KEN' geroepen. "Ik moet gaan eten. Ben je vanavond ook nog beschikbaar voor een spelletje of kun je je dan helemaal niet meer bewegen." "Maak dat je wegkomt, aap van een jongen!" En plagerig haalde ik naar hem uit. Hij rende weg. Ik moest lachen om hem. Hij was leuk. En als hij zo doorging, zou hij binnenkort een stuk vrijer met me omgaan en dat stond me wel aan. Een uitgebreide maaltijd maakte ik die avond voor mezelf klaar en met recht kan ik je zeggen dat het me uitstekend smaakte. De afwas daarna vond ik minder en ik was dan ook heel blij toen er op de deur geklopt werd. Het was Ken die door alleen maar het batje omhoog te houden aangaf wat hij wilde. Blij toe dat ik de afwas kon laten voor wat hij was, liep ik met hem mee. Het grapje van de knaap was werkelijkheid geworden want het bewegen ging nog minder soepel dan die middag. Ik begon stram te worden. En die rotterd maar lachen als ik me weer eens flink moest rekken hetgeen steevast leidde tot een geweldig gekreun. Ik vertel je de setstanden maar niet want het was desastreus. "Wat ga je verder doen vanavond," vroeg ik hem. "Er komt zo een film voor. Denk dat ik die ga zien." "Welke zender?" "RTL4 geloof ik. Hij heet 'Suzie Q'." "Oké ga ik zo ook kijken na het Journaal dan hebben we morgen in elk geval iets om over te praten als we elkaar zien." Hij lachte. "En hoe vond je die aardbeving." "Huh, niets van gemerkt hoor." "Wat???" riep ik niet-gelovend uit. "Helemaal niets van gemerkt???" "Nee, ik lag nog op een oor. Had ik er wakker van moeten worden dan?" "Je bent me er eentje Ken. Kun je dergelijk natuurgeweld van dichtbij meemaken en dan slaap je erdoorheen. Ongelofelijk gewoon! Dat je daar niet wakker van geworden bent!" "Ik slaap waarschijnlijk erg goed. Maar ik ga anders klinkt straks die yell weer." Verbaasd keek ik hem aan. Hij zette zijn handen aan zijn mond en riep: "KEN". Natuurlijk heel zachtjes maar ik begreep zijn bedoeling. Met een snel 'c ya' was hij verdwenen. De film was onderhoudend en daarmee was dan ook alles wel gezegd. Slap verhaal en ook qua acteerprestaties niet bijster goed. Tien uur was hij afgelopen en omdat de temperatuur nog heel behoorlijk was, ging ik nadat ik binnen nog een stukje gelezen had op mijn terras zitten. De vermoeide en stramme benen uitgestrekt op een stoel. Opa zat! De vleermuizen vlogen in het donker heen en weer tussen de bomen en lang keek ik naar hun wilde vluchten. Het leken net kamikazepiloten die zich doldriest op een boom stortten maar toch net op tijd dan, en dat in tegenstelling tot die Japanners, voor het obstakel uitweken. Prachtig om van zo dichtbij gade te slaan. Ineens werd mijn aandacht getrokken door een klein lichtje links in de tuin. Eventjes dacht ik aan een vuurvliegje maar al snel concludeerde ik dat het om het lichtende puntje van een sigaret ging. Een stiekeme roker? Ik stond op en schuifelde voorzichtig naar het lichtje toe. "Nee, niet uitmaken joh! Ik ben het maar," zei ik toen ik zijn schrikreactie merkte. "Ik had je niet horen aankomen." "Nee, zielig voortschuifelen zoals ik doe, heeft ook nog zijn voordelen dus." Ik zag zijn blinkende tanden in het schaarse licht van de maan. "Wil je dat ik hem uitdoe?" "Jouw keuze Ken. Maar ik zeg je wel dat roken hartstikke ongezond is maar dat hebben waarschijnlijk al heel veel mensen tegen je gezegd." Hij nam nog een trekje. "Waarom rook je eigenlijk?" Na nog een paar trekjes antwoordde hij pas. "Omdat ik het niet mag. Reden genoeg?" "Voor mij wel." "Vind je me saai?" "Natuurlijk niet." "Dus wel!" "Hé! Ik zeg 'natuurlijk niet'. Moet ik nog duidelijker zijn. Je bent niet saai Ken. Ook al vind de hele wereld je saai, ik niet. Je bent een leuke aardige vent! Duidelijk!" Hij bromde wat. "Waarom vind bijna iedereen me wel saai dan en jij toevallig niet?" Ja, daar sta je dan met je mond vol tanden. Goede raad was duur en ik nam bewust lang tijd om te overdenken wat ik zou moeten zeggen. Uiteindelijk wist ik het. "Waarom anderen zo over jou denken weet ik natuurlijk niet. Ik weet alleen wat mijn oordeel over jou is." "En dat is?" "Ik zie je als een heel leuke jongen die door omstandigheden het nog niet helemaal aandurft om zichzelf te zijn." Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij me aan en maakte zijn sigaret uit. "Er zit iets van een rem op je, Ken! Zodra je die eraf haalt, en heel af en toe zie ik dat gelukkig, ben je een prachtknul!" Hij glimlachte. "En wat zijn die omstandigheden?" "Wil je dat ik ze voor je benoem?" "Nee, laat maar. Ik weet het wel en dat is genoeg." Zwijgend zaten we daar in die donkere tuin naast elkaar. "Waarom draag je je korte broek niet?" "Mijn ouders wilden het niet hebben. Vonden het te koud vandaag voor een korte broek en bovendien willen ze dat ik hem aan je teruggeef. Ze houden niet van geleende spullen." "Shit," antwoordde ik kort. "Ja, dikke shit!" We lachten beiden en hoorden toen voetstappen op het pleintje. "Kom je binnen, Ken?" hoorde ik zijn moeder zeggen. "Ik kom er zo aan mam." "Wacht niet te lang jongen want het begint erg koud te worden." "Nee mam!" De voetstappen gingen weer terug en langzaam stond Ken op. "Ik moet gaan. Je hebt het gehoord." "Ik heb het gehoord maar moet je echt gaan?" Hij keek op me neer en glimlachte. "Lijkt me wel het beste. Tot ziens maar weer." Ik keek hem na terwijl hij het trapje op liep en hoorde zijn sloffende voetstappen. Vreselijk zoiets te moeten horen. Geheel in gedachten verzonken bleef ik zitten en schrok me halfdood toen ik ineens een hand op mijn schouder voelde. "Hier!" zei de jongen. "Je korte broek. Ik moest hem terugbrengen van mijn ouders." "Oké." Zonder verder iets te zeggen nam ik hem aan en Ken draaide zich om en liet me weer alleen achter. Lang bleef ik niet meer zitten. Ik ging naar binnen en naar bed. Had nergens zin meer in. Het was een leuke dag geweest maar die leuke dag was rot geëindigd. Dinsdag 23 juli: Dinsdagochtend was ik voor mijn doen laat op en toen ik tegen negenen in mijn keukentje stond om mijn ontbijt te maken hoorde ik de familie Walters vertrekken. Alledrie met een rugzak op liepen ze het terrein af. Ken liep achter zijn ouders: het hoofd gebogen. Ik voelde een steek in mijn borst. Had ik medelijden of misschien beter gezegd medeleven met hem? Ja! Ik vond het doodzonde dat zo'n leuke, jonge vent zo onder de plak bij zijn ouders zat. Dat hij met ze op vakantie ging was helemaal niet erg. Hij was tenslotte nog maar 16 maar ze konden hem toch verdorie wel dingen zelf laten beslissen. Met woeste kauwgebaren werkte ik mijn ontbijt naar binnen. Daarna deed ik wat rek- en strekoefeningen om mijn stramme been en armspieren weer wat in conditie te krijgen na die fietstocht van gisteren. Eenmaal wat opgewarmd, stapte ik in de auto om in Vaals inkopen te doen. Natuurlijk had ik voordien een lijstje gemaakt met dingen die ik in elk geval nodig had. De rit leidde langs dezelfde weg die ik gisteren genomen had. Alleen ging ik nu vlakbij Vaals niet naar rechts maar naar links in de richting van het centrum. Vlak voor de Edah vond ik een parkeerplaats. Gelukkig straks geen gesleep met de boodschappen dus. In korte broek en T-shirt was het best koud in de supermarkt en zo snel mogelijk sloeg ik dan ook de dingen in die ik nodig had. Toen ik mijn auto vollaadde zag ik dat het weer aan het veranderen was. Dikke, donkere wolken gleden langs de eerder die morgen nog blauwe lucht en dat beloofde niet veel goeds. Ik liep de hoofdstraat nog even in en kocht bij een kiosk een krant. Zo bleef ik toch wat op de hoogte van het nieuws. Bij een restaurant dronk ik een kopje koffie en toen ging ik weer op huis aan. Net thuis en de auto leeg, begon het te regenen. Met een versgezet kopje koffie nestelde ik me op de bank en kroop ik in mijn boek. De rest van de dag, slechts onderbroken door een lunch en een snel gemaakte warme maaltijd, las ik. Het boek werd met de bladzijde boeiender en tegen zeven uur sloeg ik de laatste pagina op. Een paar minuten later had ik hem uit. Geweldig goed geschreven en de rest van de stapel die ik meegenomen had, zou ook zeker gelezen worden. Ik rekte me uit en zag ineens Ken voor het raam staan. Hij tikte tegen het glas en net als gisteren hief hij een batje in de lucht. Ik knikte. Even later was ik bij hem buiten. Voordat we echter konden gaan spelen, moesten we de tafel droogmaken. Snel haalde ik een droogdoek op en daarmee veegde ik de grootste plassen van de houten tafel. Toen dat eenmaal gedaan was, konden we beginnen en warempel … je zult het haast niet geloven … ik versloeg Ken! Zij het met het kleinst mogelijke verschil maar het lukte me om met 23-21 van hem te winnen. Wild danste ik om de tafel heen en ging zowat uit mijn dak. Ken bulderde van het lachen maar ineens … ineens verstarde hij. Vanuit mijn ooghoeken zag ik waarom … zijn vader stond vlakbij ons en keek mij merkwaardig aan. Ik besloot te doen alsof ik niets gezien had en danste mijn indianen-overwinningsdans luid lachend. "Gewonnen?" vroeg Walers senior en ik stopte. "Ja, geweldig nietwaar!" zei ik met een stralende lach. "Voor de allereerste keer heb ik hem," en daarbij wees ik nadrukkelijk naar Ken, "verslagen!" En nogmaals liet ik een luide kreet horen. De man mocht van mij denken wat hij wilde. Ik was vrolijk en wilde dat laten merken ook en hoopte dat ik zo misschien Ken iets uit zijn schulp zou kunnen krijgen. "Nog een spelletje?" vroeg ik gretig. "Wij zouden nog even een wandelingetje maken," zei Jan, "dus dat kan niet helaas." "Maar Ken zou toch wel hier kunnen blijven?" probeerde ik. "Denk dat het beter is dat Ken met ons meegaat." Ik zag het hoofd van de jongen tussen zijn schouders inzakken maar ik was nog niet verslagen. "Maar ik ben nu juist in de 'winning mood' Jan. Alsjeblieft laat hem hier blijven en door mij ingemaakt worden." Eventjes zag ik een glimlach om Jans lippen glijden. "Ik weet het niet. Ik vind dat hij veel te veel beslag op jou legt en dat vinden mijn vrouw en ik niet goed. Bedankt maar nee. Kom Ken!" De discussie, zo die er al was, was gesloten want hij draaide zich om en liep weg. Ken haalde moedeloos zijn schouders op en sjokte op zijn gebruikelijke wijze weg. Daar stond ik met het batje en een balletje nog in de handen maar zonder een tegenspeler. Ongelofelijk vond ik het gewoon. Eerst haalde de man me zelf in iets waar ik toen nog helemaal geen behoefte aan had en nu … nu dankte hij me zomaar weer af!!! Een tijdje bleef ik nog staan en denken maar omdat er toch niets wezenlijks uitkwam, besloot ik er maar het beste van te maken. Ik trok andere kleren aan en reed met de auto naar Valkenburg. Een stad waar altijd wel wat te beleven valt en ook in de avonduren wel. Cafés en bars voldoende en ook genoeg leuks om naar te kijken. Eerst liep ik wat heen en weer door de straten die nog steeds behoorlijk druk waren en uiteindelijk koos ik een café uit. Ik ging aan de bar zitten en bestelde een biertje. Op mijn kruk gezeten, liet ik mijn ogen door het pand gaan. Overal groepjes jongeren en vooral veel jongens. Luidruchtig en sommigen zo vroeg op de avond al behoorlijk aangeschoten. Mijn ogen bleven rusten op een jongen in het shirt van Manchester United. Je weet wel zo'n rood shirt met de reclame van Vodafone erop. Onze blikken troffen elkaar en beiden draaiden we onze ogen weg maar even later vonden we elkaar toch weer. Hij glimlachte naar me en ik glimlachte terug. Opeens stond hij op en liep naar de toiletten toe. Ik achter hem aan. Naast elkaar stonden we daar. "Je ziet er lekker uit," opende hij. "Jij niet minder!" "Dank je. Zin in iets." Mijn lichaam reageerde duidelijk op hem want mijn pik werd hard en ik kreeg er in die toestand geen druppel uit. "Zeker wel." Ik hoorde hoe hij zijn gulp dichtritste en deed hetzelfde. Hij ging me voor naar buiten. Op straat aangekomen vroeg hij of ik mee wilde naar zijn hotelkamer. Ik knikte. Ik wilde deze prachtige jongen. Hij was een vlotte babbelaar en ik genoot van zijn enthousiasme. Zo vrij. Zo vrolijk. Het werkte aanstekelijk en ook ik voelde me op mijn gemak bij hem. Aan de receptie in het hotel vroeg hij de sleutel van zijn kamer en daarna liepen we de trappen op naar de derde verdieping. Hij ontsloot de deur en liet me voorgaan. Het was een mooie ruime kamer. Ik hoorde de deur achter me in het slot vallen en draaide me naar hem om. Voor ik wist wat er gebeurde, stonden we dicht tegen elkaar aan elkaar te zoenen. Hij was ontzettend vurig en bracht zijn tong al heel snel bij mij naar binnen. En ineens … ineens waren die stemmetjes er weer die in alle hevigheid gilden: 'NEE, NEE, NEE'. Ik brak de tongzoen af en duwde hem iets van me weg. "Doe ik iets verkeerd? Gaat het je te snel?" "Nee, sorry. Het ligt aan mij." Hij trok zijn T-shirt over zijn hoofd uit en toonde me zijn prachtig gladde bovenlijf. Een klein spoortje haar leidde van zijn navel naar de rand van zijn jeans. Ik smolt zowat en was ontzettend hard. "Je wilt me toch wel?" "Jawel!" Hij pakte me bij de hand beet en leidde me naar het bed toe. Hij liet zich er ruggelings opvallen en trok me mee in zijn val. Ik lag boven op hem en stootte mijn kruis tegen het zijne. Hij kreunde. "Wow, wat een lekker ding heb jij daar zeg." Zijn handen gleden over mijn strakke T-shirt en bevoelden mijn tepels. Hij kneep er hard in. Ik kreunde nu ook. En weer die stemmen: 'NEE, NEE, NEE'. Ik verstijfde over mijn hele lijf en draaide me van hem af. "Sorry, maar ik kan het niet. Het ligt niet aan jou het ligt aan mij. Ik kan het gewoon niet." "Maar je bent hartstikke hard man. Je wilt me ik voel het gewoon," probeerde hij me over te halen. "Ja, ik weet het en het zou ook zo moeten gebeuren maar iets … iets weerhoudt me. Sorry, ik moet gaan." Ik stond op van het bed en liep snel zijn kamer uit. Beneden op straat bleef ik hijgend tegen de muur van het hotel staan. Wat was er met me aan de hand? Wat was er in vredesnaam met mij aan de hand! Dit was nu al de tweede keer dat ik … ineens voelde ik zijn hand op mijn schouder. "Kom met me mee," fluisterde hij en voor ik wist wat er precies gebeurde trok hij me met zich mee door de donkere straten van Valkenburg. We liepen heel lang zonder te praten en kwamen uiteindelijk uit in een parkje. Daar drukte hij me tegen het gras en begon me opnieuw te zoenen. "Veel opwindender zo nietwaar?" Ik kon geen woord uitbrengen want hij drukte zijn mond meteen weer op de mijne. Hij was ontzettend sterk en ik kon me amper bewegen. Zijn hand gleed mijn broek in en ik voelde hoe hij zijn vingers om mijn stijve sloot. Ik wilde wat zeggen maar zijn lichaam op het mijne maakte het gewoon onmogelijk. Toen hij eindelijk naar adem hapte en zijn lippen van de mijne haalde, riep ik uit dat ik dit niet wilde. "Kom op zeg!" riep hij verontwaardigd. "Je bent hartstikke hard en vreselijk geil en dan wil je me niet. Maak dat de kat wijs man!" "Alsjeblieft?" smeekte ik hem. Hij staakte zijn pogingen en ging met opgetrokken knieën naast me in het gras zitten. Ik ging ook zitten. "Dan moet je maar met me praten," zei hij. "Praten?" "Ja, ik wil verdomme weten waarom zo'n leuke vent als jij die eerst zegt in te zijn voor iets leuks ineens terugkrabbelt!" Ik keek hem verdwaasd aan want dit had ik niet verwacht. "Nou vertel op!" eiste hij bijna en langzaam begon ik hem mijn verhaal te vertellen. Vanaf het begin af aan vertelde ik hem over mijn leven. Niets liet ik weg en langzaam merkte ik dat hij rustiger begon te worden en zelfs ontroerd werd want ik zag hoe hij een traan wegveegde uit zijn ooghoeken. "En nu … nu weet ik het gewoon niet meer," beëindigde ik na lange tijd mijn verhaal. "Ik wil heel graag iets met een jongen maar steeds, dit is nu al de tweede keer, is er iets dat me tegenhoudt. Ik weet niet wat het is maar het is er duidelijk en ben heel bang dat als ik het negeer ik er vreselijk spijt van zal krijgen en dat wil ik gewoon niet. Als ik iets doe wil ik er later geen spijt van hebben. Dan moet het voor altijd een goede herinnering zijn en niet iets waar ik een nare bijsmaak aan overhoud." Het werd stil daar in dat donkere parkje. "Kun je me begrijpen?" "Ja, ik denk het wel. Sorry dat ik me zo kloterig heb gedragen." "Nee, doe dat nu niet. Geef je zelf er niet de schuld van. Ik had gewoon niet hier heen moeten komen want ik kwam bewust om iets leuks te versieren. Ik had het niet moeten doen. De fout ligt bij mij." In het donker zag ik een glimlach om zijn lippen komen. "Ik denk dat je er goed aan doet om naar die stem van binnen te luisteren," sprak hij. "Ik ben geen psycholoog of zo maar denk dat je het wel moet doen." "Dank je," antwoordde ik. Nog zeker een uur zaten we daar bij elkaar op het gras en praatten over van alles en nog wat. Toen vond ik het tijd om naar huis te gaan. Ik was bekaf en wilde alleen nog maar slapen. We stonden op en namen met een omhelzing afscheid van elkaar. "Als je weet wat het is dat je tegenhoudt en je wilt me nog steeds, dan kun je me altijd in dat café 's avonds vinden of anders een boodschap voor me achterlaten in het hotel." "Ik zal er rekening mee houden. Hé bedankt voor je begrip! Je bent een bijzondere vent weet je!" "Dank je." Ik draaide me om en liep weg naar de parkeerplaats waar ik mijn auto had staan. De weg terug naar Epen was vrijwel verlaten. Alle kleine dorpjes die ik passeerde, leken diep in slaap gedompeld te zijn. Tegen twee uur in de woensdagochtend kwam ik thuis. Ik poetste mijn tanden en kroop tussen de lakens. Licht uit! Slapen! Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 4

  Woensdag 24 juli: Na een puur uur van diepe slaap werd ik alweer wakker met de knagende vragen van de avond daarvoor nog steeds in mijn hoofd. Inslapen lukte niet meer. Ik pakte mijn boek en ging lezen. Het was nog te vroeg om op te staan. Tegen zeven uur ging ik er toch maar uit. Ik ontbeet en douchte me daarna en ging toen bij de telefoon zitten. Zou ik nu al kunnen bellen? Of was het nog te vroeg? Toch nog maar eventjes wachten. Om halfnegen koos ik het nummer uit het telefoonboek van mijn gsm. "Met de praktijk van dokter Waelbers." Hoorde ik de stem van Casper. "Goedemorgen zeg, met Rogier. Verdien je er wat bij in je vakantie of maakt Vincent misbruik van je aanwezigheid." "Laten we het op het laatste houden. Betalen doet hij me niet tenzij je natuurlijk …" "Nee, daar wil ik het niet met je over hebben," viel ik hem in de rede. "Dat is te privé!" "Je weet niet eens wat ik wilde zeggen?" verdedigde hij zich. Ik lachte. "Zeg is de hooggeleerde heer dokter nog te spreken of is hij al druk bezig met zijn spreekuur." "Hij heeft een cliënt op dit moment bij zich maar wacht even ik geloof dat ik een deur hoor slaan. Blijf je even hangen?" "Natuurlijk." Het duurde even voor Casper zich weer meldde. "Ja, de goeroe is klaar voor je dus ik verbind je door." "Dank je Casper." "Graag gedaan en geniet van je vakantie Rogier." "Zo jij bent er vroeg bij zeg. Gelukkig voor jou had mijn cliënt niet zo veel zin in praten en heb ik de sessie voortijdig afgebroken. Zeg eens wat heb je op je hart!" Typisch Vincent. Meteen hele volzinnen voordat jij nog maar één woord hebt kunnen uitbrengen. "Zo, goedemorgen Vincent. Alles goed met je?" stangde ik hem. "Sorry, Rogier. Je hebt gelijk. Laat ik opnieuw beginnen …" "Als je het maar laat! Weet je wat dat kost met zo'n mobiele bellen helemaal vanuit Zuid-Limburg naar Zwolle?" "Nee, en ik wil het ook niet weten!" "Ik heb een probleempje." "Zooo? Daar kijk ik van op! Meneer belt al net iets na halfnegen en zegt dat hij een probleempje heeft. Ik geloof dat ik dat al wel geraden had jongen!" "Hou op man. Kunnen we even serieus met elkaar praten of moet ik dan echt eerst bij je op de divan komen liggen?" "Nee, natuurlijk niet Rogier. Vertel het eens." "Er is iets mis met me. Tot twee keer toe ben ik op de versiertoer gegaan en beide keren heb ik iemand gevonden die mij wel zag zitten en andersom ook en toch is er beide keren niets, helemaal niets gebeurd omdat ik op de een of andere manier terugdeins. Steeds zijn er van die 'stemmetjes', zo noem ik ze maar, in me die zeggen dat ik het niet moet doen! Wat is dat?" Even was het stil en ik vond dat een goed teken omdat ik wist dat Vincent nu in elk geval serieus bezig was. "Ben je verliefd?" "Ik? Nee natuurlijk niet!" "Nou ja, het kon toch zijn dat je hier thuis al iemand ontmoet had voor wie je heel veel voelt en dan kan het een heel logische reactie zijn dat zodra je iemand anders treft ergens op de achtergrond iemand in je hoofd opduikt die zegt van 'hé dat kun je niet maken!'" "Maar ik ben niet verliefd!" "Ik geloof je. Vertel me eens wie je daar allemaal ontmoet hebt dan." En vanaf zaterdag begon ik hem uitvoerig uit de doeken te doen wie ik allemaal getroffen had. Af en toe stelde hij een vraag tussendoor. Toen ik uitgepraat was, viel er weer een grote stilte. "Klaar voor mijn analyse?" "Ja, schiet maar!" "Ik heb het sterke idee dat Ken meer voor je betekent dan je wilt toegeven en …" "Ach kom man! Krijg nou wat. Daar geloof ik helemaal niets van. Die knaap is nog maar 16 en ik bijna 24. Ik ben wel 8 jaar ouder. Hij is nog een kind zeg!" "Ja, vraag me dan niet om mijn mening Rogier! Dit is zoals ik het zie! En bovendien wat doet dat verschil in jaren er toe? Wat denk je van Casper en mij?" Ik bromde wat terug. "Leeftijd is niet belangrijk jongen neem dat van mij aan. Maar aangezien je geen betaalde klant van me bent, moet ik je nu gaan afkappen. Ze staan hier in rijen voor mijn deur. Dus …" "Ik begrijp het Vincent. Bedankt." "En je wilde er niet aan?" "Nee, maar toch bedankt." "Geef het wat tijd Rogier. Maar negeer die stemmen niet! Ze zijn belangrijk, geloof me." "Ik geloof u dokter!" We dolden nog wat en sloten toen ons gesprek af. Met een diepe zucht liet ik de telefoon naast me op de bank vallen. Ik verliefd op Ken? Kom zeg! No way! Die dag was het petweer maar ondanks dat besloot ik toch mijn geplande uitje te gaan uitvoeren. Het was de dag van de 'Koelmarkt' in Vijlen, een dorpje vier kilometer verderop. Ik trok mijn wandelschoenen en een regenjas aan en stapte vrolijk fluitend langs de weg. De regen deed me niets. Ik genoot van de omgeving en heel af en toe stond ik mijn gedachten toe om af te dwalen. Te mijmeren over mijn probleem of even te denken aan mijn vader. Voor ik het wist naderde ik het dorp. Aan beide kanten van de weg stonden auto's geparkeerd en verbaasd vroeg ik me af waarom er niet ergens een paar velden afgezet waren om als parkeerplaats te dienen. Voor voetgangers zoals ik was dit in elk geval levensgevaarlijk. Slecht zicht vanwege het weer en dan ook nog eens bijna midden op de weg moeten gaan lopen. Later hoorde ik dat er wel degelijk een aantal weilanden als parkeerplaats gediend had maar daar moest je een hele euro voor neertellen en je weet natuurlijk hoe Nederlanders zijn! Wat ik wel heel vreemd vond was dat je entree moest betalen om de markt zelf te bezoeken? Bij ons in Zwolle is er in de zomermaanden elke woensdag iets te doen in de binnenstad maar geen hond die eraan zal denken om daar de toeristen geld uit hun zak te kloppen voor de toegang. Hier bleek dat echter heel gewoon. De inhoud van de markt viel me eerlijk gezegd reuze tegen. Voor die €1,50 had ik graag toch iets bijzonders willen zien. Terwijl ik zo langs de kraampjes slenterde zag ik ineens de familie Walters. Vader en moeder met een capuchon op het hoofd en Ken zonder muts. Zijn lange zwarte haren waren drijfnat en lekten op zijn regenjas. "Hé kijk eens! Een bekende," begroette Jan me. We schudden elkaar de hand of we elkaar tijden niet gezien hadden. Zijn vrouw zag ik nu ook voor het eerst echt goed en het viel me op hoe klein en tenger ze was. Onvoorstelbaar dat uit zo'n klein vrouwtje zo'n grote zoon kon voortkomen eigenlijk. Ook zij schudde mijn hand en vroeg hoe ik het vond. "Nou eigenlijk niet zo bijzonder. Ik had er meer van verwacht en zeker als je voor de toegang moet dokken." Ze glimlachte. Jan lachte luid. "Ja. Eigenlijk niet normaal zoiets maar voor zover ik weet is het om de kas van de carnavalsvereniging te spekken en dan ligt het toch weer iets anders." "Oh ja?" Hij keek me verbaasd aan. "Wij als toeristen betalen voor het feest dat zij hier gaan vieren? Nou ik blijf het oneerlijk vinden!" Jan keek me merkwaardig aan. "Een grapje is het hoor Jan!" Toen glimlachte hij ook. "Ken," zei mevrouw Walters, "laat hem eens zien wat je gekocht hebt." "Nee, is niet nodig." "Tuurlijk wel Ken," drong zijn vader aan. "Je vindt het toch zeker mooi?" Nu werd ik ook benieuwd. De jongen ritste zijn regenjas los en liet me een halsketting zien. Ik weet niet precies hoe zo'n ding heet maar het was zo'n ketting die je strak om je nek draagt en met allerlei gekleurde schijfjes. De zijne waren in allerlei verschillende tinten bruin en het stond hem goed. "Mooi Ken. Staat je prima!" reageerde ik. Ik zag hem tot achter zijn oren blozen en snel trok hij de rits weer op. "Waarom heet het eigenlijk 'Koelmarkt'?" richtte ik een vraag tot Jan. "Is het omdat op deze marktdag het weer altijd zo koel is?" "Nee, volgens mij heeft het te maken met het feestterrein dat daar ligt." Hij maakte een armgebaar. "Dat ligt lager dan de rest van het dorp in een soort kuil dus. Kuil is in het dialect dus 'koel'. Tenminste dat is het naar mijn idee." "Ja, zou heel goed kunnen. Is daar nog wat bijzonders te zien dan?" "Niet echt. Hetzelfde als hier. Wat kraampjes met oude rommel, Chinese wierook en andere spullen. En je kunt er ook iets te eten en drinken krijgen als je trek hebt." "Hebben jullie trek?" vroeg ik terwijl ik hen een voor een aankeek. "Nee, we moeten zo naar huis," antwoordde Jan voor het gezin. "Oké, dan ga ik maar eens verder met neuzen," zei ik en maakte aanstalten om verder te lopen. "Zeg heb je zin misschien om vanmiddag op theevisite te komen?" vroeg mevrouw Walters met zachte stem. "Het is mijn verjaardag zie je!" "Natuurlijk, graag zelfs. En," ik stak haar opnieuw mijn hand toe, "van harte gefeliciteerd. Ik ga je leeftijd niet schatten want dan sla ik vast een enorm pleefiguur." Dit keer bloosde Kens moeder. Na de afspraak preciezer geregeld te hebben, liepen we van elkaar vandaan. In de 'koel' was inderdaad niet veel anders te zien dan op de markt zelf. Het veld was nat maar gelukkig waren de grootste modderpoelen afgedekt met houtsnippers. Ik nam een kop koffie en praatte wat met andere bezoekers. Het was al tegen enen toen ik de terugweg naar huis aanvaardde. Anderhalf uur later was ik thuis. Snel trok ik mijn natte spullen uit en stapte ik onder een warme douche. Het warme water deed me goed. Precies om drie uur klopte ik op de deur van het huisje van de familie Walters. Ken deed me de deur opende met een gemompeld 'hoi'. "Het spijt me geweldig maar ik heb geen tijd meer gehad om iets voor je te kopen," verontschuldigde ik me bij de jarige. "Dat hoeft ook helemaal toch niet. Alleen al dat je er bent is bijzonder genoeg. Anders had ik helemaal geen visite gehad dit jaar." Ik begreep haar standpunt en ging naast Ken op de tweepersoonsbank zitten. Hun huisje was duidelijk groter dan het mijne en bevatte in elk geval niet zo veel trappetjes. De thee smaakte goed en ook de cake die het feestvarken zelf (thuis) gebakken had ging er lekker in bij mij. Jan was de meeste tijd aan het woord en heel af en toe voegde zijn vrouw, die Marja heette, iets toe. Natuurlijk ging het gesprek ook over Ken af en toe en als ik hem dan zijdelings aankeek, zag ik telkens die rode blos op de wang die naar mij toegekeerd was. "Zeg Ken, waarom laat je Rogier je plakboeken van je bouwmodellen niet eens zien," zei Jan toen we het over hobby's hadden. "Waarom?" "Nou, is toch leuk om te laten zien. Je mag er best trots op zijn hoor!" "Liever niet." "Toe Ken," spoorde zijn moeder hem aan. "Ze zijn heel leuk." "Als hij niet wil, hoeft het niet hoor," probeerde ik hem te verdedigen maar dit had juist de omgekeerde werking. Hij keek me aan, zonder te blozen dit keer en liep de trap op naar boven. Even later was hij terug met een groot plakboek. En ineens was de zwijgzame Ken veranderd in een spraakwaterval. Naast mij zittend liet hij me allerlei foto's van vliegtuigmodellen zien die hij uit bouwdozen had samengesteld. Bij elke foto stond een lijstje met details in een keurig net handschrift. Nu gaat mijn kennis van vliegtuigen niet verder dan McDonellDouglas (weet niet eens of ik dit wel goed schrijf), Lockhead en Boeing maar in de tijd dat hij lustig met mij praatte vlogen er heel wat meer merknamen in het rond. Ik was verbaasd over zijn parate kennis en liet dat door opmerkingen en vragen tussendoor ook duidelijk blijken. Dan bloosde hij weer lichtjes en ik vond het plezierig om die rode gloed op zijn wangen te zien. Zijn vader en moeder hielden zich geheel op de achtergrond terwijl hij met mij aan het praten was en dat sierde hen. Voor het eerst kreeg ik het idee dat ze hem zijn gang lieten gaan. De tijd vloog om en uiteindelijk kwam er toch een interruptie. "Zeg Ken, je moet je toelichting staken jongen," zei zijn moeder op zachte toon. "We moeten nog naar de winkel toe anders hebben we de komende dagen helemaal niets meer te eten." Hij knikte, keek me aan en klapte het boek dicht. "Goed mam, je hebt gelijk. Als ik op mijn praatstoel zit dan ben ik soms niet te houden," verontschuldigde hij zich naar mij toe. "Heeft niet iedereen dat, Ken?" "Denk het wel." "Goed dan moet ik maar eens gaan maar ik zou het heel fijn vinden als ik volgende week woensdag, mijn verjaardag, iets voor jullie terug mag doen." Jan en Marja begonnen tegelijk te praten en te zeggen dat het niet nodig was iets terug te doen. "Ik vind het leuk," viel ik hun bezwaren in de rede, "en weet een heel leuk uitje. Om halftien sta ik die ochtend klaar met de auto." Ze vielen beiden stil. "Goed?" Er werd geknikt. Ik stond op en liep glimlachend terug naar mijn huisje. Ik zat nog maar net op de bank toen er werd geklopt. Ik stond op en opende de deur. "Sorry, dat ik je stoor maar zou ik even met je mogen praten?" Verbaasd keek ik Jan Walters aan. Praten? We hadden de helft van de middag toch niet anders gedaan? "Natuurlijk kom binnen," zei ik joviaal en hoopte dat hij van mijn verbazing niets gemerkt had. Dat had hij wel. "Kan me voorstellen dat je verbaasd bent maar dit is iets wat ik graag met je wil bespreken zonder dat Ken er bij is." "Is het dan wel helemaal eerlijk tegenover hem?" "Ook die opmerking begrijp ik," zei hij terwijl hij in een stoel ging zitten. "Het is niet makkelijk voor mij om over te beginnen. Maar het moet er toch van komen. Mijn vrouw en ik hebben het er erg moeilijk mee maar het kan gewoon niet anders. Gisteravond hebben wij er heel lang over gesproken samen en alsjeblieft luister naar me." "Oké ik zal luisteren." En ging tegenover hem op de bank zitten. "Ken is onze enigste en het heeft heel veel moeite gekost om hem te krijgen. We zijn getrouwd toen we 21 waren en wilden heel graag een stuk of wat kinderen. Er stond ons niets in de weg om meteen te beginnen. Echter eerst lukte het zwanger worden niet. Jaren geprobeerd maar geen resultaat. Toen het medische circuit in. Kijken aan wie het lag waarbij we beiden bang waren voor het antwoord. Er bleek echter technisch gezien helemaal niets mis te zijn. Na zes jaar werd mijn vrouw eindelijk zwanger. We waren dolblij maar na twee maanden brak de zwangerschap spontaan af. Miskraam! De verslagenheid groot maar de artsen verzekerden ons dat er geen enkele reden was om niet opnieuw te beginnen. Het werd een grote lijdensweg waar Marja en ik bijna aan onderdoor gingen. Tot zes keer toe raakte ze zwanger en net zovele malen ging het mis. Heel vaak gaf ik haar aan dat het beter was om te stoppen dan om telkens maar weer die teleurstelling te moeten doormaken maar Marja was in dit nog koppiger dan ik. Ze wilde zo graag een kind! Toen ze 35 was, raakte ze opnieuw zwanger. Ditmaal werd het hele proces van bevruchting en dergelijke heel uitvoerig begeleid vanuit het ziekenhuis en toen eenmaal de zwangerschap was vastgesteld moest ze de rest van de maanden volstrekt plat blijven liggen. Kun je je dat voorstellen: negen maanden plat in bed!" Ik schudde mijn hoofd. "Het was een vreselijke periode maar uiteindelijk diende Ken zich aan en het klinkt misschien gek maar al die ellende is het waard geweest. Ken is het meest dierbare dat we bezitten en dat … dat maakt ons ook meteen zo kwetsbaar. Meer kinderen krijgen was na dit ondenkbaar. We hadden er één en waren zielsgelukkig met die kleine. Maar dat kwetsbare bleef en heeft ons al die jaren in de greep gehouden. We zijn zo vreselijk bang dat hem iets overkomt dat we zo langzamerhand het gevoel beginnen te krijgen dat we misschien toch niet zo goed bezig zijn. Ken geeft nooit tegengas als wij iets beslissen en dat is gewoon niet goed! Altijd richt hij zich naar ons en ik weet ook wel dat wij te dominant zijn maar het is zo vreselijk moeilijk om hem los te laten. Of de verantwoordelijkheid aan hem over te laten." Hij steunde zijn hoofd op zijn handen en zuchtte diep. Gut, wat moest ik hiermee? "En nu … nu zul je wel denken: wat moet ik daar mee?" "Ja, eigenlijk wel." "Ken is 16 en alhoewel wij het prachtig vinden dat hij nog steeds met ons meegaat op vakantie zou het voor hem veel beter zijn als hij zijn eigen weg zo langzamerhand ging zoeken. Maar … en daar komt het … wij durven hem niet te laten gaan en hij dringt niet aan! Een patstelling waarvan ik niet weet hoe ik die moet doorbreken. Was hij maar wat stijfkoppiger en gooide hij maar eens zijn kont tegen de kribbe! Maar nee, dat doet hij niet! Nooit!" "Dus eigenlijk willen jullie dat hij dingen voor zichzelf gaat doen terwijl hij daar zelf niet om vraagt?" "Het is toch niet goed voor zo'n jonge knul om altijd maar achter zijn vader en moeder aan te lopen?" "Nee, op zich niet, denk ik maar als hij het zelf niet aangeeft dan heeft hij er misschien ook geen behoefte aan?" "Dat zou kunnen maar ik denk dat het veel meer komt omdat hij ons niet wil teleurstellen. Hij ons geen problemen wil bezorgen. Hij weet van onze bezorgdheid en als hij eens een avondje zou gaan stappen, weet hij dat wij ons vreselijk zorgen zouden gaan maken." "Ah, ik begrijp het. De schoen wringt hem aan twee kanten dus!" "Inderdaad. Van onze kant is het geen onwil om hem los te laten maar alleen maar bezorgdheid en ik weet dat ik heel dominant kan overkomen. Mijn grote fout. Zoals bijvoorbeeld met die broek die jij hem geleend had. Ik weet nog niet hoe ik het in mijn hoofd heb gehaald om hem dat te verbieden. Gewoon ongelofelijk stom." "We maken allemaal wel eens onze fouten, Jan!" "Inderdaad maar het is zo verschrikkelijk betuttelend en … niet zo bedoeld." "Maar … waar kom ik nou in het verhaal voor? Ik snap nog steeds niet welke kant je uit wilt!" Lang bleef het stil. Jan keek me recht in de ogen en ik was niet van zins zijn blik te ontwijken. Zo zaten we daar elkaar aan te kijken. "Ik heb het idee dat Ken jou heel graag mag." "Ik hem ook." "Ja, jullie kunnen heel goed met elkaar en daarom durf ik het jou wel te vragen." "Wat vragen?" "Zou je heel misschien een poging willen doen om Ken in deze vakantie wat van ons los te weken?" Wow, een hele vraag. Ik keek Jan niet meer recht aan maar liet mijn blik door het venster naar buiten dwalen. Wow, wat een gigantische verantwoordelijkheid werd me in de schoot geworpen. "Je hoeft niet meteen te beslissen." "Je bedoelt gewoon dat ik overdag met hem optrek?" "Ja en misschien dat hij 's avonds wat t.v. bij jou kijkt?" "Uitgaan?" Een iets benauwde blik kwam in zijn ogen. "Ja ook dat. Als hij bij jou is, vertrouw ik dat wel." "Maar ik wil niet fungeren eigenlijk als een oppas!" "Nee, dat is ook niet de bedoeling. Zie het als een vriendschap waarin jullie gewoon veel met elkaar omgaan. Het maakt me niet uit als er kosten aan verbonden zijn. Ik betaal alles." "Nou, dat is ook weer niet nodig." "Maar als je extra kosten gaat maken, sta ik erop dat ik die betaal!" "Oké. Goed." Het werd opnieuw stil. Ik dacht na en Jan gaf me die tijd. Het was een hele verantwoordelijkheid maar wel een die me aanstond. "Ik doe het," antwoordde ik Kens vader. "Prima," zei hij. Hij stond op en schudde mijn hand om onze afspraak te bezegelen. "Maar ik zou wel graag willen dat Ken niets van deze afspraak weet." "Maar zou hij het niet vreemd vinden als jullie ineens hem de vrije hand laten?" "Misschien wel maar het lijkt me daarom ook het beste als jij hem bijvoorbeeld vraagt om mee uit te gaan, mee te gaan fietsen of wat dan maar ook!" "Goed, dan doen we het zo! Meteen maar beginnen vanavond dan?" Opnieuw verscheen even die bezorgde blik. "Wat had je in gedachten?" En ik vertelde hem van de woensdagavonden in Slenaken waarop er altijd muziek in het dorp was. "Lijkt me een goed plan. Als je dan straks na het eten hem komt ophalen?" We bezegelden onze afspraak met een tweede handdruk en ik zag in zijn ogen hoe opgelucht maar tegelijkertijd ook hoe bezorgd hij was. Toen ik gegeten had en de afwas gedaan was, kleedde ik me om voor een avondje uit. Ik liep naar het huisje van de Walters en klopte aan. Marja deed open. "Goedenavond, is Ken ook thuis?" "Ja, ik zal hem even roepen. Kom binnen." Haar stem klonk door het huisje en de lange slungelachtige jongen kwam naar beneden gelopen ervoor zorgend dat hij zijn hoofd niet stootte. "Zeg heb je misschien zin om mee te gaan naar Slenaken vanavond. Er is daar op woensdag altijd muziek en ik ga erheen dus als je zin hebt …" Ik zag zijn ogen even oplichten maar meteen ook doofde het vuur weer. "Weet niet," klonk het zachte antwoord. "Denk het niet." "Waarom niet Ken," vroeg zijn moeder. "Dan ben je er eens een avondje uit. Is goed voor je jongen." "Ja, je hoeft niet steeds bij ons te blijven zitten," vulde zijn vader aan. "En bovendien is het hartstikke aardig van Rogier dat hij je meevraagt." "Vinden jullie het goed dan?" Volkomen ongeloof klonk door in de stem van de jongen. "Ja," zei zijn moeder. "Natuurlijk," bevestigde zijn vader. "Dan ga ik even wat anders aantrekken," zei hij en rende terug naar boven. Ik nam plaats op een stoel en Jan knipoogde naar mij. "Hoe laat zijn jullie terug?" "Weet het niet precies, Marja. Maar het lijkt me beter dat jullie niet opblijven. Geef hem een sleutel mee dan kan hij er altijd zelf in." Een vertwijfelde blik vloog heen en weer. "Echt als jullie hem los willen laten is dat beter," sprak ik gedempt. "Geef hem het gevoel dat hij zelf verantwoordelijk is." In een keurige, donkerblauwe, strakke spijkerbroek en een rood poloshirt kwam Ken naar beneden gezet. De ketting die hij die ochtend gekocht had op de markt was zichtbaar bij de halsopening. Ik kon zien dat hij zijn lange haren gekamd of geborsteld had want er zat warempel enig model in. Zijn vader stond op en overhandigde hem een sleutel. "Hier jongen, dan hoeven we niet op je te wachten straks. En hier wat geld om Rogier ook eens te trakteren." "Dank je pap. En mag ik …" "Ja natuurlijk. Je bent zestien en mag wat drinken als je dat wilt. Ik neem aan dat je je grenzen kent en weet wanneer je moet stoppen." Van zijn zoon gleed zijn blik naar mij. Ik voelde hoe hij me verantwoordelijk stelde en ik zou ervoor zorgen dat de jongen niet bezopen thuis zou komen. Zelf ben ik ook geen echte drinker dus dat zou geen probleem zijn. Ken trok een spijkerjack aan en samen liepen we naar mijn auto toe. Zijn ouders stonden op de stoep. Meteen toen we in de auto zaten begon hij te praten. "Ik snap hier helemaal niets van! Knijp me want ik heb het gevoel dat ik droom. Nog nooit hebben ze me een avond uit laten gaan!" "Heb je er wel om gevraagd dan?" "Nee, eigenlijk ook niet maar ik weet gewoon dat ze me liever thuis hebben. Veilig bij hen!" Ik reed achteruit en toen de parkeerplaats af. Ken stak een hand op naar zijn vader en moeder. "Heb er misschien zelf ook niet zo'n behoefte aan gehad en ik weet gewoon dat ik hen bezorgd zou maken als ik uit zou gaan. Het zijn prima ouders en ze houden heel veel van me maar ze zijn zo vreselijk bang gewoon dat mij iets overkomt en ik …" "Jij wilt ze geen verdriet doen en daarom stel je je eigen wensen steeds bij aan die van hen." "Ja, dat is een goede samenvatting van mijn gedrag denk ik." "Maar zo kun je niet blijven leven, Ken. Je moet ook eens voor jezelf durven opkomen. Anders ontplooi je jezelf nooit, komt er nooit uit je wat er allemaal inzit." "Maar het heeft zoiets van … van ondankbaar zijn als ik niet doe wat ze van me vragen en ongezegd vragen." Ik begreep hem en knikte. "Ik wil dat ze van me blijven houden … zie je?" "Ik begrijp je helemaal jongen maar je moet ook je eigen leven proberen te gaan leiden." "Ja dat weet ik ook wel maar dat valt niet mee. Het is moeilijk om volwassen te worden. Het is veel makkelijker als je alle verantwoordelijkheid van je af kunt schuiven." Vanachter het stuur keek ik naar hem om te zien of hij een grapje maakte of het serieus meende. Toen hij mijn twijfelachtige blik zag zei hij: "Ik meen het Rogier. Ik vind het vreselijk om verantwoordelijkheid te moeten dragen." "Dat komt omdat je het nooit gewend bent geweest. Toen ik klein was en bij mijn vader woonde, leerde die me al vroeg wat mijn verantwoordelijkheden waren. Ik kreeg taken en zo en af en toe vroeg hij me gewoon 'Wat vind jij daar nou van?'. En dat soort dingen heeft mij geleerd in elk geval dat ik over heel veel dingen een eigen mening moest zien te krijgen. Niet gemakkelijk natuurlijk maar wel uitdagend." "Bij mij thuis ligt dat niet zo gemakkelijk. Mijn ouders beslissen alles en ik weet heus wel dat ze het goed menen maar dan leer je dat soort dingen dus niet! En daarnaast wil ik ze zoals ik al zei geen verdriet doen. Bovendien als ik soms al vreselijk kwaad ben, houd ik me in …" "Waarom? Waarom explodeer je niet een keer? Laat je niet eens zien dat je echt kwaad bent?" "Mijn vader heeft een hartkwaal en als ik kwaad word, zal hij kwaad worden en ik wil niet schuldig zijn aan een hartaanval of zo!" "Nee, dat kan ik me voorstellen maar misschien zal hij alleen maar verbaasd zijn als jij boos wordt en niet eens weten hoe te moeten reageren." "Kan ook maar ik vind het vreselijk beangstigend die hele situatie." "Ja, begrijp ik. Maar je moet niet altijd je mond houden en steeds maar weer buigen. Je moet leren te leven, Ken!" Opnieuw keek ik hem eventjes zijdelings aan. Hij glimlachte. "Mijn vader was een heel vreemde! Echt! Hij is vorig jaar overleden aan kanker …" "God wat erg man. Ik wist het niet!" "Nee, logisch want ik had het je nog niet verteld." Ik glimlachte naar hem. "Vanaf het moment dat hij mij het vertelde, was ik bijna altijd bij hem. Maar op een avond stuurde hij me het huis uit. 'Ga uit, ga leven Rogier!' zei hij en duwde me letterlijk de deur uit. Ik ging weg om hem dat plezier te doen. Stapte in mijn auto en reed naar het plantsoen in de buurt. Daar ging ik op een bankje zitten en wachtte tot het laat genoeg was om weer naar huis te gaan. Ik vergat te leven op dat moment of eigenlijk moet ik het anders zeggen. Mijn leven bestond op dat moment alleen maar uit de ziekte en de komende dood van mijn vader. Thuisgekomen zat hij nog op en wilde alles weten over mijn avondje uit. Eerst was er paniek bij mij maar toen begon ik te fantaseren. Ik zoog hele verhalen uit mijn duim om hem te plezieren, om hem de indruk te geven dat ik 'geleefd' had die avond." De inhoud van die verhalen hield ik voor Ken achter. Daar had hij niets mee nodig. "En ik zag hoe de man opleefde, hoe hij genoot. En dus bleef ik 'uitgaan'. Ik verzon de prachtigste dingen en ik weet niet of hij alles geloofde wat ik vertelde maar ik zag aan zijn gezicht, zijn ogen dat hij vreselijk plezier had en dat maakte alles goed." Opnieuw keek ik opzij. "Je zit toch niet te janken, wel?" "Sorry maar ik ben wat gevoelig de laatste tijd," antwoordde hij terwijl hij met de mouw van zijn jas over zijn ogen wreef. "Hé, lachen moet je!" Speels stompte ik hem tegen zijn schouder. Gelukkig kwam zijn lach snel weer terug. We naderden Slenaken en ik zocht een parkeerplaats op. De festiviteiten waren in het centrum van het dorp en met een paar minuten lopen waren we er. Deze avond was niet echt mijn stijl bleek me al snel toen ik de hoempapa muziek van een tirolermuziekgroep ontwaarde. Met een bedenkelijk gezicht keek ik Ken aan. "Niet zeuren, Rogier," zei hij en sleurde me aan mijn arm verder de menigte in. "Vind jij dit mooi?" "Nee, niet echt maar uit is uit en de kans op een avondje uit laat ik me echt niet ontnemen. Niet nu meer, niet nu je me zo aangespoord hebt om dingen te doen die ik nog nooit gedaan heb. Eigen schuld." Ik lachte luid en zag omstanders me vreemd aankijken. Nou en! Ondanks de in mijn ogen en oren 'slechte' muziek werd het een heel prettige avond zo samen met Ken. Hij dronk Bacardi Breezer terwijl ik het hield bij cola. Ik moest tenslotte nog rijden. Op zijn verzoek nam ik ook een slok uit zijn flesje omdat ik dat spul nog nooit gedronken had en ik zal je eerlijk zeggen dat ik er geen klap aanvond. Net ranja met een scheut alcohol. Hij lachte me uit en zei dat ik niet wist wat lekker was. Ik liet hem in die waan. We zaten op een groot en goed gevuld terras en voor zover dat mogelijk was, praatten we de gehele avond. Hij vertelde over school en zijn hobby en ik over mijn werk en de sport die mijn hobby was. De tijd vloog om en alhoewel de muziekgroep een behoorlijk groot repertoire had, werd ik het echt zat toen ik voor de derde keer het loflied op Kufstein hoorde. "Kom Ken we gaan. Ik vind het nu wel welletjes! Dat eeuwige gejodel in mijn oren maakt dat mijn hersens zowat gekruld zijn." "Net zo gekruld als je haren?" "Ja, zowat slimmerd!" Ik stond op en baande me door de menigte een uitweg. Ken volgde me lachend. "Zeg je hebt toch niet te veel van die ranja gehad hè?" "Welnee, maar twee." "Nou ik weet het zo net nog niet! Je gaat nog rijmen ook!" Hij proestte het uit en ik was blij dat ik hem deze onbezorgde avond had kunnen bezorgen. Zo zag ik deze jonge knaap graag: lachend. Zijn hele gezicht was een grote lach! Bij de auto aangekomen hoorden we het luide applaus ten teken dat het concert voor deze avond was afgelopen. Ineens stond Ken recht tegenover me en niet zoals ik verwacht had aan de passagierszijde van mijn wagen. "Vertel me eens waarom doe je dit voor mij?" "Hoe bedoel je?" "Waarom nodig jij iemand die je nauwelijks kent zomaar uit voor een avond als dit?" "Omdat ik mensen graag een plezier doe, Ken. En aangezien jij ook tot de mensen behoort!" Eventjes lachte hij maar al snel weer was hij serieus. "Nee, zo bedoel ik het niet. Nog nooit heeft iemand zoiets voor mij gedaan Rogier. Niemand anders heeft ooit zo veel belangstelling voor mij getoond met uitzondering van mijn ouders dan natuurlijk. En waarom?" "Ik heb je mijn antwoord gegeven Ken. Heus er steekt verder helemaal niets achter als je dat misschien denkt." Langdurig bleef hij me aankijken. "Ben je homo?" De vraag die ik al zo vaak in mijn leven had gehoord. En uit ervaring wist ik dat je wil je het ontkennen meteen 'nee' moet zeggen. Langdurig met je antwoord wachten is fout en wat helemaal fout is, is de vraag herhalen. Zoals: 'Ik? Of ik homo ben?' Ik wilde echter niets ontkennen want ik schaamde en schaam me niet voor wat ik ben. "Ja!" "Doe je het omdat je op me valt?" "Nee. Mijn eerste antwoord is het enige antwoord dat waar is. Ik geef om mensen en doe graag dingen voor mensen en dus ook voor jou!" "Vind je me aantrekkelijk?" "Zo heb ik nog niet over je nagedacht Ken maar als je wilt, wil ik er wel over nadenken." Ik glimlachte naar hem. "Nou? wil je dat ik dat doe?" De twijfel was op zijn gezicht te lezen. Waar hij dacht dat hij mij in een hoekje had gedreven, had ik dat nu met hem gedaan. "Sorry, dat ik zo doe." "Geeft niet Ken. Ik blijf je aardig vinden. Zullen we gaan?" Hij liep om de auto heen en stapte naast me in. "Kunnen we nog even blijven praten?" "Natuurlijk wel." "Vond je het vervelend dat ik het vroeg?" "Nee. Ik ben de vraag wel gewend maar hoe kwam je er zo bij om het te vragen. Loop ik gek, heb ik rare maniertjes of zo?" Hij glimlachte in het donker. "Nee, dat is het helemaal niet. Je bent juist het tegenovergestelde. Echt geen verwijfd figuur. Je bent … gewoon heel erg mooi vind ik. Knap, sportief. Alles wat ik niet ben." "Kom, Ken je moet jezelf niet onderuit gaan halen." "Nee misschien niet. Dat doen anderen wel voor me." "Aan anderen moet je lak hebben jongen. Jij leeft je eigen leven op de manier die jij wilt en daarmee basta! En jij maakt er voor jezelf het beste van! Zorg daarvoor." "Ja, meester!" Een luide lach klonk door de auto. "En hoe zit het met jou?" vroeg ik nieuwsgierig. "Hoe bedoel je?" "Waar gaat jouw voorkeur naar uit: meisjes of jongens?" "Heb met geen van beide nog iets gehad dus ik weet het niet." Stilte tussen ons. Diverse auto's om ons heen reden van de parkeerplaats af. En na een dik kwartier waren we de enig overgeblevenen. "Denk je dat seks zonder liefde goed is?" "Seks zonder liefde is mogelijk. Toen ik wist dat ik homo was en op ontdekkingstocht ging heb ik het ook gedaan. Uitproberen, kijken wat je zelf fijn vindt en hoe je die ander kunt plezieren." "En later?" "Ja, zodra de liefde om de hoek kwam kijken, was het voor mij uit met de vrije seks. Ik hou onvoorwaardelijk van iemand en beperk me dan ook tot die ene." "Ooit verliefd geweest?" "Yep. Een keer. Tot over mijn oren. Hij was ontzettend leuk." "Net zo leuk als jij?" "Nee," lachte ik, "nog veel leuker natuurlijk. Ik ben niet zo bijzonder." "Wel waar! Je bent heel knap man." "Vind je?" viste ik naar een compliment. "Ja! Je hebt prachtig mooi, donker krullend haar en bent heel mooi gespierd!" "Dank je. Leuk om het te horen uit de mond van een ander. Maar over die verliefdheid. Hij was ook verliefd op mij. Tenminste in het begin. Na verloop van tijd, zo bleek me later, nam hij het niet meer zo nauw met de trouw en sliep hij ook regelmatig bij anderen. Ik had niets door en was verrast toen hij het uitmaakte en bij een ander introk." "Rot lijkt me dat." "Ja, dat is het ook. Het voelt als een dolksteek en zeker als je niets hebt zien aankomen. Ik geloof in trouw Ken! Als je elkaar niet kunt vertrouwen, is het ook onmogelijk om elkaar lief te hebben." "Ja, ben ik met je eens. Eigenlijk geloof ik dat ik best verliefd op een jongen kan worden. Verliefdheid hoeft toch niets te maken hebben met seks?" "Helemaal met je eens. Kom we gaan naar huis." Ik startte de motor en reed de donkere parkeerplaats af en richting Epen. Ken was stil en zat waarschijnlijk na te denken. Toen ik de naar beneden lopende weg bij onze huisjes opdraaide, schrok hij op uit zijn overpeinzingen. "Zijn we er al?" "Ja, jongen. Het is tijd om naar bed te gaan." Ik parkeerde de auto en zag in mijn achteruitkijkspiegel de lichten in het huisje van Ken aangaan. Shit, waren zijn ouders toch nog op dus! Of in elk geval wakker! "Ze hebben op je gewacht, Ken," zei ik terwijl ik de sleutel uit het contact haalde. "Hmmm. Had je anders verwacht!" "Eigenlijk niet maar wel gehoopt." "Het zal niet makkelijk voor ze geweest zijn vanavond. Maar ik wil je wel zeggen dat ik heel veel lol gehad heb en daarvoor wil ik je bedanken." Hij pakte mijn hand beet en kneep erin. Ik glimlachte naar hem. "Zoiets moeten we vaker doen Ken. Het lijkt me reuze fijn om wat meer tijd met je door te brengen." "Als ik mag van mijn ouders." "Vraag ze ernaar! Vraag je vader of je met mij mag fietsen, als je tenminste zelf ook wilt." Zijn blinkende tanden lichtten op in het donker. "Ja, zou je dat echt willen?" "Zeker Ken maar alleen als jezelf ook wilt." "Maar ik heb geen fiets." "Die kun je wel ergens huren hier hoor. Vraag ze ernaar! Kom voor jezelf op!" "Doe ik. Ik beloof het je." "Prima en misschien kunnen we 's avonds eens samen een film kijken. Iets dat beter is in elk geval dan 'Suzie Q'." Hij lachte. "Waar denk je aan dan?" "Vrijdagavond komt er een film met Robin William 'Jacob the Liar'. Lijkt me heel goed en in het weekend heb je altijd op zaterdag en zondag een avontuur van 'Young Indiana Jones'." "Zegt me niets." "Cultuurbarbaar, je kent Indiana Jones toch wel?" Heftig schudde hij zijn hoofd. "Je hebt nog heel wat te leren jongen." "Alleen als jij mijn leermeester wilt zijn, Rogier." "Als jij je belooft te gedragen, zal ik dat overwegen." Samen liepen we naar zijn voordeur. Voordat hij de sleutel in het slot kon doen, ging de deur al open. "Gelukkig," zei Jan Walters, "jullie zijn weer thuis." "Jullie hadden toch niet hoeven opblijven!" zei Ken. "Nee, maar we waren toch wel een beetje ongerust. Voor ons is dit ook wennen Ken. Heb je Rogier al bedankt?" "Natuurlijk pap, wat denk je dan." "Tot morgen Ken." "Tot morgen Rogier." Ik draaide me om en liep naar mijn huisje toe. Ik maakte nog een kop thee voor mezelf en kroop toen mijn bed in. Nee, ik had nog niet op die bepaalde manier aan Ken gedacht. Had me nog niet afgevraagd of ik hem aantrekkelijk vond maar toen ik in bed lag, voelde ik toch ineens iets heel bijzonders voor hem. Verliefdheid? Nee, ik praatte mezelf wat aan. Die Vincent ook met zijn gekke analyse! Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 5

  Donderdag 25 juli: De dag na die prachtige avond, met uitzondering van de muziek dan, in Slenaken sliep ik voor mijn doen een gat in de dag. Ik heb je al verteld dat ik in de regel altijd vroeg wakker ben maar deze ochtend dus niet. Ik werd wakker van het geluid van de bel aan mijn voordeur. Op de achterdeur moest je kloppen maar voor had ik een bel. En dat ding rinkelde dus en zo aanhoudend dat ik wel wakker moest worden! Half verdoofd nog waggelde ik naar het raam, deed het open en stak mijn hoofd naar buiten. De lucht was koud nog en deed mijn blote bovenlijf rillen. "Hé, je gaat me toch niet vertellen dat je nog sliep hè?" hoorde ik iemand zeggen. Ik focusde, zag Ken staan en toverde een glimlach op mijn gezicht voor zover de spieren dat toelieten. "Ja, ik sliep nog. Heel vreemd maar wel waar. Wacht ik kom naar beneden." Hij riep nog iets maar dat hoorde ik al niet meer. Ik trok een T-shirt over mijn hoofd en drentelde de trap af naar beneden. "Kom binnen," nodigde ik de jongen uit. "Heel eventjes hoor," zei hij, "want ik ga met mijn moeder naar Vaals om wat korte broeken te gaan kopen." Ik glimlachte nu breeduit. "Verstandige keus jongen!" Ook hij lachte. "En het wordt prachtig weer heb ik gisteren ergens op t.v. gezien dus als je geen zwembroek hebt, koop die dan ook meteen alhoewel je er natuurlijk ook best een van mij mag lenen." "Ik zal er een uitzoeken. Heb je een voorkeur?" Hij lachte luid. "Best wel maar dat vertel ik jou niet!" "Maar kun je wel zwemmen hier ergens dan?" "Jongen? Hoeveel jaar komen jullie hier al?" "Geloof al acht jaar of zo!" "En dan weet je niet dat je hier prachtig kunt zwemmen?" "Nee! Maar hoe komt het dat jij dat wel weet dan?" "Antoinette!" Verduidelijkte ik. "Op de dag dat ik aankwam heeft zij alle toeristische bezienswaardigheden in 20 minuten de revue laten passeren waaronder alle zwemgelegenheden." "Ah, je pronkt dus met de veren van iemand anders! Knap hoor!" Ik lachte om zijn plaagstoot en vond het prachtig dat hij nog niets van zijn spontaniteit had verloren in een nacht slaap. "Zeg, wil je koffie of zo?" "Nee, ik moet weer weg want anders komt m'n moeder vast kijken waar ik blijf." Ineens stond hij pal voor me en drukte een kus op mijn wang. "Wow? Waarvoor is dat?" "Vanwege die prachtige avond die je me gisteren gegeven hebt. Ik had het willen doen toen we thuis waren maar toen ik merkte dat mijn ouders op waren en eventueel zouden kunnen meekijken, heb ik het maar achterwege gelaten." "Dank je Ken." Met mijn hand streelde ik over de gekuste wang. "Maar weet dat ik het niet alleen voor jou gedaan heb. Zelf heb ik ook enorm veel plezier gehad." Hij glimlachte en zei dat hij echt moest gaan en was verdwenen. De deur sloeg met een knal achter hem dicht en ik stond daar nog steeds met mijn hand op mijn wang. Het voelde zo enorm goed. Wezenloos zette ik koffie en maakte ik mijn ontbijt. De kus had me totaal van mijn stuk gebracht. Het was zo onverwachts gekomen! Geheel nog in gedachten aan die plotse kus verzonken, zat ik aan het kleine tafeltje in de keuken te eten toen er op het zijraam geklopt werd. Eerst wachtte ik even omdat ik veronderstelde dat de peuters een grapje met me aan het uithalen waren maar even later werd er opnieuw geklopt. Ik stond op en schoof het gordijn open. Daar stond Jan Walters en stak een hand op. "Koffie straks bij mij?" "Prima. Geef me even wat tijd om te ontbijten en me aan te kleden." En zo kwam het dat ik tegen tienen bij Jan thuis zat achter een kop koffie. "En hoe is het jullie bevallen?" viel ik meteen met de deur in huis toen hij ook was gaan zitten. "Nou, het was erg moeilijk voor ons hoor dat mag je gerust weten. We hebben de hele avond bij elkaar gezeten zonder dat we echt iets gedaan hebben. Regelmatig onze zorgen tegen elkaar uitgesproken en toen het voor ons tegen halfelf tijd was om naar bed te gaan, hebben we dat wel gedaan maar we deden geen oog dicht. In het donker zaten we bij elkaar en hielden elkaars hand vast. Gewoon te bang dat hem iets zou overkomen." "Ik kan het me heel goed voorstellen. Ik heb dan zelf geen kinderen maar als je iets waarvan je heel erg houdt voor het eerst loslaat, lijkt me dat een bezoeking." "Inderdaad. Heel vaak hebben we ons ook afgevraagd of we er goed aangedaan hadden maar toch steeds weer kwamen we erop uit dat het gewoon goed is. Goed voor ons maar vooral voor Ken. En daarvoor doen we het tenslotte. Heeft hij je gevraagd of je mee wilde gaan om een fiets te huren?" "Nee, waarschijnlijk is hij dat in de haast," en vanwege zijn voornemen om mij een zoen te geven, vulde ik in mijn hoofd aan, "helemaal vergeten. Maar dat komt straks nog wel dus. En jullie vinden het goed neem ik dus aan." "Ja, we moeten nu doorzetten vind ik en Marja is het helemaal met me eens." "Toch zou ik graag wel willen dat jullie hem als hij uitgaat iets meer verantwoordelijkheid geven. Toen we thuiskwamen en bij jullie ineens het licht aanging, voelde ik dat de vrolijkheid die hij de hele avond had gehad ineens verschrompelde zo van 'zie je wel ze vertrouwen me niet helemaal'. Ik begrijp het volkomen hoor en je hoeft je niet te verdedigen want je uitleg was duidelijk zat maar probeer de volgende keer gewoon om je slapende te houden als hij laat voor de deur staat en anders moeten we iets anders proberen." "Hoe bedoel je?" "Nou hij zou bijvoorbeeld als we een avond uitgaan bij mij kunnen blijven slapen. Ik heb een extra slaapkamer met twee bedden dus hij kan nog kiezen ook!" maakte ik mijn voorstel met een grap af. "Wanneer denk je dat jullie weer uitgaan?" Er lag een spoor van angst over de gestelde vraag. "Jan! Kom op zeg! Doe niet zo angstig. Ik sta ervoor garant dat hem niets overkomt." "Maar stel je voor dat je een ongeluk krijgt of zo?" "Dat kan nu ook gebeuren Jan nu hij met je vrouw naar Vaals is." "Je hebt gelijk. Ik moet het loslaten." "Zaterdag- of zondagavond gaan we uit naar Maastricht denk ik. Dus dan kan het weer laat worden." "Ik zal het er met Marja over hebben. Ik wil haar er niet buiten houden dat zul je begrijpen toch?" Natuurlijk begreep ik dat en zei ik hem dat ook. "En verder nog plannen voor de komende dagen." Ik legde hem het een en ander voor en hij vond alles goed. "Zoals ik bemerk heb je voor vanavond niets ingevuld. Zou je het dan leuk vinden om bij ons op visite te komen voor een spelletje of zo?" vroeg hij. "Ja, dat is een prima idee," reageerde ik enthousiast zoals ik ook was. Toen ik twee koppen koffie gehad had, ging ik terug naar mijn eigen huisje. Ken was om halftwaalf met drie korte broeken en twee zwembroeken terug en liet ze me zien. "En hoe vind je ze?" "Heel mooi jongen. Prachtig gewoon al zouden ze mooier zijn als je ze aanhad!" "Ja, ja. Straks hoor. Ik ga even naar huis om me om te kleden en dan gaan we ergens een fiets huren. Jij weet wel een adres toch?" "Vond je vader het goed dan?" "Ja! Geen enkel probleem! Ongelofelijk nietwaar?" "Inderdaad," loog ik schijnheilig. Een kwartier later reden Ken en ik in mijn auto het dal in. Ik had voor mezelf besloten dat we naar 'Het Zinkviooltje' zouden gaan om daar een fiets voor hem te huren. En het zou een gewone racefiets worden en niet een mountainbike. Ik wist dat hij niet zo heel erg sportief nog was en op zo'n gewone fiets zouden we rustig ons eigen tempo (zijn tempo) kunnen aanhouden en over gemakkelijk terrein rijden alhoewel die heuvels hier nou niet echt gemakkelijk te noemen waren. Ken liet de keuze van de fiets geheel aan mij over. We lieten hem daar afstellen op zijn lengte en met ons bezit en een paar routekaarten waren we al snel weer terug. Trots belde Ken aan bij zijn huisje en wachtte tot er open gedaan werd. Vader en moeder Walters verschenen aan de deur en lieten lovende geluiden horen over de fiets. "En als het je nou goed bevalt, moet ik er dan thuis ook een voor je kopen?" vroeg zijn vader. "Nou misschien wel. Als ik de smaak goed te pakken krijg!" "Heb je ook kleding gehuurd?" luidde een praktische vraag van zijn moeder. "Nee mam, Rogier zei dat hij voldoende spullen had die ik zou mogen gebruiken." Even zag ik die bedenkelijke blik in de ogen van pa en ma maar toen reageerde zij heel praktisch. "Dat is mooi jongen maar dan wil ik wel dat ik jullie kleren uitwas. Dan voel ik me tenminste ook nog een beetje nuttig." En zo werd besloten. Meteen na het middageten was Ken terug bij mij. Ik ging hem voor naar boven waar ik mijn rijke collectie fietskleren op het tweepersoonsbed had uitgestald. "Kies er maar wat uit!" bood ik hem met een weids armgebaar aan. "Wil je niet zelf eerst …" Ik schudde mijn hoofd allang voor dat hij zijn zin kon afmaken. Hij koos het pak uit met het geel/rode bovenstuk en ik nam het blauw/groene. Ik begon mijn kleren uit te trekken om me te verkleden en zag hem een beetje moeilijk daar staan met zijn keuze in zijn hand. "Je mag het kamertje hiernaast ook wel gebruiken om je om te kleden hoor als je dat liever hebt." Ik zelf was inmiddels op mijn sokken na helemaal bloot en begon het pak aan te trekken. Ik zag hem naar me kijken. "Is er iets?" "Nee, uhh … maar moet je dat over je blote lijf aan trekken?" "Ja," zei ik met een glimlach, "in het broekgedeelte zit een zeemleer om het transpiratievocht op te nemen omdat je er anders last van krijgt tijdens het lange zitten en als je een onderbroek draagt dan heeft dat niet zoveel zin eigelijk." Ik was klaar en liet hem alleen. Waarschijnlijk vond hij het toch wat ongemakkelijk om zich in mijn bijzijn om te kleden. Beneden bekeek ik de routekaart en keek waar we zoal langs zouden rijden deze middag. Ik was niet van plan hem meteen gigantisch ver te laten rijden want het was tenslotte zijn allereerste keer. Even later kwam hij in fietskledij naar beneden. "En? Hoe staat het me?" "Goed Ken. Uitstekend." "Ja dat idee heb ik dus ook. Heb het idee dat je in mijn kruis alles kunt zien zitten!" Ik lachte. "Moet maar geen stijve krijgen onderweg anders krijg jij nog rare ideeën." "Wat??? Als jij een stijve krijgt wie heeft er dan rare ideeën van ons???" Hij werd rood en ik lachte luid. "Kom op idioot. Ik zal je zo afbeulen dat je geen rare gedachten zult kunnen krijgen." De pedaalridders stapten op en ik voerde Ken door een prachtig gedeelte van het heuvelland. Tijdens de rit praatten we bijna voortdurend als dat mogelijk was en zo leerden we elkaar goed kennen. Ik vertelde hem op zijn verzoek over mijn vader en natuurlijk vroeg ik hem ook het een en ander over zijn ouders. Zo kwam ik te weten dat hij als kind heel lang ernstig ziek was geweest en ook hij zelf bracht hun zorgzaamheid onder andere in verband met die periode en het feit dat hij enig kind was. En ik kon me dat heel goed voorstellen. Het is gewoon vreselijk als iemand die je dierbaar is je ontvalt. Tegen drieën nadat we zo'n twee uur gereden hadden, stopten we. We legden de fiets in de berm neer en gingen zelf een eindje verderop zitten. Beiden hadden we onze drinkfles meegenomen en net voordat Ken zijn fles aan de mond zette, zag ik dat hij een pil innam. "Mag ik je vragen waarvoor die pil is? Je gebruikt toch geen stimulerende middelen hè?" Ken glimlachte. "Nee, dat niet. Was het maar waar. Dat is voor mijn migraine. Het is iets homeopatisch en het is maar de vraag of het werkt maar je blijft steeds proberen om er helemaal vanaf te komen." "Is dat niet reuze vervelend om dat te hebben?" "Zeker maar ik weet niet anders. Heb het al mijn hele leven en weet ermee om te gaan. Maar als zo'n aanval er is dan is dat heel vervelend." "Hoe vang je dat op dan?" "Rustig blijven liggen in je bed met de gordijnen zo dicht mogelijk en zo weinig mogelijk lawaai en licht. Dat is voor mij in elk geval de beste remedie." "Duren ze lang die aanvallen?" "De laatste tijd valt het gelukkig mee maar ik heb wel eens aanvallen gehad die drie dagen duurden." "Shit! Rot man! Zeker ook vaak verzuim van school dan!" "Ja, en dan moet je later alles weer zien in te halen. Heel veel vakanties zijn er bij mij bij ingeschoten omdat ik weer bij moest zien te komen. En dat is best wel rot hoor. Iedereen lol en plezier en ik werken. Maar, zoals ik al zei je doet er niets aan. "Moedig Ken!" En bewonderend klopte ik hem op zijn schouder. Hij haalde zijn schouders op. "Niets bijzonders hoor!" "Natuurlijk wel. Het is een extra opgave die je leven er niet gemakkelijker opmaakt en als je je er dan zo door heen slaat is dat best een compliment waard! Vind ik in elk geval." "Dank je, zal ik dan maar zeggen." Ik glimlachte naar hem en klopte hem opnieuw op zijn schouder. "Wat gaan we vanavond doen?" Ik vertelde hem dat ik vanochtend met zijn vader gesproken had en bracht diens voorstel naar voren. "Hé leuk zeg. Kan ik eindelijk eens zien hoe slim je bent." "Hoe bedoel je?" "Mijn pa kennende haalt hij vast Trivial Pursuit te voorschijn en dan wil ik wel eens zien of je meer dan alleen maar knap bent." Meteen begon hij te blozen. Ik brak uit in een lachstuip en rolde door het gras. "Doe niet zo idioot man. Iedereen kan je zo zien hier langs de weg." Lange tijd wist ik geen fatsoenlijk woord uit te brengen maar toen ik eindelijk weer bijgekomen was zei ik: "Nou en!" "Wat nou en?" "Moet ik me iets aantrekken van wat anderen van me zouden kunnen denken?" Ik zag een denkrimpel op zijn voorhoofd komen. "Niet dan?" "Nee, natuurlijk niet! Als je steeds rekening moet houden met wat anderen van je zullen kunnen denken dan word je hartstikke gek man! Dat doe ik dus mooi niet. Ik houd rekening met andere mensen en respecteer mensen maar verder ga ik niet!" Ik zag hem nadenken en een paar keer wilde hij iets zeggen maar slikte hij het net zo snel ook weer in. "Mijn ouders zijn daar altijd wel heel gevoelig voor. 'Ken maak niet zoveel lawaai als je naar boven loopt. Wat moeten de buren er wel niet van denken' en meer van dat soort dingen." "Ik ken die uitspraken Ken en vind ze vreselijk! Ik doe wat ik wil en wat iedereen daarvan denkt zal me worst zijn." "Wel makkelijk eigenlijk." "Ja een stuk ongecompliceerder dan heel veel mensen leven. Heus hoor ik wil best wel rekening houden met mensen. Bij mij in de flat wonen mensen met kleine kinderen dus zet ik 's avonds mijn muziek nooit hard aan. Ik let dus wel op wat ik doe! Maar ik ga niet denken o jee vanavond neem ik geen vriendje mee naar huis want de buren zullen wel denken nou heeft hij al een derde vriend deze week. Dat doe ik dus mooi niet." Met ogen groot als schoteltjes keek hij me aan. "Sorry misschien was het niet zo'n goed voorbeeld," verontschuldigde ik me. "Nee, geeft niets." Het was eventjes stil maar in die stilte bleef hij me strak aankijken. "Ben je echt zo'n versierder?" Die vraag had ik voelen aankomen. "Nee, het was echt maar een voorbeeld. De laatste jongen waar ik mee gevreeën heb is al weer bijna vier jaar geleden." "Mis je het dan niet de seks?" De spanning die er even geweest was, was gelukkig weer gebroken. "Ja, ik mis het best wel maar ik ben zoekende en wat kieskeuriger geworden wellicht want ik doe het niet zomaar meer." "Wel gedaan dus." "Ja, heb ik je gisteravond ook al verteld dat ik in het begin best wel seks zonder gevoelens met iemand heb gehad. Zo maar om te ontdekken." Opnieuw viel er een gat in ons gesprek. Die hij uiteindelijk opvulde met een glimlach en de vraag: "Hoe vond je mijn kus vanmorgen?" Ik lachte terug. "Verrassend! Ik had het niet zien aankomen." We bleven nog wat kletsen maar eigelijk over niets bijzonders meer. Na een half uurtje stapten we weer op en fietsen verder. Even na vijf uur waren we terug in Camerig. "Nou? Goed bevallen?" vroeg ik hem toen we in mijn huisje waren. "Prima," zei hij. "Het is echt heel goed om dat te doen maar het beste bevalt me nog jouw gezelschap. Vind het echt heel fijn dat ik je heb leren kennen." "Dank je Ken. Jouw aanwezigheid doet mij ook goed." "Dan ga ik maar naar huis om me te douchen en te eten. Zie ik je straks nog voor wat tafeltennis of lukt het je niet meer denk je." "Ik verpletter je Ken Walters. Reken daar maar op. Maar wacht even." Snel rende ik de trap op naar boven en schoot uit mijn sportkleren. Ik trok mijn badjas aan en liep met de bezwete spullen de trap weer af. "Hier aan je moeder geven en zeg haar dat ze het met zo weinig mogelijk vloeibaar wasmiddel moet wassen, goed uitspoelen, niet centrifugeren en daarna nat ophangen op een plaats in de schaduw. Kun je dat allemaal onthouden?" Hij herhaalde letterlijk alles wat ik gezegd had en knipoogde. "Zo goed baas?" "Zeker maatje. En nou naar huis. Opgesodemieterd. Tot straks!" Ken verdween en ineens voelde ik me alleen. Een merkwaardig gevoel dat ik me alleen herinnerde van die eerste weken nadat mijn vader was overleden. Daarna had ik me eigenlijk nooit alleen gevoeld en nu, nu was dat gevoel ineens weer terug. Kom op, sprak ik mezelf toe. Geen aanstellerij. Onder de douche en wat te eten klaarmaken anders krijg je straks honger. En zo deed ik dus. De bezigheden hielden me van het denken af en dat vond ik goed, voor dat moment. Na de maaltijd waste ik in alle rust af en zelfs toen Ken zich aandiende door op het raam te kloppen, zei ik hem dat hij even wachten moest omdat ik nog bezig was met de afwas. Heel behulpzaam kwam hij binnen en pakte een droogdoek. "Je hoeft me niet te helpen hoor. Ik kan me heus zelf wel redden." "Dat weet ik ook wel maar als ik het nou wil?" Schuins keek ik hem aan en ging verder met het schoonmaken van de spullen in het afwasteiltje. Daarna speelden we drie partijtjes tafeltennis waarvan ik er weer een won maar ook de twee andere verloor ik niet meer zo dik als in het begin. Ik werd duidelijk beter concludeerde ik met enige trots stilletjes van binnen. Toen op naar de koffie bij zijn ouders. Het was vanaf het allereerste begin meteen gezellig. Er werd vrijuit gepraat en heel veel gelachen en Ken kreeg gelijk: zijn vader haalde Trivial Pursuit tevoorschijn. De rose vragen waren een crime voor mij want van al die t.v.-series kende ik er verrekte weinig. Vragen over sport daarentegen werden mijn favoriet en ik moest vreselijk lachen om Marja die zodra er een sportvraag kwam waarbij een naam gevraagd werd meteen en altijd 'O.J. Simpson' riep. Hilarisch gewoon. Het werd erg laat en ik zag Marja tegen halfelf al eens bedenkelijk kijken naar haar man maar Jan wilde nog van geen ophouden weten. Vrijdag 26 juli 2002: Uiteindelijk werd het één uur voor er pas een winnaar bekend werd. Jan Walters versloeg ons allemaal nipt. Hij had gewoon het geluk dat hij eerder in het centrum kwam dan ons en ook de gestelde vraag nog goed wist te beantwoorden. Daarna was het snel opbreken geblazen want eigenlijk wilde iedereen graag naar bed. Ik ook want het was best wel een drukke dag geweest. Na de familie bedankt te hebben voor de gezelligheid, liep ik het kleine eindje naar mijn huisje toe. Binnengekomen, sloot ik de gordijnen en ging naar boven naar bed. De volgende ochtend was ik op mijn vaste tijd wakker. Het was nog erg vroeg dus en daarom bleef ik nog eventjes rustig liggen. Zeven uur ontbeet ik en keek ik het journaal. Ze beloofden mooi weer en ik zag er naar uit om de komende dagen het zwemwater in Zuid-Limburg te gaan uitproberen. Na het ontbijt las ik lang ik mijn boek en wachtte op Ken. Hij kwam echter maar niet en toen het mij te lang duurde, ging ik maar eens kijken waar hij bleef. "Ja, ik was er al bang voor," zei Marja toen ik bij hen was, "gisteren toch te laat geworden denk ik." Het bleek dat Ken een migraineaanval had. "Ach dat is het niet," reageerde Jan. "Hij heeft die aanvallen regelmatig." "Vind je het goed als ik even bij hem ga kijken?" "Natuurlijk. Het is de deur links." Zachtjes liep ik de trap op. Ik klopte op de deur maar kreeg geen respons. "Loop maar door hoor," riep Marja van beneden. Ik opende de deur die nogal stroef ging en stapte de donkere kamer in. "Hoi," klonk het zachtjes in het donker." Ik groette terug en ging op de stoel zitten die naast zijn bed stond. "Hoe is het met je?" "Beroerd!" "Vervelend man!" "Ja maar ik had je verteld dat dit af en toe kon gebeuren. Heb je nou vandaag wel wat te doen?" "Om mij moet je je geen zorgen maken Ken. Ik had niet verwacht dat ik met iemand deze vakantie zou doorbrengen dus ben ik voorbereid om alles alleen te doen maar vind het wel vervelend dat je nu niet mee kunt gaan. Heb nog een hele stapel boeken liggen en die ga ik dus maar verder lezen." "Maar je mag rustig dingen gaan doen hoor!" "Dank je maar daar heb ik nu even geen zin in. Is dat ook goed?" Hij glimlachte. Het was warm op zijn kamer en ik zag dat de dunne gordijntjes die ook mijn huis sierden bij hem afgedekt waren door een donkerbruine deken. Hij zweette op zijn voorhoofd en borst. "Ben je misselijk?" "Ja. Een van de bijverschijnselen. Maar het is al beter dan het geweest is. Vannacht heb ik mijn ouders veel last bezorgd. Ze hebben amper een oog kunnen dicht doen denk ik." "Ze zullen het vast niet erg vinden." "Zij niet maar ik wel." "Je bent een vreemde Ken. Ze doen het omdat ze van je houden!" "Ja, ik weet het maar daarom vind ik het nog wel vervelend dat ik ze zo tot last ben." "Ik vind je zielig." "Nee, dat wil ik niet. Ik wil niet zielig gevonden worden. Ik heb nog armen en benen en die doen het uitstekend en daarom ben ik niet zielig." Ineens schoot ik voel. De tranen brandden me achter mijn ogen. Hij had precies dezelfde woorden gebruikt die mijn vader ook altijd gebruikt had als ik hem zielig had gevonden. "Wat is er?" vroeg Ken die mijn schrikreactie bemerkt had. "Nee, niets. Een herinnering. Het gaat wel weer over," stelde ik hem gerust. Tenminste dat hoopte ik. "Ik laat je alleen Ken. Aan rust heb je meer dan aan mij." "Leuk dat je geweest bent Rogier. Straks ben ik weer zo fit als een hoentje. Je zult het zien." "Graag Ken!" Ik drukte zijn hand en ging terug naar beneden. "Niet zo bezorgd kijken, Rogier," zei Jan toen ik beneden was. "Hij heeft het ergste gehad en het gaat al stukken beter dan vannacht." "Ja, dat zei hij ook al maar …" "Het is een vervelend gezicht als hij daar zo uitgeteld ligt nietwaar," zei Marja. En dat was de spijker op zijn kop. De levenslustige jongen die ik kende lag daar als de dood van pierlala en ik wist het geen plaats te geven. Ik ging naar huis en meteen naar boven naar mijn slaapkamer. Bittere tranen welden op en stroomden naar buiten. Niet alleen vanwege Ken maar ook vanwege mijn vader. Het leek of er ineens oude wonden opengereten waren. Vooral dat treffende van diezelfde woorden hadden me hard geraakt. Hoe kon iemand die zo ziek was, zeggen dat hij niet zielig was en toch moest er een kern van waarheid in zitten want ik had het nu van twee heel verschillende mensen gehoord en meteen ook was dat het lastige. Ik begon verbanden te trekken tussen mijn vader en Ken die er helemaal niet waren. De tranen droogden op en langzaam werd ik weer wat nuchterder. Ik kon het weer wat aan en ging nog wat snotterend naar beneden waar ik mijn tweede boek uitlas en wat at. Daarna deed ik de afwas. Het weer was niet zo mooi als ze beloofd hadden. Het was dik bewolkt maar toch behoorlijk warm. Broeierig noemen we dat dan. Een dik wolkendek met daarachter een krachtige zon. Natuurlijk had ik die middag alleen dingen kunnen gaan doen maar ik wilde gewoon niet. Ik had geen zin om me zelf te vermaken wetende dat mijn maatje niet mee zou kunnen. Ik was gesteld op Ken en wilde dat hij bij me zou zijn. Als hij niet meekon, bleef ik thuis. De kleuters hielden me volop bezig. In korte broek zat ik op mijn terras en regelmatig kwamen ze langs met zandgebakjes die ik moest opeten. Een emmer deed dienst als vergaarbak en gelukkig waren ze caloriearm want ik werkte er die middag heel wat weg. Na het avondeten kwam Jan langs en vroeg of ik tafeltennis wilde spelen. Natuurlijk wilde ik dat. Ik won er twee van de drie en de andere was voor hem. "Je bent goed geworden in die paar dagen zeg," reageerde hij bewonderend nadat we uitgespeeld waren. "Dank je." "Ik meen het echt. Ik heb bewondering voor je. Niet alleen voor je spel maar ook voor de manier waarop je met Ken omgaat en hoe snel je aan hem gehecht bent geraakt." We wisselden een blik uit. "Ja, ik zag het meteen vanmorgen toen je hoorde dat hij ziek was. Dat gevoel van medeleven wat getuigt van echte vriendschap. Dank je dat je die vriend voor hem wil zijn." "Ken verdient het om goede vrienden te hebben en ik ben blij dat ik er een van mag zijn en dat jullie daarvoor gezorgd hebben." Een tijdje bleef hij nog praten en daarna ging hij naar huis. Ik dronk mijn koffie buiten en praatte later die avond nog een hele tijd met Antoinette waarvan ik de echtgenoot nog steeds niet gezien had. De man moest een vreselijke huismus zijn, leek me. Toen zij tegen halfnegen naar binnenging, was ik weer alleen. Ik ging naar binnen en zette de t.v. aan. In mijn eentje keek ik naar 'Jacob the Liar' een prachtige film, zij het een dramatisch aflopende film, met Robin Williams in de hoofdrol. Ik vond het jammer dat Ken deze film niet kon zien want er zat echt een gigantisch goed verhaal in. Toen de film was afgelopen ging ik nog eventjes naar buiten. Het was donker en stil geworden. Ik hoorde hem aankomen en keek verwachtingsvol opzij. Inderdaad het was Ken. "Hé? Jij?" "Ja, ik. Ik ben er weer. Had ik je toch gezegd." Hij kwam bij me zitten en stak een sigaret aan. "Alsjeblieft Ken hou met die vreselijke gewoonte op! Hoe kun je die dingen roken als je weet dat het slecht voor je is en je al genoeg aan je kop hebt met die ziekte van je." Het kwam er behoorlijk fel uit. Te fel misschien wel maar ik meende het vanuit het diepste van mijn hart. "Oké." Hij stond op en liep mijn huis binnen. "Wat heb je gedaan?" vroeg ik toen hij weer naast me ging zitten. "De sigaretten weggegooid natuurlijk." "Zo bedoelde ik het niet." "Ja, dat deed je wel en het is goed dat je laat zien wat je denkt. Het is toch ook vreselijk stom om te roken als je het zelf niet lekker vindt maar het alleen maar doet omdat het niet mag?" "Ja, nou heb jij weer gelijk!" zuchtte ik. Het werd stil. Te stil. "Wat is er Rogier. Je bent zo stil, zo anders, zo … verstard." Hij had het gemerkt en dat was waar ik voor gevreesd had. Hij legde zijn hand op de mijne. "Rogier … doet dit niet. Keer je niet van me af. Wat heb ik gedaan dat je dit doet?" "Je hebt niets gedaan alleen … alleen de herinneringen die ik gedacht had overwonnen te hebben, teruggeroepen." "Sorry," klonk het. "Nee, het ligt niet aan jou. Het was mijn illusie dat ik ze kwijt was maar nu weet ik dat het niet zo is. Ik vond het zo verschrikkelijk rot om jou daar zo stil en ziek te zien liggen." "Maar nu ben ik er toch weer?" zei hij met een glimlach. "Ja, je bent er gelukkig weer." Maar ik was niet oprecht. Ik had nog steeds dat vreselijke gevoel dat me van binnen verscheurde maar niet tegen hem onder woorden durfde te brengen. "Gaat het echt wel met je?" Ik toverde een glimlach rond mijn lippen en keek hem aan. "Je moet niet tegen me liegen Rogier. Daar kan ik niet tegen. Je wilt laten zien dat het goed met je gaat maar het gaat niet goed. Wat is er?" Diepe stilte volgde. Moest ik hem zeggen wat ik dacht? Of was het maar beter om te zwijgen? Gelukkig hoefde ik niet te beslissen. Ken hoorde zijn moeder naderen en haalde zijn hand weg. "Ken, kom je thuis?" "Ja mam, ik kom eraan." Voetstappen die zich vewijderden klonken door de stilte. Zijn hand kwam weer terug. "Rogier ik hou van je. Sluit je niet af van me alsjebieft." Hij stond op, drukte een kus op mijn voorhoofd en verdween in de donkerte. Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 6

  Zaterdag 27 juli 2002: Moet ik je nog zeggen dat ik die nacht nauwelijks sliep of heb je, mij enigszins kennende, dat inmiddels kunnen raden? Het wilde echt weer eens niet lukken en langzamerhand begon ik me af te vragen of het nog wel gezond was. Dit was al de tweede nacht met bijna geen slaap. Het zou in elk geval mijn uiterlijk geen goed doen en toen ik na opgestaan te zijn in de spiegel keek, zag ik dan ook dikke donkerblauwe wallen onder mijn ogen. Nu was ik gelukkig goed gebruind en dan valt het niet zo heel erg op maar ze waren er toch wel degelijk. Het gedoe van die vrijdag had me niet los kunnen laten. En zeker die slotopmerkingen van Ken niet. Hield de jongen werkelijk van mij of speelde hij een spelletje. Maar dat laatste kon ik me gewoon niet voorstellen. Niet hij! Ik deed alles die ochtend in het begin op de automatische piloot. Als een slaapwandelaar door een vreemd huis dat je denkt al helemaal te kunnen en dus stootte ik me regelmatig ergens aan. Na het ontbijt waarbij ik bewust nu eens koffie hartklap had gezet begon alles weer een beetje te werken en werd ik zowaar wakker. De brede glimlach van Ken verscheen al om negen uur voor het raam naast mijn achterdeur. Ik gebaarde hem dat hij binnen kon komen. "Goedemorgen. Wat zie jij eruit zeg? Wat heb je gedaan vannacht?" "Hou op jongen. Ik heb amper geslapen dus niet al te opgewekt alsjeblieft." "Heb je daar vaker last van?" "Waarvan." "Niet kunnen slapen bedoel ik. Mijn pa heeft, als je het wilt gebruiken, wel wat slaapmiddeltjes hoor." "Nee, gelukkig heb ik er niet vaak last van maar de laatste dagen nu al wel twee keer." Of was het nou al drie keer. Nee, toch twee. Zondag op maandag was het niet slapen en die avond na dat gedoe in Valkenburg had ik wel geslapen maar alleen heel kort. Zo in eigen gedachten verzonken hoorde ik niet wat Ken tegen me zei totdat hij me aan mijn arm schudde. "Hé, hoor je wel wat ik zeg of is het beter dat ik je eerst goed wakker laat worden." "Sorry, ik was afgedwaald. Wat zei je?" Hij zuchtte diep en ik vond het vreselijk vervelend dat hij opnieuw moest beginnen maar het was niet anders. "Ik zei dat ik het echt meende van gisteravond." "Wat?" "Dat ik van je hou." Hij kleurde diep. "O! Maar toen je moeder kwam dan en je zo snel je hand terughaalde. Meende je dat ook?" Opnieuw een flinke blos op zijn wangen. "Nee, dat had ik niet moeten doen maar …" "Ben je bang voor hun reactie?" "Ja. Ze zullen dat nooit verwachten dat ik op een jongen val en eigenlijk doe ik dat ook niet." "Huh???" Ik raakte het spoor van zijn redenering bijster. "Het is niet zo dat ik bewust op een jongen val. Het ligt anders." "Hoe dan," viel ik hem in de rede. "Laat het me proberen uit te leggen." "Oké ik luister." Wat een eikel was ik zeg. Waarom liet ik hem niet gewoon praten. Waarom moest ik steeds meteen als laatste iets willen zeggen. "Ik heb heus wel eens blote vrouwen en mannen gezien op plaatjes op het internet. Zo'n braaf jochie ben ik nou ook weer niet. En ik ben er niet toevallig over gestruikeld maar heb ze gezocht. Beide soorten. Gewoon om te kijken en me aan op te geilen. En ik vond beide heel interessant kan ik je zeggen. Maar ik val niet echt op een soort heb nog geen voorkeur bepaald en dat is ook logisch wellicht omdat ik nog niets met een van beide heb gedaan. Ik weet niet hoe het is om met een vrouw samen te zijn. Ik weet niet hoe het is om met een man samen te zijn. Dus een voorkeur is er niet. Maar dat bedoel ik ook helemaal niet te zeggen. Ik ben verliefd op je geworden vanwege de persoon die je bent en niet omdat je een pik tussen je benen hebt." Van zijn woordkeuze begon nu ik te blozen. Hij glimlachte. "Vaak zal het andersom zijn denk ik. Je rommelt eerst wat aan, bepaalt je voorkeur en dan word je een keer verliefd. Maar ik ben ik en natuurlijk weer eens anders dan alle anderen. Ik word gewoon meteen verliefd. En echt, geloof me, ik ben hartstikke verliefd op je." Hij schoof dichter op de bank naar me toe en wilde me kussen. "Het lijkt me niet verstandig Ken dat hier te doen. Dit huisje is net een kaasstolp. Overal glas en als je nog niet wilt dat je ouders het te weten komen dat kun je misschien beter nog even wat wachten." Hij verstarde in zijn beweging. "Maar je begrijpt me wel?" "Ja, ik begrijp je en kan je helemaal volgen. Zoiets zou mij ook overkomen kunnen zijn." "Het ligt er denk ik gewoon aan wie je het eerst ontmoet. Was ik een vrouw tegen gekomen die net zo begripvol was als jij dan …" "OH, daar ligt het dus aan. Dat ik zo begripvol ben?" "Ja, natuurlijk. Tenminste gedeeltelijk. Jij bent de eerste geweest, op mijn ouwelui na dan, die me met respect heeft behandeld. Die geïnteresseerd is in mij. In mij Ken Walters: de nerd van Heemstede." Als alleen dat het was dan ging dit niet goed voorvoelde ik. "En als ik je nou eens vertel dat je ouders me gevraagd hebben …" voel je hem aankomen. Groef ik mijn eigen graf of niet …"om met jou op te trekken." "Ja? Nou en? Dacht je dat ik dat niet doorhad?" Mijn mond viel van verbazing open. "Kom Rogier. Je verslijt me toch niet voor achterlijk wel!?! Het was zo opmerkelijk dat er gewoon iets achter moest zitten. Jij belt aan en vraagt of ik mee uit mag en ineens is het goed. Je begint over het huren van een fiets en mijn vader staat zowat te popelen om mij het geld in de handen te drukken. Denk je dat ik gek ben?" "Sorry. Ik had je niet moeten onderschatten maar …" "Nee! Laat mij eerst uitpraten!" Hij was ongemeen fel. "Maar wil jij nu van mij af of zo? Voer je dit als reden aan om mij de zak te geven? Wat heb je sinds gisteren Rogier?" Stilte. Grote stilte. Ik durfde hem niet recht aan te kijken want zijn ogen waren hard. Heel hard. "Al voor mijn ouders je vroegen om met mij om te gaan, had je belangstelling voor mij. Je speelde tafeltennis met mij terwijl je dat eerst eigenlijk helemaal niet wilde. Toch bleef je met me spelen. Die zondagmiddag heb je tijden met mij gepraat en ik weet dat je echt geïnteresseerd was. En nu … wat is er in vredesnaam gebeurd dat je zo van mening, zo van gedachten over mij bent veranderd?" "Er is niets gebeurd dat mijn mening over jou veranderd heeft Ken. Ik vind je nog steeds een heel leuke jongen maar …" "Je bent niet verliefd op mij." "Zelfs dat durf ik nog niet te zeggen. Luister goed. Wat ik je ga vertellen is geen smoes om me er gemakkelijk vanaf te maken. Dat wil ik niet en kan ik dus ook niet. Jouw vriendschap is me heel veel waard en misschien heb ik het er in het begin te veel opgelegd. Ik zag hoe je die middag dat jullie aankwamen naar me stond te kijken en dus trok ik zondag bij de tafeltennistafel bewust opnieuw mijn shirt uit. Meteen maakte je een dubbele fout en dus wist ik dat je in mij geïnteresseerd was of in elk geval in mijn lijf." Hij snoof. "Ik vind je een pracht van een vent en dat meen ik oprecht maar zelf zit ik compleet met mijn eigen gevoelens in de knoop. De jaren dat ik mijn vader verzorgde heb ik geleefd met het verstand en de gevoelens op nul en de blik op oneindig om maar niets te hoeven voelen. Niet in elk geval als hij in mijn buurt was. Bij heel goede vrienden van mij reageerde ik me wel eens af en heb ik ook wel eens een vaas vergoed omdat ik hem in machteloze woede kapot sloeg. Maar dat waren spaarzame momenten dat ik me durfde laten gaan. Verder kropte ik alles op. Ik wilde niet dat mijn vader zag dat ik aan zijn ziekte en sterven leed. Ik wilde niet dat hij zag dat ik zwak was. Dat ik er zowat aan dood ging! Af en toe deelde ik heus wel mijn zorgen met hem maar dan was dat toch altijd nuchter en beredeneerd. Na zijn sterven moest ik allerlei dingen regelen voor de crematie. Toen de nalatenschap. Toen ben ik verhuisd en later heb ik al zijn spullen moeten opruimen en nu … nu zit ik in Zuid-Limburg en weet ik niet wat ik moet voelen. Ik heb zolang mijn gevoelens verstopt dat ik niet meer kan voelen. Je zegt dat je van me houdt en drie, vier jaar geleden zou ik in de zevende hemel geweest zijn maar nu … nu voel ik er helemaal niets bij. Ik zit klem in de schertsfiguur die ik me zoveel jaar lang heb aangemeten." Kens ogen waren groot en op mij gericht. Er blonk een traan in een van zijn ooghoeken. Ik strekte mijn wijsvinger ernaar uit en veegde hem weg. "Niet huilen Ken. Jouw leven is moeilijk genoeg. Je hoeft mijn zorgen er niet bij te nemen." "Ja Rogier. Dat wil ik juist wel. Gister zag ik ook dat je met mij meeleefde en dat deed me ontzettend goed. Je was er zo intens en dat maakte mij zo gelukkig dat ik gisteravond mijn gevoelens voor jou onder woorden kon brengen." "Ja. Dat is ook nog zoiets," zei ik terwijl ik mijn heus ophaalde, "die ziekte van jou heeft het mij ook niet gemakkelijk gemaakt. Over dat zielig zijn, zei je precies hetzelfde als mijn vader." Ken lachte. "Ja?" Ik knikte. "Precies dezelfde woorden. Vandaar dus mijn schrik. Ineens die herinnering maar ook meteen de vergelijking tussen mijn vader in zijn ziekbed en jou. Ik vond het vreselijk om je daar te zien liggen Ken." "Maar ik ga er niet dood aan Rogier." "Nee, misschien niet maar je zult wel regelmatig ziek zijn en verzorging nodig hebben en ik weet niet …" "Stop Rogier. Ga niet verder. We maken het elkaar nu denk ik veel te moeilijk. Mijn ziekte zal er altijd zijn maar praat niet verder voor je eerst je gevoelens voor mij op een rijtje hebt. Als je nu zegt dat je mijn ziekte niet aankunt zal dat je gevoelens en je beslissing beïnvloeden. Geef eerst je gevoel weer de kans om terug te keren, alsjeblieft?" Even bleef ik in gedachten verzonken maar meteen al wist ik dat hij volkomen gelijk had. Echter ik gaf het nog niet op. "En ons leeftijdsverschil wat denk je daarvan?" "Ja, bijna acht jaar maar ik heb daar geen moeite mee. Jij?" "Maar wat zullen anderen daarvan zeggen. Zullen ze niet zeggen dat ik je verleid heb? Dat ik misbruik heb gemaakt van je onschuld?" "Wie heeft ooit tegen mij gezegd: 'Aan anderen moet je lak hebben jongen. Jij leeft je eigen leven op de manier die jij wilt en daarmee basta!'" "Ja, pak me maar terug op mijn eigen woorden. Leuk hoor Ken." "Hahaha, had je het maar niet moeten zeggen. Rogier ik hou van je en al die jaren dat jij ouder bent doen er voor mij niet toe. Ik weet wat ik voel!" "Oké. Laten we het volgende afspreken. Ik zal mijn uiterste best doen om dat gevoel weer in mijn lijf terug te krijgen en tot die tijd doe jij rustig aan. Geen gekke dingen uithalen. Ondertussen zal ik niet vallen voor andere, leuke en knappe jongens." Een harde stomp in mijn maag was zijn reactie. We rolden over de grond en probeerden elkaar waar maar mogelijk te raken op een speelse manier natuurlijk. Uiteindelijk gaf ik me gewonnen. "Stop, stop, stop. De jeugd wint ik geef me over!" "Watje!" sneerde hij terwijl hij me los liet en opstond. "Zeg ik zou straks willen gaan zwemmen. We kunnen lopend naar de 'Mecheler Hof' gaan als jij dat aankunt tenminste." "Ik ben hier het watje niet hoor!" "Prima maar geef me eerst even drie kwartier ongeveer ik moet even met iemand bellen." "Oké dan ben ik tegen," hij keek op zijn horloge, "kwart voor elf weer terug." Ik knikte. "Tot straks," en met een brede lach verdween hij. Ik plofte op de bank neer, pakte mijn mobiele en koos een nummer uit het telefoonboek. "Vincents psychologische vakantiehulpdienst," klonk het aan de andere kant van de lijn. Ik was verbluft. "Schrik maar niet hoor," ging Vincent verder, "ik herkende je nummer en dacht, die heeft mijn hulp weer eens nodig." "Je vindt het toch niet vervelend hè want anders moet je het zeggen hoor?" "Rogier ik ben al jarenlang je vriend en voor een vriend ben ik dag en nacht bereikbaar maar je moet af en toe wel tegen een grapje kunnen." "Goed." "Vertel het eens. Zat ik er ver naast met mijn vorige analyse?" "Dat is het hem juist. Ik weet het niet. Ik weet niet meer wat ik moet voelen. Ik weet niet meer hoe ik moet voelen. Het lijkt of al mijn gevoelens onder een dikke laag stof liggen en … het lukt gewoon niet." "Vertel op jongen. Ik luister." En toen begon ik het hele verhaal te vertellen vanaf het laatste moment dat ik hem gesproken had. Ik besloot met het gesprek van zojuist met Ken en zijn gevoelens voor mij. "En nu is de vraag: Help dokter wat moet ik doen." "Ja?" "Pilletjes hiervoor heb ik niet. Je zult het geheel op eigen kracht moeten doen Rogier. Je moet je nu eens eindelijk gaan ontspannen. Je hebt veel te lang op je tenen gelopen en je hele voeten zijn daardoor verkrampt bij wijze van spreken. Je moet gaan leven Rogier. Je moet gaan genieten. En als dat inhoudt genieten met die jongen, doe dat dan. Je hoeft niet meteen verliefd te worden. Hij zal heus kunnen begrijpen als een ander wat meer tijd nodig heeft om verliefd te worden dat hij doet. Hij is niet dom, zo heb ik begrepen uit je verhaal. Wees eerlijk tegenover hem maar vooral tegenover jezelf maar ook … doe geen dingen die je niet wilt. Je hebt die stemmetjes die steeds 'NEE' riepen ook gehoord en daarnaar gehandeld. Dat was wijs en verstandig. Maar geef je nu over Rogier. Haal die wielklemmen er maar af. Je kunt weer gaan leven. Je hoeft je voor niemand sterker en groter voor te doen dan je altijd gedaan hebt. Eigenlijk was dat ook niet nodig geweest tegenover je vader maar ik kan het wel begrijpen." "Dank je Vincent." "Zit je te snotteren?" "Ja." "Prima jongen. Laat ze maar lopen die waterlanders. Kan je goed doen." "Dank je." "Dat had je al gezegd malloot. Maar als je me twee keer wilt betalen zeg ik niets hoor." "Geldwolf." "Je weet toch hoe ik ben. Moet ook wel want weet je wat die jonge jongens kosten in het onderhoud. Auwwww …" "Wat gebeurt er?" "Casper haalt naar me uit." "Eigen schuld natuurlijk weer Vincent moet je hem maar niet plagen." "Ik vertel alleen maar de waarheid en dat is dat die jonge jongens heel veel geld kosten in het onderhoud. Ze vreten je werkelijk de oren van het hoofd. Als het wat wordt met die Ken van jou dan zul je het wel merken. Geloof me." "Jullie vechten het maar uit met z'n tweeën ik ga zwemmen. Dank je Vincent." "Derde keer." "Ach man. Tot ziens." "Tot ziens!" Ik drukte op een toets om het gesprek te beëindigen en zuchtte diep. Ik zette me in beweging en ging naar boven om een zwembroek aan te trekken en andere benodigdheden in te pakken. Tien minuten later was ik klaar. Ik liep mijn terras op en bemerkte hoe warm het al was. Wow, gewoonweg te gek. Al met al moest ik ondanks dat hij er allang had moeten zijn toch nog een poosje op Ken wachten. Toen hij eindelijk aan kwam zetten zag hij hartstikke rood. "Sorry hoor maar ouders zijn gewoon niet normaal. 'Ken heb je dit', 'Ken denk je hierom'. Gek word ik van die mensen." "Wees blij dat je ze hebt," merkte ik op. "Ja, dat is ook weer zo. Sorry dat ik zo mopper." "Heb je aan je medicijnen gedacht Ken?" "Krijg wat!!!" bulderde hij en met grote passen liep hij het terrein af en ik op een holletje achter hem aan terwijl ik me goed moest houden om niet in lachen uit te barsten. De hele heuvel af liep ik achter hem aan. Hij was kwaad en liet me dat duidelijk merken. Het was natuurlijk ook niet netjes van me geweest om hem zo te plagen maar … ik had het niet kunnen laten. Bijna beneden in het dal aangekomen moesten we naar rechts maar Ken liep gewoon rechtuit. Toen ik bij de afslag was gekomen, stopte ik. "Zeg Ken, ik weet niet waar jij heengaat maar volgens mij moeten we hier naar rechts." Hij draaide zich om en keek me nors aan. "Zeker weten!" "Ja, heel zeker." Hij kwam naar me toe. "Had je dat niet eerder kunnen zeggen?" "Waarom blijf je dan ook niet gewoon bij je gids in de buurt." "Mooie gids ben jij zeg." "Dank je voor het compliment maar je hoeft niet steeds te zeggen dat ik knap ben hoor." Dit keer moest ik hardlopen toen hij dreigend met een vuist op me aan kwam zetten. Het was echter veel te warm om te rennen en daarom stopte ik al snel. Zijn vuistslag ontving ik met plezier. "Sorry hoor maar ik moest je gewoon even plagen." "Ik snap het wel maar ik kan ze soms gewoon niet uitstaan. Zo bemoederend! Ik word er knettergek van. Soms zou ik willen dat ik niet meer thuis woonde en gewoon mijn eigen gang kon gaan." "Ik begrijp je." En dat deed ik. Rustig liepen we verder terwijl we praatten met elkaar. Het was fijn bij hem te zijn. Dat gevoel had ik in elk geval wel maar dat was er ook steeds wel geweest. Het was een wandelingetje van zo'n 3 kilometer en met dit mooie weer was het heel prettig om te doen. De entreekosten vielen voor Nederlandse maatstaven mee maar toen we eenmaal binnen waren, wisten we waarom. De ligweide was vele malen groter dan het hele zwembad dat vanwege het warme weer nu al leek op een potje met pieren. Van echt zwemmen zou dus niet veel komen. Het zou meer pootjebaden worden. We trokken schoenen, sokken, korte broek en T-shirt uit en begaven ons in zwembroek, Ken in een mooie rode en ik in een zwarte, naar de rand van het bad. Langzaam omdat het water toch wel erg koud was, lieten we ons in het water zakken. En als je er dan eenmaal in bent, weet je hoe heerlijk het is. Toch probeerde ik om echt te zwemmen maar al snel staakte ik mijn poging. Geen doen gewoon! Ken stond erbij en lachte om me. "Dat lukt toch nooit man. Je komt er echt niet door hoor." Nog geen kwartier bleven we in het water. Terug bij onze handdoeken begonnen we ons in te smeren. Met deze zon zou je in no time verbrand zijn. En zeker Ken had de nodige bescherming nodig met zijn blanke lijf. "Wil je mijn rug even doen," vroeg hij. En natuurlijk wilde ik dat. Ik zag hoe hij onder mijn aanraking kippenvel kreeg en toen ik over zijn schouder keek, zag ik nog meer. De inhoud van zijn zwembroek begon te groeien. "Hé viespeuk. Niet meteen aan andere dingen denken hoor," grapte ik. Ken kreeg een boei en sloeg naar me. Daarna smeerde Ken mijn rug in en ik moet toegeven dat het heel goed voelde zijn handen op mijn lijf. Naast elkaar in de zon liggend begon ons gesprek weer automatisch. Van alles en nog wat werd er uit de kast gehaald. We lagen op een rustig plekje en konden dus ook ongestoord allerlei onderwerpen bespreken. "Ben jij een top of een bottom," vroeg de jongen met een rood hoofd op een gegeven ogenblik. "Wat denk jij?" Hij steunde zijn kin op zijn handen en keek schuins naar me. "Gezien je mannelijke uiterlijk zou ik zeggen dat je een top bent maar …" "Maar wat?" "Je geeft de voorkeur aan de bottomrol nietwaar?" "Hoe kom je daar zo bij?" "Zeg nou maar gewoon of het waar is." "Ja. Je hebt gelijk alhoewel ik het ook wel fijn vind om af en toe iemand te neuken hoor. Maar iemand die het bij mij wil doen daar zeg ik geen 'nee' tegen. En jij?" "Gut, ik weet het niet man. Ik heb het nog nooit gedaan dus … Ik weet niet eens hoe je het moet aanpakken met een jongen. Ook niet met een meisje trouwens." Hij werd niet rood toen hij sprak en dit was voor mij een teken dat hij zich niet schaamde voor zijn onschuld. "Tijd doet wonderen Ken." "Ja, laten we dat hopen Rogier." Hij strekte zijn hand naar me uit en streelde over mijn haren. "Ik vind je lief." "Dat weet ik Ken. Je bent een bijzondere jongen." Tegen een uur of een haalden we onze lunch uit onze rugzakken en toen ik zag hoeveel boterhammen hij gesmeerd had (of had laten smeren), moest ik lachen. "Wat is er? Lach je me uit?" "Nee, dat niet maar ineens moest ik denken aan wat een vriend me vanmorgen vertelde over de eetlust van jonge jongens." "Oh? Heeft hij er ervaring mee?" "Met jonge jongens wel. Hij heeft een vriend van 19 en is nu zelf 29. En … werkelijk een heel goede vriend van me." "Dus heeft hij jou de nodige tactische tips en trucs aangereikt?" "Ja. Zo zou je het kunnen noemen." Verder was ik niet plan hem iets te vertellen. Zo was het genoeg. Het werd een heel plezierige dag zo samen bij het zwembad. Grotendeels lagen we in de zon maar af en toe wisselden we dat af door even door het zwembad heen en weer te lopen. Ook speelden we nog een tijdje wat voetbal met een strandbal. Niet echt handig omdat het ding erg windgevoelig was maar wel lekker aan de blote voeten. Tegen vijf uur stapten we op. Beiden trokken we alleen onze schoenen en korte broek aan. De sokken en T-shirts verdwenen in de rugzak. De terugweg was het warm en al heel snel waren we dik in het zweet. Het laatste stukje naar onze huisjes is altijd het moeilijkst - tenminste als je uit de richting van Epen komt - omdat je dan altijd weer heuvel opwaarts moet. Op mijn terras ploften we hijgend en puffend neer op een stoel. Meteen kwam Jan Walters aanzetten. "Zeg wat zijn jullie laat. Het eten staat al klaar Ken dus kom je mee?" Ik zag Kens gezicht afzakken. "Jan? Mag hij misschien met mij mee naar het pannenkoekenrestaurant bij 'Ons Krijtland'?" "Niet lopend toch hè," verzuchtte Ken. Ik schonk hem een valse glimlach en keek daarna Jan weer aan. "Ja, dat is wel goed maar ga dan wel eerst even douchen Ken," zei zijn vader. Ken rende weg. "Het gaat weer een stuk beter met hem niet dan?" "Zeker Jan en ik kan je eerlijk zeggen dat ik daar heel blij mee ben. Ik vond het maar niks om hem daar zo ziek te zien gisteren." "En je bent nog wel verpleger heb je verteld?" "Ja maar dat wil niet zeggen dat ik geen gevoel heb? Ik kom ook wel eens jankend thuis van m'n werk hoor. Soms maak je op een dag zoveel ellende mee dat je je gewoon niet goed kunt houden." Wijselijk vertelde ik hem niet dat het heel goed mogelijk was dat ik voor Ken meer voelde dan voor iemand anders. En ik kon dat ook nog niet omdat ik er nog steeds niet uit was. We liepen wel naar het pannenkoekenrestaurant en dat omdat Ken er om vroeg. Ik keek verbaasd op toen hij fris gedoucht terug kwam en me het voorstel deed. "Krijg nou wat," merkte ik op. "Net maakte je er zowat een halszaak van en nu …" "Nu wil ik lopen omdat ik dan zo lang mogelijk van huis weg ben." Ik begreep het. En zo kwam het dat we lopend gingen. De hele wandeling lang praatten we onderweg. Voordat we het wisten waren we op onze bestemming en daar merkte ik opnieuw zijn enorme eetlust op. Na één grote pannenkoek zat ik wel vol maar hij werkte er zonder moeite twee naar binnen. Ik genoot van zijn eetlust en de vrolijkheid die hij uitstraalde. Een toetje namen we niet omdat ik me voorgenomen had om op de terugweg bij de 'oranje tenten' langs te gaan en zo liepen we via het dorp terug. Bij de tenten aangekomen was het nog behoorlijk druk. We stelden ons op in een rij. Toen we aan de beurt waren, stond ik tegenover het glimlachende gezicht van Bram. "Hé, hallo. Heb je je kleine broertje meegenomen?" De vrolijkheid die uit zijn ogen gestraald had, was ineens veranderd in een smeulende haat. Ik was me wel bewust van de blikken die hij op Ken wierp. Ik bestelde een ijsje met twee bolletjes pistache en voordat Ken zijn bestelling kon plaatsen had Bram zijn mond alweer geopend. "Nee, ik zie het al. Het kleine broertje wil vast een groter ijsje. Je lijkt me echt een jochie dat van stevig likken houdt. Lekker voor jou Rogier." Ken bloosde en ik … ik kookte van binnen maar voor ik hem van repliek kon dienen, antwoordde Ken al. "Nou dan heb je het mooi mis. Ik zit ineens barstensvol dus doe mij maar helemaal niets uit dat winkeltje van jou.." Resoluut draaide hij zich om en liep weg. Nu stond Bram er met een gekleurd hoofd bij en lachte ik luid. Ik betaalde en zonder op mijn wisselgeld te wachten draaide ik me om en baande me een weg door de omstanders die de hele voorstelling met verbazing hadden gadegeslagen. Ken stond bij de weg op me te wachten. "Ken je die eikel?" vroeg hij. "Ja, ik ken hem een klein beetje. Maar gelukkig niet goed genoeg." Terwijl we langs de weg liepen, leende ik hem af en toe mijn ijsje en vertelde hem van mijn wandeling op zondagochtend, de kennismaking met de verkoper, zijn dubbelzinnige opmerkingen, zijn uitnodiging en uiteindelijk mijn avondlijke bezoek. Omdat ik nu eenmaal toch open kaart speelde, vertelde ik meteen ook van mijn bezoek aan Valkenburg en de ontmoeting met die jongen wiens naam ik niet eens wist. En - alhoewel ik daar even over getwijfeld had - ik vertelde hem ook van die stemmen in mijn hoofd. Bij de kruising aangekomen waar we naar rechts zouden moeten, bleef Ken staan. "Ik ben heel blij dat je zo eerlijk bent Rogier maar het meest blij ben ik nog wel vanwege die stemmen." "Waarom?" "Ten eerste omdat zodra jij ook kunt zeggen dat je van mij houdt ik het fijn vind dat ik jouw eerste sinds heel lange tijd zal zijn. En ten tweede omdat het ervan getuigt dat je meer bent dan vlees en verlangen alleen. Het geeft aan dat je een ziel, een geest hebt en dat maakt je volledig mens. Volgens mij tenminste dan." "Dank je. Ja, eigenlijk ben ik ook wel blij met die stemmen zeker nu ik weet hoe zo iemand als Bram ook kan zijn. Heb je die haat in zijn ogen gezien?" Ken knikte. "Niet normaal zoiets alsof hij me zomaar kan claimen?" Ineens sloeg Ken zijn armen om me heen en trok hij me dicht tegen zich aan. Zijn lippen waren op die van mij voor ik er erg in had. Zijn tong gleed langs mijn lippen maar ik hield ze stevig gesloten. Ik verbrak de kus. "Sorry Ken maar ik heb echt nog tijd nodig." "Ik weet het. Ik wilde je alleen maar laten weten dat ik nog steeds heel veel van je hou. En … heb je die stemmen nu ook gehoord." "Nee, dit keer niet Ken." Wordt vervolgd...

• 28-09-05

  Vakantie 2002 - deel 8 (einde)

  Op mijn knieën zat ik op de koude tegeltjes en hoorde de deur van het huisje van de familie Walters dichtslaan en daarna opnieuw de bulderende stem van Jan. Ik sloeg de handen voor mijn oren en begon te huilen. Grote tranen biggelden over mijn wangen en drupten op de grond. Na een tijdje verslagen op de grond gezeten te hebben, veegde ik de tranen weg, stond op en liep naar het aanrecht toe. Ik mikte al het brood in de afvalbak en spoelde koffie en thee door de gootsteen. Daarna rende ik naar boven en begon mijn spullen in te pakken. Ik wilde geen moment langer hier blijven. Een kwartier later had ik alles ingepakt en waren de afvalbakken in het huisje leeg. Ik pakte mijn auto in en belde daarna bij de beheerders aan om hen te vertellen dat ik wegging. Ze vroegen me of er iets mis was, waarschijnlijk hadden zij het geraas wel gehoord, maar ik zei dat ik gewoon naar huis wilde. Ik rekende af en liep daarna naar mijn auto. Ineens herinnerde ik me Kens fiets. Die moest vandaag teruggebracht worden. Ik pakte een blaadje en pen uit de auto en schreef een kort briefje: 'Vandaag moet de fiets teruggebracht worden!' en schoof het onder de deur bij Walters. Daarna stapte ik in en reed weg netjes uitgezwaaid door het beheerdersechtpaar. Ik reed geheel automatisch en zag alleen maar de weg en het andere verkeer voor me. Het was niet druk en nergens hoefde ik echt te stoppen. Al hoe verder in naar het noorden kwam des te slechter werd het weer. Tweeëneenhalf uur later was ik thuis. Ik reed de auto de parkeergarage in en nadat ik mijn fietsen in het schuurtje gezet had ging ik met mijn tassen in de hand met de lift naar de hal. Daar zat Bert achter de balie en begroette mij. "Hé? Nu alweer terug. Ik heb staan dat je zaterdag pas thuiskomt!" "Soms veranderen plannen wel eens dus ik ben er nu al." "Moet ik je nog helpen met sjouwen?" "Nee, zoveel spullen heb ik niet bij me maar bedankt." Met de lift die vanuit de hal gaat, ging ik naar mijn appartement. Het voelde goed aan om thuis te zijn. Ik stapte onder de douche, zocht daarna in het medicijnkastje naar wat slaapmiddeltjes en dook met een paar pilletjes het bed in. Lang wakker lag ik niet meer en dat wilde ik ook niet. Dan zou ik alleen maar gaan denken. Toen ik wakker werd was het pikdonker buiten. De regen kletterde tegen de ruiten en toen ik de gordijnen een eindje openschoof zag ik dat het werkelijk hondenweer was. Met bakken tegelijk viel het water uit de lucht en de straat lag vol grote plassen. Ik had enorme honger en maakte in de keuken wat te eten klaar. Geen wonder ook natuurlijk. Ik had de hele dag nog niets gehad. Met wat boterhammen en een glas melk ging ik op de bank zitten. Toen ik alles naar binnengewerkt had, begon het denken toch. Het was niet langer uit te stellen. En met het denken kwamen de tranen ook weer. Waarom was het misgelopen? Waarom had Ken niet eerlijk de waarheid kunnen zeggen? Maar het meest rotte vond ik nog wel dat ik een geliefde verloren had. Eindelijk had ik kunnen zeggen dat ik van iemand hield en toen … toen ineens viel het me allemaal uit de handen. Waarom? Waarom had het niet gewoon, romantisch af kunnen lopen? Ik in de armen van Ken? Ik had mijn gevoel terug willen hebben en dat was gelukt maar deze gevoelens had ik liever niet willen hebben. Ik stapte mijn bed weer in en met nog een paar tabletjes sliep ik zo weer in. Vanaf nu zal ik het verhaal verder vertellen zonder op de exacte data te letten. Als ik alle dagen de revue zou moeten laten passeren, zou het een vreselijk vervelend verhaal gaan worden want zoveel bijzonders gebeurde er eigenlijk niet. Die vrijdag deed ik het huishouden en haalde ik de nodige boodschappen in huis. In het weekend ging ik op zaterdagavond langs bij Vincent en Casper en het was een moeilijke avond voor me omdat ik natuurlijk alles over Ken moest vertellen en dus ook … De week daarop had ik nog vrij en deed ik mijn uiterste best om elke dag lang uit te slapen maar zo ben ik nou eenmaal niet dus het lukte van geen kant. Wel lukte het me om nog drie boeken van die grote stapel van mij uit te lezen. Heerlijk luierend bracht ik de dagen door. Op vrijdag ging ik naar het ziekenhuis toe om te kijken welke diensten ik de eerste week zou moeten gaan draaien. Nachtdienst dus! Zaterdag en zondag nog rustig aangedaan overdag en toen zondag om 23.00 uur begonnen met het werk. Om 7.00 uur de volgende dag volgde de aflossing. Naar huis en dan slapen. Wel ongewoon die nachtdiensten maar zeker niet minder plezierig. Ik kan er aardig over om het ritme eventjes helemaal om te gooien. Toen ik op woensdag zo tegen twee uur 's middags uit mijn bed kwam, zag ik op mijn nummermelder dat iemand met een mij onbekend nummer wel drie keer geprobeerd had mij te bellen. 023-xxxxxxx. Ik pijnigde mijn hoofd maar kwam er maar niet op. Totdat ik een helder idee kreeg. Ik pakte het telefoonboek en zocht het netnummer van Heemstede op. Ja! Inderdaad! Ik werd helemaal vrolijk en blij van binnen. Ken had geprobeerd mij te bellen. In jubelstemming ging ik naar de keuken en begon wat eten klaar te maken. Ineens ging de telefoon en ik rende snel naar het apparaat toe. Inderdaad, hetzelfde nummer weer. "Met Rogier," sprak ik, trillend van opwinding, in de hoorn. "Met Jan Walters, sorry dat ik je stoor …" Verdomme! Jan Walters!!! Dat was wel de laatste die ik wilde spreken en meteen legde ik de hoorn op het toestel. Verdomme! Niet Ken dus maar zijn vader. Woest smeerde ik mijn boterhammen en vervloekte de durf van die man dat hij had durven bellen. Waar haalde hij de moed vandaan om na hetgeen hij me aangedaan had contact met mij te zoeken. Hoe haalde hij het in zijn kop! Toen ik met mijn maaltijd op de bank zat, ging de telefoon opnieuw over. Weer 023! Barst maar, zei ik in mezelf en liet het ding rinkelen zolang het wilde. Gedurende het eten probeerde Jan het nog drie keer maar ik was niet van plan om op te nemen. Ik pakte de stofzuiger en begon de kamer te zuigen. Druk bezig zijn was wellicht de allerbeste manier om maar niet te hoeven denken! Ik weet niet meer precies hoe vaak Jan probeerde te bellen maar hij hield lang aan. Toen ik om zeven uur net mijn warme prak ophad, belde hij opnieuw. Dit keer wilde ik hem niet langer negeren. Ik zou hem zeggen waar het op stond! "Met Rogier." Het was er enorm bits en hard uitgekomen en ik schrok van mijn eigen stem. "Met Jan Walters. Het spijt me dat ik zo blijf aandringen maar ik moet gewoon met je praten." "Hebben wij elkaar nog iets te zeggen dan? Heb je nog meer scheldwoorden gevonden om mij je minachting te laten blijken over de manier waarop ik leef? Heb je nog niet …" "Alsjeblieft Rogier ik kan me voorstellen dat je vreselijk kwaad op me bent en je hebt helemaal gelijk. Ik heb spijt van alle dingen die ik tegen je gezegd heb maar vind het niet netjes om mijn excuses te maken via de telefoon. Zo kun jij niet zien of ik wel oprecht ben. Graag zou ik je willen zien en dan zal ik je mijn excuses maken. Alsjeblieft." "Als dat het enige is waarvoor je belt, zie ik niet in waarom ik je zou moeten ontmoeten." "Nee, er is meer. Ik wil met je praten over Ken." "Ken? Wat is er met hem?" Zijn naam was als een rode lap en de zorg die uit zijn vaders stem af te leiden was, maakte me ongerust. Over gevoelens gesproken. Ze waren er allemaal weer. "Hij is zo, zo anders ineens zo vreselijk teruggetrokken in zichzelf dat Marja en ik er gewoon bang van worden. Alsjeblieft laten we samen praten. Je mag hier naar toe komen, we kunnen elkaar ergens halverwege ontmoeten en ik wil ook wel naar Zwolle komen als jij dat wilt als ik maar met je kan praten." Mijn boosheid was grotendeels verdwenen door de ongerustheid die we nu deelden over Ken. Natuurlijk had Jan mij onrecht aangedaan door mij zo te minachten als hij gedaan had maar anderzijds zag ik in dat ik dingen wellicht ook anders had kunnen doen. Misschien had ik voorzichtiger moeten zijn in de omgang met Ken. Had ik hem ervan moeten overtuigen dat hij eerst moest gaan praten met zijn ouders voor hij iets met mij begon… Hem halverwege ontmoeten was wellicht een mooi symbolisch gebaar. Al met al was ik lang in gedachten verzonken voordat Jan opnieuw mijn aandacht trok. "Hallo Rogier? Ben je er nog?" "Ja, ik ben er nog. Ik was even aan het denken. Het lijkt met goed om elkaar halverwege te ontmoeten. Amersfoort goed wat jou betreft?" "Ja, moet ik wel even opzoeken hoe laat ik je daar zie." "Blijf maar even hangen, zoek ik het meteen op in de computer." Ik legde de hoorn op het blad van mijn bureau neer en zette me achter mijn pc. De reisplanner verschafte keurig alle reisinformatie en vanaf het scherm gaf ik Jan aan welke trein hij het beste vanuit Haarlem kon nemen. "Ik ben er zo'n 10 minuten eerder dan jij en zal je opwachten op het perron. Heb je een gsm?" Hij had er eentje. "Als je mij je nummer geeft dan geef ik jou die van mij en mocht er dan toch iets mis gaan dan kunnen we elkaar altijd bereiken." En zo wisselden we onze nummers uit. "Rogier, dank je dat je me wilt spreken." "Graag gedaan." Nadat ik neergelegd had, overviel me ineens de angst dat ik wellicht in iets betrokken raakte dat ik helemaal niet wilde. Maar … had ik die angst ook niet gehad die eerste dag met dat tafeltennis? En had dat niet goed uitgepakt? Nou ja … eigenlijk niet helemaal dus maar … ik had A gezegd en zou nu ook B moeten zeggen. Maar het grootste gevoel was nog steeds de bezorgdheid om Ken. Hoezo was hij veranderd? Wat was er met hem aan de hand? Ik nam de telefoon opnieuw ter hand en belde een collega op met de vraag of die een nachtdienst van mij wilde overnemen. Het was geen probleem. Zo hoefde ik me morgen in elk geval niet te haasten. Woensdag op donderdag draaide ik nog mijn dienst en toen ik donderdagochtend tegen achten in mijn bed kroop, deed ik geen oog dicht. De ongerustheid vanwege Ken was alleen maar toegenomen en ik vreesde het ergste. Als hij maar niet iets stoms zou doen? Zelf de pilletjes die ik nam, brachten me niet de gewenste slaap. Met sterke koffie hield ik me op de been totdat ik op de trein kon stappen. De trein vertrok stipt op tijd en was ietsjes te laat in Amersfoort. Het wachten op Jan zou dus wat korter duren. Vanuit Amsterdam kwam de trein precies op tijd aan. Ik zag Jan al van verre en hij stak zijn hand naar me op. Toen hij bij me was drukte hij me stevig de hand, trok me naar zich toe en sloeg zijn armen om me heen. Meteen maakte hij zijn excuses en ik zag dat zijn ogen nat werden. "Het spijt me zo vreselijk wat ik allemaal gezegd heb. Ik weet het, ik ben een vreselijk boer en meen altijd gelijk te hebben maar zoals op die dag ben ik nog nooit tegen iemand tekeer gegaan. Ik had beter moeten weten. Ik had …" "Ja, het is goed zo. Ik aanvaard je excuses. We moeten nu verder zien te komen denk ik. Lijkt je dat niet goed?" "Ja maar ik wil wel dat je weet dat ik oprecht spijt heb van alles wat ik gezegd heb." "Ja, dat weet ik nu en echt het is goed." Eindelijk liet hij me los. "Koffiedrinken ergens of thee?" En zo liepen we naar het centrum van Amersfoort omdat de stationsrestauratie er nou niet echt gezellig uitzag. In een restaurant bestelden we beiden thee. "Vertel," zei ik hem, "wat is er met Ken aan de hand." "Vanaf dat vreselijke moment is hij niet meer dezelfde die hij was, die hij aan het worden was. Ken is altijd een stille jongen geweest en heeft zich altijd geschikt naar de dingen die hem verteld werden. Nooit problemen gemaakt als je begrijpt wat ik bedoel." Ik begreep het want ditzelfde had ik van hem zelf ook al gehoord. "In de vakantie begon hij gelukkig door onze afspraak wat anders te worden. Totdat ik de boel verknalde. Toen ik hem zo bij jou zag staan … toen leek het of mijn hele wereld in elkaar stortte. Mijn zoon een homo? Ik wilde het niet zien! Niet zo! Het kon niet! Het mocht niet! Ik ben in de val getrapt om voor mijn kind een wereld te creëren zonder erbij na te denken dat het zijn wereld niet zou hoeven te zijn. Ik zag hem zoals ik graag wou: studeren, vriendin, trouwen, kindertjes en gelukkig. En dat was mijn wereld voor hem en die stortte die ochtend ineen toen ik hem met zijn armen om jou heen geslagen zag staan. Nooit heb ik echt rekening met zijn gevoelens gehouden noch met de jouwe maar alleen met die van me zelf. Onvergefelijk gewoon!" "Kom Jan. We moeten verder zien te komen dat dit nulpunt waarop we nu zitten. Te zijner tijd zal Ken je die dingen kunnen vergeven net als ik gedaan heb!" "Ja maar zover is hij nog niet. Lang niet. Toen we thuis waren in ons huisje ben ik opnieuw vreselijk tegen hem tekeer gegaan." "Ik heb het gehoord." "En toen is hij naar boven gerend en vanaf dat moment kregen we geen woord meer van hem. Zelfs niet als we hem iets vroegen. Ik hoopte dat het over zou gaan als we eenmaal maar thuis waren maar het veranderde helemaal niets. We zien hem alleen maar bij de maaltijden en dan nog omdat ik dat geëist heb. Alleen dan is hij bij ons. Verder zit hij de hele dag op zijn kamer. En we zijn zo vreselijk bang geworden Marja en ik … bang dat hij zich iets aan zal doen, bang dat hij op een gegeven moment ineens zal zijn verdwenen uit ons leven en dat maakt ons leven tot een hel. Hij is het enige dat we hebben, Rogier!" Gelukkig had Ken tot nu toe nog geen stomme dingen gedaan dus en ik begreep dat we alles in het werk zouden moeten stellen om te voorkomen dat hij dat zou doen maar tegelijkertijd voelde ik ook dat hij zo'n stap nooit zou nemen. Nee, daarvoor had hij die vakantiedagen met mij teveel genoten van het leven. "Jan, ik denk niet dat hij zichzelf iets zal aandoen. Ik ken hem nog maar kort maar hij zal het niet doen. Ik ben daarvan overtuigd gewoon. Hij heeft zo van de dagen die we samen doorbrachten genoten dat hij van het leven is gaan houden." "Ik hoop het want anders vergeef ik het mezelf nooit." Even waren we stil en keken we elkaar aan. Ineens wist ik waar de clou van deze onmogelijk relatie tussen vader en zoon lag. "Maar waarom praten jullie nooit eens fatsoenlijk met elkaar?" vroeg ik Jan. Want dat was volgens mij het grote probleem tussen deze twee: twee stijfkoppen die niet met elkaar in gesprek kwamen. "Natuurlijk praat ik wel met hem. Dat doe …" "Nee Jan, dat doe je niet. Je praat niet met hem maar tegen hem. Zojuist zei je nog 'ik heb hem gezegd dat ik spijt heb …' Alles wat ik in de vakantie aan gesprekken tussen jullie gehoord heb, ging op diezelfde manier langs elkaar heen. Je hebt nooit echt naar hem geluisterd denk ik en hij heeft jou nooit echt iets durven zeggen. Zo durfde hij bijvoorbeeld niet te zeggen dat hij het vreselijk rot vond dat jullie opbleven op de avonden dat wij uit gingen. Nee, daar werd ik voor gebruikt. Eerst werd ons plannetje gesmeed en pas toen lieten jullie hem zelf dingen doen." "Ja, ik snap je. Maar het is ook zo moeilijk om dat te doen?" "Nee, dat is het niet. Je zult het moeten leren en Ken ook." "Zodra ik thuis ben zal ik hem zeggen dat ik het goed vind dat jullie met elkaar omgaan." Het hoge woord was eruit bij Jan en hij zuchtte diep. Jan gaf zijn toestemming en eigenlijk had ik moeten juichen en jubelen en misschien wel mijn indianenoverwinningsdans moeten opvoeren maar nee … ik deed geen van die dingen. "Nee, dat wil ik niet Jan!" Zijn ogen werden groot van verwarring. "Maar je wilt toch wel iets met hem? Je was toch verliefd op hem?" "Dat ben ik nog steeds. Ik hou nog steeds heel veel van hem maar ik wil dat hij de eerste stap nu zal zetten. Als jij je toestemming geeft is dat weer opgelegd, Jan. Vader vindt het goed dus ga ik met Rogier om. Ik wil dat hij zijn eigen verantwoordelijkheid durft te nemen en zich niet langer verschuilt achter zijn vader." "Dus moeten we afwachten tot hij iets gaat doen?" "Ja, ik denk dat het goed is dat de bal nu bij Ken ligt. Ik weet dat het een tijdlang heel rot voor jullie kan zijn maar misschien neemt Ken zijn beslissing eerder dan jullie denken. Laten we dat hopen." "Wat doe je als hij bij jou voor de deur staat?" "Ik zal hem binnenlaten maar als voorwaarde stellen dat hij jullie laat weten waar hij is. En als tweede zal ik erop aandringen dat hij het contact met jullie hersteld door eindelijk eens te gaan praten maar of hij dat op dat moment aankan weet ik niet. Misschien heeft hij wat tijd nodig en zullen jullie geduld moeten hebben." "Dat zou vreselijk zijn Rogier," snikte Jan en nu vloeiden zijn tranen overduidelijk. "Jan, geloof me ik weet dat het vreselijk zijn zal maar het is wel de enige manier om te zorgen dat jullie eindelijk eens met elkaar gaan praten. Van man tot man zonder een tussenpersoon. Dat jullie eindelijk je gevoelens voor elkaar tegenover elkaar gaan uiten. Gebeurd dat niet dan blijft er altijd iets van onrust sluimeren. Die barrière moet eindelijk eens uit de weg geruimd gaan worden. Denk je ook niet?" "Ik denk … nee ik weet dat je gelijk hebt maar als hij weggaat, hoop ik dat het niet al te lang duurt voor hij weer thuiskomt om te praten. Ik ben er klaar voor en zal luisteren en niet alleen dat maar ook praten." Ik legde mijn hand op zijn schouder en kneep erin. "Het komt goed Jan. Zeker weten!" We bleken nog lang niet uitgepraat te zijn. In elk geval Jan niet. Nu het grootste struikelblok tussen ons geslecht was, praatten we de rest van de middag over allerlei zaken en ook over liefde tussen mannen. Hij was opmerkelijk liberaal en kon zich best voorstellen dat een man verliefd werd op een andere man. Het maakte eigenlijk helemaal niet uit, zo zei hij, op wie je verliefd werd. Maar toen kwam de grote vraag: "Hoe doen mannen het nou eigenlijk met elkaar?" Ik lachte hardop toen hij de vraag bijna fluisterend stelde en legde hem het een en ander uit. Aan het eind van de middag aten we samen en pas tegen acht uur braken we op. "Rogier, ik ben nu niet meer bang om deze stap te gaan zetten. Wel een beetje angstig nog maar ik denk dat alles goed gaat komen en als dat eenmaal zo is dan heb ik niet een zoon verloren maar er een bij gekregen." Nu was het mijn beurt om sentimenteel te worden en moest ik een traantje wegpinken. "Tenminste ik hoop dat je mij als schoonvader zult willen?" "Jan, je zult die rol prima vervullen als je maar wel met me praat!" Beiden lachten we nu en zo liepen we terug naar het station. Op het perron verzocht Jan mij ons gesprek geheim te houden maar daar wilde ik niet aan. "Als Ken mij ernaar vraagt of als ik het nodig vind, zal ik hem vertellen dat we met elkaar gepraat hebben. Ik wil geen geheimen voor hem hebben eigenlijk. Lijkt me niet zo'n goed begin van een relatie. Wel dan?" Hij begreep het volkomen. Ik zette hem op de trein in de richting Amsterdam en ging zelf weer terug naar Zwolle. Met elke dag die verstreek nam de spanning toe. En halverwege mijn tweede week werk nam ik in overleg met mijn directe baas veertien dagen verlof op. Ik had nog genoeg dagen staan en ze had alle begrip voor de situatie - die ik haar uitlegde - waarin ik verkeerde. Heel af en toe belde Jan op en liet me weten dat ook in Heemstede de spanning te snijden was. Uiteindelijk kwam op een vrijdagmiddag het verlossende telefoontje. Maar met de verlossing begon ook de eigenlijke spanning pas. "Met Jan. Hij is zojuist de deur uitgegaan om bij een vriend te gaan logeren, aldus zijn eigen woorden." "Je denkt dat het iets anders is?" "Zeker weten. Hij is met geen van zijn vrienden zo close dat hij er zou gaan logeren. Tenminste niet tot nu toe." "Oké laten we dan maar afwachten wat er gaat gebeuren." "Heeft hij zijn mobiele bij zich zodat jullie hem zouden kunnen bellen?" "Nee. Hij heeft er geen. Wilde ik niet hebben!" "Heeft hij een ander telefoonnummer achtergelaten dan?" "Ja." "Bel dan over een uur of vier met de een of andere onnozele vraag." "Zoals?" "Bijvoorbeeld of hij zijn medicijnen wel bij zich heeft. Goed excuus niet waar?" "Ja." Zijn antwoorden waren kort maar dat gaf niet. Ik snapte dat hij vol van spanning en zenuwen zat. "Laat me weten wat er dan gebeurt. Akkoord?" "Ja." We legden neer. Eerst liep ik een tijdje te ijsberen door de woonkamer maar al snel hield ik het tussen de muren van mijn woning niet meer uit. Ik schakelde mijn telefoon door naar mijn mobiele, liep naar mijn auto toe en reed naar Dalfsen. Twintig minuten later draaide ik bij Vincent de oprit op. Casper opende de deur voor mij. "Zeg …" Wat hij ook had willen zeggen de woorden stierven op zijn lippen toen hij mijn gezicht zag. "Problemen?" "Ja." Nu was ik degene met de korte antwoorden. Casper ging me voor naar de woonkamer en ging even weg om Vincent op te halen die in de tuin bezig was. Even later zaten we met z'n drieën in de woonkamer en stortte ik mijn hart uit. "Shit man," verzuchtte Casper als eerste nadat ik uitgepraat was, "dit moet gewoon vreselijk zijn. Gewoon ondragelijk die spanning." "Ja, dat is het ook." Vincent stond op en liep naar de keuken toe. Even later kwam hij met een glas water en wat tabletjes terug. "Hier drink op." "Nee, ik hoef niets te hebben. Ik wil het niet." "Jongen, het kan geen enkel kwaad je kunt straks zo gewoon weer naar huis rijden maar het maakt alles eventjes gemakkelijker." "Het is homeopathisch bovendien," lichtte Casper toe. "Zelf gebruik ik het ook af en toe als de studielast me boven het hoofd dreigt te groeien." Hen nog eens een voor een aankijkend nam ik het glas en de pilletjes op en slikte ze door. "God, ik hoop dat het werkt want mijn hart klopt als een bezetene." Het gesprek met mijn vrienden en de werking van de pilletjes kalmeerde me duidelijk maar af en toe kon ik het niet nalaten op mijn horloge te kijken. Op hun uitnodiging bleef ik eten. We stonden net gedrieën in de keuken aan de afwas toen mijn gsm piepte. "Ja!" Het was Marja. "Ik bel maar even omdat Jan het even niet meer aankan." "Het is goed Marja. Laat hij zich rustig houden alsjeblieft." Moest ik zonodig zeggen! "Het komt allemaal goed dat heb ik hem toch beloofd?" "Ja, en daar gaan we ook van uit Rogier maar het is niet makkelijk voor ons … en ook niet voor jou." "Nee, maar we moeten hier met elkaar doorheen. Blijf hoop houden Marja!" "We hebben gebeld naar het nummer van zijn vriend en kregen een zekere Frans aan de lijn. Hij zei dat Ken onder de douche stond en later terug zou bellen." "Goed laten we het daar eerst op houden. Ik denk dat hij zo dadelijk wel terugbelt." "Maar hoe kan hij ons terugbellen als hij niet bij die Frans is?" "Hij is slim genoeg om iets geregeld te hebben, Marja! Als hij belt, stel dan gewoon je vraag over de medicijnen en probeer niets te laten blijken van je onrust. Oké?" "Ik zal mijn best doen Rogier. En echt ik hou van je Rogier." "Dank je Marja ik ook van jullie." En ik meende het wat ik gezegd had. Die gezamenlijke spanning over wat er te gebeuren stond had van mijn kant in elk geval een gigantische band tussen ons gesmeed. Gezamenlijk gedragen leed en verdriet schept zo'n band denk ik. Ik kon het niet meer houden toen en moest terug naar huis. Het goot onderweg en dus durfde ik door het vlakke land en over de kleine dijkjes niet te hard te rijden. Het was acht uur toen ik mijn auto in de parkeergarage zette. Opnieuw bliepte mijn gsm. "Met Marja. Ken heeft zojuist gebeld en gezegd dat hij zijn medicijnen bij zich had. Hij vermaakte zich prima, zo zei hij." "Oké Marja ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik hem straks hier in de hal zal aantreffen. Tenminste ik hoop dat de portier hem binnengelaten heeft want het is noodweer hier." Ik nam afscheid en verbrak het gesprek. Ik zuchtte eens diep en stapte uit mijn auto. Ik nam de trap naar de hal en nam bewust alle treden. Normaal vlieg ik de trap altijd op met twee, drie treden tegelijk of ik neem de lift maar nu nam ik alle treden een voor een en uiterst langzaam bezig me op te laden voor wat me te wachten zou staan. Toen ik de deur naar de hal openduwde, zag ik hem al zitten. Hij draaide zijn hoofd naar me toe en keek me aan Alsof ik hem niet gezien had, liep ik naar de balie en vroeg Bart of er nog post voor me was gekomen. "Nee, dat niet maar er zit iemand op je te wachten. Ik hoop dat je het goed vindt dat ik hem binnengelaten heb want het is zulk slecht weer?" "Natuurlijk geen probleem, Bart." Ik liet het volume van mijn stem dalen en vroeg: "Heeft hij nog telefoontjes gepleegd misschien?" Bart knikte en stak twee vingers op. Ik wist voldoende en knipoogde naar hem. Met een nieuwe diepe zucht liep ik in de richting van Ken. Ik liep om hem heen en plofte op het bankje tegenover hem neer. Ken liet zijn hoofd hangen en keek me niet aan. "Wat kom je doen?" vroeg ik zo nonchalant mogelijk. "Ik heb problemen thuis," mompelde hij. "Ik kon het gewoon niet meer uithouden daar!" "Wil je het hier allemaal bespreken of zullen we naar boven gaan." "Lijkt me beter," zei hij terwijl hij een glimlach op zijn gezicht toverde. Ik pakte zijn rugzak op en slingerde die over mijn schouder. Hij droeg de andere tas en zo liepen we naar de lift. In mijn flat aangekomen, sloeg hij zijn armen om me heen en begon hard te huilen. "Ik heb zo vreselijke spijt van alles wat ik verkeerd gedaan heb. Ik had die ochtend …" "Kom op Ken niet huilen. Je bent nat genoeg." En inderdaad zijn lijf strak tegen het mijne geduwd bemerkte ik hoe kletsnat hij was. Met zachte hand leidde ik hem naar de badkamer toe. "Kleed je uit en neem een warme douche. Ik breng je zo een handdoek en een badjas daarna kunnen we nog lang genoeg praten als je dat wilt." "Ja, dat wil ik. Echt!" Ik liep van hem weg en wachtte net zolang met het opnieuw binnengaan van de badkamer tot ik het water hoorde stromen. Ik legde een grote handdoek en de beloofde badjas op het krukje neer en ging naar de keuken toe om wat eten warm te maken voor hem. Ook zette ik een pot sterke koffie. We zouden het nodig hebben, had ik het idee. Terwijl ik wachtte tot de koffie doorgedruppeld was, kwam hij bij me. "Ik wil heel graag praten maar het kost me zo'n moeite. Ik weet nooit precies wat ik zeggen moet en als ik dan toch mijn mond opentrek dan … dan … dan klinkt het altijd zo stom." "Een vooroordeel Ken. Waarom zou hetgeen jij zegt stom zijn en hetgeen ik zeg niet?" "Ik weet de theorie allemaal Rogier, dat is het probleem ook niet maar het oefenen dat lukt nog steeds niet!" "Je hebt tijd nodig jongen." "Ja, maar ondertussen maak ik mooi allemaal brokken. Ik heb jouw verdriet gedaan en mijn ouders de laatste tijd ook … en … en als ik het zo moet leren dan wil ik het niet eens leren!" Met mijn wenkbrauwen hoog opgetrokken keek ik hem aan. "Ah, shit … natuurlijk wil ik het wel. Ik zal wel moeten maar …" "Het is zo moeilijk," vulde ik aan. "Ja! Vreselijk moeilijk." Waar had ik dat eerder gehoord. "Kom de koffie is klaar we gaan naar de woonkamer. Ik heb een pan met erwtensoep al voor je op tafel staan want ik neem aan dat je nog niet veel gegeten hebt." "Ik heb honger als een paard." En dat was te merken. Drie keer schonk ik een bak vol voor hem en het deed hem maar ook mij goed om te zien dat hij in elk geval zijn eetlust nog niet verloren had. Na het eten dirigeerde ik hem naar de bank waar hij zich knus nestelde door zijn benen onder zijn achterste te leggen terwijl ik de koffie ophaalde. "En nu ga je praten," zei ik hem terwijl ik neerplofte. "Wat wil je weten dan?" "Kom Ken, laten we geen spelletje spelen. Je weet heus wel wat ik weten wil." Hij boog zijn hoofd en de lange, natte haren vielen voor zijn gezicht. "Oké. Het spijt me dat ik me toen die donderdagochtend zo kloterig heb gedragen. Ik had me niet zo moeten laten commanderen door mijn vader en hem moeten zeggen wat ik voelde. Ik weet dat ik je pijn gedaan heb en echt daar heb ik vreselijk veel spijt van ik had het …" "Prima Ken akkoord maar ik heb ook een fout gemaakt door je vader te zeggen dat ik het van jou wilde horen. Ik had het kunnen voorkomen en moeten weten dat jij zoiets nog niet kon. Je was net Neil Perry uit 'Dead Poets Society' die had ook nog niet geleerd hoe het moest en daarom had ik het niet moeten vragen. De verwachting bij mij was te hoog gespannen ik had je nooit onder die druk moeten zetten." "Maar ik ben wel heel blij dat je dat gedaan hebt!" "Hoezo?" "Omdat dat me al die dagen daarna op de been heeft gehouden. Als je je zondermeer door mijn vader uit het veld had laten slaan, had ik dat zeker opgevat als een teken dat je … shit hoe zeg ik dat …" "Gebruik je eigen woorden. Ik kan wel wat hebben," glimlachte ik. "Dat je een watje was … dat je ook net zo beïnvloedbaar was als ik. En dat wilde ik van jou dus niet! Ik weet dat je sterk bent. Alles waar je tot nu toe doorheen gekomen bent bewijst dat gewoon en dat … dat wilde ik dus zien. En toen mijn vader me meetrok terug naar jouw huis wist ik dat je me als het ware claimde …dat het nu mijn moment was om … om terug te komen bij jou en toen … toen faalde ik jammerlijk. Toen was de hand van mijn vader op mijn arm te dwingend om tegen hem in te gaan en zei ik die vreselijke woorden." Hij boog zijn hoofd opnieuw. Ik stak mijn wijsvinger uit, legde hem onder zijn kin en duwde langzaam zijn hoofd omhoog tot zijn ogen op mijn ooghoogte waren. Hij had ze nog neergeslagen. "Kijk me aan Ken." "Nee, dat durf ik gewoon niet." "Alsjeblieft Ken? Kijk me aan." Langzaam sloeg hij zijn ogen op en ontmoette zijn bik de mijne. "Ik heb je amper goed en wel kunnen vertellen die ochtend dat ik van je hield. En daarom herhaal ik het nu. Ken, ik hou van je met alles wat er in me is. Mijn lichaam, mijn ziel met dat alles, alles wat mij volgens jou volledig mens maakt, hou ik van jou." "Maar …" "Stt, laat me uitpraten, bengel! Als er dingen verkeerd mogen gaan in hetgeen wij er samen van gaan maken, en er zullen heus dingen fout gaan, neemt mijn liefde voor jou niet af. Nooit! Heb je dat goed begrepen!" Zijn hoofd kwam dichter bij het mijne en onze lippen beroerden elkaar. In tegenstelling tot die avond daar op die heuvel in Zuid-Limburg liet ik mijn lippen nu wel uiteen gaan. Mijn tong raakte zijn lippen en de zijne weken ook uiteen. Vlammen laaiden op toen mijn tong de zijne raakte. Mijn lichaam stond in vuur en vlam door onze eerste echte tongzoen. Ook zijn lichaam reageerde overduidelijk. Hij kreunde en vlijde zijn lichaam tegen me aan waarbij hij me achterover drukte. Zijn jonge lijf strekte zich op dat van mij uit en zijn kruis porde heftig tegen het mijne. Hij was hard en zo was ik. Ik weet niet meer wie de zoen uiteindelijk verbrak maar het kan alleen maar zijn geweest omdat we in ademnood kwamen. Een andere reden kan er gewoon niet geweest zijn. Met open mond en luid hijgend keken we elkaar aan. "Ik hou van je Ken." "Ik hou van jou Rogier. Voor altijd en eeuwig zal ik van jou zijn." "Ja. Maar … ik wil heel graag dat je nog even door gaat met praten." "Wat wil je nu nog weten dan? Kunnen we dat niet beter in bed doen?" Hij was brutaal … dat mocht duidelijk zijn en heel even kwam ik in de verleiding om hem in mijn armen te nemen en naar mijn bed te dragen. Het mocht ook andersom wel trouwens … "Ik wil heel graag weten hoe het je de afgelopen dagen vergaan is. Hoe het met je ouders is." Met een nurks gezicht ging hij rechtop zitten en trok zijn badjas recht. "Vind je niet dat we daarover moeten praten?" "Nee. Liever niet. Ik wil hen zo snel mogelijk vergeten …" "Wat?" Die laatste zin was er zo vreselijk koud uitgekomen dat ik de ijskoude lucht tot diep in mijn botten kon voelen. "Kun je je dat niet voorstellen. Mijn vader heeft mij mijn hele leven lang getiranniseerd. Altijd alle beslissingen voor mij genomen. Nooit eens iets aan mij gevraagd. Nooit eens iets overlegd met mij en ik wil niet dezelfde slaaf worden die mijn moeder voor hem is." "Kom op Ken, geloof je dat laatste zelf? Dat je moeder zijn sloofje is?" "Jij niet dan?" Het ongeloof in zijn stem spoot er als een gifwolk uit en dat maakte me overduidelijk dat de rest van dit gesprek met ontzettend veel liefde gevoerd zou moeten worden. De liefde die zijn ouders zo duidelijk voor hun zoon hadden was door de beklemming waarmee hij het ervaren had, nooit echt voelbaar geweest voor hem. "Nee! Je hebt het mis denk. Voor mij staan je vader en je moeder op gelijke voet met elkaar …" "Ze heeft hem nog nooit een weerwoord gegeven en …" "Misschien niet waar jij bij was maar ik weet zeker dat je moeder niet over zich laat lopen. Ze is stil en op de achtergrond, dat heb ik ook wel gemerkt, maar die mensen mogen er ook zijn en laten heus wel merken dat ze er zijn als zij dat nodig achten. Je moeder laat geen misbruik van zich maken Ken. Nooit!" "Misschien dan niet maar mijn vader is een grote tiran. Mijn hele leven lang …" "Je hele leven lang heb jij nog nooit voor je zelf op durven komen," viel ik hem in de rede. "En sinds wanneer wil jij dingen zelf beslissen? Sinds wanneer is die wens er? Nog niet zo heel lang geleden vertelde je me dat het eigenlijk wel gemakkelijk was … dat je dan die verantwoordelijkheid ook niet hoefde te dragen." "Het keerpunt was die donderdagochtend dat hij me zo tegenover jou te kijk zette …" "Hetgeen jij had kunnen voorkomen." "O ja?" "Ja! Je wist nog wel niet hoe het moest maar je had het kunnen doen. Je had je niet naar boven hoeven te laten sturen door je vader. Je had tegengas kunnen geven gewoon zeggen 'bekijk het maar!' Dat had je kunnen doen. Dat je het niet deed, snap ik volledig maar ga nu niet ineens alle schuld afschuiven op je vader." Ik zag zijn verongelijkte gezicht maar liet me daardoor niet van de wijs brengen. "Tot je mij leerde kennen, had je geen enkele behoefte aan 'eigen wil', 'eigen beslissingen', 'zelfverantwoordelijkheid'. Niets van dat alles Ken. Je leefde zoals jij dacht dat het goed was … je was er prima tevreden mee. Je wilde niet eens anders man!" "Misschien heb je wel gelijk." "Nee, ik heb gelijk. En toen ineens kwam er zo'n vent uit Zwolle die je leven helemaal op de kop zette. Die je liet zien dat het ook anders zou kunnen. Je proefde iets van de vrijheid die het opleverde en dan …" "Ja, ga door meneer de professor," zei hij met een wrange glimlach. "Ga door met je analyse." "Dan raak jij ineens het spoor bijster en deugt er helemaal niets meer van je vader." "De manier waarop hij met me omgaat deugt toch ook niet en door de manier waarop jij met me omging, ben ik dat pas in gaan zien. Oké ik ben die nerd die zich jarenlang heeft laten gezeggen wat hij moet doen maar ik wil dat nu niet meer! NOOIT MEER HOOR JE ME!" "Je hoeft tegen mij niet te schreeuwen Ken. De enige waar tegen je zou moeten schreeuwen dat ben jezelf." Boos stond ik op en liep met de inmiddels leeg gedronken mokken naar de keuken toe. Toen ik weer bij hem zat verontschuldigde hij zich: "Sorry, dat ik tegen je schreeuwde dat had ik niet moeten doen." "Prima maar we zijn nog niet uitgepraat als je dat nu denkt. Hoe is het verder gegaan nadat jullie bij mijn huisje weg zijn gegaan." Langzaam maar duidelijk steeds bozer wordend, vertelde hij hetgeen ik allang van Jan wist. Wat ik nog niet wist was dat Jan een paar keer echt zijn best gedaan had om het gesprek weer op gang te brengen. Zelfs zijn excuses had aangeboden. "En heb je daarop ook niet gereageerd?" "Nee!" "Waarom niet?" "Omdat ik nog steeds boos was en nog steeds boos ben op hem. Hij heeft zoveel moois verknald!" "Oh ja?" "Niet dan?" "Vertel op wat heeft hij verkalt dan!" "Wat wij hadden." "Je zit toch hier bij mij nu! Ik snap je niet Ken. We hebben net met elkaar gezoend en elkaar verteld dat we van elkaar houden wat heeft je vader verknald dan?" Stilte, grote stilte. "Ik durf nu niet naar hem terug te gaan om het goed te maken. Ik heb me als een zak gedragen en durf dat echt niet." "Als je dat niet aandurft jongen dan ben je echt een zak!" Grote ogen en een open mond waren het resultaat. "En neem van mij aan dat ik je hiervoor geen verontschuldiging zal aanbieden. Ik stond op en liep naar het raam toe. Het weer was nog steeds slecht. Ik keek naar buiten maar zag totaal niets. Alles speelde zich niet voor maar achter mijn ogen af. Had ik het goed aangepakt? Ging het de richting uit die ik wilde of …? Achter me gebeurde er helemaal niets. In het begin hoorde ik helemaal niets maar toen ik daar zo stond werd ik me steeds bewuster van de geluiden en kon ik op een gegeven ogenblik heel duidelijk zijn ademhaling horen. "Kom alsjeblieft bij me zitten Rogier," vroeg hij me. "Ik zal moeten leren te praten maar kan dat niet zomaar. Ik zal moeten leren mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen maar kan dat niet zomaar. Ik zal mijn ouders onder ogen moeten durven te komen maar kan dat niet alleen." "Wie zegt dat dat alleen moet?" reageerde ik terwijl ik me naar hem omdraaide. Ik ging bij hem zitten en hij schoof dicht naar me toe. "Je hoeft al die dingen niet alleen te doen. En bovendien kan dat niet. Als je je ouders onder ogen komt, zijn zij er ook en misschien is je vader inmiddels ook wel iets milder geworden." Ik hoorde hem tegen mijn arm aan snikken. "Waarom huil je?" "Omdat het leven zo verrekte moeilijk is." "Ja, dat is het. Soms is het leven moeilijk maar laten we het elkaar daarom niet nog moeilijker maken dan het al is. Hé niet je neus snuiten in mijn overhemd hè!" Hij lachte. "Ik haal een zakdoek voor je." "Dank je," zei hij toen ik terug was. "Weten je ouders dat je hier bent?" "Nee, ze denken dat ik bij een vriend logeer. Ik denk dat ik ze moet gaan bellen. Ze hebben vast wel door dat er meer aan de hand is." "Ja, dat denk ik ook wel. Ik vind dat je in een relatie eerlijk moet zijn en nu we zoiets gaan beginnen, zal ik eerlijk zijn tegenover jou." En terwijl hij weer dicht tegen me aankroop vertelde ik hem van het gesprek met Jan. "Je vader en moeder," zo besloot ik, "zijn lieve mensen en kennen jou heel goed. Beter dan ik doe. Maar ik ken je dan ook nog maar zo kort. Ze wisten precies wat er zou gaan gebeuren. Ze wisten dat jij niet kon praten en je vader wist ook dat hij het niet kon. Bel ze op en laat ze weten waar je bent en als je verder wilt praten, moet je echt bij hen zijn …niet bij mij." Hij knikte, maakte zich van mijn arm los en liep naar het bureau toe. Zittend op de stoel tikte hij de nummers in. Daarna tikte hij op het knopje van de speaker zodat ik mee zou kunnen luisteren. "Hé dat hoeft niet joh," riep ik naar hem. "Zoiets is privé je mag …" "Niet zeuren Rogier. Ik wil geen geheimen voor jou hebben." De verbinding kwam tot stand. "Met Marja?" "Mam met Ken. Ik wilde je even laten weten dat ik in Zwolle bij Rogier ben en … is pap er ook?" "Ja, jongen hij zal blij zijn je stem te horen." Ik zag dat Ken de opkomende tranen wegslikte en ging bij hem op de grond zitten mijn hoofd op zijn knieën leggend. "Ben jij het Ken?" "Ja pap. Het spijt me vreselijk wat ik jullie de laatste tijd heb aangedaan en …" "Het geeft niet jongen het is goed …" "Nee, pap het is niet goed. Ik heb dingen fout gedaan en wil dat gerust weten en wil niet dat we het zomaar vergeten. Ik wil met jou en mam praten. Ik wil dat we eerlijk tegenover elkaar kunnen zijn en wil dus praten." "Dat is goed jongen." Even keek hij mij aan. Hij dekte het spreekgedeelte van de hoorn met zijn hand af en vroeg me wanneer we naar Heemstede zouden kunnen gaan. "Morgenochtend is prima wat mij betreft," antwoordde ik. "Is het goed dat we morgenochtend langskomen?" "Zeker jongen. Je neemt Rogier mee?" "Ja pap. Rogier hoort bij mij. Misschien moeilijk voor je om te begrijpen maar het is wel zo." "Rogier is een prima vent, zoon. En zeker voor jou! Hij heeft je vast al wel verteld van ons gesprek of niet dan?" "Ja, dat heeft hij gedaan. We zullen er morgen zo tegen koffietijd zijn is dat goed?" "Ja, jongen. We kijken ernaar uit." "Ik ook pap." Hij legde neer en drukte een kus op mijn oor. "Ik hou van je Rogier. Zonder jou …" "Stt niet zeggen. Maak alsjeblieft geen heilige van me, doe dat niet. Zonder mij zou je niet eens in al deze ellende terechtgekomen zijn." "Die ellende keert zich om in iets prachtigs, lieve Rogier en dan … dan zal ik - denk ik - ooit eens heel hard om al dat gedoe kunnen lachen." "Doe dat Ken!" Nog een tijdje bleven we zo stilletjes met z'n tweeën zitten. Hij streelde door mijn haren en ik genoot van zijn aandacht. Het was laat geworden en ik was best wel moe of beter gezegd doodop maar wilde vooral dit moment niet verliezen. "Zullen we naar bed gaan," vroeg Ken. "Ja, laten we dat maar doen." Ik stond op en pakte zijn hand beet. Zo liepen we naar mijn slaapkamer toe. Terwijl ik uit de kast een kussen voor hem pakte, kroop hij onder het dekbed. "Wil je slapen zoals je bent of trek je liever iets aan." "Thuis draag ik meestal een pyjamajasje en een short maar zo kan het ook wel hoor." Ik dook opnieuw in de kast en haalde een van de pyjamajasjes van mijn vader tevoorschijn. "Dit goed?" "Zeker." Met een short van mij erbij kon hij gekleed gaan slapen. Ik kleedde me tot op mijn onderbroek uit en zei hem dat ik nog even ging douchen. Ik nam een short mee en tien minuten later was ik weer terug en kroop naast hem. "Slaap je Ken?" "Nee, ik lig te genieten." "Waarvan?" "Ik geniet van het prachtige gevoel dat alles weer goed zal gaan komen en dat gevoel is zo overweldigend daar kan helemaal niets tegenop." "Dat geloof ik meteen, lieve jongen." Ik knipte het licht uit en schoof dicht naar hem toe. "Zo'n eerste nacht samen zouden we moeten vieren, denk ik maar ik …" "Ik ben ook doodop Rogier dus zullen we dat maar eventjes vooruit schuiven." "Ja, laten we dat doen maar niet te lang hoor." "Nee lieve Rogier, zeker niet te lang want ik verlang hevig naar je." Zijn handen gleden over mijn borst en speelden met mijn harde tepeltjes terwijl die van mij over zijn rug heen en weer gingen. "Ik voel je verlangen, Ken." "Ik dat van jou." Daarna weet ik niets meer. Ik moet in slaap gevallen zijn. In slaap gevallen met een erectie, werd ik ook wakker met een harde. Heus wel vaker gebeurd en vaak had ik me dan afgevraagd of die stijve er de hele nacht geweest was. Ineens voelde ik echter veel meer en wist dat die harde er pas sinds kort was. "Wow, Ken wat ben je aan het doen man?" Langzaam opende ik mijn ogen en tilde mijn hoofd iets op en zag het hoofd van de jongen over mijn kruis gebogen. Zijn lange donkere haren lagen los en kriebelden over mijn buik en benen. Hij had mijn short ver naar onderen geschoven en zijn tong likte langs de schacht van mijn pik en over de eikel. Ik slaakte een diepe zucht en liet me weer achterover zakken. "Doe ik het goed?" "Hoor je me klagen dan?" plaagde ik hem. Zachtjes zette hij zijn tanden in mijn lid. "Weet eigenlijk niet of ik je wel durf te pijpen?" "Hoezo?" "Van zo dichtbij lijkt hij zo groot!" Ik lachte en zei hem dat ik slechts een heel gewoon maatje had van zo'n 16 centimeter. "Probeer maar," moedigde ik hem aan. "Lukt het niet of vind je het niet prettig dan stop je gewoon. En hem zeker niet proberen helemaal naar binnen te werken de eerste keer." Hij keek me aan en lachte. Toen liet hij hem in zijn mond zakken. De warmte van zijn mondholte deed me goed. Scheuten van puur genot schoten door mijn lichaam. Het was veel te lang geleden geweest dat ik dit had meegemaakt maar tegelijkertijd besefte ik me dat het nu ook wel verdomde goed was. Lange onthouding heeft zo zijn voordelen, bleek me. Hij deed het geweldig. Gleed op en neer over mijn staander en likte met zijn natte tong rond mijn eikel. Wow, een geweldige ervaring. Toen hij even stopte om goed adem te halen, zei ik hem dat hij zich met zijn onderlijf in mijn richting moest draaien. Ik had zin in zijn jongeheer. Hij keek verrukt. "Ik kom vast veel te snel klaar Rogier. Ik ben nu al drijfnat." "Geeft niets, Ken. Het is heel plezierig en kom je snel klaar dan doe ik het gewoon nog een keer bij je toch?" Hij draaide zich om. Met mijn tong bewerkte ik eerst zijn balzak. Hij kreunde diep maar begon toch weer aan mijn geval te werken. Als ik niet uit keek, zou ik toch nog als eerste gaan spuiten. Ik likte langs zijn dikke paal en merkte dat hij zeker groter dan de mijne was. Dat zou genieten kunnen worden, stelde ik me voor. Mijn lippen rond zijn paarse eikel zoog ik hem zover als mogelijk naar binnen. Pijpen heb ik altijd goed gekund en ik had het niet verleerd. Langzaam gleed hij helemaal bij mij naar binnen. Diep in mijn keel zat hij. Het gelurk aan mijn eigen stopte en toen ik even mijn blik naar hem opsloeg zag ik dat Ken op zijn rug lag en dat hij zijn rug gekromd had. Hij stootte harde kreten uit en dat wond me nog meer op. "Ik kom, ik kom .." gilde hij ineens en wilde zich van me wegtrekken. Ik hield hem echter stevig bij zijn slanke heupen beet en ontving zijn zaad diep in mijn keel. Zaadgolf na zaadgolf spoot hij bij me naar binnen. Toen het eindelijk stopte liet ik hem langzaam naar buiten glibberen. "Shit," mompelde hij. "Was het niet goed?" "We hebben vergeten het veilig te doen!" "Jongen, jouw zaad is puur. Je hebt het nog nooit met iemand gedaan en dus kun je helemaal niets opgelopen hebben. En ik … ik heb me, toen ik wist dat mijn vriend met anderen gerommeld had, laten testen en de uitslag was goed. Dus … geen enkele reden denk ik om een condoom te gaan gebruiken." "Echt niet?" "Nee, we doen het gewoon zonder." Ik streelde over zijn gladde buik en hoorde hem grinniken. "Was het lekker?" "Zoiets goeds heb ik nog nooit meegemaakt, Rogier. Klaarkomen heb ik altijd heel lekker gevonden maar dit is gewoon niet te beschrijven." Hij kroop naast me en gaf me een kus op mijn wang. "Ik hou van je Rogier." "Ja, om de seks natuurlijk." Een stomp volgde. Eigen schuld. "Maar …" "Ja?" "Jij bent nu nog niet klaargekomen?" "Nee." Heel snel kroop Ken weer naar mijn kruis. Ik trok zijn benen naar me toe en nam zijn slappe lul in mijn mond. "Weet niet of ik hem weer stijf kan krijgen hoor?" verontschuldigde hij zich bij voorbaat. "Denk je het niet?" "Weet niet." "Wedden van wel?" Ik likte rond het zijn nog natte topje en snoepte van de zaadresten die achtergebleven waren. Het smaakte me heerlijk. Ik zoog hem opnieuw diep naar binnen en al spoedig begon hij flink te groeien. Mijn eigen werd heerlijk bediend door Ken. Hij trachtte hem zo diep mogelijk in te slikken en af en toe moest hij hem hoestend en kuchend loslaten. "Niet te diep, Ken. Je hoeft hem niet op te eten. Doe rustig aan," probeerde ik hem op zijn gemak te stellen. Zuigend, pijpend en likkend vermaakte ik me prima en ik had het gevoel dat ook hij helemaal in zijn element was. "Verdomme, ik moet alweer spuiten," verzuchtte hij toen hij mijn staaf uit zijn mond liet glijden. "Nog eventjes Ken, ga nog eventjes door dan kom ik ook." Hij ging verder en spoedig begon ik hevig te lekken. Hij kreunde hard toen hij mijn voorvocht proefde. "Geweldig wat lekker man," zei hij met een verrukt gezicht. "Nooit geweten dat het zo lekker was." "Pijpen man, niet zeuren," was mijn reactie. Hij zette zich aan zijn werk en ook ik bleef druk bezig. "Ik hou het niet meer, ik moet, ik moet …" En met dat spoot hij een tweede lading in mijn mond. Meteen daarna spoot ik mijn zak leeg. Hij had mijn pik niet te diep naar binnen gehad toen dat gebeurde en wist heel veel van het witte spul weg te werken. Straaltjes liepen echter uit zijn mondhoeken toen ik hem aankeek. Ik likte hem schoon, keek naar hem op en lachte hem toe. "Geweldig, Ken. Je doet het prima." "Graag gedaan schat! Kan ik je nog ergens mee van dienst zijn?" "Niet overdrijven liefje, je bent nu al twee keer klaargekomen waarvan je niet wist dat je het kon. Een derde keer zal moeilijk worden, lijkt me." Hij kwam opnieuw naast me liggen. "Verlang je naar mijn pik tussen je billen?" "Ja Ken, heel erg. Het lijkt me heerlijk om dat te mogen voelen." "Kan ik je nog hitsiger maken misschien?" "Zeker, dan zou je mijn kontje moeten gaan likken!" "Oké lekker dier, op handen en knieën dan maar," antwoordde hij terwijl hij me op mijn billen sloeg. "Wow, Ken dat is ook wel lekker!" "Je gaat me toch niet vertellen dat je van SM houdt hè?" "Nee jongen, het was maar een grapje." Ik ging op handen en knieën zitten zoals hij me gezegd had en wachtte af wat er zou gaan gebeuren. Toen zijn tong mijn rozetje raakte, stijgen de vlammen hoog op in mij. Genot vloeide door mijn hele lichaam heen. Zijn natte tong die nu heen en weer door mijn gladde bilspleet ging maakte me compleet wild. Ik schudde met mijn hoofd heen en weer en ineens … ineens zag ik de cijfers van mijn wekker. "Shit … stop Ken … stop!" "Kom je nu al klaar?" Ik duwde hem van me weg. "Nee lolbroek. Je dacht toch niet dat je er zo gemakkelijk vanaf zou kunnen komen?" "Nee, ik dacht al." "We moeten weg man! Kijk eens hoe laat het al is." Zijn blik zocht de wekker en hij slaakte een vloek. Het was al bijna halftien en een uur later werden we in Heemstede verwacht voor de koffie. Dat zou dus nooit meer lukken. Snel stapten we onder de douche en daarna belde Ken zijn ouders op. Marja nam op. "Mam, we redden het niet op tijd. We hebben ons verslapen." Omdat hij de telefoon op de luidspreker had gezet, hoorde ik aan de andere kant haar gegniffel. "Verslapen of …" "Mam, zeg niet van die rare dingen." "Rare dingen? Zeg je vader en ik zijn ook jong geweest hoor en ik weet heus wel hoe bijzonder het is als je voor het eerst bij je vriendje blijft slapen. Want je gaat me heus niet vertellen dat je vannacht niet bij hem geslapen hebt!" "Mam, we zijn er zo snel mogelijk, oké." "Ja jongen, doe maar rustig aan. We wachten wel en zeg Rogier …" "Ja, ik zal hem zeggen dat hij voorzichtig moet rijden." "Sorry Ken." "Nee mam, het geeft niet. Ik weet dat je het goed bedoelt." Toen ik hem zo hoorde, wist ik dat hij aan het leren was en dat het leerproces al resultaten aan het afwerpen was. Hij hing op en ik schakelde het vaste toestel door naar mijn mobiele. Daarna smeerden we onze boterhammen die we in de auto opaten. In het begin was hij spraakzaam en vlot maar des te verder we naar het westen kwamen, des te stiller hij werd. Na Schiphol nam ik de afslag Hoofddorp en daar ergens naast de weg zette ik de auto stil. "Waarvoor stop je nou man? We zijn er bijna!" "Ja ik weet het. Ken, het is geen halszaak. Ik leid je niet naar de guillotine toch?" Stilte. "Nee," zei hij na lange tijd, "dat niet maar het is wel heel erg moeilijk voor me." "Als je weet wat jij wilt, hoeft het niet moeilijk te zijn." Opnieuw stilte daar aan die weg waar de auto's langs ons heen raasden. "Ik wil jou hebben," antwoordde hij, "en hen niet verliezen. Dat is wat ik wil." Ik glimlachte naar hem en sloeg een arm om zijn schouder. "Beter had ik het niet kunnen verwoorden Ken. Als je daar nu van uit gaat, kan er helemaal niets mis gaan." Ik kuste hem op zijn lippen. "Weet je het zeker?" "Nee, dat weet ik niet. Ik kan je geen garanties geven maar ik denk dat je ouders jou in elk geval niet willen verliezen. En, je vader heeft me gezegd, dat hij mij als schoonzoon best zag zitten." "Ha," lachte hij, "hij weet niet wat hij zich aanhaalt." "Rotjoch!" Ik startte de auto en reed de weg weer op. Ken leidde me keurig door Heemstede heen en uiteindelijk dirigeerde hij me de oprit van zijn thuis op. Meteen ging de deur open en Jan en Marja verschenen in de deuropening. Het was overduidelijk dat ze op ons hadden zitten wachten. "Rogier?" "Ja?" "Wil je me een ding beloven?" "Zeg het maar." Zijn smekende, haast benauwde gezicht was voldoende voor me om toe te geven. Ik had hem alles willen beloven op dat moment. Had ik opnieuw teveel van hem gevraagd? Gedachten gierden door mijn hoofd. Nee, gelukkig, het was iets geheel anders. "We blijven hier niet slapen vannacht hoor." Ik grinnikte naar hem. "Oké ik regel straks wel iets anders want ik wil zeker niet wachten tot we weer in Zwolle zijn." "Rogier! Ouwe viezerik!" Hij lachte hard en opende het portier. Het welkom was hartelijk en Ken en ik werden beiden omhelsd. Jan drukte me zelfs een kus op beide wangen. Hij had het bij zijn zoon gedaan en deed het ook bij mij. Het voelde alsof ik thuiskwam. Ik smolt en wist dat ik alle aandacht er straks bij zou moeten houden om te proberen alles in goede banen te leiden maar … het begin was goed in elk geval. De koffie smaakte prima en ook de home-made-appeltaart ging bij mij goed naar binnen. Natuurlijk was er spanning en die was ook heel goed merkbaar toen het nadat het gebak en het eerste kopje koffie opwaren ineens ernstig stil werd. Marja stond op, haalde de koffiepot uit de keuken en schonk nog eens in maar toen ze weer zat, was het opnieuw stil. Ik had verwacht dat Jan zou beginnen te praten of heel misschien Ken maar tot mijn grote verrassing was zij het die als eerste haar mond opendeed. "Lieve Ken, lieve Rogier, we zijn heel blij dat jullie beiden hier zijn en echt vooral jouw telefoontje van gisteravond Ken heeft ons heel goed gedaan. De afgelopen tijd hebben wij het elkaar niet gemakkelijk gemaakt en je vader en ik vreesden het ergste toen je zo verschrikkelijk lang stil bleef. Je weet, ik ben niet zo'n prater en misschien heb ik me tijdens je hele opvoeding me er altijd wel veel te gemakkelijk van afgemaakt, ik weet het niet. Ik ben nou eenmaal iemand die altijd zo snel mogelijk weer probeert om alle plooien glad te strijken en als ik al eens iets van onmin tussen jou Ken, en je vader ontdekte dan probeerde ik dat zo snel mogelijk uit de weg te ruimen door of jou een por te geven of je vader aan te pakken. Ik hou niet van ruzie en wil het liefste dat iedereen het zo prettig mogelijk heeft. Nou heb ik pas de afgelopen dagen ontdekt dat dat niet zo gemakkelijk is. Niet nu in elk geval. De ruzie die ontstaan is, heeft het voor ons allemaal erg moeilijk gemaakt. Er zijn fouten gemaakt door je vader, door mij, door jou en ook door Rogier. Iedereen heeft in dit gebeuren zijn eigen verantwoordelijkheid en ik ben blij dat iedereen die ook heeft durven nemen. Je vader heeft een aantal dagen nadat we terug waren uit Zuid-Limburg contact gezocht met Rogier. Rogier heeft hem ontmoet en ze hebben samen, voor zover ik gehoord en begrepen heb, een prima gesprek gehad. Jij nam je verantwoordelijkheid door ons gisteravond op te bellen en ik … ik neem nu die verantwoordelijkheid door het gesprek te openen. Misschien vind je dit vreemd van mij en heb je mij nog nooit zo lang achtereen horen praten maar … je ziet het ik kan het wel." Ze glimlachte en keek ons allen een voor een aan. "Je hebt helemaal gelijk mam, je bent meestal niet zo'n prater." "Nee, en daar moet nu maar eens een eind aan komen! Vind ik! Want als ik niet praat, is er ook niemand die naar mij luistert! En ik heb heel veel dingen te zeggen die nodig gezegd moeten worden." Jan die naast haar op de bank zat, pakte haar hand beet en kneep erin. Een heel lief gebaar. Ik zag het en Ken ook. "Mam," wilde hij beginnen. "Nee, nu ik de gelegenheid heb genomen wil ik ook graag verder praten als het mag." "Sorry, mam." "Jarenlang hebben je vader en ik gedacht dat je ons persoonlijk bezit was. Jij was van ons en dat zou altijd zo blijven. Je weet dat we heel veel moeite hebben moeten doen om je op deze wereld te zetten en die moeite is het echt, dubbel en dwars waard geweest. Als ik er opnieuw voor zou moeten kiezen zou ik geen moment twijfelen. Jij bent al die moeite waard Ken Walters. Ik weet dat je niet zo'n hoge pet van jezelf op hebt en het heeft me veel pijn gedaan als ik dat merkte. Ik heb geprobeerd je dan te helpen maar … dat lukte vaak niet. Ik was onmachtig en je vader ook. En bovendien dacht je vaak dat we het toch maar zeiden omdat we nou eenmaal je ouders waren. In deze vakantie heb je iemand leren kennen die je ineens ook interessant leek te vinden en dat moet je heel merkwaardig zijn aangekomen. Ineens was er iemand die dingen van je wilde weten, die met je wilde praten." "Ja," zei Ken terwijl hij mij aankeek, "ik vond dat ontzettend merkwaardig." Marja keek me glimlachend aan. "Voor zover ik van je vader begrepen heb, was jij al heel snel ontzettend onder de indruk van Rogier." Ken knikte. "Hij echter had wat meer tijd nodig en het was goed dat hij die tijd nam want jullie zullen het niet gemakkelijk krijgen. Homoseksuele relaties worden geaccepteerd tegenwoordig maar je zult merken dat nog lang niet iedereen het respecteert. Bovendien is er nog een behoorlijk leeftijdsverschil ook dat buitenstaanders vreemd kunnen vinden. Rogier had tijd nodig om een aantal persoonlijk zaken op een rijtje te krijgen en ik denk dat dat proces afgerond was op die fatale donderdagochtend. Je vader zag iets dat hij niet had behoren te zien maar toch zag. Natuurlijk was er schrik, grote schrik kan ik gerust zeggen want zoiets verwacht je niet te zien. Wie houdt er nou rekening mee dat zijn zoon gevoelens voor mannen heeft." "Mam, sorry hoor maar het is heel anders. Ik heb nooit specifieke gevoelens gehad voor jongens. Ben misschien wel niet eens een echte homo maar ik ben gewoon verliefd geworden op Rogier en hij … ja, hij is nou eenmaal een man en dus noemt men onze relatie een homoseksuele." "Goed, een heel andere invalshoek maar wat blijft, was de schrik van je vader. Als ouder trap je heel snel in de val om het leven van je kind bij voorbaat al te gaan inrichten. Je vader heeft dat gedaan en ik ook. Verder is de grootste fout die we gemaakt hebben dat we je niet veel eerder hebben losgelaten. We hadden daar vroeger mee moeten beginnen maar … bij ons ontbrak de durf gewoon. En het voelt nog steeds vreemd, Ken. Geloof me. Jou nu hier te zien zitten met aan je zijde je vriend heeft iets onwezenlijks. Je bent zolang bij ons geweest en straks …" "Er hoeft niet zo heel veel te veranderen mam." "Sorry, ik dwaalde af. Fouten had ik het over. We hebben je te veel onder onze vleugels gehouden, hebben je niet geleerd om te vallen en daarna weer op te staan. Nee, we voorkwamen steeds dat je zou kunnen vallen en dat is niet goed geweest. Beiden weten we nu dat het anders had gemoeten maar we kunnen het niet meer goedmaken. We zullen met deze fout in jouw opvoeding verder moeten. En er heeft nog iets ontbroken. Rogier was degene die je vader daarop gewezen heeft. Het praten. Wij hebben het nooit echt met je gedaan en jij hebt het dus van ons niet kunnen leren. Je hebt geen voorbeelden gehad om dat aan te leren. Maar gelukkig hebben we die kans nu wel." Een brede glimlach verscheen op haar gezicht. "Je vader en jij zullen nu het een en ander met elkaar uit moeten praten. En Rogier en ik zullen voor scheidsrechter gaan spelen. Het is niet de bedoeling dat we een winnaar straks gaan aanwijzen, dat niet. We zijn er alleen maar om te voorkomen dat jullie elkaar in de haren vliegen of elkaar met woorden afmaken want dat kan niet de bedoeling van dit gesprek zijn. Dus heren, ik zou zo zeggen, begin maar!" Het bleef eventjes stil en in die stilte keken vader en zoon elkaar recht in de ogen alsof ze hun tegenstander aan het aftasten waren. Toen ineens begonnen ze beiden tegelijkertijd te praten. "Sorry." "Ja, ik ook." "Mag ik misschien als eerste beginnen?" vroeg Jan. Ken knikte. "Meestal ben je van mij gewend dat ik altijd het eerste praat en meestal ook nog dan zonder het zo netjes te vragen als ik nu heb gedaan. En daarvoor, voor al die keren dat ik dat heb laten gebeuren wil ik je mijn verontschuldigingen aanbieden. Waar je moeder meestal zweeg, heb ik altijd mijn grote mond vooraan gehad. Ook voor het feit dat ik jou en Rogier op die donderdagochtend heb bezeerd en de manier waarop ik dat gedaan heb, wil ik je vragen het mij te vergeven. Zelf heb ik Rogier daarom al gevraagd maar nu wil ik het jou ook doen jongen. Het is niet terug te draaien maar laten we dit kwalijke alsjeblieft niet tussen ons laten zitten. Je moeder schetste het zojuist al eventjes dat ouders het leven van hun kinderen gaan inrichten. Zo had ik dus ook een bepaald beeld van jou en dat stortte ineens in en ik zal me een ander beeld van je moeten gaan …" "Sorry dat ik je gesprek onderbreek pap maar doe dat alsjeblieft niet. Creëer niet een nieuw beeld van mij. Ik wil dat niet want dan zou ik je opnieuw tegen kunnen vallen. Je moet me nemen zoals ik nu ben. Schep geen verwachtingen van me dan kan ik je ook niet tegenvallen. Leef in het hier en nu met mij en Rogier en laat dat goed zijn." Wow, waar had die jongen die wijsheid opgepikt! "Ja, misschien is dat veel beter om te doen Ken." Ik zag Jan denken en af en toe eventjes de blik van Marja zoeken. "Zo moeten we het doen Ken. Zo zullen we met elkaar verder kunnen denk ik. Maar reken je me al de dingen die ik, die wij verkeerd gedaan hebben niet aan?" "Nee, dat kan ik helemaal niet. Niet meer in elk geval. Die dagen na die donderdag waren een hel voor me. Ik voelde me zo verschrikkelijk, zo verdomd alleen dat ik aan heel erge dingen gedacht heb maar … die mooie dagen daarvoor lieten me beseffen dat het leven gewoon waard is om geleefd te worden. Nee, Ken Walters zou zich er niet zo gemakkelijk van af maken. Dat kon ik niet. Maar hoe ik het wel moest oplossen, wist ik ook nog niet. Na dagen kwam ik tot de conclusie dat de enige die me uit die impasse zou kunnen helpen Rogier zou zijn. En daarom liep ik weg en rechtstreeks naar hem toe. Hij heeft het me niet gemakkelijk gemaakt maar dat had ik eigenlijk ook niet verwacht. Op die vrijdagavond zette hij me aan het denken en in zijn bijzijn ging dat veel gemakkelijker. Hij liet me dingen zien die ik voorheen niet zo had kunnen zien en daarom … daarom ben ik nu hier. Zijn wij hier. Pap, mam ook ik heb stomme dingen gedaan. Ik had veel vaker eens dwars moeten gaan liggen. Het is heus wel eens in me opgekomen hoor maar altijd weer probeerde ook ik de lieve vrede te bewaren. Daarin lijk ik waarschijnlijk heel veel op jou mam. Maar dat woeste dat pap heeft, zit ook in me. Alleen liet in het ondersneeuwen. Ook vanwege die verrekte hartkwaal die jou zo genekt heeft pap. Ik was bang dat als we eens echt bonje kregen met elkaar ik misschien …" "Jongen toch. Dat hart van mij heeft een knal gehad maar het gaat heus goed. Hij houdt het nog heel wat jaartjes vol hoor. Ook als je eens uit je slof schiet wel." "Gelukkig pap, want echt," en daar kwamen de tranen, "ik kan jou en mam heus niet missen. Ik dacht dat ik dat kon, zomaar uit jullie leven weglopen en nooit meer terugkeren. Zo ging ik naar Zwolle maar ik kom anders terug. Neem het me niet kwalijk dat ik nooit echt gepraat heb, dat ik nooit echt mijn gevoelens goed onder woorden heb kunnen brengen dat …" "Misschien moeten we maar stoppen," brak de vrouwelijke scheidsrechter, met een van tranen doordrenkt stemmetje, in. "Ik denk dat Kens opmerking om met het hier en nu verder te gaan de allerbeste is die ik vandaag gehoord heb." "Ja," vulde ik aan, "maar ik ben wel heel blij dat jullie eindelijk eens echt met elkaar gepraat hebben. Dat er een interactie is geweest waarbij alle gevoelens nu echt boven tafel zijn gekomen." "Ja en eigenlijk is daar maar een persoon debet aan," reageerde Jan. "Ja," viel Ken hem bij. "Zeker weten," antwoordde Marja. "En dat ben jij Rogier. Jij hebt ons aller leven zodanig positief beïnvloed dat ik je van harte welkom heet in onze kleine familie. We zijn maar met z'n drietjes maar willen jouw familie zijn." Nog meer gesnotter en ja … ook ik hield het niet droog. "Maar ook ik heb dingen verkeerd gedaan, lui. Ik had …" "Ja, dat dansje van jou, dat je opvoerde toen je Ken voor het eerst versloeg," lachte Jan, "dat is werkelijk niet om aan te zien. Marja, als je dat eens had kunnen zien. Werkelijk geen gezicht!" Met een glazige blik keek ik de drie - die zich op de knieën sloegen van de pret - aan. Wat heb je nou aan zo'n familie! Ik probeerde nog eens aan te geven dat ik ook fouten had gemaakt maar Marja liet me niet aan het woord. "Sorry, Rogier maar ik denk dat we allemaal nu wel weten dat er diverse fouten gemaakt zijn. Laten we leren van de fouten die we gemaakt hebben en zoals Ken het zei, verder gaan in het hier en nu." Ja, wat heb je dan nog in te brengen! Natuurlijk bleven we brood eten maar toen Marja in de loop van de middag vroeg of we bleven slapen, was Ken heel pertinent. "Nee, mam. We moeten nog een karweitje afmaken dus …" Hij glimlachte ondeugend en zij wist waarschijnlijk voldoende want ook om haar mond verscheen een glimlach en ze vroeg niet verder. Ik belde een hotel in Noordwijk en reserveerde daar een kamer voor ons. Iets voor zeven uur namen we afscheid van Kens ouders en het afscheid was net zo hartelijk als het welkom geweest was. Ik gaf hen mijn adres met het verzoek om eens langs te komen en het niet op de lange baan te schuiven. "Dat zullen we zeker niet doen," verzekerde Marja mij. Er werd gezoend en geknuffeld en daarna pas konden we wegrijden. De rit duurde iets langer dan een half uur en aan Ken was duidelijk te merken dat hij opgelucht was. Hij kwebbelde de hele tijd en was echt goed gezelschap. Af en toe dwaalden mijn gedachten echter af naar wat ik verwachtte dat zou gaan komen. Het verlangen in mij nam de overhand. En hoe ik me er ook tegen verzette het had geen zin. Steeds weer kwam die lustgedachte terug. Maar ik wist daarnaast godzijdank ook dat ik deze heerlijke knaap liefhad. De beide gevoelens gingen arm in arm - lust en liefde - een uniek paar. Tegen halfacht kwamen we aan. Voor het diner zouden we onze kamer inspecteren en even douchen. De receptionist zei dat de keuken om halfnegen zou sluiten. Toen de deur van de hotelkamer achter ons dichtsloeg, trok Ken me in zijn armen. Zijn mond was meteen op die van mij en een hartstochtelijke kus volgde. Ik maakte het elastiek in zijn haren los en woelde door zijn weelderige manen. Oh, God wat heerlijk. De kus werd verbroken en onrustig begon hij mijn overhemd los te knopen. Daarna volgde de rest van mijn kleren snel. Hij duwde me achterover op het bed en vlijde zich op me. Dat hele, heerlijke jongenslijf kon ik voelen. Geweldig gewoon. Hij was enorm hard en zo ook ik. Veel van zijn kleren trok hij niet uit. Hij stroopte alleen zijn broek en short naar beneden en legde toen mijn benen over zijn schouders. Hij had goed naar de plaatjes gekeken en scheen precies te weten hoe hij het moest doen. Mijn gaatje zat op de juiste hoogte voor hem en zijn kletsnatte eikel duwde ertegen aan. "Maak me iets nat, lieverd," zei ik hem. Hij spuugde in zijn hand en met zijn vingers bevoelde hij mijn lekkere, warme holletje. Toen stootte hij het topje van zijn lid naar binnen. Altijd - bij mij in elk geval - even die diep doordringende pijn die me een kreet deed slaken maar toen hij verder naar binnenging verdween het vervelende gevoel al snel. Voor zijn eerste keer deed hij het geweldig. Hij was fanatiek en bleef pompen. Heel rap zat hij tot aan zijn ballen in mijn achterste. Een vloek en toen knalde zijn warme, witte spul in mijn darmen. "Oh shit, oh shit, wat een heerlijk gevoel man," verzuchtte hij. "Shit, het ging alleen veel te snel." "Nee, lieve Ken, je deed het geweldig. Je doet het ontzettend goed man!" "Ja, ja, dat zeg je er alleen maar om." "Nee, als je zoiets voor de eerste keer doet en je presteert dit, is dat heel goed." Ik kuste hem op zijn voorhoofd en liet mijn handen over zijn rug gaan. "Deed het pijn?" "Eventjes maar. Bij mij doet het altijd eventjes pijn maar het verdwijnt ook weer heel snel." "Ik ben bang voor die pijn, Rogier!" "Ik hoef je ook niet te neuken, Ken. Als je het niet wilt, hoeft het niet. We gaan alleen maar dingen doen die we beiden leuk vinden. Je mag je wat neuken betreft op mij uitleven. Ik ben jouw bottom, weet je nog wel." Hij grinnikte. "Ja, had ik het toch bij het goede eind nietwaar?" "Zeker met zo'n pracht boy als jij bent, is het geen enkel bezwaar om de onderliggende partij te zijn." "Ik vind je lief. Rogier." "Ik vind jou veel liever, Ken. Je bent de allerliefste jongen van de hele wereld." "Ik weet dat je er een aantal voor mij gehad hebt maar toch niet zoveel?" "Huh!?! Hoe bedoel je?" "Hoe kun je nou weten dat ik de allerliefste ben als je ze niet allemaal gehad hebt!" "Haha, lokbroek. Ik kietelde hem in zijn zij en zo draaiden we om. Zijn slappe lul, zakte uit mijn aars. "We moeten gaan douchen anders zitten we straks stinkend aan tafel." "We stinken niet, Rogier. We ruiken naar elkaar. Naar elkaars zweet en andere opwindende geurtjes. Lekker toch?" "Ja lieverd, heel lekker." Toch gingen we onder de douche en natuurlijk kon hij niet van me afblijven. Hij vond dat ik tenminste ook een keer klaar moest komen voor het eten en deed dat heel geraffineerd. Eerst zeepte hij mijn pik met zijn handen in wat mij een enorme speer bezorgde. Daarna spoelde hij hem af en deed de rest met zijn mond. Vingers van beide handen speelden met mijn kaalgeschoren ballen en ook verdwenen ze af en toe in mijn nog steeds hunkerende gaatje. Van deze knaap zou ik niet snel genoeg krijgen, wat zeg ik: nooit genoeg krijgen. Lang zoog hij aan me en telkens probeerde ik de zaadlozing uit te stellen. Topjes van dikbesneeuwde bergen, eskimo's, ijsberen alles liet ik door mijn gedachten gaan maar uiteindelijk was er niets aan te houden. Ik stortte me leeg in zijn gulzig zuigende mond en hij, hij slikte het zo goed het ging in. Verrukt keek hij naar me op. "Ik lust hier wel pap van Rogier!" "Je mag het hebben zovaak je wilt jongen. Ik kan voldoende voor je produceren als je me zo blijft opwinden." We lachten en zoenden elkaar toen hij opgestaan was. We douchten af en nadat we ons afgedroogd hadden, trokken we schone kleren aan. Beiden gekleed in korte broek en T-shirt gingen we daarna naar de eetzaal. We waren wat aan de late kant, zei de kelner maar hij zou zijn best voor ons doen. En dat deed hij dan ook. We kregen een vorstelijke maaltijd en ik had nadien een behoorlijk bol buikje. Het liefste zou ik naar onze kamer gegaan zijn om nogmaals goede seks met mijn lover te hebben maar … de eikel stelde een strandwandeling voor!?!? "Grapje, toch zeker hè Ken," probeerde ik nog maar hij was doodserieus en bijna al op het strand toch ik nog aan tafel zat. Mijn harde nam in omvang af toen ik met hem mee sukkelde door het rulle zand. Het was mooi weer en we zagen hoe de zon langzaam steeds lager en lager kwam te hangen. Wandelaars waren schaars maar heel in de verte zagen we een kampvuur branden. "Daar wil ik heen!" verklaarde Ken en zo liep ik nog een hele tijd met hem mee. Hand in hand, dat tenminste nog wel. Rond het kampvuur zat een hele groep mensen. Een gevarieerd gezelschap: mannen, vrouwen (om hiermee de ouderen aan te duiden), jongens en meisjes. Het scheen gezellig te zijn want toen wij naderden werd ons meteen toegeroepen dat we er wel bij mochten komen zitten. Zelf ben ik niet zo'n groepsmens maar Ken wilde dolgraag. Er werd plek voor ons gemaakt en al snel waren we beiden in gesprek verwikkeld met de anderen. Er bleken ook verschillende nationaliteiten aanwezig te zijn. Ik hoorde tenminste Duits, Frans, Engels en Nederlands gesproken worden. Er werd ons een blikje bier aangereikt en we proosten met de hele groep. Waarop? Dat weet ik niet precies maar ik dronk op nog een goede avond vol van seks met Ken. Smerig ventje ben ik eigenlijk nietwaar? Het was uitermate gezellig. Er werd veel gelachen. Er werd gezongen bij begeleiding van een gitaar en er ging ook een sigaret rond van mond tot mond. Toen die bij mij aankwam, bedankte ik netjes en maakte met mijn lippen aan Ken duidelijk dat het hoogstwaarschijnlijk weed was. Ken knikte en gaf hem ook door. Ik wil geen moraalprediker zijn maar een beetje alcohol voor de gezelligheid vind ik daaraan toe maar drugs, nee dat hoeft voor mij niet maar ik zeg er meteen bij dat de anderen in de kring absoluut niet in mijn achting daalden. Het was goed en prettig gezelschap. Langzamerhand ging het vuur uit en begonnen mijn ogen dicht te vallen. Te laat voor mij geworden na zo'n inspannende dag. Ik moet echt in slaap gevallen zijn want pas toen Ken me tegen de wang tikte, schrok ik op. "Hè joh, kom we gaan naar het hotel terug." Ik wachtte eventjes tot ik goed wakker was en stond toen op. We namen afscheid van de groep en liepen weg. Een man riep Ken in het Engels terug. Ken liep naar hem toe en ging op zijn knieën bij hem zitten. De man fluisterde hem iets in het oor en ik zag een glimlach op Kens mond verschijnen. De jongen klopte de man op zijn schouder, stond toen op en voegde zich weer bij me. Toen we verder liepen, was ik nieuwsgierig genoeg om te willen weten wat de Engelsman hem gezegd had. "Later, Rogier. Later mag je het allemaal weten. Nu nog niet." Shit, de plaaggeest en hij zei het ook met zo'n gemene lach rond zijn lippen! Ik was nog steeds half slaapdronken want ik liep het pad door de duinenrij naar het hotel helemaal voorbij. "Hé, hadden we daar niet heen gemoeten?" vroeg Ken. "Mmmm, ik weet het niet. Gewoon niet op mijn best geloof ik nu." We liepen terug en inderdaad; Ken had gelijk. Het pad kronkelde tussen de eerste duinenrij door en toen we ons opmaakten om de tweede te bestijgen, drukte hij me ineens van het pad op de grond in het zand. "Hé, wat krijgen we nou?" Voor ik het wist lag Ken boven op me. Zijn mond was op die van mij en zijn tong baande zich een weg naar binnen. Zijn kus wat heet en de vonken sloegen er zowat van af. "Wow, nogmaals: wat krijgen we nou?" "De man zei dat ik jou een flinke beurt moest geven en dat ga ik nu doen." "Wat hier zomaar …" "Ja! Waarom niet. Geen mens die ons ziet en zelfs al zouden ze ons zien dan konden ze er misschien nog iets van leren." Ik gaf me over. Zoveel brutaliteit daar kon ik niet tegen op en … ik wilde het ook helemaal niet. Zijn handen zaten onder mijn T-shirt en even later in mijn broek waar ze flink bezig waren mijn pik te bewerken. Lang duurde het niet voor ik stijf werd. Ik liet hem zijn gang gaan toen hij me begon uit te kleden. Toen ik naakt in het zand lag, ontkleedde hij zichzelf in een recordtijd. Bloot strekte hij zich op me uit en liet me voelen dat hij behoorlijk opgewonden was. Hij was groot en dik en ontzettend hard. Ik trok mijn benen op om hem toegang te geven tot mijn meest intieme plaats maar … hij wilde het anders. "Nee, niet op die manier. Dat heb ik al eens gedaan." "Sorry, hoor. Gut, wist niet dat je al zo ervaren was," plaagde ik hem. Ik duwde hem van me af en ging voor hem op handen en knieën zitten. "Dit beter misschien?" "Ja, lieverd veel beter. Dit vind ik echt een geil standje. Die mooie witte billen van jou blinkend in het licht van de maan en sterren zien er zo vreselijk verleidelijk uit." Need I say more. Hij begon me met zijn tong op te warmen en nat te maken. Heel langzaam rimde hij mijn spleet en gaatje. Heel tergend traag duwde hij het puntje van zijn tong in mijn holletje. Ik wilde hem hebben maar verbeet me. Wilde hem ook deze ogenblikken gunnen. Toen was het voorbereidende werk gedaan en voelde ik de druk van zijn eikel tegen mijn ingang. De druk werd groter en groter en toen gleed hij naar binnen. Even gilde ik zoals altijd en ik deed het met overgave. De plaats van ons samenzijn weerhield me er niet van. Iedereen mocht het horen. Deze knaap was van mij. Deze geweldenaar was mijn loverboy voor nu en altijd. Met grote halen werkte hij zich naar binnen toe. Regelmatig vroeg hij me of het ging of ik het lekker vond en iedere keer antwoordde ik met een hijgend 'JA!'. Hoelang hij in me heen en weer ging, weet ik niet meer. Ik weet alleen maar dat het ontzettend goed ging en dat ik volop genoot. Ik raakte compleet in trance van zijn gebeuk in mijn gaatje. Het was heerlijk. Gewoonweg ontzettend heerlijk. Zijn stralen die mijn darmen vulden, brachten me weer iets bij mijn positieven maar nog steeds gierde het genot door mijn lijf. Langzaam werd hij zacht in me en gleed hij naar buiten. Ik draaide me naar hem om en zag hem zitten: bezweet en hijgend. Ik streelde hem over zijn borst en door zijn haar. Ik kuste hem op zijn lippen en zijn wangen, zijn kin, zijn voorhoofd. "Waar heb je dit geleerd lieveling?" vroeg ik hem zachtjes. "Weet ik ook niet Rogier. Je zat daar gewoon zo vreselijk verleidelijk te zijn dat ik … ik het gewoon kon." "Je bent een geweldenaar Ken. Zoiets fijns heb ik nog nooit beleefd en het voelt nog steeds enorm goed." Ik sloeg mijn armen om hem heen en trok hem tegen me aan. Zo zaten we daar op onze knieën een tijdlang in het zand. Het enige geluid kwam van het bruizen van de zee, onze wild kloppende harten en zwoegende adem. "Kom jongen, we gaan onze kamer opzoeken. Ik wil slapen." We stonden op en kleedden ons weer aan. Op onze kamer kropen we snel in bed en tegen elkaar aan. Ik zou nog wel iets hebben kunnen presteren maar ik wist dat ik geen prestaties hoefde te leveren. Niet bij hem! Hij was overtuigd genoeg van mijn liefde. Al snel voelde ik zijn ademhaling rustig worden en wist ik dat hij sliep. Nog heel lang keek ik naar zijn prachtige gezicht en die mooie losse haren van hem. Ik bedacht me hoe gelukkig ik was. Hoe ontzettend goed het was dat ik hem had leren kennen. En tegelijkertijd dacht ik aan mijn vader. Hoe blij ik was met de levenslessen die ik van hem geleerd had. Hij had me geleerd om altijd te praten. Te praten over van alles en nog wat maar ook over de dingen die belangrijk zijn in het leven. Die avond toen ik thuis kwam nadat ik voor het eerst met een jongen gevreeën had en hem uiteindelijk alles daarover verteld had, was heel belangrijk geweest. Vanaf dat moment was nooit meer iets te gek geweest om over te praten. Alle barrières voorgoed opgeruimd. "Hé pa! Zie je me hier liggen? Liggen met deze schoonheid? Mooie jongen nietwaar? Ja, heeft wel wat moeite en tranen gekost maar …het is gelukt. Dank je pa, dat je me geleerd hebt om te praten. Mijn eigen mening te vormen. Me nooit zomaar uit het veld te laten slaan door anderen. Dat je me er altijd van overtuigd hebt dat ik er mocht zijn zoals ik was. Daarvoor ben ik je heel erg dankbaar pa. Als jij er niet geweest was …" De tranen begonnen te komen maar het was goed. Ik wilde ze ook niet verbergen. Ik hoefde ze niet te verbergen. Mijn allerliefste Ken wist en mocht weten dat ik altijd verdriet zou blijven houden om mijn vader die er niet meer was. "Pa, ik wou dat je hier bij ons was en kon genieten van het geluk dat mij ten deel is gevallen. Dat je kon zien hoe blij ik ben met deze jongen die niet alleen mooi maar ook nog eens heel lief is. En eigenlijk is dat veel belangrijker dan alleen maar mooi zijn." Mijn tranen liepen over mijn wangen en drupten op Kens schouder. Hij sliep de slaap der onschuldigen en werd niet wakker. "Maar pa, al hoe zeer ik je ook mis, ik weet ook het niet langer kon zoals het ging. Je was moe en het leven dat je moest leiden zat en ik kan me dat heel goed voorstellen. Als het leven niets anders dan lijden meer is, zou het geen leven meer mogen heten." "Tegen wie praat je?" Ik schrok op uit de dialoog met mijn vader en glimlachte naar Kens slaperige gezicht. "Met mijn vader." Even keek hij me schaapachtig aan. "Klinkt dom nietwaar?" "Nee!" Een antwoord dat ik niet verwacht had. "Vind je het goed dat ik ook even met hem praat?" Ik viel van de ene verbazing in de andere en kon niets anders dan knikken. Woorden schoten tekort. "Pa, je vind het vast wel goed dat ik je zo noem. Mijn eigen vader noem ik pap en zo kan ik jullie mooi uit elkaar houden. Jammer genoeg heb ik je niet persoonlijk mogen kennen maar uit alle verhalen die Rogier over je vertelt, weet ik dat je een prachtig mens geweest moet zijn. Iemand die veel belang stelde in de dingen die zijn zoon deed. Die zijn zoon gemaakt heeft tot wat hij nu is. En … ik kan je gerust zeggen dat ik heel blij met hem ben." Zijn arm gleed om me heen en hij trok me dicht tegen zich aan. "Ik ken je dan niet persoonlijk maar weet dat ik je zal leren kennen als ik Rogier beter leer kennen. Heel veel van jou zit in die prachtige vriend van mij, jouw zoon en daarvoor wil ik je bedanken. Zonder jou zou er geen Rogier geweest zijn. Zonder jouw manier van opvoeden zou Rogier niet degene zijn die hij nu is. Dank je voor dat bijzondere dat je van hem hebt weten te maken. Het moet niet gemakkelijk geweest zijn." De tranen biggelden over zijn wangen en de mijne kwamen ook opnieuw. Dicht tegen elkaar aan liggend, huilden we samen. En zo was het goed. EINDE

• 28-09-05

  Zweden - deel 1

  Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval. Het krijsen van de zeemeeuwen die bijna continue rond de veerboot van de ‘Stena Line’ zwermden deed Johan ontwaken uit plezierige dromen. Hij rekte zijn lange, lenige lijf uit en wreef met zijn knuisten in zijn nog slaperige ogen. Een diepe geeuw volgde waarna hij een hand onder het laken stak en zijn altijd aanwezig ochtenderectie betastte. Het was altijd heerlijk om ’s morgens even met je zelf te spelen. Strelend gleed zijn hand langs de schacht naar beneden en begon hij de strakke balzak met de twee ballen lekker te kneden. Een tijdje lag hij zich zo zelf op te geilen tot hij gewoon wilde klaarkomen. Hij stapte uit het bed en liep naar de douchecabine. De passpiegel op de deur deed hem echter even stoppen. Zijn hele lijf was erin zichtbaar en hij kon het niet nalaten zichzelf even te bekijken. Een mooi door de zon gebruind lichaam met alleen een witte plek rond zijn geslacht en zijn billen. Een lengte van 1.80m en een gewicht van 75 kilo. Een prachtig gespierd geheel door voetbal en dagelijkse bezoeken aan een sportschool. Vrijwel onbehaard. Ja, voor zijn 18 lentes mocht hij er best zijn! Onder de stralen van de douche rukte hij zich af en spoot het witte spul tegen de muur. Grote klodders liepen langzaam naar beneden hetgeen hem opnieuw opwond. Hij zette de kraan uit en boog zich voorover. Met de vingers van zijn linkerhand bespeelde hij nu zijn bilspleet. Hij maakte zijn wijsvinger glad met wat crème en drukte de vinger daarna tegen zijn gaatje. Langzaam gleed hij naar binnen. De neukende bewegingen die hij er daarna mee maakte, deden hem opnieuw stijf worden. Neukend met zijn linker- en trekkend met zijn rechterhand bereikte hij een nieuw hoogtepunt. Na zich afgedoucht te hebben, kleedde hij zich in een kakikleurige bermuda en een wit hemdje. Met blote voeten stapte hij in zijn Nikes. Het was nog maar zeven uur maar hij wist dat het ontbijt al klaar stond in de eetzaal en aangezien hij best wel trek had, liep hij er naartoe. Johan was onderweg naar Göteborg waar hij een gedeelte van de zomervakantie bij zijn vader zou doorbrengen. Zijn moeder was nooit getrouwd geweest met zijn vader omdat Johans verwekking gebeurd was (zo had ze altijd verteld) in een ogenblik van wellust. Het was niet een ongelukje of een vergissing geweest maar om Erik te binden aan een huwelijk zou wel een vergissing geweest zijn. Toch was zijn vader altijd tweemaal per jaar vanuit Zweden overgekomen om te logeren en zo de band met zijn zoon in stand te houden. Nu was echter in januari Johans moeder overleden en bij de begrafenis had Erik voorgesteld dat Johan eens bij hem op bezoek zou komen. Erik had hem een prima hut bezorgd en zou hem bij aankomst in Göteborg afhalen. Johan liet zich het ontbijt goed smaken en met een goed gevulde maag liep hij terug naar zijn hut om zijn rugzak in te pakken. Veel werk was dat niet en al snel liep hij met de rugzak in zijn hand naar het dek. Het zou nog ongeveer een halfuurtje duren voor de veerboot zou aanleggen en Johan genoot van de stralende zon en de frisse wind die zijn halflange blonde haren dooreen woeien. Steeds duidelijker kon je de contouren van de Zweedse havenstad zien en voor de jongen het goed en wel besefte lag het schip aangemeerd. Vanaf het dek keek hij naar de kade en zag een grote menigte mensen. Hij ging op zoek naar de grote, blonde gestalte van zijn vader maar zag hem nog niet. Hij begaf zich in de massa mensen die net als hij van boord wilden. Erik Gunnarson baande zich een weg door de aankomsthal op weg naar de kade maar zag zijn pogingen strandden door wat leek op een volksoproer. Overal dromden mensen om hem heen, overal was lawaai en geschreeuw en dan ook nog eens die luidsprekers die in allerlei talen boodschappen rondtetterden. Hij dacht terug aan een uur geleden. Toen had hij nog languit in zijn bed gelegen en heerlijke seks gehad met Olaf. Hij kende Olaf al een tijdje, maar was nu dan echt verliefd op hem geworden. Zijn gedachten gingen terug naar de dag dat hij Olaf voor het eerst zag. Het was in het vroege voorjaar geweest toen Olaf begonnen was aan zijn eerste werkdag op het advocatenkantoor waar ook Erik werkte. Meteen toen hij binnen kwam gebeurde er iets bijzonders. Olaf was een prachtige verschijning: groot, blond en had een ongecompliceerde uitstraling. Tijdloos jeugdig met zijn 36 levensjaren. Iemand waar je je meteen bij thuis voelde. Bij binnenkomst hadden ze elkaar net iets te lang aangekeken. Toen Erik zich hier bewust van werd, draaide hij zijn hoofd verlegen weg terwijl hij in een ooghoek nog net de innemende glimlach van Olaf zag. Erik was meteen verkocht. Met zijn 42 jaren zag Erik er goed uit. Hij was evenals Olaf blond, fors van lengte, gespierd en sportief uitziend. In zijn jeugd had hij al ontdekt dat hij zowel interesse voor vrouwen als voor mannen had. Hij vond het erg verwarrend maar besloot het leven te laten komen zoals het zich aandiende. Aan een korte, heftige affaire met Soile had hij zijn zoon Johan overgehouden. Daar was hij ontzettend blij mee: hij zou voor geen goud zijn zoon willen hebben missen. Maar naast Soile waren er ook mannen in zijn leven geweest. Soms voor een enkele nacht, soms voor enkele maanden. Nu was zijn kop vol van Olaf. Hij had al expres klussen buiten de deur gezocht om niet steeds met Olaf in hetzelfde gebouw te hoeven zijn. Het zou zijn collega’s ongetwijfeld opvallen dat hij iets heel bijzonders voor deze nieuwe medewerker voelde. Aan Olaf was niet veel te merken. Hij was wel erg joviaal. Hij lachte vaak uitbundig tegen Erik en permitteerde zich hem af en toe een schouderklop te geven. Erik werd er bijna gek van. Als hij dan ’s nachts alleen in zijn bed lag fantaseerde hij hoe hij Olaf in zijn armen zou houden. Hoe hij zijn blonde krullen zou strelen. Hoe hij met zijn vingers zijn lippen zou beroeren en hem in zijn oren zou fluisteren dat hij een lieve prachtkerel was. Op een vrijdagochtend begin juli gebeurde er plotseling iets onverwachts. Tor Magnus, de algemeen directeur, riep hen beiden bij zich. “Luister,” zei hij, “ ik heb een belangrijke klus die jullie het beste samen kunnen oplossen. Kai Torhald, je kent hem wel Erik van een vroegere klus die je voor hem gedaan hebt, is een belangrijke klant. Hij heeft samen met zijn levensgezel, een man,” ze zagen Torhald gruwen bij het idee, “een samenlevingscontract gesloten en nu is er aan hun relatie een einde gekomen en Kai wil terugkomen op eerder gedane beloften. De kwestie ligt heel ingewikkeld. Er zijn bezittingen verspreid over het hele land en jullie zullen deze moeten taxeren en tot een goede regeling proberen te komen. Het zal niet eenvoudig zijn maar ik vetrouw erop dat jullie die klus samen kunnen klaren. Het is de bedoeling dat jullie je andere werk even parkeren en meteen aan de slag gaan. Ik geef jullie volledige carte blanche! En trouwens Erik, Kai heeft speciaal om jou gevraagd.” Zo…dat was niet niks. Een enorm grote opdracht en dat zo vlak voor de vakantie. Erik zag zijn vrije tijd al in rook opgaan. Samen met Olaf trok hij zich meteen terug in zijn kantoor. Daar zakten ze alle twee gemakkelijk onderuit. Erik bekeek de prachtige kerel die tegenover hem zat. Strak in het pak, formeel maar ook een beetje ondeugend. “Zo, we zijn tot elkaar veroordeeld,” begon Erik. ”Dat vind ik helemaal niet erg!” antwoordde Olaf. “Ik ook niet, helemaal niet zelfs!” lachte Erik en pakte even de hand van Olaf vast. “Om eerlijk te zijn zit ik daar zelfs al een hele poos op te wachten,” zei Olaf op zijn beurt en legde zijn rechterhand op Eriks knie om er even zachtjes in te knijpen. Erik kreeg spontaan een erectie. In de chique herenpantalon van Olaf tekende zich ook duidelijk een groeiende bobbel af. Hij kreeg een kleur en leunde achterover, zijn kruis duidelijk etalerend. Met wellust keek Erik naar de prachtige vorm van Olafs groeiende mannelijkheid. Een fraai gewelfde vorm bepaalde het beeld achter Olafs gulp. “Kom je vanavond een borrel bij me drinken? Dan zetten we ons gesprek in wat informele sfeer voort,” vroeg Erik. “Om 10 uur ben ik bij je, ik kan bijna niet wachten,” was Olafs antwoord. Met een kleur van opwinding gingen ze uit elkaar. Erik kon de avond nauwelijks afwachten. Hij ruimde nog even zijn huis op en zorgde ervoor dat alles er knus en sfeervol uitzag. Daarna nog snel even een douchebeurt. Om vijf voor tien werd er gebeld. Olaf stond voor de deur. Met kloppend hart deed Erik open. Olaf stond er in al zijn glorie. Informeel gekleed in lichtblauwe jeans en een rode sweater, zag hij er nog jongensachtiger en aantrekkelijker uit. Zijn blonde frisse uitstraling werd er nog eens door versterkt. “Welkom…wat ben ik blij dat je er bent, kom vlug binnen,“ zei Erik. Olaf liep het huis binnen en keek wat rond. Door de openstaande tuindeuren liep hij meteen de tuin in. Het was een warme juliavond met een prachtige sterrenhemel. “Wil je iets drinken?” “Straks,” zei Olaf ”Ik wil eerst jou!” Hij trok Erik naar zich toe en begon hem hevig te zoenen. Zijn tong drong in Eriks mond binnen en ze sloegen hun armen om elkaar heen. “Ik heb zo naar je verlangd,” stamelde Erik in een korte adempauze. “En ik naar jou,” zei Olaf terwijl hij Erik weer dicht naar zich toe trok. Onmiddellijk werden ze onstuimig. Erik streelde Olaf over zijn rug terwijl deze zijn hand over de borst van Erik liet gaan. Ze drukten zich stevig tegen elkaar en voelden hoe de bobbels in hun broek elkaar raakten. Beiden raakten ze in vuur en vlam. Erik deed de sweater van Olaf uit en likte zijn brede, goed gespierde borst en de vrij gekomen tepels. “Ik ben zo geil……,” stamelde Olaf. “Ik ben van jou ... doe met me wat je wilt!” Hij pakte Eriks hand en bracht deze naar zijn gulp. Erik tastte de welving af en voelde een keiharde sabel in de jeans. Wellustig kreunde zijn partner. Olaf ontdeed Erik van zijn T-shirt en begon zijn riem los te maken. “Ja..ja…,” hijgde Erik die inmiddels de gulp van Olaf opengemaakt had en met zijn hand naar binnen was gegaan. Hij voelde een keiharde mannenstaaf in een strakke onderbroek. Olaf was inmiddels ook bij Eriks lid aangekomen. Hij werd mateloos geil bij het voelen van de 18 centimeter kaarsrechte lans van zijn vakbroeder. Nu waren ze niet meer te houden. In een mum van tijd waren hun broeken uit en lagen ze met alleen nog hun slipjes aan in het gras. Ze rolden over elkaar heen en pakten elkaar vast waar ze konden. “Ik ga je onderbroek uitdoen,” kreunde Olaf. Spoedig waren ze helemaal naakt. “Zoen me, ik kom dadelijk klaar,” riep Erik. Olaf kuste Erik hartstochtelijk en ze begonnen aan elkaars lul te trekken. Vrijwel onmiddellijk kwamen ze klaar en spoten hun lading over elkaar heen. Ze kreunden en hijgden heftig toen hun drift vervuld werd. Met gloeiend hete hoofden en bonzende harten lagen ze in elkaars armen. Ze streelden elkaar door het haar. “Wat fantastisch dat je er bent,” zei Erik. “Ja, en ik blijf nog lang … de nacht is nog jong …” Toen het wat frisser begon te worden gingen ze naar binnen. Ze raapten hun kleren bijeen en namen samen een douche. Beiden moesten ze vreselijke moeite doen hun volgende spel nog uit te stellen. Liefderijk sopten ze elkaar af en omhulden elkaar met een zachte handdoek. Daarna liepen ze naar beneden waar Erik hen een glas champagne inschonk. “Blijf je vannacht bij me?” smeekte Erik. “Dacht je dan dat je zo maar van me af was!” lachte Olaf hem toe. “Dit was pas het begin! Ik zal niet snel genoeg van je krijgen!” Ze gaven elkaar nog een innige zoen en zakten met de armen om elkaar heen onderuit op de bank om te genieten van het bruisende vocht. Ze hadden nog een hele nacht voor zich waarin het nooit verwachte mogelijk zou blijken te zijn… Die eerste nacht samen was in een woord zalig geweest. Een groot gedeelte van de nacht hadden ze vrijend en elkaar beminnend doorgebracht. Toen de zon allang weer op was, vielen ze in een diepe slaap. Pas na het middaguur waren ze heerlijk verkwikt wakker geworden. Beiden naakt en zittend aan de tafel hadden ze hun plannen besproken voor de ‘Zaak -Torhald’. Ze zouden maandag op kantoor beginnen met het opstellen van een lijst van bezittingen van de vermogende man en dan zo snel als het mogelijk was een afspraak met hem zien te regelen waar hij zich ook maar ophield in het land. Ook een afspraak met de tegenpartij of diens advocaten stond op het programma. Het was altijd goed om te weten wie het waren en wat ze nou precies wilden! De rest van het weekend lieten ze de zaak op zijn beloop en besteedden ze alleen nog maar aandacht aan elkaar. Erik was maandag als eerste op kantoor omdat Olaf nog even langs zijn eigen woning wilde om wat andere kleren aan te trekken. Meteen deelde hij aan zijn medewerkers van het secretariaat zijn orders uit. In een oogwenk was de gezapigheid van de maandagochtend verdwenen en leek het kantoor op een bijenkorf. Telefoontjes, faxen, e-mailberichten alles kwam in grote hoeveelheden binnen en verschafte een schier onmogelijke berg aan informatie. Toen Olaf een uurtje later binnenkwam, overzag hij de bedrijvigheid en stapte hij Eriks kantoor binnen. In hemdsmouwen en met zijn stropdas gedeeltelijk losgeknoopt zat hij daar al ijverig diverse stukken te bestuderen. Olaf sloot de deur van het kantoor, liep naar het bureau, boog zich erover heen en drukte een kus op Eriks lippen. Erik genoot met volle teugen van deze begroeting al was hij wel even bang geweest voor het feit dat er wellicht iemand anders binnen zou kunnen komen. “Nee hoor, dat kan niet,” antwoordde Olaf laconiek toen Erik hem daarop wees, “het lichtje staat op rood.” Erik moest lachen om de voorzichtigheid en sluwheid van zijn vriend en trok hem haast over het bureau naar hem toe voor een diepe tongzoen. “Trouwens,” wilde Olaf weten, “waarom heeft Torhald speciaal naar jou gevraagd?” Erik bloosde diep. “Vertel op,” drong Olaf speels aan, “als je zo begint te blozen wil ik het helemaal weten.” “Jaren geleden, toen ik nog jong was,” Olaf begon te lachen, “ toen heb ik eens een klusje voor de man moeten klaren. Ik was toen 28 en hij nodigde me uit op dat eiland van hem en daar heb ik, laat ik het voorzichtig zeggen, een heerlijke tijd gehad. Als we nog op dat eiland komen, zul je het zelf wel merken.” Opnieuw lachte Olaf. Ze verdeelden hun taken en gingen aan het werk. De afspraak met Torhald was gemaakt voor woensdag in Stockholm en ook de tegenpartij en zijn vertegenwoordigers konden op die dag bezocht worden. Tegen die tijd hadden Erik en Olaf al een redelijk overzicht van de bezittingen van de magnaat en hadden ze alle avonden met elkaar het bed gedeeld. Wordt vervolgd...